장음표시 사용
291쪽
172 LIBRI TERTII ges, quorum praecipuum ossicium erat res bellicas administrare , popillique decreta exsecutioni mandare 3 ut nunc quoque videre est in diloniae , Britanniae , & Sueciae Regnis.
Porro notum est, Israeliticae genti praefuisse Iudices usque ad Saulem de tribu Beniamin , primum Hebraeorum Regem , ad quem proxime succestit David , & SDlomon de Tribu Iuda. Constituto deinde Ieroboamo Rege stiper Israel, sela Tribus Iuda secuta est domum David ; Simoniticae vero Tribus , & Beniamiticae pars Iudae
Tribui postea se adjunxit I insuper ea Leviticarum pari , quae cum Tribu Iuda immixta erat, cum domo David permansit, eo quia in censima neutiquam venire selebat. Quocirca Roboam & siiccessores ejus solum Reges Iuda
dicebantur, & hoc nomen retinuerunt etiam postquam a
Theglaspalasare, & Salmanasare in Assyriam deportati sunt ii, qui Regibus Israel parebant. Ex decem Triboebus conflatum erat Israelis , sive Samariae Regnum ; iratiisque est Dominus vehementer Israeli, & abstulit eos a conspectu suo. Ρropterea decem Israeliticis Tribubus in dissitas oras expulsis, ac demum penitus dissipatis, nec unquam postea in patriam restitutis, solum Iudaeorum Regnum stetit ; & hierosolymitant Synedrii Patres , Tribu Iuda prognati delecti eranti& hoc Synedrium non defuit , donec venit Messias. Umbram quidem tantum Synedrii , idque precario in prioribus captivitatibus retinuorunt Iudaei ; attamen tunc quoque Iudaicae gentis auctor,tas fuit, & permissum in captivitatibus propriis legibus ,& juribus uti. Rabbi enim Manasses , reserente Huetio loco supra citato , Ρrincipes Synedrii in captivitate quinque Babylonica commemorat , insuper observat, Duc
ipses captivitatis de Tribu Iuda semper fuisse delectos:
292쪽
CAPUT ΡRIΜUΜ. 273 postquam autem Hierosolymam reversi erunt , proprio &summo jure , & legibus utebantur, imperiique majestatem, ac sermam retinebant. Post Blutam vero ultimam Babylonicam captivitatem aristocratiae formam assiimscirunt , in qua servata est potestas , dignitas , & honor Tribus Iudae; unde factum est ut Tribules Iudae summa
rerum potirentur , Regnique nomen de se fecerint ; tametsi Tribui Iudae complures ex aliis Tribubus immixti essent, Iudaeisque Duces ex aliis Tribubus orti praefuerint Tribum enim Iuda in Synedrio primatum tenuisse ceditum est , quemadmodum Romani imperio regebant poepulos , quanquam plurimi exteris gentibus orti Imperatores sceptrum tenerent. Propterea facta collatione cum aliis Israeliticae gentis Tribubus , elucet praestantia ac excellentia Iudaicae Tribus; idque Iacob praedixit.
Illud quoque ad hujus oraculi intellectum notari debet , scilicet ad locum ac terram quam insessura erat Tribus Iuda ; quemadmodum enim promissa Zabuloni, Issachari, aliisque a Iacobo data aci portionem Chananeae terrae promissae ipse eventura spectant; sic quod Iudae datum est promissum , ad sedes posteris ejus in terra sancta olim tribuendas pertinere, ac si dixisset Iacobus, ad Messiae usque tempora Tribum Iuda in portione promissae aedirae olim ipsi assignanda mansionein, ac reipublicae se amhabituram , quam retinuit usque ad tempus adventus Messiae; post enim ejus mortem in exsilium acti Iudaei , dispersique , in longinquas terras abducti, nec unquam pollea in patriam restituti sunt. Ρrosecto in Iacobi proephetia non determinatur punctiim aliquod temporis, quocum assuerit messias , tum Tribus Iuda momento eodem potestate excidat , & pristinam regiminis formam amiditat; sed intelligendam esse aliquam congruentem temporis M in si ic-
293쪽
274 LIBRI TERTII succellionein, quae ab initio eversionis usque ad extremam cladem eventura erat. Civilis quippe Iudaici regni sorma aboleri coepta est a Pompeio , & ab Herode paulo ante Christi ortum , & totalis eversio, post Christi mortem in clade Hierosolymis a Tito illata, desinit. Ultimum enim reipublicae Iudaicae excidium coepit, cum a Ρom- pejo domiti Iudaei ac libertate multati sunt, ad quam calamitatem variis subinde a Iudaeis seditionibus sectis, extremam gentis cladem , totiusque reipublicae eversionem consecutam esse, capta per Titum Urbe, & solo aequata , Temploque sunditus diruto , Iudaeique in longinquas ted nas , & in captivitatem am absque Ρrincipibus , & Ducibus suae Gentis ue cujus exsilii fere mille septingenti anni jam transecti fiant. Ρroximis itaque Messiae temporibus cum Reipublicae Iudaicae, tum Sacerdotii everso initium
habuit ἱ Hircanus enim a Caesare summus Iudaeorum Smcerdos Sc Ρrinceps constitutus fuerat: subinde a Romano Senatu Herodes, natione Idumaeus , creatus fuit Iudaeo-1um Rex, quo regnante natus est Iesus Christus Dominus noster. Desuncto autem Herode , Iudaei, solemni legatione ad Caesarem missa , conati sunt antiqua Iudaicae reipublicae jura restaurare , sed irrito conatu ; nam ex adverso Iudaea a Caesare in Tetrarchias dissecta fuit ; &Hierosolyma sub Romani Ρraesidis potestite constituta. Romanorum superstitionibus polluto Templo, & tot calamitatibus Iudaei perturbati in varias seditiones abierunt, hinc extrema Iudaeorum clades sub Tito consecuta est, diserte haec omnia referente Flavio Historia de bello Iindaico , & Tacito libro quinto Annalium.
Illis autem verbis: donec veniat, qui mittendus est, teste Huetio loco stipra citato, notari Messam consentiunt Chaldei Paraphrastae , & Thalinudistae , aliique
294쪽
Iudaeorum Magi ibi. Peremtorie vero benedictionem hanc Iacobi propheticam de Messia ad unam Tribum spectare indicat Μ es, ubi sa) ait: se omnes hi in se Tribubus duodecim, haec locutus est eis riter suus, be-ἡ nedixitque singulis benedictionibus propriis. Porro stante Templo secundo , per Titum funditus diruto, Messiam esse ventumin , pristi Hebrati crediderunt. Testis est, sequitur Huetius , Cantici Canticorum Tharmug, sla , & Echa Rabbathi, & sepius jam memoratus liber
Sanchedrin rapite ultimo , apud Hiletium propositione nona capite octavo , qui in hunc sensiim traxisse Rabbi Ahibam narrat celeberrimam vaticinationem Aggaei, in
qua Deus ea spe Zorobabel, & Iesum Iosedeci filium sis satur . Ρrosecto Templi secundi gloriam ab Aggaeo prindictam mirifice illuitrat Malachias , ubi capite tertio in-
ω quit : Ecce ego mitto Angelum meum, & praeparabitis viam ante faciem meam : & statim veniet ad Tein- ,, plum suum Dominator, quem vos quaeritis, & se gelus testamenti quem vos vultis. De tempore adventus Messiae Daniel, capite secundo verba faciens, ait: Et regnum quartum erit velut serrum quomodo serrum comminuit & domat omnia, sic comminuet &conteret omnia haec. Porro ,quia vidisti pedum & digitorum partem testae figuli, di partem serream ue regnum divisum erit, quod tamen de plantario serri orietur, secundum quod vidisti serrum millum testae ex luto : & digitos pedum ex parte seraeos, & ex partes fictiles , ex parte regnum erit solidum , & ex mne contritum. Quod autem vidisti serrum missum testae ex luto , commiscebuntur
quidem humano semine; sed non adhaerebunt sibi, sicuti
ferrum misceri non potest testat. In diebus autem regno-M in 1 rum
295쪽
2 6 LIBRI TERTII rum illorum sustitabit Deus Caeli regnum, quod in aeteris num non dissipabitur, & regnum ejus alteri populo non
tradetur 9 comminuet autem & consumet universa regna
haec , & ipsiam stabit in aeternum. Manifestum est his portendi bella Caesaris & Ρompeii, Augusti & Antonii; Romana enim respublica bellis hisce civilibus scissa , ex
parte contrita fuit, quae ex Victrici gente prodierat 3 proepterea pedibus comparantur tempora haec, quae Messiae ortum proxime praecesserunt . Capite autem nono Danielis clarissimum omnium , quotcumque sacri Codices vel ris testamenti suppeditant, vaticinium proponitur de tempore adventus Messiae. is Septuaginta hebdomades , imes quit Daniel, abbreviatae sunt super populum tuum , &ri super Urbem Sanctam tuam , ut Consummetur praevaericatio , di finem accipiat peccatum , & deleatur in bis quitas , di adducatur justitia sempiterna, & impleaturis visio & prophetia , & ungarur Sanctus Sanctorum .is Scito ergo & animadverte : ab exitu sermonis ut it is rum aedificetur Ierusalem usque ad Christum Ducem , ,, hebdomades septem , & hebdomades sexaginta duae is erunt, & rursum aedificabitur platea & muri in angustia is temporum. Et post hebdomades sexaginta duas occbis detur Christus , & non erit populus ejus, qui eum ne- ,, gaturus est. Animadvertendum est, apud Hebraeos amnum sabbaticum suisse Otium septem annorum , sabbatico enim anno utebantur, ad determinandos annos sel mi- tali, sive remissionis, tum & Iubilaeos ; hinc manifestum est , Angelum verba facientem ad hominem Hebraeum, illam anni significationem adhibuisse, qui inter Hebraeos
usti communi erat receptus. Spatium autem hebdomadum septuaginta quadringentorum nonaginta annorum est. Anni vero apud Hebraeos solares ne fuerint, an lunarra,
296쪽
CAPUT PRIMUΜ. 27 incertum plane est ue quum de se a prisci Hebraeorum amni magna sit inter chronologos controversia , ut animadversum a nobis suit , ubi egimus de mundi aetate.
Multiplex quoque est opinionum diversitas de pindictarum hebdomadum initio, & exitu. Ρorro alii in anno Artaxersis Longimani septimo, septuaginta hebdomadum ponunt exordium , quas in Iesu Christi morte comcludunt : alii in anno Darii Nothi secundo septuaginta
hebdomadum exordium statuunt, finem in anno Neronis duodecimo , quo anno Iudaeos inter & Romanos bellum tumescebat: unde si annos cum dimidio numeres, incides in excidium Hierosolymitanum : alii ab anno vigesimo Artaxe is Longi ni ducto septuaginta hebdomadum initio , quo anno sine controversia de restauranda
Urbe Hieroselyma edictum latum est , reique conficiem dae curam Nehemias suscepit, atque opus effectum dedit propterea in quarto post Christi mortem exitum ipsarum constituunt. Ad haec addit, loco supra citato, Huetius testimonium priscorum Rabbinorum , qui haudquaquam sent inficiati, hoc Danielis oraculum ad Messiam pertinere 3 ut R. Barachias in Beresith Raba , R. Moses Ben Nechman in Danielem, ac R. Samuel te-ititur , cujus epistolam ad R. Isaac exhibet Dionysius Carthusianus. Ubicumque autem septuaginta hebdomadum ponas initium , plane eas elapsas esse mani flumeli. Atqui exactis iis debuit nasci Messas, ungi Sanctus Sanctorum, & occidi. Porro Ethnici ipli telles stint , Iod tempore, quo natus est Iesus Christus, tunc persinio inerat de proximo adventu Messiae. Suetonius capite quarto inquit: es Percrebuerat Oriente toto vetus di cones stans opinio, esse in filis ut eo tempore Itidaea profectiis rerum potirentur: id de Impcruore Romano quantum
297쪽
a 8 LIBRI TERTII D eventu postea patuit , praedictum Iudaei ad se trahentes is rebellarunt. Item Tacitus, Histon libro quinto, sic se ait : Pluribus persuasio inerat , antiquis Sacerdotumis litteris contineri, eo ipso tempore sore , ut valesceretis oriens , prosectique Iudaea rerum potirentur quae am-- bages Vespasianum ac Titum praedixerant. Sed -lgus is more humanae cupidinis, sibi tantam fatorum magnitinis dinem interpretati, sic concludit Tacitus , ne adversis is quidem ad vera mutabantur. Ρrose 'o error Iudaeorum ,, non erat circa tempus adventus Messiae , quod quidem illud erat aperte a Daniele praedictum , sed futurum spiritale Messiae regnum promissum , more humanae cupidinis ad terrenum trahentes, in hoc solum vulgares illius aevi Iudaei erraverunt, de quo paulo infra instituendus eli
Quum autem recentiores quoque Iudaei negare non
audeant, illud fuisse tempus, juxta praedictionem Danielis , adventus Messiae , quo natus est Christus Iesus ;Propterea pervetios Iudaeorum mores in Thalnaude non semel carpi, & in primo capite Talmudici libri Ioma caussam morae Messiae conserti in stupra virginibus oblata Nahardaeae , ubi celebris suit Iudaeorum Academia ; contra vero affirmare R. Iudam , in libro Sanchedrin capite undecimo , quo tempore , ait, veniet Messias , inia, mes sere impudicitia & corruptela doctorum Iudaeorum conventus. Adde, Iudaeos, tum cum Idolorum cultui dediti essent, & in omnem impietatem profusi, levi brachio a Deo fuisse castigatos, paternamque Dei benignitatem identidem sensisse , laribus suis, unde ejecti fuerant restitutos, & hostium, a quibus oppressi suetant, dominatu Lxemtos , nunc vero, cum nullius fiant culpae assines , uti quidem vult R. Selomoli apud Huetium, justi,
298쪽
CAPUT PRIMUM. 279tiamque incorrupto tenore retinent, tot iaculorum affigi
calamitatibus , opprobriis, suppliciis , nulla melioris sta. tus ostentata spe Praeterea quum divino oraculo tempus adventus Messiae jam prardi tum fuerat, omnino divinae Providentiae consonum videtur, ut posteriore irrefragabili oraculo divinitus mora praedicta suisset: at tibi de haemora vaticinium , nisi vanum semniantium Iudaeorum commentum ὸ Immo ex adverso plane impletae sunt prophetiae omnes, quae Messiae adventum praedixerunt ue &completa sunt quoque ea omnia , quae post obitum Messiae sutura .erant , idcirco penitus commentitia videntur ea , quae in Thalmudico libro de caussis morae adventus Messiae scripta sunt. Caussa autem exsilii vestri, nulla jam melioris status ostentata spe, praedicta divinitus suit, &exarata est in sacris codicibus , quos circumsertis, ubi cipite Danielis nono sic legitur : is Et post hebdomadesis sexaginta duas occidetur Christus : & non erit populusis ejus, qui eum negaturus est. Et civitatem , & Limh ctuarium dissipabit populus cum Duce ventum : & fi-h nis ejus vastitas , & post finem belli statuta desolatio. ἡ Confirmabit autem pactum multis hebdomada una,
ἡ & in dimidio hebdomadis deficiet hostia,& sacrificium,
si & erit in templo abominatio desolationis , & usque ad se consummationem , & finem petieverabit desolatio. Iudaei itaque , negantez venisse promissum Messiam, qui est Iesus Christus Filius Dei, ut mox plane demonstrahitur, ex Danielis vaticinio non amplius in populo Dei
remesentur. Porro maximum & inexcusabile peccatum
Iudaeorum est , negare venisse Messiam , tot ante secula praenuntiatum in scripturis sanctis , quas divinitus traditas
credunt, & quarum Hebraeorum synagoga fidelis depos taria & custos fuit. Praedictae captivitatis, di deselatio.
299쪽
Σ8o LIBRI TERTII nis veritatem hujuste pertinaciae caussa comprobavit essectus ; immo subinde manifestis quoque prodigiis hin: --
litas comprobata fuit, quae ab H tio propositione nona capite octavo reseruntur, ubi inquit , se quod cum ad instaurandum templum sese comparallent Iudaei sub Hadriano , & Constantino, ab his quidem suerunt prohibiti ; sed id tertium Iuliani Imperatoris nutu attentantes, vis divina prodigaliter compressit , nam incceptum, opus motu primum terrae deturbatum est, deinde e fumdamentis erumpentes flammae Iudaeos rei auctores inum' sere. Christianorum Eriptorum temporis illius, di proexime sequentis aevi vix ullus rem pressit silentio. Αdiri' praecipue velim , sequitur Huetius , Chrysostomum ,
cum alibi passim , tum maxime sermone tertio contra Iudaeos. Quodque omnem dubitationem tollit, Ammianus Marcellinus scriptor ethnicus, minime vanus,
quique sub Iuliano stipendia meruit, portentum illud testificatione confirmavit sua. De exspectato autem Messia , post Adami lapsum
promisso , non obseura vestigia reperta sunt , animalium enim mundorum sacrificia , quae apud omnes ethnicas nationes nunc quoque vigent, sunt actus religionis sive o, lationes Deo factae pro peccatorum expiatione. Quod ain
tem haec sacrificia promissum Messiam representarent, hoc ipse capite demonstrabitur , propterea poli adventum Messi e , qui se obtulit hostiam Deo placentem , in poepulo Dei animalium victimae sublatae sunt. Igitur in ipsis antiquissimis Gentium sacrificiis inerat haud obseura prinimissi Redemptoris expressio. De persuasione adventus Messiae apud antiquos nostri orbis supra diximus testimonio Suetonii, & Taciti , quae quidem persuasio apud remotissimas Gentes reperta est , reserente , Huetio , qui
300쪽
loco supra citato inquit : is Profecto evolventi mihi exceris pia quaedam e libro secundo magni illius Sinensium Ρhiis losephorum principiis Confucii , quae latine reddiditis Prosper Ιntorcetra Siculus e Societate Iesu ; nuper vero is nobiseum communicavit Vir Clarissimus The notius , se Vir singularis humanitatis & praestantis doctrinae, sum-
ω ma incessit admiratio , cum haec legerem verba Consu- ,, cii Regem ad virtutem adhortantis : Legibus Caeli ac , , terrae acta ejus consentiunt , neque vereri debet , ut is cum Sanctus ille exspectatus advenerit, idem tum vidi ,, tuti ejus, ac dum regnaret honos habeatur. Ad habe
Consucii verba, proposit. quarta capite septimo , addit Huetius se Agni sacrificium apud antiquos suisse figuram, promissi Messiae : & apud rerumnos fieri quaedam sa-- crificia pacificorum sacrificiis consimilia. Item Ieremiasse de ventum Messia dixit: Et ego quasi Agnus mansue- ω tus, qui portatur ad victimam: Similiter Isaias de Messe ει : Sicut ovis ad occisionem ducetur , & quasi Agnus
is coram tondente se obmutestet, & non aperiet os suum.
Messias , sub figura agni exhibitus , Dominator quoque universis terrae praedictus suit , hinc capite decimo sexto Isaias ait: is Emitte Agnum tuum Domine Domi-Μ natorem terrae. Et David a ) : M Dominabitur a mariis usque ad mare , & a flumine usque ad terminos orbis is terrarum. Virga directionis virga regni tui. Item capite nono Isaias: se multiplicabitur ejus imperium, & pacis nonis erit finis. Et capite undecimo: is Et egredietur virga deis radice Iesse , & flos de radice ejus ascendet , & m. is quiescet super eum spiritus Domini, spiritus sapientia se & pietatis , & replebit cum spiritus timoris Domini.