장음표시 사용
51쪽
1 Capitularia continent leges Regum Francorum, quae ncto nomine appellantur , qnoniam cisitulatim fo-xe omnes edigebantur. Proprie log s ipsae capitulo, et singulae capitulorum edictiones cap tularia dicebantur. His capitulis inter rant etiam Episcopi, ideo uoin iis de rebus quoqso ecolesiasticis agebatur. Ν omnia tamen eapitula legis nomine oonstituobantur, in quo oreat Stephanus Balngius, qui de catero haeaeapitularia magna doctrina , magnoque studio, ac diligentia oollegit. Vide Diatribam ds Eccis lave. Die. instituit etc. Roma aditam an. 1778. ab Hermanno Dominico Christianopulo sesce. I. 1 . 58. pag. 46. . ubi mul ta de his Oapitularibus praeclara observantur.
XLVII. Traditio. XLIX. Utringque diseri. XLVIII. Divina , vel hu- mBn .
J os non Acriptum traditione comprehendἱtur, et
eonsuetudine. Traditionis uomiue intelligimus mandata, quae non scripto, sed viva voCe populis non ciata sunt, et Ecclesiae observata CO useusu quata per mnnus tradita ad nos pervenerunt . Maximae
semper in Ecclesia fuit Τrdiditionis auctoritas, et qui eam despiciunu, plectuntur poenae renathemretia a Concilio Tridentino' 13. Non enim omnes opo init Ecclesiae res scripto mandare, statisque Duit, si in pectore Sacerdotum servarentur cum traditi uo, tum Ecclesiae usu quotidiano . Hujus disciplinae causas viri docti copiose, et diligenter explica
52쪽
1 . inquit .s Domaeum , et Inses rufionum , qua in Ecclesia 'sta a rvma stine, alia quidem habemus ex docerina , qualiteris consigna a su, ae alia 418ro ex Apos Olartim trinis dieions ad nos eransmum in Uythmio recepimtis. Qua .uer ne stamdem vim ad piθtatem halene. atque his sa-ns nsmo contradixeris, qus vel exiguα legum ecclesia. micarum Hritia su praedisus . Et paulo post: Non enimiis comenti stimus, quorum Apostolus, et Evangestum mentionem se retine 3 sed alia quoqtie cum antea , tum post dicimus, ut oes quae magnum momsitim ad ipstim Μ sterium haleant dueerina nem scr*ta, sed tradiea erudiei. Vid. Terent lianum d8 eoron. cap. I. PM. Im.
Theolog. lib. I. eop. 3 cou sfantium cn praesae. ad epise. Roman. ponteflc. par. 2. num. 51. Pag. LVI. Perii ne hetiam ad traditionis nucessita em ostenclendam dἱsoiplina arcani , quam ah ip- Cheisti, et Apostolorum
memoria repetit, quamqne egregi. Praet- ωteres I lustra vit Emmanuel Schol est ratus peculiati dissertatio no De disciplina arcani.
g. XLVIII. Traditio vel divina , vel humana
est. Divina anctore in habet Deuut ipsum, humanta Ecclesiarum Rectores, hoc est Apostoloa , vql eo. rum successores Episcopos, qnibus placuit nonnulla decernere voce, et praedicatione I . Ainc hu- . mana traditio vel Apostolim, Vol Ecclesiastica ap
pellatur, prout ab Apostolis, vel ab Episcopis pro
1 Multi sunh, qui Apostolicas traditiones ta me.
νδ Apostolicas, et Divino-Apostolicas dividendas pu. tant ; illas vocunt, quae ab Apostolis, tamquam Eoolesiarum Rectoribus , originem repetunt, has con tra , quae a Christo iis insiliato Apostolis, ah his ve
53쪽
To Ecclesiae viva voce datae sunh, atque ad nos usquct transmissae . ded haeo divisio nat uram , atque originem confundit traditionis cum modo, per quem ea Pro' gatur. Quidquid a Deo procedit divinum ost , nequis discrimen aliquod inducere potest modus, quo ad nos dolatum est, cum eius originem divinam es8e constat . Quare omnis truditio, quam Apostoli Christi oro, aut Spiritu S. dictante acceptam i ad nos transmisΟ-runt ut Christi praecones, et Christi nomino loquentes divina haberi d Ebet. Ac si aliam traditionum divisionem edti ero. velimus ex modo, quo est ProPaga tur, otiam traditiones Eo lesiasticas DivinO-Εccissiα stieas appellabimus , quandoquido in otia ut Ecclesia divinas traditiones ad, pus, trunsmittat . .
g. XLIX. Inter divinas, et hnmanas traditiones magnum discrimen eῆt. Nam illae ad catholicum dogma pertinent, viin eamdμm habent, quam habent Sacrae rititurae, observanda; sunt in Ecclesia universa, quae illos abrogare non potest, quamquam ejus innium ivit interpretari divinas traditiOuns, easqno ab humanis secernere. Quo fit, ut ea solum divinη traditio haheri debeat; quae talis Ecclesiis judicio existima fur I . Contra vero humanae traditiones Ecclesiae disciplinam respiciunt, mutantur ab Ecclesia , cum id pius, utilitatis, aut necessit: is ratio postulat sa); denique etsi i 'terdum nἡivhrsales .egee po88int, pleraeque tamen certis continentur regionibus, neque ad totam Ecclesiam pertinent GV.
. 17 Cum unitati Religionis, in primis obsit do
ctrinae christianae incerta fides', hinc constituenda nobis est auctoritas aliqua, cui secernendis tradition hus sine metu erroris adhaerere possimus. Quae auctoritas niti Ecclesiae data eqt. Quare omnis traditio quae huius iudicii caret a totoritato, in pretio habe- potest, et apposito S. Augustinus in o Ieis Bri illa de rebaptigandis haeretiora controversia tib 2 c. θ2. GOntr. GreSCOn. 42. OOL 5M. ed. Venet. I
54쪽
Non accipio , inquit, quoά de baptizandis Melesticis, Et schismaticis B. Oprianus sensit, quia hoc Ecclosia non accisit, Pro qua B. Oprianus sanguinem fudit .Habebant om Ecclesia quosdam cui Ones ad cognoscendam vim, et naturam traditionis , de quibus Ialo disputant Scriptores rorum Theologicarum. 2ὶ In quo tamen cauto semper Ecclesiam rem
I) Ita ex. pr. non eadem ubique est in. Pervigiisliis Sanctorum ieiunandi ratio . Sed occlesiasticae viii versalis traditionis illustre exemplum est in bidtio an
tion o ad Apostolorum imitationem educit his vorbis iniqtis constat Apostolos biduo iSto et in mastores fulsissct , et p)opter metum Judaeorum Se occuluisses. Quod ratiquμ non dubium est, in tantum eos j0tinasses Bidtio memorato, ut ei aditiQ ECclesiae habescit isto bidtio sacriamsnta Penittis non CEIebrari. Quomodo autem trais ditio ab Ecclesia Romana ad alius transire deinceps possit, et vim ubique obligandi consequatur, do-eot ipse Innocentius log. Cit. Πtim. a.
g Let Consuetudo ius est inductum moribus hominum, et usu diuturno, quae vim habet legis; modo honesta sit, Iaudabiliου, ab omnibus diu gQrvata, tacito, aut expresso Pastorum consonsu in troducta. Et saepe recedimus re jure scripto, interdum non recedimus, illam ConSuetudinem contra jus, et hanc Praeter jus RPpellamus. Utraque consuetudo opus habet frequentia actuum, quibus inducatur I), voluntate ejus inducenda in illis, qui eam servare debent 2) , congon sii Le gislatoris, qui novum hoc jus observari consentiat
55쪽
3) , diuturnitata temporis, qnod in consuetudinae
eontra jus esse debet annorum quadragintis, d. cem vero in consuetudine praeter jug, quod longum tempus in jure est 4 . Cum haec servata sunt, non modo consuetudo Iegi vim adimit, sed etiam vim tantam habet, ut ei recentiori Iege non do rogotur , nisi id nominatim conscriptum ,eantumque sit 5). Decreta tamen Concilii Tridentini Contraria consuetudine tolla non possunt 6 .
2) Leg. 55. F de ἰσib. Ceterum ius consuetudinis vim nullam hahet, si quid populus agat voluntarie, ac sin B animo suscipiendae obIigationis; quemadmodum pii quiddm, diuturnique usus ieiunandi, aut orandi, cum desit voluntas populi, nullam Ohligationem inducunt. 53 Cop. 18. de praeberi. 4ὶ Conser Intei pretes in Cap. 25. de usa b. signisc. eap. 5. ds sic. ordin. in 6. et Lw.2. M I. C. quae ait
5 p. I. de Constit. in 6. Quare Tridentini
Patres in decretis res a mationis omnes contrarias consuetudines etiam immemorabiles expresse ahrOg Te VolneTunt, parique Tatione utuntur Legislatores omnes tum profani, tum ecclesiastici, cum novus constitutiones emittunt.
56쪽
LIV. Collaofio lecta inooncilio Chalcedonensi. LI Collectio Jo. Scholastici . LVI. Eius Nomocanon , otaliae Graecorum colleotiones.
LVIII. Graeoorum Codex latine redditus, LIX. Colleotio Dionysii Exigni LX. Methodus huius uol
lootionis . LXI. Collootio Hadrianu . LXII. Collectiones Λ i- canae, Hispanioae , GaIlicanae,at Fulgentia Fadirandi. LXII1. Colleotiones Maditini Brauarensis, et Cre-
LX v. Capitula salso adis scripta Hadriano . LXVI. Isidori collectionis
numenta ea collectiona comprehensu.
etio spectat ad arcendas Episcoporum accusatio.
g. LI. P tithiaetis sontibus Juria canonici , reliqunm est
ut videamus , quemadmodum ab iis sontibus do- ducti sint Canones, atqus in unum corpus collecti, ne incerto vRgrurentur, atque ut omnibns facilius innotescerent. VIx ullas initio novas legeseondere opus fuit ; sed Iahelitibus annis cum muI
57쪽
ta quotidie inciderent, quae regulis indigebrent.
quibus apto componerentur, oportuit EVulgare Cα- .nones ; quod factum ab Ecclesia est, non modo Constantino Imperniore , cum quiete, et tranquillitate Eeolosiae data, seu Christianis libere Permissa Religio est, sed etiam cum ipsi ethnicorum jugo premerentur. Hinc aucto in dios Canonum Numero, visum est eos ex multis Conciliis colle tos in unum corpus conferre, idque primum ita Orientali, tum in Occidentali Ecclesia iactum est. LII. Variae variis temporibus prodiere hujusmodi canonum collectiones; sed non eadem Omnium ratio fuit. Aliae canones integros, aliae
mon s simul, et leges hctbent, atque hae a Graecis Nomocanones appellantur. Quod attinet actnaethodum , in antiquioribus servata est ut plurimum ratio temporum, in recentioribus materiarum , scilicet ad cerita capita, et tItulos relati Bunt Pan nes , ut materia i Psta Postulare videbatur Nos primum antiquiores persequemur Juria Cancinici collectiones, posten reccΠιwres, quIhus
hodie in scholis, et in foro utimur, deniquo explicabimus jus nopum, quod Postremo editum LIII. Antiquissimae, cujus mentio sit in
poclesiasticis monumentis, est colloctio Canonum Apostolorum, quos Graeci numerant Octuaginta
Quinoue, Latini tantum qninquaginta o). 1 diit haec collectio una cum libras octo Apostolε- carum Constitutionum nomine ClementIs Roman1 Pontificis o , ac fuerunt, qu1 eas regulas Apostolis tribuqndas putaront 33. Sed cum earum nulla sit mentio Rpud illos, qui tribus priorIbus Raeculis res Ecclesiae scriptis illustrarunt 4M; cum Iuliu multa sint, qune cum Apostolorum Retate
componi nulla ratione possunt 5ὶ, et quaedam
58쪽
graves, qui eos repocryphos judicarent 7 ; certum
omnibus, exploratumque est, eos Apostolis adscribi non possρ 8). Unum autem in corpus collecti vi dentur III., aut forte etiam ΙU. Ecclesia saeculo potissimum diversis ex synodis, atque ex ea dis
ciplina , et Iegibus, quibus pρr tria priora saecula Orientalea Ecclesiae regebantur 9 . ao Ecclesiae dottrinae adversantur 6);
mum viri suerint doctrina, et auctoritate 1ὶ Revera Dionysius Exiguus tantum quinqua
ginta retialit Cariones Apostolorum , ejusquo exem Plum sequuti sunt in suis colleol ioni hus Cresconii Isidortis Mercator, aliique apud Latinos o unonum collectores . Quare inconcilio Roman , , quod habitum est anno 76'. Stephano III. Pontifice ace. 4. colime .Labbei tom. 8. co'. 485. Od Venet. hahentiar haeci : non ramplius suςcipiantur ApoStolorum Canoniam Prolata per S. ClementEm , nisi quinquaginta capita , quae suscipit Sancta Dei Catho/ica Romana Eccis,ia. Quod etiam Constitutum ost can. I. dist. 16. Ita quo Viri docti incan. 2. vise 16. legendum esse animadvertunt quinquaginta. non Sexaginta , quae tam ctn Decretatis Zephy-xino Pontifici attributa ab Isidoro Mercatore confic
2) Duas huius Pontificis epistolas famquam verct
iudicant eruditi: altera integra ost, alterius ver tantum fragmenta supersunt. Tum illa, tum hae o Teferuntur a Cotistantio in episeol. Roman. Pontifc. Pag 0. et seq. et a Cotelerio PP. Apostolis. eom. 1. Pag. 145. seq. edit. AntuerP. 1698. Harum epistolarum veritatem lato domonstrat Natalis Alexander histor.
Venet. 1776. Sed libros octo Apostolicarum Constitutionum , et cetera, quae Clementi trihuuntur , ejus
Tovera non esse , ostendunt Bellarminus lib. de Scripe. Eccles. in Clemsne. Roman. tom. 7. opsr. pag. 25 edie. Venet. 1728., Baronius Annal. Ecclesiast. ad an. 32. F. 18. tom. q. Pag. 96. edit. Luc. an. 1758., ibique Pa- fi ius in critio. ad ian. Loo. g. 8. niam 9., Perronius Traith de S. Morem. lib. 2. du S. Sacromene des l' Eu-Gharistre caP. 2., Petavius ad Epiphanium Evos. I id.
59쪽
5; Fuit baeo pone inoopta Grae rum sententi R. Certo Iomne' Antiochenua in ea se fuisse opinion ,
non obscure declarat epigrapho finiis hos canones de scripta e Mncei Domini discienti, et MoseoIi octoginis ea gninqua Oanonaes Clamsneis opera ediderunt Eacie invidetur fuisse sententia Concilii Trullani can. a. , oti ad huno Canonem animadvortunt Balsamon , et Zo- Naras in Pand. can. Bemeretii Pag. ID. Oxonri 1672. e m. I. Puin eti m S. Ioannes Damascenos lib. 4. ess . ore dox. P. 37. eom. 1. Pag. 28 i. edit Lmuisniam D. 1712. oauonus Apostolorum inter libros hagi graphos Morae Scripturas recensendos Putas ι quod tamen eum inoonsulto secisse animadvertit Baronius M an. 1 2. num. I Q. eom. 2. PM. 18. odit. Lucue Quam Graecorum sementi m 'liqui Θtiam ex Latinis sequuti sunt, vel uti Turri ni 1 adi. Gentur Μυgdeh. lib. I is Pan vinius inta, cunς. R. aemi S. vit. Pontifc Platinacl.
4ὶ Certa Violox Ponti x in oontroversia de Pasis
obflte celebrando contra Asiaticos nusquam meminit Curionum Apostolorum , neque eos item memorarn nes Cyprianua. aut Firmilianus, eum inversus Stephanum Pontificom gravia illa da Baptismoe haeretico rum controuersia serverat, quamquam omnos horum e mo ni nuctoritatis sontantiam suam tueri P Sent.' ximi ostium momonti osti allontium Euaohii Camari u is, et S. Hiaronymi. qui in oonservanda friri Cum Apostolidorvin meinoria diligentissimo ver
levium M. A εe pinga 444. 3sq. tomis a. etae. AMSt. laaedama 1724. Vexum haeo omni multo Post Aposto lorum , et S. Clementia acta tom instituta sunι .
Q Ita Can. ed 47. haereticorum baptismus
60쪽
otioloitur , ef ean. so. trina mersio in baptismo ne is cessaria dicitur ad VIm sacramenti. Quod utrumque ab Eoolesiae dootrina alienum est. 73 Gelasius Pontifex, et Isidoros Hispalensis
D ferque apud Gratian. Can. 5. dist. 1 f. et Can. I. dist.
16. apocryphos vocant canones Apostolorum. Sed ilia Iud, quod de his canonibus in Gelasiano decreto est, non Gelasio, sed Hormisdae Pontifici trih nondum putant Fratres Ballorinii in Appendio. ad Op ra S. Leonis M tom. 5 par. 5. cap. 11. g. IO. PM CLVIII. Non enim ante interpretationem Dionysii Exigui Apostolorum canones Latinis cogniti fuisso videntiar; cum antiquioris versionis, per quam illi his canonibus uti potuerint, nullum uspiam indinium sit . 83 Vid. Tillomontium in vit. S. Clam. art. 7.
93 Sunt qui II., aut III. ineunte saeculo, sunt
etiam qui tantum saeculo V. hos canones collectos Putans, Bevereg. loc. est. et Do uiat Praenot. Canora. ib. b. Cv. 2.
stolorum locum obtinet collectio, cujus in Concilio Chalcedonensi mentio est. si . Non satia exploratum est, quibus canonibus ea collectio constaret , et sorte initio tantum comprehendit Caisnones Νicae nos, Ancyra nos, NeocaeSarienses, atque Gangrenges, licet postea eanones etiam ali