장음표시 사용
381쪽
. cnisne cum corpore S immortalitatP. 36
mullo omnino simia diei potest in systematis istis unionem esse naturalem . di quatenus ratione corpori & animae intrinseca destituitur, prorsus a
Quamlolite de unione sermo est, nou quaeritur de actu, quo anima eorpori iuncta, hie enim Misua potius dicendus est, quam unio 3 sed de modo, quo ex corpore 6c anima fit una substantia composita seu unum suppositum. De unione igitur evineitue, quod nat ratis fit ι non de unitione , quam esse .pus infinitae potentiae divinae in Theologia na- eali ostendetur.
S. 7 3. Ad unionem an rae eum corpore susit barmonia naturalis animae ae eo poris eo sentium. Ut enim harmoniae animae ac corporis ratio percepti num ex iis, quae in corpore fiunt, ratio autem motuum voluntariorum &stontaneorum ex iis, quae in anima accidunt, reddi potest S. 3399. Quamobrem anima & corpus vi harmoniae a se invicem dependent S. 8s Ionio γ, coii sequenter unam substantiam compositam seu lappositum homunem constitnunt S.963 m MLem'. . Q uodsi ergo harmonia ista naturalis sit; inessentia atque natura animae & corporis rationem suscientem agnoscit s. so9 Comes. , consequenter quam primum anima & corpus e existunt, harmonia ista actu inter utramque substantiam datur, &quamdiu coexistunt, eadem quoque constanter& immutabiliter S. 3oo Ontia subsistit c g. II 8 Ont . , &hinc harmonia naturalis animam & corpus efficit unam substantiam compositam seu unum suppositum hominem, quamprimum coexistunt, &tamdiu manent una substantia composita, quamdiu coexistunt. Harmonia itaque naturalis animae ac corporis coexistentium ad unionem harum substantiarum sufficit.
i sibi persuadent, aliquid amplius ad e reouiri, ut anima & corpus fiant una si stantia , quam harmoniam naturalem ι quid fit illud amplius dicere haudquaquam valent . Negotium ipsis facessit imaginatio. observarunt enim partes eorporis non uniri sine aliis quo vinculo,& hinc ad animae quoque cum corpore unionem vincula aliquo opus esse intuleiarunt. Unde vero probatur, animam eorpori eodem modo uniri debere, quo corpus eo ri unitur, cum constet animam esse substantiam 2 eorpore prorsus diversam l . st in , ut vel hinc nascatur suspicio modum unionis animae cum corpore diversum esse debere a modo unionis dnorum corporum, atque adeo verendum sit, ne a corporum unione ad unionem animae cum corpore argumentaei in erretem lacidamuis modii quis distincta notione exisplicaverit, quale sit vinculum istud , tum demum disquiri poterit, num eodem sit opus. si porro instes , harmoniam animae & corporis naturalem labsistere posse, etiamsi anima sit Romae, corpus vero Lutetiae Parisiorum, quemadmodum harmonia inter duo automata subsistit, etiam fi alterum Romae fit, alterum Lutetiae Parisiorum saev. s. ι- 3 sp tium instarentis absoluti de rebus sublatis adhuc superstitis concipis, quod veritati repugnat . 39s cst ejus nu.onisi. , di quod inprimis notandum est, animam corpori eodem modo praesentem esse sumis, quo corpus corpori praesens est , ut ut idem probare non possis, & vel dixersitis utriusque substantiae contrarii suspicionem inducat, quemadmodum paulo ante notatum est. Localis ista praesentia, quae per ideas consulas corporibus tribuitur, in animam non quadrat. Anima alii corpori praesens intelligi nequit, quam isti, a quo in m dificationiblis suis pendet.
s. 72 Quoniam in systemate harmoniae praestabilitae harmonia animae & eo Poris naturalis est, vi cujus fiunt una substantia s. 72a , harmonia autem
382쪽
368 IV. Cap. II. De Animae ortu,
naturalis animae ae e oris coexistentium ad unionem animae cum corpo--. , a suscit a. 7z3 , in Iasse re bare me praestabilisae vera datur umo-ν aesta- - ct corporis.
hili is . Vera unio aliud quid significare non potest, quam quod anima& eorpus unum consti
auant vi eiusdem suopositum. Quamobrem cum coexistentium animae & corporis harm nia naturalis ad hoc sufficiat, ut anima Sc corpus sint ac maneant unum suppositum s s. 24 ἔea omnino vera dicenda erit unio. An vero istiusmodi unionem, etsi essentiis de naturis rarirum unitarum maxime convenientem, metaphysicam, dc eam, quae inter corpora media te aliquo vinculo emeitur, vel cum ipso Lei in physicam dicere malis a mea parum refert. Sit eam cuicunque in denominationibus arbitrariis sua libertas.
F. Tas. Limm In si lamate causarum occasionalium anima unitur corporis da volantare Dri. do an In hoc enim systemate modificationes harmonicae animae atque corporis a nuda Dei voluntate pendent F. s932. amobrem cum propter muta, iam tiones barmonicas anima & corpus unum iuppositum effciant i g. 963 P semisist cω. e se. θ ό anima & corpus sunt unum suppositum per nudam Dei volun.
causaris talem, adeoque in systemate causarum occasionalium anima unitur corpo- occasio- ri sola voluntate Dei.
nalium. Mine Oceasionalistae praeter voluntatem Dei aliud vinculum , quo anima corpori iungatur , non agnoscunt, & in hoc consentiunt eum Harmonistis . quod praeter harmoniam animae ct corporis eoexistentium ad unionem re alia non sit opus. Α voluntate enim Numinis pendet harmonia, & hac perficitur unio.
ἔγ- oniam animam corpori unitam ideo dicimus, quia ex mutua cor, Mola Poris atque animae a se invicem dependentia intelligimus, corpus ad hane cis . animam & animam ad hoc corpus pertinere, ac ideo hanc animam nostram animam & hoe eorpus nostrum corpus appellamus S. 963 PBcbol. empis . . unionis illius physicae nullam experientia magistra habemus notionem, multo minus vinculi ejusdem notionem aliquam habemus. Si vero noti nem unionis confusam, quam a corporum unione abstraximus, ad uni nem animae & corporis transferimus; cum anima a corpore prorsus differat S. 3r9, quomodo ad unionem animae & corporis applicari debeat, non apparet, consequenter perperam unioni animae & corporis iungitur notio unionis corporum. Quamobrem si hanc quoque notionem missam facias, cum ostendere non possis, eodem modo animam uniri posse corpori, quo corpus corpori jungitur, nulla termino unionis physicae amplius res pondet notio, adeoque inanis evadit S. I 9 LQ. P. suod eras primum. Eodem prorsus modo idem ostenditur de vinculo unionis. Auod erat secundum.
Sane non alia de causa caνι-- unionem physicam animae de corporis, quam crepant, Influxionissae, & vinculum unionis missam secte, quam quod deprehenderit terminos hosce, quemadmodum complures alios in Philosophia Aristotelic Scholastica eta sine mentes nos. Neque enim in philosophiam admittenda esse censuit, nisi distincte seu intelligibili modo explicabilia, si a posteriori non patent . Unio physica Influxion istarum fle 'incul munionis hu:us nee a priori, nee a posteriori liactenus probari potuit. sed gratis admira fuit,
383쪽
isne eum eorpore S mmortalitate. 369
quemadmodum in aliis quoque contingit. Nemo igitur sanus requiret, ut in philosophiam recipiatur quod quid sit isnoramus , imo num fit Probare minime valemus . Sunt subinde qui sibi persuadent, se unionis phusicae habere notionem, quando ex mutationibus harmo nieis colligunt, animam Sc corpus unum facere suppositum, quod hominem appellamus. Sed hi eum in philosophia parum adhuc situ versati, ab errore tuo aliter liberari non mia sunt, quam si doceantur. Modsi non fuerint dociles, cum ignorantibus principia disputa
s. 727. Anima in natu praeresentiae unisur corpusculi organico, ex quo deinceps inhvii foetus in titero formatur. Etenim in corpusculo organico, ex quo laetus istitiam in utero formatur, dum praemistit S. 7o4 , universum hoc sibi repraesentat convenienter mutationibus, quae in corpusculo contingunt S.IIs . Quamobrem cum ex his intelligatur, cur hae ipsi potius sine percepti nes, quam aliae, ratio perceptionum in corpusculo praeexistente, cui in- existit, continetur I. OGOL , consequenter ab eodem anima in perin
eipiendo dependet 8 si Ontia P. Cum corpusculo igitur, in quo prae- existit, unita est c963 Pischol. empla. .
i praeexistentiam animae &corpusculi organici prima laetus stamina continentis peraspectam habet, unionem animae cum isto corpusculo in statu praeexistentiae vel tacita analogia inseret, ut eam sine probatione admittere videatur, fit ita quod in se vim quandam Occuia tam experiri videatur, qua ad Mensum vompellitur: id quod hie notasse in complurib aliis casibus prodest.
S. 728. Quoniam anima iam unita est corpusculo, ex quo foetus in utero ser- Uiae sit matur I. 727 , & cum eodem in uterum matris defertur S. 7os , ibi- -ioprodemque harmonicas eum ipso experitur mutationes, donec tandem corpo- 're persecto prodeat status animae eidem conveniens cI. 717 ; anima non demum foetui Iam perfecto, M Ditam hominis sivere possi, in senditur oe uniatur, fled unis ante iam carpta in novo corpore continuatur.
Animam non ante corpori esse praesentem , quam ubi corpus vivere incipit, non alia nititur ratione,quam quod Physici sibi persuaserint foetum in utero sormari ex mata in ganica seminis, ut adeo animae non ante si locus, quam ubi Organa corporis humani fuerint perfecta. minime autem agnoverint, generationem foetus in utero non esse nisi evolutionem
praeexistentis organici corpulavit utique vivi. Quamobrem cum antiqua illa hypothesis generationis liodie ex Physica sit eliminatas nullo quoque amplius fundamento nititur infusio animae in sotitus organis corporis persectis. Favetat huic hypothesi systema influxus physei communi generationis hypothesi supposita, quippe cui non Iocus est antequam organa adsensationem dc motum localem apta suerint periecta.
Anima incorruptibilis es per essentiam et naturam suam. Anima enim sub- IMorem stantia simplex j. 89, partibus caret S. 493, adeoque impossibile est ptibilia ut in partes dissolvatur & hae di lutione secta existere desinat, conseia x iam quenter intereat car. 3 I Ontes. . Est igitur incorruptibilis c g. 6669. Et
quoniam simplicitas animae ad determinationes generi cas pertinet s. a 34. tot , cum praeter animam adhuc aliae dentur substantiae simplices. Veluti elementa rerum materialium S. I 8a Cos l. , & spiritus anima humana perfectiores S. 6s7 , adeoque In numero essentialium est
384쪽
L 247 Ontes.); anima propter simplicitatem sitam incorruptibilis' a , monstrata, per essentiam incorruptibilis est. Quamobrem eum in anima essen. tia& natura sit una eademque vis, quamvis diverso respectu S. 68 ; aniama quoque pre naturam suam incorruptibilis.
Natura nimirum ad actum perdueuntur mutationes animae intrinsecae, sed nonnisi peressentiam ipsius possibiles cs. 68 . inamobrem cum anima pet essentiam suam diebivi iapartes non , sit , nec vi animae insita, in qua natura ejus consstis, in partes dissolvi potest.
I. TIO. Anima cum corpore interire nequit. Corpus enim humanum , quod eo 667 , putrefactione corrumpitur post mortem, quemadmodum quotidie experimur. Enimvero anima per essentiam & naturam' suam incorruptibilis est S. 72s . Cum corpore itaque corrumpi, adeo que interire nequit c g. 666
Causae, quibus corpus corrumpitur, animae ob simplieitatem suam n ere minime valent; neque ex eo, quod corpus, dum putrefactione corrumpitur, interit, inserre licet animam simul interire.
riteritus corporis animae repugnat.
Anima eodem mori, quo corpus intreis, interire nequit. Anima enἰm substantia simplex est F. 8 ; a deoque eodem modo, quo composita intereunt, interire nequit S. 697 tol. . Quamobrem cum corpus sitens compositum I. 1 I9 δ οἱ ; eo modo, quo corpus interit, interire
nequit. Con me hoe est doctrinae Christi. quippe qui animam occidi podenegat s quema
Anim interire nequit nφ per axesbilationerna Anima enim substantia simplex est S. 48 . Quoniam itaque ens simplex aliter interire nequit uisi per anni hi Iationem sci98 OHOL , nec anima aliter interire potest nisi per
anni hi latronem. Quamdiu itaque ostendi nequit elle aliquam annihilationis causam dc ens annihilandi potentia instructum animam annihilare velle; tamdiu quoque dici nequit eam anni hilari.
s. 733. -s Mori est status corporis, quo organa ipsius laxes versum omnia sums vasit. Etionibus suis plenarie cessant.
Cor enim dicimus mortuum, quando nullius amplius organi lanctionem in eodem observamus. E. gr. iunctio eordis in sustole de diastole confinit, qua sanguis per venas inventriculos cordis advectus ex iisdem in arterias pro uitur. Quando corpus moritur, cordis systole&diastole plenarie cessat. Similiter pulmonum iunctio est respiratio. Quando iraqde corpus moritur, respiratio cessat. Musculi sunt instrumenta , quibus perficitur motus orga morum eo oris . Quando igitur corpus moritur, motus omnis in eodem cessat . Corem 'ptino cur
Corpus pes mortem corruptioni obnoxium. Corpus post mortem corrumpi, experientia obvia constat, nec quod corrumpatur probatione indiget. Hic vero ostendendum est, ex morte sequi de re corr*ptionem . Nimia
385쪽
-ione eum corpore S immortalitate is 37r
Nimirum dum corpus moritur seu vita privatur, omnes omnino omnium organorum iunctiones cestini S. D , atque ideo motu quoque cordis cenante eirculatio sanguinis desinit, & eum sanguine humores omnes, quibus totum corpus ubivis refertum, stignant. Constat vero. humor stagnantes putrefieri & putrefactione cum mixtum solvatur, non minus fluidorum quam solidorum corpuscula in particulas miscibilium dissolvi: quo laeta cum pereant massae, ex quibus partes corporis organicae constant; tota corporis compages dissolvitur. Corpus adeo post mortem cor
Equidem non desunt remedia, quibus eo us aliquandiu a putrefactione defenditur; sed hoc non obstat, quo mimis corpus mortuum a prunomortis momento sit corruptic ni obnoxium.
S. 73 PQuoniam corpus post mortem corruptioni obnoxium g. 73 I, cui ob--ex
noxium non erat, quamdiu viveret ;dum vero corrumpitur interit S. 6669; morae N est flatus corporis, ex quo sequisur e,fidem iugericus. poris
Differt adeo interitus eorporis a moris eiusdem, inter se tamen haec duo eonnexa sunt, IN I r. ita ut posita morte sequatur eius interitus. Corollarii veritas a posteriori quoque patet: nemo enun est qui nesciat corpora mortua non interire, dum moriuntur, sed dum corrumpuntur, corruptionem vero cum moete initium capere, nisi impediatur.
S. 736. Amma foret mortati, fi exercitium omnium facultatum simul cellarit oe mimis
exinde a dilatio animesequeretur. Corpus enim ideo mortale dicitur, quia quo sessu aliquando pervenit ad eum statum, in quo organa ipsius in universum mortalis omnia a functionibus suis plenarie cessant f. 73 x , & ex eo statu corpo- ris totius interitus consequitur S. 73s . Si igitur anima per analogiam mortalis dicenda, necesse est ut aliquando a se um perveniat statum, in quo exercitium omnium facultatum limul cessat&animae tandem interitus consequitur . Enimvero anima interire nequit nisi per anni hi lationem c g. 732 ). Ergo in eo statu, quo exercitium omnium facultatum una exspiraret, animae tandem annihilatio consequi deberet.
Notionem mortis conlecuti sumus ex observatione corporis mortui. inamobrem fi ad '' animam, q- aecorrire prorsus differt, applicari debeat, necesse est ut determinationes no, ionem mortis correis ingredientes eam subeant mutationem , quam effemia animae exi- fit. --dnmum itaque in corpore organteo nostro varia sunt organa diversis iunctionias destinata, ita animae insunt diversae iacultates, quarum singulae diveres destinantur ux s. inmobrem si in eo ore iunctiones omnium organorum simul cessant; in anima si gularum iacultatum exercitium una cessare debet. Porro corpus interit per corruptionem sanima vero interire nequit nisi per annihil ationem . inamobrem si in corpore vi mortis con sequit 'r corruptio vi eiusdem in anima consequi debet ejusdem annihilatio, fi quidem mors in animam Eulit. Nimirum mors non est ipse interitus, mortale tamen ad interitum disponit , ut inde naturaliter consequatur. Notio mortalitatis praemittenda, ut intritig tur, quia Ad immortalitatem requiratur. Deceptrix enim notio , qualis est mortalitatis
animae in hypothesi immaterialitatis seu fimplicitatis animae, ad notionem veram . qualis Ast immortalitavis in eadem hypothesi, manudueit: id quod 'n alim quoque Usibus obtingv. ed minuductio a ionis deceptricis ad veram, ad Artem invenieas spectat.
386쪽
3 1 GR. IV. Cap. II. De Animae ortu
Immortalis itaque dicenda est anima, quatenus a morte corporis p rennans perceptiones & appetitiones ac aversationes, quales jam habet, continuat. Nimirum cum nunc sit in statu perceptionum disti inarum , in eodem statu perseverare debet, & cum sui conscia sit statuumque praeterit rum recordata memoriam sui ipsius conservet, a morte quoque corporis status sui praeteriti meminisse & eum ad se pertinere sibi conscia esse debet. Immortalitas itaque anima est potentia perseverandia morte corporis in si tu perceptionum disti iactarum&conservandi memoriam sui.
Equidem vulgo plii losophi indestructibilitatem seu incorruptibilitatem animae cum eius immortalitate confundunt, at lue ideo immortalitatem animae sibi demonstrasse videntur , ubi evicerint animam esse indestractibilem vel incorruptibilem , seu a morte corporis superesse. Enimvero cum in destrumbilitas seu incorruptibilitas non involvat nisi negationem interitus, interitus autem a morte corporis dishmguatur W733. as ; immortalitas quoque ab indestructibilitate seu incorruptibilitate distinguenda venit. .amobrem si anal giam conservare debes, qualis in translatione notionum a corpore desumtarum ad animam observanda est ι. g. 3οὶ; immortalitas alio sensu explicari nequit, quam quod deno tet potentiam perseverandi a morte corporis in statu perceptionum distinctatum de conseravandi memoriam sui .
f. 738. Quoniam anima in statu perceptionum distinctarum perseverare suique memoriam conservare nequit, nisi a morte coiporis superstes sit; si
anima immortalis esse debet, necest est ut post mortem eui rii superstet fit, nec
Queinadmodum itaque interitus eo oris mortalitatem , ita ex adversis immortalitas anime indestructibilitatem ejys seu incorruptibilitatem praesupponit.
S. 739. Quoniam anima immortalis est, quatenus a morte corporis supersses in statu perceptionum distinctarum perseverat& memoriam sui conservat c*737. 738 9; --νtahtatem animae demonseratarus evincere tenetur, I. quod anima a morae corporis supernes si nec unquam intereat, a. quod in statu pem ceptio m distinctarum perseveret. 3. quod memoriam sui conservet, seu vitae praeteritae memor mi conscia fit, eam adse pertinere.
Novi equidem non deesse aliquos, qui aegre serunt immortali alis animae probationem sic reddi operosiorem ac dissiciliorem e enimvero hi sunt, qui, cum unum , quod Probandum erat, sibi videantur ostendita, cetera ad rem spectantia simul probata esse existimant, quasi ea in re necessario connectamur, quae eadem simul memoria comprehendisti . Sit itate sufficienter probare, animam a morte corporis esse superstitemr an ideo constad, verius esse quod in statu perceptionum distinctarum perseveret . quam quod in statu perceptionum consularum seu obscurarum versetur profundo quasi somno immersa, quemadm-um visum est Psychopannychitis p sit ita te probasse, animam a morte corporis este superstitem , imo eam perseverare in statu perceptionum distinctarum: an ideo constat, verius esse quod status pristini recordetur & agnoscat se effe eam , quae in vita eorporis haee vel illa patravit, quam quod eorum , quae in vita corporis iacta sunt, prorsus immemores simus , nec recordemur amplius quinam in hac vita fuerimus Quodsi vero philosophia religi nem revelatam adversus Anti scripturarios defendere debet, rationi consentaneum agnoscendum, quod anima in statu perceptionum distinctarum a morte corporis perseveret , suique memoriam conservet tenaciter et quod ut dilucidius constet, se uentem addimu propositionem.
387쪽
unione eum eorpore S immortalitate.
Notis smmortalitatis, quam deaemus, Scripturae sacrae seu menti CHM; GUO
conformis. Quaenam Christo fuerit immortalitatis notio, ex narratione de mis s. di vite epulone Luc. XVI. abunde patet. Narrat enim ipsum post mortem fuisse sepultum & pervenisse in insernum. Sepultus fuit quoad corpus: in infernum ergo pervenit quoad ansmam. Anima igitur , dum cum corpore CSeἡia non moritur, a morte hujus superstes est . Vidit dives in inserno elongi pturas
quo Abrahamum&Lazarum in sinu ejus. Cum utrumque agnoverit; evi- cra.
dens est, quod ipsos a se invicem distinxerit. Fuere igitur ipsi percepti nes partiales clarae S. 3 I risti empiri ,de hinc totales disti iactae I. 'μω. empla. γ, atque adeo ipse fuit in statu perceptionum distinctarum F. s
moecbol. empir. . Denique recordatus est fratrum suorum & vitae ante actae. Quamobrem memor fuit status praeteriti ante mortem atque agnovit se esse eum, qui ante mortem in illo statu fuerat. Christus itaque immortalitatis
animae hanc habuit notionem, I. quod anima cum corpore non intereat ,
sed eidem post mortem superstes sit; a. quod etiam post mortem anima adhuc habeat notiones partiales claras, totales distinctas, seu quod perseveret in statu perceptionum distinctarum I 3 quod post mortem conservet memoriam sui. Quamobrem cum haec tria ad notionem immortalitatis re quisiverimus S. 7399; notio immortalitatis , quam dedimus, est menti Christi, adeoque Scripturae sacrae conformis.
Ceterim ex eadem narratione Christi constat, homines post hane vitam fore praemiis ob bene, poenis ob male facta in hac vita afficiendos: quod ut fieri possit, non suffcit animam esse superstitem, sed necesse est ut etiam in statu perceptionum distinctarum pertexeret, quo praemii vel poenae sibi sit eonscia, & memoriam sui conservet, quo norit sibi ob bene in hac vita facta esse bene, ob male facta male. Atque adeo patet, quam sit necesse ad de sendendam religionem christianam adversus Anti scripturarios notionem immortalitatis completam habere, & ei convenienter immortalitatem animae evincere.
S. 74r. dicitur ens , quod memoriam sui conservat, hoc est, mem, Pres, is
nit, se esse idem illud ens, quot ante in hoc vel isto fuit statu. Dicitur quid dia
etitam Individuum morale. ' catur. Seholastici personam definiune per suppositum intelligens: suppositum vero per su
stant iam singularem vivam. Atque adeo ex mente scholasticorum ad notionem perlonae requiritur, ut sit substantia, ut sit individuum, ut vita fruatur, ut fit intellectu praedita . odsi hae distincte explices, ut quilibet intelligat , quid tibi velis, & se mutuo determinantia in definitione non cumules, quemadmodum volunt leges methodi; scholasticorum definitio eum nostra in concordiam redit . Ens enim quod sui memoriam habet, iudicat se esse idem illud, quod ante in hoc vel isto statu sui te ens itaque sinsulare est idemque praediatum intellectu I. xlli . Sed ens intellectu praeditum vi cognoscitiva gaudet i s. 27 Iehia. empla. , atque adeo substantia est i s. 71 768 Onιοι. 7, eaoue viva, cum vivum ens di catur , quatenux habet operationum principium intrinsecum. Vt igitur definitionis nostrae, persona est substantia finputatis viva, adeoque suppositum. Est vero etiam intelligens, adeoque persona. mi sibi metuunt, ne vi desilitionis nostrae in Christo admittendae sine duae personae , unionis naturarum in Christo, vi cuius Deus Se homo una fiunt persona, dc natura humana a dimina assumitur in unitatem personae, vel nullam, vel non latis distinctam habent notionem, quae suiscit, ut quid sibi velint communibus verbis etiam idiotae explicare valeant. Ne vero quis circa vocabulum status dissicultates nectat, quando in The Iogia
388쪽
GR. IV, Cap. II. De Amma ortu,
Iogia revelata voeabulum transfertur ad Deum , tenendum est nos vocabula omnia in phil sophia definire, prouti cieaturis conveniunt, de quibus ea communiter usurpamum. Quando vero ob analogiam quandam, qualem admittit differentia. quae inter ens finitum d ni nitam intercedit , ad Deum transferuntur, quae a finitudine pendent infinitudina eo e. nienter immitanda sunt: quemadmodum jam alias monuimas, cum de substamia ager mus -ν. s. 771 λιοι. .e . . D 7 2. Quoniam ii anima immortalis est, in eo , quem a morte emporis experitur, statu memoriam sui conservat g. 737 i anima immortalippo mistem idem indisi ιm morale permanere debet , seu statum personistatis Herset opus es s. .
Nimitum vi incorruptibilitatis anima a morte superstes idem tantummodo manet inov- - ρbψ-m, eadem nempe substantia singularis, quae fuerat ante, statum suum vi effratiae ac naturae suae continuans. Perseveratio vero in statu perce otionum distinctarum Se , quae in eodem possibilis est, memoria sui demum essicit, ut idem individuum physeum se etiam idem individuum morale.
s. 743. Quia homo memoriam sui habet, probe memor se eundem adhue esse , qui fuerat heri vel pridie in hoc vel isto statu, quod experientia obvia unicuique manifestum; bomo perse s elis L 7 ιγ .
Nimirum homo qua persona intelligit, quid fit illud, quod vocabulo Q. indigitatur. Cumque vocabulo hoc utamur tanquam charinere personae; notionem perlanae, quam deindimus, en communi usui loquendi conformem, vel exinde patet.
S. 7 4 Anima a morte corporis superstes est semperque manu. Anima enim peressentiam & naturam suam incorruptibilis I. 7a99&cum corpore interire nequit S. 73o P. Quamvis vero interire possit per annibilationem s. 73a , siquidem supponas ens, quod eam annihil andi potentiam habeat quale enmum in Theologia naturali demonstrabitur γ, & praeterea anni hilare eam velit , cum tamen ne in corporum quidem interitu quidpiam an nihiletur c , ras Cosmi , ne probabilis quidem ratio suppeditari potest, cur anima a morte corporis anni hilari de ae . Anima igitur a morte corporis superstes est semperque manet.
Propositio praesens Scripturae Sacrae conformis. In philosophia urgetur potissimum contra atheos, qui cum Deum eta negent, nullum agnoscunt ens, cui potentia annihil andi animam convenire possit. Quamobrem contra eos tussicienter proiata est praestatis propositionis veritas, ubi ostenderis animam per esentiam de naturam suam esse incorruptibilam, nec cum corpore interire posse.
S. 74s. ima post mortem corporis manet in flatu perceptisnam di lactarum O per reptiones ad majorem claritatis gradum evebantur. Dum enim corpus moritur, omnia ipsius organa a functionibus suis cessant S. 733 , adeoque nullae amplius in organis sensoriis contingunt mutationes , consequenter anima sibi non amplius hoc universum repraesentare potest convenienter mutationibus, quae in organis sensoriis contingunt S. 62 ). Perceptiones
igitur ipsius alio jam modo consequi debent, quam nunc consequuntur , quamdiu Di iligod by Corale
389쪽
unione eum corpore S Immortalitate. 37s
quamdiu eorpori huic unita est. Enimvero ante unionem cum hoc corpore. corpusculo uniebatur organico , ex quo mutero Armatum est corpus pra sens F. 727 , & hujus eorpusculi mutationibus convenienter in perci piendo modificabatur c S. 7Is γ . itaque dum per evolutionem corpusculi organici in utero sormabatur corpus praesem, unio animae cum illo corpusculo tollebatur, & dum corpus praetens moritur, unio cuni eo dem itidem diolvitur; mutatio, quae per mortem accidit, similis est mutistioni, quae per generationem contingit. Iam in mutatione illa magna, quae per generationem contingit, lex perceptionum ita immutabatur, ut status pristinus quoad perceptiones retineretur, & novus eidem superaccederet. Quamobrem eum hinc constet, quaenam sit naturae lex in magnis mutati nibus animae, hinc utique colligi debet , animam a morte corporis statum pristinum, quem habet, retinere & novum eidem superaccedere de here . Est autem in hoc corpore in statu perceptionum distinctarum G. 1 9. Ergo etiam a morte corporis in statu perceptionum distinctarum esse debet.
Quoniam itaque anima humana infinito intervallo a spiritu perfectissimo distat S. 636 & perceptionibus nostris infinita insunt cS. quae,
cum eorum nobis conscii non simus, clare non percipimus S. 3r 'NMI. empiri) , consequenter multo majores gradus claritatis po biles sunt , quam qui in unione cum hoc corpore eidem respondent ; quin post mortem corporis perceptiones ipsius ad majorem claritatis gradum e vehantur, haudquaquam dubitandum est. erat secundum.
Non est quod vereamur, si omnibus promiscue animabus maiorem persectioiiis dum tribitamus, id principiis religionis christianae esse adversum, ouae magnam disterentiam animarum piarum & improbarum post mortem inculcat . Persectio enim, de qua loquimur, quemadmodum in piis inget voluptatem, ita in impiis taedia & cruciatus intendit.
S. 7 6. Anima post mortem eorporis memoriam sui conseruar. Est enim post mo
rem corporis in statu perceptionum distinctarum s , & hine sibi sui spsius conscia f. 13 . Quamobrem cum per legem imaginationis, aut, si
mavis, re productionis perceptionum praeteritarum vi similitudinis perceptionis praesentis cum aliqua praeterita , praeterita reproducatur cf. 117 1 . empiri , & vi memoriae nobis conscii simus, quod tam ante habuerimus cL I73. I7s radicti empir. , anima vero post mortem majorem
in percipiendo claritatem consecuta S. 7 s id, quod perceptio praesens cum aliqua in statu hujus vitae commune habet, facilius agnoscere possit c S. 31 radiciat. empiri ; quin anima post mortem corporis memor sit e rum , quae in hac vita acta sint, & meminerit se in hoc vel isto fuisse si, tu dubitari nequit. Μemoriam igitur siti eonservat g. 18I .
Animam post hane vitam in reproducendis ideis praeteritis,quas in hae vita habuit, obse vare i gem imaginationis, ex narratione Christi de divite epulone patet. Etenim videns
390쪽
3 6 Sedi. IV. Cap. II. De Animae ortu, unionem.
Lararum in sinu Abrahami meminit vitae suae anteactae fratrumque suorum. Consentime itaque principia nostra cum Scriptura sacra & , quae in ea continetur, doctrina Christi.
S. 747. Anima immortalis est. Etenim post mortem corporis superstes est semperque manet g. 744 & in statu perceptionum dili innarum perseverans c S. 74s memoriam sui conservat, leu statuum praeteritorum memor eos ad
se pertinere agnoscit I. 746 . Est igitur immortalis car. 737 .
Atque ita tandem evicimus immortalitatem animae s. 73ρ , qualem menti Christi eonformem ad veritatem revelatam de statu animae post vane vitam defendendum supponi debere supra jam annotavimus sum. F. 737 .
S. 7 8. Status animae post mortem eum flaria citae praesentis connexus est. Status constituitur per mutabilia, quae rei insunt i S. 7os Onrol. , consequenter per modos entis s. 3r4 σοι. , Per modos igitur animae quoque post mortem status determinatur. boniam vero anima post mortem superstes est 744 , adeoque essentiam: in se immutabilem retinere debet g. 3o oonrol. I post mortem quoque vi activa praedita esse debet S. 66 , etsi limitatione, quam nunc habet, variata g. 743 , quippe quam tanquam mutabilem car. 7 I s ad essentiam praecise non pertinere apparet cf. 3o Onrol. J, etsi tam diu pertinere videatur, quamdiu unio cum corpore su sistit. Et cum in anima vi illa unica c*.s omnia actuentur, quae per facultates ejusdem in eadem possibilia intelliguntur S. ss , omnes qu que modi ejus vi ista ad actum perduci debent. Quia tamen positis determinationibus essentialibus & natura animae, nondum ponuntur & ipsi , cum alias omnes simul eidem inexisterent I. I 18 OMOl. ; in sola essentia ratio lassiciens non continetur, cur modi ipsi insint. Necesse igitur est, ut modi sequentes rationem sufficientem agnoscant in antecedentibus S.I6 Ontot , consequenter status sequens in antecedentibus semper rationem suffcientem agnoscit S. os Ontia. . Quamobrem cum status post hane Vitam sequatur statum in hac vita ι ille quoque in hoc rationem suscientem agnoscere, adeoque cum eodem connexus esse debet c g. io Cosmo P.
Nexum status post hane vitam eum statu in vita praesente docet Scriptura sacra. E enim eius auctoritate constat, animabus aliis post hanc vitam bene, aliis male esse. Quod-s quaesiveris, eur illis bene . his male fit. ratio redditur ex statu vitae praesentis, scilicet exactionibus in hae vita patratis. Scripturae igitur auctoritate status vitae suturae cum statu Praesentis connexus est I. ro cosmol. . In quonam vero nexus iste consistat, rationis lumine non assequimur. Supplet adeo Scriptura rationis desectum. quemadmodum in aliis scitu necesiariis.