De Juris divini et naturalis origine Caroli Polini S. Martini Abbatis libri tres..

271쪽

a a LIBRI SECUNDI rerum initiis , de Angelis , & Daemonibus sentirent, in symbolis expressum est. Similiter apud Mexicanos hiero. glyphica seriptura vigebat, & viget: de angue in girum

conversa , variis conspersa maculis , unde aliumnam motus

designantur , supra locuti sumus : plures insuper minores circulos complectitur, quibus appositae figum, ac alia symbola demonstrant temporum , ac Regum suorum seriem , res gestas, aliaque memorabilia , quorum memoriam perbre nolunt. Aliis quoque tabellis, hieroglyphicis impressis, Mexicanos uti, quarum unam in Bibliotheca Britanici Regis servari, idem marburtonus testatur ; & Μexicanos nostro quoque aevo eadem hieroglyphica scriptura uti. Quoniam autem antiquissima hae simplex, res significandi ars, dissicilis visa esl, p stantiora ingenia aperuerunt aliam methodum, qua facilius res indicarentur , hinc AEgyptii aut ex circumstantiis subjecti, aut ex instrumento reali, sive metaphorico, aut ex ideis, quae aliquam intrinsecam, sive extrinsecam relationem cum subjecto haberent , symbolicam scripturam composuerunt : propterea si

certamen significandum erat, duas manus emciebant, quarum una arcum, stutum altera tenebat: si Deum Universi Creatorem exprimere volebant, ingentem statuam fingobant eX Ore ovum emittentem : si Deum Universi Moedemtorem , navi, ac nauta indicabant. Ex aliqua ethamnaturali figura, quae aut vere ab ipsa natura ita facta es Iet, sive talis putaretur, simile quidpiam significabatur: quamobrem si e. g. quis silentii servator exprimendus erat , fingebatur locusta , quae credita est lingua carere : sive a naturali aliqua figura alterius rei significatio ducebatur , unde ex oculo, sceptroque Rex indicabatur. Ad indagandam Sinensium scripturam marburtonus, transiens, animadvertit, characteres quibus nunc Sinenses

272쪽

CAPUT OCΤΑVUΜ. 23 Iutuntur, quantumvis multum ab eorum antiquissimis hi roglyphicis distent, ab illis tamen originem duxisse. Revera , inquit, in Sinensium verbis continentur imagines, quas olim hieroglyphica exprimebant; hinc deducit hiem-glyphicam seripturam , vel prima mundi aetate , aut a natura esse prosectam I quoniam inter verba , ac hieroglyphica nihil interesse videtur. Antiquissima Sinensium hie. roglyphica propriis figuris exprimebantur ; deinde symb, lica, demum composita Libstituta fuerunt ; haec autem sunt captu difficiliora , quum occulta mysteria complectantur.

Antiquissima hieroglyphica simpliciter, & sine involucro

naturalibus figuris componebantur : symbolica ab abditis rerum qualitatibus sumebantur: Composita , seu mixta ex propriis naturalibus , & symbolicis constant. Hactenus arburtonus. Quum autem Sinenses ad quodlibet vocabulum hieroglyphicum proprium aptaverint, eorum characteres millesimum sexagesimum numerum excedunt, teste

a) Salmonio. R Premarius in examine libri Abbatis Renaudot animadvertit, quod quamvis hieroglyphica S, nensium simpliciora, & faciliora videantur, si ratio habebtur symbolicorum apud AEgyptios ; nihilominus ab illis AEgyptiaca symbola , in significandis sublimioribus ideis , atque substantiis, quae sub sensus non cadunt, longo intervallo superentur. Fochio primo Imperatori, reserenae b

Picardo , Sinenses tribuunt hieroglyphicorum translatio nem in characteres, quibus nunc quoque in scripturis utum tur. Idem Ρicardus refert scripturas hieroglyphicas antiquorum Persarum , & aliarum nationum , quum autem fere communia videantur, de iis verba facere supervacaneum censeo.

Ex animalium, sequitur arbunonus, plantarum,&ret,

273쪽

χ34 LIBRI SECUNDI reliquarum rerum figuris symbolica scriptura construebatur , quemadmodum in Pyramidibus insculpta cemuntur, in quibus antiquorum doctrina, ac historia legitur. Porro ex animalium figuris , e quibus symbola componebantur, rerumque ideae , & spirituales substantiae expressae erant , aliqui putant, ab AEgyptiis animalia culta fuisse ; longe tamen aliud symbola illa significabant, analogice enim sumebantur , ex. gr. in agno mansi retudinem , in vitulo , aut bove secunditatem , in cane fidelitatem exprimebant. Ante Urani regnum ab AEgyptiis hieroglyphica in madimore incidebantur , Uranus primus inventor fuit, ut etiam in tabulis pingerentur : haec ars pingendi suam persectionem acquisivit regnante Thol, qui eii Mercurius AEgyptiacus. Alia erat hieroglyphica scriptum symbolica apud Egyptios, quae arcana vocabatur, solis Sacerdotibus cognita , quae mysteria populo non evulganda complectebatur. Hinc varbunonus concludit, tempore Cisti Iosephi, Iacobi filii, in AEgypto fuisse artem symbolica hieroglyphica pingendi. Hoc loco addere placet, quod Plutarchus de arcana Sacerdotum AEgyptiorum Ρhilosophia , libro de Iside & Osiride , tradit. is Qui autem , inquit, eis bellicosis creabatur Rex , statim se Sacerdotibus dabat, is ac Philosophiae fiebat particeps , pleraque fabulis occubis rata ac obscura , veritatis indicia oc argumenta habentibri bus , quod sane ipsi declarant. De scriptura hieroglyphica Tacitus sic a) inquit: ἡ Ρrimi per figuras animari lium AEgyptii sensus mentis effingebant ; & antiquis

D sima monumenta memoriae humanae impressa saxis cedi,, nuntur. Alii vero symbolicam scribendi rationem a Phobnicibus originem habuisse crediderunt; hinc Lucanus b

274쪽

CAPUT OCTAVUΜ. 237Phoenices primi, si famae creditur, ausi Mansi iram rudibus vocem signare figuris. Nondum flumineos memphis contexere biblos Noverat, & saxis tantum volucresque, seraeque, Sculptaque servabant magicas animalia linguas.

Moses autem ipse eruditus fuisse dicitur in omni 'ptiorum sapientia , quae hieroglyphicis notis continebatur , ut ex Philone , Diodoro Siculo , & Clemente Alexandrino , apud sa) Bebellum. De vetustissima consuditudine signandi saxis animi sensi sic Ρlinius b inquit tri In altera hoc est Insula maris rubri stellae lapideae liue,, teris incognitis. Alibi e) idem Ρlinius : se E diverseis Epigenes apud Babylonios septingentorum viginti amis norum observationes syderum coctilibus lateribus inseri. D ptas docet, gravis auctor in primis. Qui minimum B, se rosius, & Critodemus quadringentorum octoginta ann γ,, rum, ex quo apparet aeternus litterarum usus.

Ex dissicultate autem percipiendi ea, qtiae tot hieroe glyphicorum tegumentis occulebantur , perspicacioribus ingeniis occasio praebita suit, Alphabeti methodum inveniendi , cujus admirabili artificio quidquid mente concipibtur, dilucide ac faciliter exaratur. Quinam vero Alphabeti inventores fuerint , in quaestionem revocatur. Alii

ab LEgyptiis, ut Gellius: alii a Sylis Alphabeti ustim repertum dicunt. Plinius autem sa) inquit: se Litteras semis per, arbitror, Assyrias suisIe. V. Cl. Fabricius de ant, quissima scribendi ratione verba saciens, mentionem se facit de quodam libro , cui titulus erat, Sepher - Ieraim, hoc est de Creatione Mundi. se Huius libri auctor, imis quit Fabricius, ab antiquis Rabinis Abrahamus diceba-

275쪽

236 LIBRI SECUNDIis tur. Apud Ρhoenices etiam antiquissimus Alphabeti utari fuit, a quibus Chananaeos hanc seribendi methodum diis dicisse sertur, & ex eo colligitur , quod a Iosue de suisse sedibus expulsi , in Africam prosecti, inquit idem Fati bricius, duas posuerint columnas, in quibus littem Pho, ,, nicia instulptae erant , quarum interpretatio est: Nos illiis sumus , qui p donem effugimus Iosue Nare Filium. Procopius o addit, quod suo aevo adhuc illae columnae evsarent. Flavius de G cis sic b) loquitur: Iidem sero aismodum & vix tandem litterarum naturam didicere. Nam qui vetustissimum illarum usum esse volunt, eas illi sese a Phoenicibus, atque a Gidino accepisse gloriantur - Neque seriptum omnino apud G cos , cujus de fide moedo constet, Homeri poesi antiquius invenias, at eum post

Trojana tempora natum esse nemo non fatetur, immo ne

ab ipse quidem litteris suam illam poesin mandatam esse serunt, sed posteromin memoria propagatam , aliquandiuvariis ex cantilenis collectam, demum & contextam sitisse. Quod apud AEgyptios quidem , & Babylonios ex longissimis retro seculis in rebus conseribendis adhibita fuerit d, ligentia , quando Sacerdotibus quidem commissum erat. Hactenus Flavius. Apud Herodotum se legitur: is Phodiis nices, qui cum Cadmo advenerant, litteras in Graciam is introduxisse. Ρlinius loco supra citato inquit: is Utique is in Graeciam litteras attulisse fertur, e Phoenice a Cadmo is sexdecim numero ; quibus Trojano bello Pallamedem quatuor adjecisse ; totidem post eum Simonidem Melium:

is quarum omnium vis in nostris recognostitur. Aristot

les is decem & octo pristas fuisse scribit, & duo ab se,

is charmo additas. Evandri Peloponesiaci opera, reserem

teta Lib. a. de bello Vasae cb Lib. I. contra Apion. se Lib. s. Histor. Diuiligoo by Cooste

276쪽

te a) Halicarnasseo , alphabeti usus ad Italos pervenit. Tacitus autem sic b) inquit : se In Italia Etrusci ab Co

se rinthio Damarato, Aborigenes Arcade ab Evandro lib,, teras didicerunt, a quibuS postea ad Romanos pervendiis runt ue initio quidem paucae , & aliae deinde additae , ut is viginti quatuor numerum explerent. Hinc , ut ait se)Livius is Evander miraculo litterarum inter Coelicolas ades scriptus suit. Warburtonus animadvertit, quod facilitas, quam praestant alphabeti characteres in scribendo , omnes nationes allicere debuisset ; nihilominus usus ille nosti oquoque aevo non est ab omnibus receptus: ab aliquibus ob ignaviam : ab aliis ob nimiam Venerationem , quam pro antiquissimis usibus habent propterea priscam hieroglyphicam scripturam servant , inter quos culta Sinensium natio recensetur.

Plura de hieroglyphicis , & alphabeti litteris congessit Huetius, quae itrictim reseram. Alphabeti, d

inquit, litterae Phoenicibus innotuerunt proximis Mosi temporibus, ut patet ex Sancti latonis Beritii opere, antiquissimi Phoenicarum rerum scriptoris , quem Trojanis vetu-iliorem fuisse temporibus , & Mose uno , alterove seculo recentiorem , ex receniciae Regum successionibus probaristribit Porphyrius. Sanchoniatonis opus e lingua Phoen, cum graece reddidit Ρhilo Byblius, unde nonnulla excep. pit Eusebius, & libris suis de Evangelica Ρraeparatione imtexuit λ Sanchoniatonem autem Taauti libros evolvisse , quem , ut sertur, suisse litterarum alphabeti repertorem, di primum commentaria reliquisse, ab eoque sumsisse Salmchoniatonem scribendi argumentum. Quaesitu autem dignum est, quid fuerint illae Mercurii columnae, quibus ad

277쪽

138 L SECUNDIΡhilosophiam velut magistris usi sunt 'thagoras, Plato,& alii. Sciendum est, subdit Huetius, ante repertum papyri usum, sexis veteres animi senti stignasse. Vetustissima fuit Uec consuetudo apud Phoenices & .Egyptios. Diserte id docent Herodotus, Strabo, Lucanus, Proesus, & Ar,

panis stlioliastes ; quorum loca , & dicta ibidem resert

uetius. Mos ille diu perseveravit, etiam post inventam papyrum, pnesertim si quid vulgo notum esse vellent, vel posteris. Eximia generis hujus monumenta exstabantesim in AEgypto, quae a Diodoro descripta sunt. Mirabiles imprimis silere subterranei quidam secessus, prope Thebas AEgyptias , quos Syringes appellabant, magno labore e cavati , veteribus memorati, Ammiano praecipue , qui eo rum parietibus hieroglyphicas litteras inculptas suis te peruhibet ante Diluvium , a Viris , qui pristorum rituum rutionem ad posteritatis memoriam commendarunt. Insignes horum operum reliquias ad noliram aetatem superesse viatores testantur. Vetustissimae duae memorantur a Diodoro

columnae, ad Isdis& Osiridis sepulcra Leris litteris signatae. Inde columnis in Tingitana erectis Ρhaenices se a Iesua putria exterminatos adseripserunt. Inde columnae Amphictyo. num , Olympionicarum, & Ducum victorum. Resert Ρliniarchus tria Epigrammata, ab Atheniensibus incisi Hermis, post res ad Strymonem a Cimone praeclare gestas. Hermas illos, Mercurii columnas recte appelles. Sic enim proprie dicebantur simulacra Mercurii: & sic quoque bases quadratae, quibus aliorum Deorum capita imponebantur. Hinc & ear, quibus foedera incidebantur: velut illa, cui leges foederis Romanos inter & Latinos, icti Servius Tullinius impressit illa Amarynthia Straboni memorata, quarum columnarum frequentem suisse apud veteres usium seripsit

Strabo. Talis suit di celebris illa, in Isthmo Corinthiaco

278쪽

a Theseo collocata. Talis filii & quam Rhegini in litore posuerunt. Plurima hujusmodi suppeditat liber inscriptio.

num Gruteri. At nihil hoc in genere marmora Oxoniemsia aequiparare queat quibus insigniores priscorum Graecorum epochae, foedus Smyrneorum & Magnetum, aliaque egregia vetuitatis monumenta inscripta sunt. Quibus lapi, des deerant, ut Babylonii, hi lateribus utebantur. Coel, libus quoque laterculis siderales plurimorum annorum o servationes inscripsisse eosdem, docet gravis auctor Epigdines apud Ρlinium. Quem morem retinuisse Ρtolemaeum, cum observationes suas in cippis incideret , testi alui Olympiodorus in Phaedonem. Ut sileam de gemina hae columna, lapidea altera, altera lateritia, cui Sethi nepotes astronomica praecepta, si Iosephum audiamus, inciderunt,3uas sua aetate in Syriade mansisse affirmat. Eustichius in exarmoron fuisse eas scribit, in terra Seriad ad sua usque tempora. Tradunt autem Eusebius, 2. Gregorius Syncellus, columnas sacris notis inseriptas a Thoth, sive primo Medi curio , in seriadica terra fuisse positas, ac deinde ex sacra lingua in Graecam esse translatas , ex sacris AEgyptioni penetralibus conclusas ab Agathodaemone, sive altero Mer Curio , Tati patre. Videntur certe columnae illae principia mundi, juxta Mosaicam historiam, esse complexat; atque inde petita esse, quae sacris AEgyptiorum libris continebam tur , subnexis tantum sequentis aevi gestis. Ρublicia autem

conditi fuerant auctoritate libri, & in tabulariis servati . Unde commentaria sua Manethos descripsit. Est & apud Iambilichum, Bitin prophetam Ammoni Regi, quaedam

esse interpretatum ex Mercurialibus libris, quos in adytis Sattici Templi sacris litteris exaratos repererat: hos in Graecam linguam ex AEgyptia conversia esse, Mercuriales dicti

279쪽

Σ6o LIBRI SECUNDI Quoniam autem illi libri AEgyptiorum ex columnis Mercurii fuerant excerpti, idcirco ex columnis Mercurii eruditi dicebantur, quibus facita suerat librorum illorum copia,& ex columnis Mercurii petita itidem dicebantur, quae ex

my sticis illis voluminibus fuerant collecta. Id ostendit Epi. 1lola Manethonis ad Ρtolemaeum Philadelphum , in qua

compilasse se fatetur scriptos a proavo ejus Mercurio, poesieriore videlicet, libros. Sinica vero scribendi ratio hieroglyphicae AEgyptiae persimilis, cujus apud utramque gentem egregia monumenta in speluncarum saxis consignata

sunt ; Mystici quoque Indorum characteres , quorum specimen ex Iohanne Lucena exhibet Ixit cherus in Ρro lino

Copto. Cum autem gentium origines ab orbe condito Sanchoniathon vellet cognoscere, Taauti antiquissimi commentarios consuluit, quibus cosmogonia continebatur. Hactenus excerpta ex celeberrimo Huetii opere. Ex diciis igitur liquido apparet, naturalem omnium librum memoriam esse. Ρrosecto ea , quae majorum , &aequalium nostrorum narrationibus percipimus , traditiones appellantur; traditionum autem vis longe excellit adjumenta cuncta ab arte reperta: cantica enim, sive scripturae

hieroglyphicis, aut alphabetri litteris exaratae, in subsidium quidem stini naturalium facultatum, & per haec admirabili

quodam modo phantasia secundatur ; sed ad horum omnium intelligentiam , necesse est, ut praecedat oratis idio matum, signorum, & litterarum i nstructio, quae phantasiae impressa, idoneos nos reddit, ad percipienda ea, quae scripturis significantur; hinc fit, quod i i, qui canticorum idioemata, sive signorum vim non didiceriint, nullatenus illinrum sensim percipiant. Praeterea ad historiae fidem asstruendam , u scriptor rebus gellis non interfuerit, opus est narrationem texere traditione , & testimonio illorum ,

280쪽

staret , quas D. Lucas scripturus erat, ita in Exordio sui Evangesti inquit: se Quoniam quidem multi conati suntes ordinare narrationem , quae in nobis completae fiant, rem rum , sicut tradiderunt nobis , qui ab initio ipsi vide. ,, runt, & ministri fuerunt sermonis, visum est & mihi ,, assecuto omnia a principio diligenter, ex ordine tibiis scribere, optime Theophile. Tanta autem traditionis vises , ut libri ipsi genuini, & scripti eo tempore, & ab eo

auctore, quo dicuntur scripti, a continuata traditione tales credantur. Unde axiomate primo Demon strationis Evangelicie ait Hiietius : se Liber est genuinus, qui genuinus,, est habitus ab omnibus proxime , & continuata serie sois quentibus aetatibus. Hoc axioma , si quis vocaverit in ,, controversam, jam certum nihil habebit in litteris. C. D saris commentarios genuinos esse , non aliunde scio, is quam ex proxime consequentium aetatum, ali ammque ,, iis succedentium testimonio. Augustinus quoque ad ver jus Faustum Manichaeum , adulteratos esse Novi Testimenti libros fingentem , hoc ipso axiomate pugnabat. , , Platonis, inquit a , Aristotelis, Ciceronis, Varronis, is aliorumque ejus nodi auctorum libros unde noverunt ho- ,, mines, suod ipsorum sint, ni si ex eadem temporum s. se bimet liaccedentium contestatione continua λ Unde cones fiat, quid cujusque sit, nisi quia in alios atque alios con- D tinuata notitia, latiusque formata , ad posteros etiam uo,, que ad nostra tempora pervenit 3 ita ut interrogantiis cujus quisque liber sit λ non haesitamus , quid responde- ,, re debeamus. Quoniam autem nonnulli eruditi Viri, ignorantes id, quod anticipatum omnibus a natura est, quodque an,