De Juris divini et naturalis origine Caroli Polini S. Martini Abbatis libri tres..

241쪽

ΣΣΣ LIBRI SECUN Dibus montium lapidificata , aut in propria substantia ex cata eruuntur , de quibus plura Conitantinus in laudato

Opere congessit. Alia quoque Gentium monumenta Diluvii verita. tem confirmant. In antiquissimis Brachmanum orienta.

lium libris ita descriptum est Diluvium, ut tellus universa se aquis submiserit, deinde locum , quem prius habuerat obtinuerit, teste a) P. Vincentio Maria Senensi. A Gauriensibus orientalibus , referente b. Ρicardo, servata est cataclysmi traditio , tantamque cladem, ajunt, a Deo immissam suisse, ut sceleratos homines de medio tolleret. Non obscuram , inquit idem Ρicardus , traditionem de Diluvio inventam esse apud rimvanos , illudque propter hominum scelera contigisse. Eadem traditio servata est in Brasiliensium cantilenis ; in quibus expressum est, ab uno homine servato denuo genus humanum reparatum suisse. Apud quoque Silvestres Americanos, teste e) La-sitavio , vigebat traditio de universali Diluvio ; additque Lastavius, nonnullos Americanos populos credere , in fine isculorum eodem modo sub aquis mundum hunc poriturum esse. Eadem persivisio fuit apud antiquos nostri Hemispherii, ut ex ovidio Metam. lib. I. Esse quoque in fatis reminiscitur affore tempus, Quo mare, quo tellus, correptaque Regia Coeli Ardeat, & mundi moles operosa laboret. Gemellus d ) refert, apud Mexicanos Diluvii traditio. nem exstitisse , mortalesque omnes eo submersos fuisse , uno tantum masculo, unaque semina navigio servatis, qui filios genuerunt ; confusisque deinde linguis in varias tediras dispersi fuerint. De hac Gentium dispersione idem scri-

242쪽

seripsi rimandus Cortes in secunda Epistola ad Caroelum V Imperatorem I quum in colloquio rimandi cum Rege Monteruma , iste Μexicani Regni originem aperuit . Item Mendoreta a refert, Sinenses affirmare, Regni sui Noachi nepotes conditores fuisse , & Tain , hoc est, Deum , hominis & mulieris creatorem genus humanum extinxisse, ut injurias sibi illatas mirabili strage

ulcisceretur. Huetius quoque p clara monumenta catuclysmi congessit, ubi sic b ) inquit: Diluvii meminit Plato in Thimaeo. Item Berosus ex vetustis Annalibus Chaldaeorum collegit notiones de humani generis corruptela ,& hac de caussa de Diluvio , deque Arca in Armeniae vortices delata , qua Bbolis humanae reparator Noachus servatus est. Fuit aqualis Ptolemaei Luithyri Alexander

Polysthior, qui non plurimas selum Mosaicae FHistoriae

partes e vetuitis auctoribus excerptas commentariis suis

complexus est, figmentis licet deformatam, & Diluvii, ac Arcae Noachi in Armeniae montes delatae , & avium ad explorandam aquae altitudinem emissarum historiam :ex Epulemo vero , Artapano , Cledemo , & Demetrio turris Babylonicae aedificationem: En hi quoque, & Μathusalae mentionem. Scaliger autem ait: Religionibus ac Templo ab incolis consecrata suit Arca illa, Baris dicta, hoc est Navis cujus vocis originem, vulgo ignorabilem, docuit me Ἀ-hyli Scholiastes. Americani quoque Dilinvium norunt, unicam familiam servatam , linguas multi plicatas. Canadenses ajunt, post Diluvium orbem fuisse reparatum ab homine, Messou lingua eorum nuncupa to - Theodotus res Phoenicum Ρhaenicia lingua prosecutus est, & Sanchionatonis continuavit historiam , atque ea de primis Ρatriarchis penitus narrat ad mentem Mosis,

neque

243쪽

224 LIBRI SECUNDI ncque ulla re discrepantia. Hactenus eruditissimus Humtius. Ρorro haec sunt monumenta ex utraque, stilicet poepuli Dei, & Gentium , historia mea cura in unum congesta, ex quibus liquido apparet omnium populorum com sensus de Deo mundi creatore, moderatore, legum latore,

ac vindice : de primo homine , ejusque eximia selicitate in statu innocentiae , ejusque infelicitate post: lapsum ; de

animorum humanorum immortalitate 3 de judicio, pinmiis poenisve in vita sutura. Quae quidem omnia quamquam per se aptissima ad averuncandam impietatem vi. deantur ad alia tamen properabimus , ut primigeniae truditionis veritas ac duratio evidentius adstruatur.

De Mundi aetate. ADversarii religionis ex Sacrae Scripturae exemplaribus,

quae a Iudaeis circumseruntur, argumentum sumunt, calumniandi Mosaicos Annales , eo quia chronologia ex recensitis exemplaribus deducta vera esse non possit, quum, ut inquiunt, rationi, ac aliarum Gentium chronologiiS comtraria omnino appareat. Rationi, ajunt, opponitur, quum

fluXu annorum CCCCXXVII. ex una familia non potuerint

procreari tot homines , dissitas nationes , & Regna, quot erant tempore Abrahami. Prosecto in Mosaicis Annalbbus numerantur distinctae nationes, & Reges,& Regna, cum quibus Abraham ipse necessitudinem habuit.Ex Gentium autem hystoriis ante natalem Abrahami exstabant alii populi, plures nationes, aliaque Regna sere in immensum ab AEgypto distantia. Chronologiae quoque cultarum Gentium e diametro Iudaicis exemplaribus adveriantur, ut infra at

244쪽

parebit: quapropter de mundi aerate verba facere necessarium duxi, ut Mosaicorum Annalium veritas undequaquesulta videatur. Non mihi tamen animus est de impedi. tissimis chronologia quaestionibus, quae nostro aevo moveri selent, instituere sermonem, cum probe sciam, eos oleum operamque perdidisse , qui in tot iaculorum cursu, voluerunt ea tempora adamussim expendere. Alia igitur via procedendum est, ut ab adversariorum maledictis injuriisque Mosaicae historiae dignitas , in hac quoque parte

vindicetur.

Qua in re praemittendum est , originales Annales ab ipso Mose scriptos, aut Mosis aetate ab aliis descriptos, non

exstare, tot seculorum voracitate consum S, servata tamen

esse exemplaria ab aliis exemplaribus successione tempo. rum exscripta. In hisce tamen succedentibus exemplar, bus non eadem servata est chronologia , quae varia apparet ue Petrus enim Binch in examine chronologiae a mundi creatione ad finem Diluvii ex Codice Iudaeorum, qui nunc circumfertur, statuit fluxisse annos MDCLVI : Ex versione Greca MMCCLVI : Ex Iosepho MMCCLIII : Ex correctione Vinii MMCCLvi. A Diluvio ad natalem Abrahami ex C, dice, qui nunc est in manibus Iuda arum, apparet fluxisse annos CCCCXXVII : Ex versione G a MCCCVII : Ex Ioesipho MCxxviii : Ex correctione Vossii MCCLVili. Comstantinus sa addit, seputationem annoniin, quae habetur in P tateuco Samaritano, characteribus antiquis Hebra, cis stripto, ab anno in quo Sem genuit Arsaxad usque ad natalem Abrahami, extendi ad annos mille & duo. Proesecto tot suputationum discrimina ex pluribus caussis orbginem traxerunt. Eruditissimus Eossuetus, Epitonae histo. ria universilis ad annum quadringentesimuIn trigesimuin

245쪽

Σ26 LIBRI SECUNDI primum ante Redemptoris nativitatem , animadvertit,

tempore , quo Iudaei apud Chaldaeos in captivitate dego bant , horum linguam , haud multum ab Hebraica dissimilem , didicisse, & chaldaicis characteribus sacrum Coedicem exscripsisse ; inde factum est , ut ex eo tempore sacer Codex apud Iudaeos familiaris , nisi chaldaicis chara

steribus exaratus reperiatur: Samaritani autem veterem scribendi rationem retinuerunt, eamque ad haec usque temporum servant. Ad rem hanc elucidandam haud parum lincis praestant ea , quae mox dicemus ; versio enim sacrorum librorum in Graecum sermonem , temporibus Ptolemaei

AEgyptiorum Regis facta , sic a Flavio a narratur :M A Ptolemaeo ad Eleazarum, summum Hebmorum SM,, cerdotem , missa fuit Epistola , qua petiit, sibi Viros

D cuna sacro Codice mitti, quorum opera de Hebraeo inis Graecum sermonem traduceretur. Eleazarus illi moremis gerens , ex qualibet Tribu seniores elegit, eosque cum ,, sacro Codice ad Regem misit, rescripsitque, curaret isse dulo , ut versione facta , statim sibi remitteretur saceris C ex , qui in Templo , unde suerat extractus , resti m tuendus erat. Ex eo autem , quod ex omni Tribu soniores electi fuerant, & Codicem e Templo extractum Eleazarus miserat, neglectis exemplaribus, quae in vulgus dispersa erant, aperte colligitur, id factum fuisse, ut G in versio vetustissimo exemplari Hebraice scripto omnino consentanea soret. Porro ii, qui sequuntur septuaginta Imterpretum versionem, animadvertunt, in Codicibus recemtiorum Iudaeorum omissum fuisse Patriarcham Cainan ,

qui in Giaca versione nominatur , augetque antiquorum Patriarcharum numerum. Quum autem S. Lucas Patriar char Cainan mentionem sectat, spontaneam consecutionem dedis

ca Antiquit. Jud. lib. 12. cap. 2.

246쪽

deducunt, S. Lucam Graca versione usium fuisse. Ad lira addit a Constantinus , orientalem Ecclesiam uti versione septuaginta Interpretum , eamque selam pro Canoenica habere. Pereronus item libro de temporum antiquitate ait, Scripturam, qua recentiores Iudaei utuntur, longe distare ab antiqua Hebraeorum chronologia , idque ostendere conatur veterum Hebraeorum testimonio. Contemdunt autem alii, servandam esse chronologiam , quae a recentioribus Iudaeis circumfertur. Transeundum itaque est ad Gentium chronologiam, ut aliam cum alia conferre possimus. Ρrofecto ab aliis Gentibus pene nulla antiquorum temporum ratio servata

est i ab aliis diligenter servatam fuisse traditur. Certum est , plures nationes , in eo quod ad temporum rationem attinet, in tenebris versatas fuisse ; sive deficientibus Annalibus , sive ob scriptorum negligentiam in designandis temporibus , sive ob annorum , praecipue antiquorum , d,

vertitatem ; hinc iactum est, ut cultae quoque nationes varias habuerint annorum antiquorum & recentiorum inditiendi rationes. Galeranus, Epistola nuncupatoria ad Ferdinandum Ι Imperatorem, exponit, quanto studio, ac diligentia usus sit, ut ex Gentium Historiis eruere pol-set, quot anni fluxissent a bello Trojano usque ad Roma sundationem : hoc autem tanto labore setetur, nihil aliud elicere potuisse , nisi verisimilem chronologiam ; sic enim ait: is Fuere autem ab Troja capta ad Urbam conditam is anni quadringenti triginta duo. Qui numerus ter a Dio- ,, nysio productus, corrupte legebatur in vulgatis Codic, is bus. Nos autem collatis ex Chronicis Eusebii annis, acis variis comparatis locis, Regum Albanorum seriem, in in xime verisimilem ac summe congruentem, diligenti as

247쪽

118 LIBRI SECUNDI se hibita ratione, deduximus. V. Cl. Voltaire a) exhibet

magnum Chaos, in quo emni cultae quoque Gentium nationes , inter quas recenset AEgyptiacas & Graecas , dum ab ipsis antiquorum temporum ratio inquirebatur , in vulgata enim Argonautarum expeditione mundus admodum recens est agnitus : ex fallacidus autem AEgyptiorum , &Gnecorum conjecturis , quas ibi memorat, constabat eorum prolixior chronologia. Ne. tono, inquit Volta ire , mundi artas minor quingentis annis ex astronomicis obsese vationibus vitaque cursu visa est. Ρorro in metiendis annis, ut Mastardus animadvertit, non una, sed admodum

varia apud plerosque ratio suit ; ita ut suo quisque ingenio

annorum mensuram invenerit. AEgyptii sepe variarunt ;interdum enim trium , interdum quatuor mensium effecere annum I plerumque mensis spatio ad Lunae cursum annum metiebantur , atque hinc portentosa illa annorum s ries, quam Gentes illae venditarunt. Hactenus ex Volta ire

e erpta. De AEgyptiorum chronologia sic b inquit

Vositus: Videor mihi ad conciliandas antiquitates AEgyptias cum sacris litteris, duplicem adferre posse rationem :una est, quod antiquitus variarit anni modus: altera, quod

juniores veterum annorum serinam cum recentiori confinderint. Apud antiquos Romanos quoque varia fuit anni metiendi ratio, referente Plutarcho in vita Casaris ; Rex enim Numa mensem intercalarem addiderat, & Iulius C.

sar tempora correxit. Cur autem tantis erroribus obnoxia

suerit antiquorum temporum chronologia , rationem c assert Plinius : is Quae omnia , inquit, inscitia temporum ,, accidenant , annum enim alii aestate unum determina-Μ bant, alterum hyeme : alii quadripartitis temporibus, is sicut Arcades , quorum anni trimestres suere : quidamis Lunae

248쪽

se Lunae senio, ut AEgyptii , itaque apud eos aliqui singula se millia annorum vixisse produntur. Alibi Ρlinius a ) nu.

se merat longissima annorum spatia a Ρersis memorata ; deis Zoroastre enim eorum Rege proditum est, quinque milis te annorum ante Trojanum bellum vixisse: quod mirum, se inquit, hoc in primis durasse memoriam, artemque tam

is longo aevo , commentariis non intercedentibus 9 propte- se rea nec claris nec continuatis successionibus custoditam. Ab aliis autem Gentibus, pneter Heb os, antiquo rum temporum ratio diligenter servata sertur, pim ipue a Sinensibus , quorum regio quadringentesimo circiter post Diluvium anno habitari coepta sit. Sbriem atque aetatem Regum suorum , ut b) Ρ eronus reseri, Sinenses indimorant , chiumque omnium primum illius regionis Im. perium tenuisse affirmant. Demum Pegeronus concludit exactam Sinensium chronologiam cum Graeca versione convenire. Constantinus vero cc animadvertit, antiquos Sinenses cum recentioribus haud convenire de mundi aetate, illi enim protrahebant mundi aetatem ad quadraginta novem mille annos i recentiores autem suputationem illam inter fabulas recensent , eo quia Sinensium Annalium au.

stor, Thaisucum vocatus, germane fatetur, haud exstare in antiquioribus Sinensium libris chronologiam aliquam , quae praecedat Fochii & Xinuini ejus successoris tempora ;propterea, subdit, Sinenses habere tamquam veridicas,&autenticas historias , quae incipiunt a Fochio, Regumque succedentium seriem di aetatem tradunt. V. Cl. Blanchi. nus, reserente eodem Constantino, inquit, Sinenses non

habere aliquam certam temporum notionem ante Regem

Xinum , Fochii successorem : additque Constantinus , P. Martinum in sua Sinica Historia, ab originalibus Sine, sium

249쪽

23o LIBRI SECUNDI sium libris extracta , fateri, a Sinensibiis tamquam certi ssima haberi ea , quae post Fochium in Sinensium Annal,

bus continentur. Ρrotecto, concludit Constantinus, facta collatione cum chronologia, quae a recentioribus Iudaeis circumfertur, Fochi regnum sexcentos quadraginta annos ante Diluvium coepit Iet 3 ex adverso plane convenire cumseputatione septuaginta Interpretum, deducit.

Mexicanos quoque exactam antiquorum temporum

lationem habuisse sertur ἱ & ad motus Solis exegisse menses & annos a prima standatione Mexicant Imperii, ut

Picardus a) tradit. Ex decem quidem & octo mensibus

Mexicanus annus conflat , unusquisque autem mensis ubginti diemm fluxu perficitur ἱ hinc annus Mexicanus comprehendit sere parem numerum diemm, ac recens Romanus . Gemellus b inquit: Mexicani saeculorum ambitus,

ac Solis conversiones, Regum sitorum successiones, singinlommque aetates circulo quodam , figuris , notisque designato, exprimunt. Hujus celebris circuli structuram in aere incisam exhibet: apud Mexicanos circulus iste Annullum genus est , quum ea omnia , quae in hoc circulo comtinentur, autentica fide gaudeant. De hoc mirabili cidiculo , qui ex uno maximo & pluribus aliis minoribus com centricis constat, verba faciens V. Cl. Constantinus, e ait: Unus ex his circulis servatur a Viro nobili Mexicano Carolo Sigueneta: in eo apparet Mexicant Imperii initium, Mexicanorum Regum series , eorum praeclara gelu , &exacta temporum chronologia. Ibi descripta esst divisio a ceteris Gentibus suorum majorum , qui Mexicanum Imperium iundavere , ac centum & quatuor annos fluxisse

in conficiendo longissimo itinere , antequam ibi proprias

250쪽

potuerint statuere sedes. Eorum divisio a ceteris Genibbus , in eodem circulo expressi , ad annum quadringentesimum primum post Diluvium re tertur ; hinc iacta supitatione chronologica Constantinus ostendit, Mericanam chronologiam convenire cum Graeca versione ι & parum distare ab alia expressa in Samaritano Codice ; dum ab annis Lunaribus, quibus utebantur Hebraei, ad Mexic,

nos annos Solares aequa fiat translatio.

Iudaeos, inquit a Huetius, inter Graecos degentes,

Hellenistas nuncupatos , non potuissse sanc a Volumina satis accurate persequi, quia propter linguae sinctae ignom. tionem , quam pauci omnino callebant, ad exemplaria

Hebraica non poterant recurrere. Fieri sine potuit, ut cum animum appulerunt ad scribendain historiam , non tam veterum commentariis & priscis inhaererent memo.

riis , quam traditionibus propagatis, vel iam emtionibus, quod Scriptores seciunt nimis multi - Quod autem subji. cit Scriptor uterque, Praeadamiticus, & Theologo - Ρoliticus nonnulla in Mosiicis libris occurrere, vel obscura, vel inodidinata , vel mutila , hac praescriptione contenti addere susficiat: Uerbum Dei, primum lapidibus , tum deinde libbris, chartis, membranis fuisse mandatum , & hominum manibus vulgo usurpatum ; vere thesiurum in vasis fictilibus, primum digito Dei, aut Mose suisse scriptum ; tum deinde digitis aliorum hominum , eorumque Lepe incurios,rum , aut socordium , aut indoctorum ; hinc in leviculis quibusdam rebus , ad fidei dogmata neutiquam pertinentibus , mendas, si sorte, aliquot irrepsisse , nec in Penim te ho .um , sed & in reliquis Scripturae Sacrae libris ubtia hujusmodi inolevisse, ut ex emendationibus Scribanam, di ex variis lectionibus orientalium, & occidentalium, &