장음표시 사용
51쪽
cilium vero, quem, etiamsi obierit u 65I., tamen V. o. vel Orbilius Flaviusque Horatii praeceptores, Vivum videre potuerant, nondum inter homines pris- eos ab eodem oratio potuisse referri. um praeterea eam esse rationem loci Horatiani, ut quisque in legendo statim cogitet de sene, non Propter uetatem qua vixit, sed propter suam ipsius aetatem Proprie sic dicto, verboso, cuius omnis vita, in libris suis descripta, haud parvam eorum occupet Partem Aut salior aut talem sibi insormabit quicunque, Hieronymi loci ignarus, Satiram oratianam est
Dicit Horatius rebatio, de Lucilio loquens , ut
supra Vidimus re nostri melioris utroque. n Acron et Sehol. Cruq vocem melioris interpretantur: unatalibus et ensu. v orphyrion ingeni melioris.
Heusdiu. Lucilii probitatem, aequitatem et Onstantiam ab Horatio significari censuit. Secus puto. Haud ita locuturus erat Horatius cum rebatio, id temporis aetatis iam provectioris , qui iuvenis adhuc iam familiam duxerat in iure civili , nune prosecto propter eiusdem iuris scientiam in civitate florebat. Recte autem Scholiastae censu meliorem Vocant. Ηcratius dives non erat, si infra Lucili censum nut ipso testatura L . 75. neque rebatius, iuvenis certe . Natalibus etiam utroque melior erat
L ilius. Erat Horatius libertini filius,arebatia gens haud admodum nobilis Lucilius vero, uti addit SchoL Cruq. magnus Pompeii avunculus Ita enim legendum esse pro vulgato magni Pompeii
notatione eiusdem Scholiastae, quae prorsus convenit cum Porphyrionis scholio ad eundem locum, ad eiusdem Sat. s. 5. si Constat Lucilium maiorem avunculum Pompeii fuisse, etenim avia Pompeii forci Lucilii fuerat, is quam ita in concordiam redigit cum loco Vellei Libr. II. . . si Fuit hic ompeius genitus matre Lucilia, is ut Lucilii sororem illam nuptam suisse statuat viro ex eadem gente, Lucilio etiam dicto , cui filiam peperit Luciliam, ompeii matrem. Apparet enim ex utroque loco, Scholiastarum et Velleii, tum matrem, tum aviam Pompeii Luciliam fuisse dictam. Heusdii emendationem fidimat Acronis scholion ad LI. xx fertur Lucilius maior avunculus fuisse Pompeii. Parum profuit Lucilio quod omnom vitam libris crediderit. Interierunt libri et una cum iis sere omnis illius vita notitia. Collegit nuperrime Oet. Heusdius, libro saepius laudato, quaecunque tum in fragmentis, tum apud varios auctores de historia Lucilii inveniuntur. Ex oratio apparet, id quod etiam ab aliis traditum est, quam familiariter vixerit cum Scipione et Laelio':
Qui ubi se a volgo et scena in secreta remorant Virtus Scipiadae et mitis sapientia Laeli; Nugari eum illo et discincti Iudere, donec Decoqueretur olus, soliti.
Ubi inae annotavit Acron Scipio Africanus
L. . . o. Cicero ad Diversos Libr. VII. Epist. 5. Cicero I. I. Epist. 7. 9. 6. et 7. . L. I. P. 35. Libr. II. Sat. I. v. l. sqq. me Scipione et Laelio et valerius vix Libr. VIII. c. I. D. I.
52쪽
N 78 fretur intra domum tam civilis fuisse et sarus Luessio, , ut quodam tempore Laelius circi lectos tri-elinii fugienti supervenerit, cum eum Lucilius obtorta mappa quasi feriturus sequeretur caecilius autem -- tellus consularis, qui lios consulares vidit et ab ipsis elatus est, temporibus Scipionis Africani potens fuit, et eum in seditione quadam adcersus se facta clamaret Scipio, ait Hi sunt quos Hanni bali eripui, at re ergo, inquit, nos liberos esse. quod et alia uinius eum in gratiam Scipionis carpsit, quamvra amr- cum ipsius, is perperam Seipionis Africani maioris historiam huc vocans Metellum a Lucilio laesum suisse in , Satiris. tradit ipso moratius , in sermone cum Trebatio, libertatem suam in perstringendis hominum vitiis Lucilii exemplo excusans, quemadmodum saeit robonius aput Ciceronem moratius autem ita ad Trobatium '
Quid eum est Lucilius ausus Primus in hune operis conponere armina morem, Detrahere et pellem, nitidus qua quisque per ora Cederet, introrsum turpis num Laelius, et qui Duxit ab oppressa meritum Carthagine nomen, Ingenio offensi Naut laeso doluere Metello, rimosisque Lupo cooperi versibus V Atqui Primores populi arripuit populumque tributim Misseet uni aequus Virtuti atque eius amicis.
METELLus, quem Lucilius laeserat, non erat Mo- tellus Macedonicus, ut Acron scribit, Verum Mace
donio filius, uti rectius Schesiastes Cruq. leno nomine dicebatur Q. Caecilius Metellus Caprarius.
Cieero ad Diversos Libr. XII. Epist. 6. Libri II. Sat. I. v. 62 sqq.
79 Altercatum fuisse cum Scipione , apud Ciceronem legimus Scipio apud Numantiam quum Stomaeharetur cum C. Metello , dixisse dicitur, si quintum pareret mater eius, asinum fuisse parituram. Erat autem quartus Macedonici filius. - LUPUS , famosis versibus a Lucilio coopertus erat Secundum
Schol Cruq si P. Rutilius Lupus, Consul cum L. Iub Caesare, anno ab urbe condita 664. Rutilium Lupum Vocat etiam orphyrion, Acron tantum dicit Lupum principem Senatus fuisse. Si Lucilius obiit a. 65L hunc Lupum perstringere non potuit, loquitur enim de illo in Libr. I. at tamquam demortuo. Ideo orrentius obgitabat de L. Cornelio Lentulo Lupo es. a. u. 598. I. Η Μ Ernestius finxit P. Rupilium Lupum cs. a. u. 62L Fast. Is Vero Lupus non Vocabatur, sed simpliciter P. Rupilius, eratque summus amicus Scipionis . Sin vero Lucilius vitam longe post a. 651. produxit, tum recte Rutilius Lupus intelligitur, homo impius, qui consul periit bello sociali in pugna contra Marsos'. Saepius apud Lucilium in fragmentis mentio fit huius Lupi . Meminit Persius eiusdem si
seeuit Lucilius urbem, Te Lupe, te Muci, et genuinum fregit in illis. De Orat Libr. II. e. 66. In Clavi Horatiana in Oee. Cieero do Amicitia . 9. 20. et 27. Livius Epit Libri LXXIII. Velleius Libri II. c. 36. Appianus de Bello Civ. Libr. I. c. 43. Orosius, Libr. v. e. I8. H. I. 4. IV. G. XXIX. I. p. 23 32 et 77. Edit. Dousae , p. 186. 93. et 230. Edit Biponi. Sat. I. v. 114 sq.
53쪽
80 Latet egregia Iani ousa observatio in hunc locum in Commentariolo admoratium, . IX. si mihi de mendo haud levis suspicio iniecta. - VOlgatam scripturam retinere et defendere velimus neceSSari consequens erit interpretari, Lucilium genuinum suum in Lupo et Mutio regisse, hoc est
ut Horatius inquit, solido offendisse, dum fragili dentem illidere sperat sese. Atqui longe aliud volt
Aulus noster is Emendationem vero quam Suadet nemini, ut videtur, placuit, nec nos probare OSSu mus: si itaque corrigatur, me coniectore, quam primum et recte ortasse, si ad hoc porro Xem plum rescribamus:
Te Lupe, te uti, et genuinum fregit in illis,
ut per illos, uti sivi Ascanii progeniem - hoc est, Optimates, ac proceres Reip. Ro intelligamus. Nobis levi mutatione legendum esse Videtur
secuit Lucilius urbem, Te Lupe, te uel et genuinum fregit Asellis.
Erat autem i. Claudius Asellus, trib. l. a. 615., vir summae nequitiae' adversarius Scipionis, quem ipsum quoque lusisse in ambigua nominis Asellii significatione legimus apud Ciceronem , de Orat.
Libr. II. c. 64. Scipio, quum Asellus omnes provincias stipendia merentem se peragrasse gloriaretur: - agas Sellum, et cetera n Festive sane
Horatius, in sermone cum rebatio, observat cipionem Laeliumque haud aegre tulisse , quod Metellum Lupumque suos adversarios, carpsisset Lu-
C. Lucilii D. XI. 5. p. 50. Edit. Dousae , p. 207. Edit Biponi.
8 eilius. Haud iniuria tamen Horatium monebat Tr. tius, ne nimium sibi in perstringendis principum vitiis indulgeret. Habebat Naevii exemplum, quod ei proponeret, qui, propter maledicentiam et probra in principes civitatis lata, in vincula coniectus fuerat, alia sortasse etiam, quae hodie ignoramus. Suadet contra, Vs I0 sqq. ut Caesaris invicti potius res dicat; respondet Horatius ,s. 12 sqq. :
Cupidum, pater optime, vires Deficiunt neque enim quivis horrenti pilis Agmina, nec fracta Pereuntis cuspide Gallos, Aut Iabeotis equo describit volnera Parthi. . Attamen et iustum poteras et dicere sortem, Solpiadam ut sapiens Lucilius ceti,
ubi Porphyrion haec annotavit: si Lucilius vitam Seiapionis privatam descripsit Ennius bella, n eadem quae Schol. Cruq. Videntur autem utrumque Scipionem Africanum, maiorem et minorem, inter se confudisse.
Sunt qui putent Lucilium in poemate poculiari de Scipionis vita privata egisse Verum nihil opus est ut ita statuamus. Exemplo sit Horatius, quem recte
si lius Libr. II. e. Addit ae Graecorum motarum more. Servavit Gellius versus quibus Scipioni Africano maledixit Naevius Libr. VI. e. H. Asconius, ad Ciceronis Act. I. in Verrem c. 10., versum eiusdem In Metellos. Principibus lotur in re publica viris,
Graecinam Poetam more , i. e. in Omoediis, maledixerat Naevius, Ciceronem igitur, de ep. Iabr. Iv. e. I0. de Graecorum comicorum licentia dicentem: α Periclem, viciari versibus et agi in scena non plus decuit, quam si Plautus noster voluisset aut Naevius P. et Cn. Scipioni, aut Caecilius M. Catoni maledicere, M incaute in onscribendo proeessisse, acute observavit Oct. Issering in Quaest. Plaut. I. p. 37 sq. Alii quoque poetae in scena nominatim cives aeserant vid. Auetor ad Herennium Labr. II. c. Ia. mirum ergo est, Hora
tium in initio Satiras . Libri II ita loqui, quasi tinus uellius in Satiris, libertatem illam priscae comoediae Romae retulisset.
54쪽
dixeris , Maecenatis vitam privatam' in Sermonibus
Magnam amam, qua Lucilius cum apud aequales floruit, tum apud posteros in longum tempus, eam Satiris suis debuit. Haud omnino constat, utrum praeterea quidquam scripserit'. Satirae autem Romanae auctor atque inventor fuit, tum valde in ea excelluit si Satira n inquit Quintilianus', si tota nostra est, in qua primus insignem laudem adeptus
est Lucilius , qui quosdam ita deditos sibi adhue habet, ut eum non eiusdem modo operis auctoribus sed omnibus poetis praeserre non dubitent. Scripsit Ennius Satiras . lacuvius etiam ' Verum genere
Braunhardus in Indies Horatiano in voce Lucilius non scribere debuerat: a Lucilli a veteribus commemorantur satyrarum libri triginta, epodae hymni et una comoedia . Legitur quidem apud Nonium Marcellum . de honestis et nove veterum Dictis ceti, in voce motum a veil in podia hymnis, est scholion Acronis ad Art. Poet. v. 238. a Pythias: Non diei de Pythi Terentiana , sed quae apud Luellium indueitur Tragoediographum, M ubi sententia loci postulat Comoediographum, et Schol. Crui ad eundem Iocum: Pythias: Persona omisa in omoedia Lucilii, Fulgentius Fnique, de prisco Sermone. In voce delenissimo, versus ita ex Immolaria Lucilii comici Iam dudum vero rectius de iis locis iudicatum fuerat a Fr Dousa et aliis. Petermannus, ni allor, II. u. pro Luetilio, Caecilium scribere voluit, Scaliger, teste Dousa, uitulum, ipse Dousa aut Luseium, aut Licinium, aut Turpilium Institi orat Libri . . I. 43. Scripserat Satirarum quatuor libros teste Porphyrione ad oratii Libr. I. Sat. 10. v. 46. Donatus vero, ad Terentii hormionem Act. II. v. m. sextum earum librum laudat. Rectissime Ca--ubonus, de Satyrica Graec poesi, Paris. ωο. p. 247. aut apud Donatum numerum VI pro IV, aut apud Porphyrionem V pro I
et argumento prorsus diversas, uti postea videbimus. Loquitur Quintilianus de Satirae genere, quod Horatius postea excoluit, quem l . l. Lucilio subiungit. Ipse quoque Horatius expressis verbis idem declarat:
Hoc erat, experto frustra Varrono Ataeinoe 'i Atque quibusdam aliis, melius quod scribere possem, .
Inventore minor , ὲ est Lucilius ausus Primus in hunc operis cόnponere carmina morem,
Detrahere et pellem, nitidus qua quisque per ora Cederet, introrsum turpis L
exemplo tamen Lucilio praeivisse contendit scriptores graeco Veteris comoediae , ita ut Lucilius omnia ab illis mutuaverit, praeter solam carminis sermam:
Eupolis, atque Cratinus, Aristophanesque poetae, Atque alii, quorum comoedia prisca virorum est Si quis erat dignus describi, quod malus ae fur, Quo moechus foret, aut sicarius, aut alioqui rimosus multa cum libertate notabant. Hinc omnis pendet Lucilius, hosca secutus, vitatis tantum pedibus numerisque sacetus
Emunctae naris, durus conponere versus:
Nam fuit hoc vitiosus in hora saepe ducentas, Ut magnum, versus dictabat stans pede in uno: Cum flueret lutulentus erat quod tollere velles r Libr. . Sat. 10. v. 46 sqq. Libr. II. Sat. I. V. 62 sqq. Acron erae tamen quod velles imitari, Porphyrion : - eae quibu tantum une nonnuἰω quae velis inde emersere et pro tuis habere Cruquianus: α - erant in illius verribis n-niala, quae tollere, . e. imitari et pro tuis haberi velles. v Seho- Bastarum interpretationem secuti sunt Hemdoinus, utimannus in
Add. ad Spaldingit Quintil. Geelius in Bibl. erit nova T. IIIp. 280. Alii contra voeem tollere ita interpretantur ut sit e unper reiisere. Ita ans Literari Analestieri . . p. 185. Spaldingius
55쪽
Garraeus, a que puer scribendi serre laborem ; siniandi reete: nam, ut multum, nil moror'.
Horatium procedere videmus ad censuram operum Lueuit. Hic autem cum apud aequales suos, tum apud posteros, tanta aestimatione florebat, ut propter suam illius detrectationem in magnam inciderit invidiam Horatius, quam depellere conatus est scripto Sermone 10. Libr.
Nempe ineonposito dixi pede currere versus Gelli quis tam Lucili autor inepte est, Ut non hoe lateatur at idem, quod sale multo Urbem defricuit, charta laudatur eadem. Nec tamen hoe tribuens dederim quoque caetera nam sic Et Laberi mimos, ut pulchra γεmata, mirer. Ergo non satis est risu didueere rictum Auditoris et est quaedam tamen hi quoque virtus. Est brevitate opus, ut currat sententia, neu se Inpediat verbis Iassas onerantibus auris: Et sermone opus est modo tristi, saepe locoso: Defendente vicem modo rhetoris atque Oetae; Interdum urbani parcentis tribus atque Extenuantis eas consulto. ridiculum aeri Fortius et melius magnas Plerumque secat res. IIII seripta quibus Comoedia prisca viris est, Hoc stabant, hoe sunt litandi:
Totus locus erat describendus, quo planius appareret Horatii de Lucilio iudicium. Ita se excusat ut
ad Quintil. Inst. Orat. Libri Me. I. M., micterius de Vario et Cassio p. 324. Quintilianus I. I. ab Horati dissentio, ν inquit, a qui Messium fluere lutulentum et esse aliquid quod tollere possis, putat vanterpretes, alii quinulianum idem dicere ensenta que Sebo- vastas, alii contra. Iabr. I. Sat. . . . in Cieero passim, Velleius Libr. II. . . . Diat de Orat. e. a , Quintilianus I. L. Iuvenalis Sat. I. v. s. q.
simul Lucilium garrulitatis, duritio in componendo et rusticitatis arguat, tum in vitium vertit, quod admiratores in Iaudem allegabant, vs. 20. ibid.:
At magnum fecit, quod verbis Graeca Latinis Miscuit seri studiorum quine putetis Dimelle e mlaum Rhodio quod Pitholebnti Contigiti
Exempla eius Lucilii consuetudinis in ramentis, quae supersunt, habemus Pergit s. 46.:
Boe erat, experto frustra Varrone Atacino Atque quibusdam aliis , melius quod scribere possem, Inventore minori neque ego illi detrahere ausim Haerentem capiti eum multa Iaude oronam. At dixi fluere hune Iutulentum, saepe serentem Plura quidem tollenda relinquendis, age, quaeso, Tu nihil in magno doetus reprehendis Homero Nil comis tragici mutat Lucilius Acci Non ridet versus Enni gravitate minores Cum de se loquitur non ut maiore reprensis. Quid vetat et nosmet Lucili scripta Iegentis Quaerere, num lius, num rerum dura negarit Versiculos natura magis iactos et euntis Mollius, ac si quis pedibus quid claudere senis Hoc tantum contentus, amet seripsisse dueentos Ante cibum versus, totidem cenatus
Fuerat utique Lucilius censor dissicilis, neque Ennii
modo Pacuvii, Accii aliorum inomanorum poet rum Versus riserat, Verum ipsum Euripidem notaverat . innota Porphyrion ad us 54. γι - mutat pro
Edit. H. Dousae p. 3. D. XIV. 5. p. 58. D. XVII. I. p. 77. D. XXIX. I. Edit Biponi. p. 106 2I4 et 230. Cf. Docti Heusdius I. I. p. 29. minius Libr. XVII. α I. Id. Libr. VII. ει 3.
56쪽
- 86 eo quod emendat positum est. Facit autem Lucilius cum alias, tum vel in tertio libro, et nono et decimo. Servius autem ad Aeneid. Libr. XI. V. 0l. q.: x Cum late se rem hastis Horret agem: Veraus Ennianus vituperatus a Lucilio dicenteum irrisionem, δε-buisse eum dicerer Horret et alget is dem resert Macrobius , conseri vero ipsius Homeri exemplum Iliad. Libr. ΙΙΙ. v. 339 sq. Horatius autem, Post quam Lucilium cum Cassio Etrusco, serventis ingenii poeta, composuerat s. 61 sqq. addit s. 4:Fuerit Lucilius , inquam , Comis et urbanus. suerit limatior idem, Quam rudis et graecis intacti arminis auctor, Quamque Poetarum seniorum turba sed ille, Si foret Me nostrum lato deIatus in aevum, Detereret sibi multa recideret omne, quod ultra Persectum traheretur et in versu laetendo Saepe eaput scaberet, visos et roderet ungula.
Aecedimus ad locum Horatii celeberrimum, in quo explicando quantum V. D. Versati fuerint, dicere infinitum est. Nos in enarrando ducem potissimum sequemur Cl. Hermannum , qui a. 184l, locum peculiari libello tractavit, ita tamen, quod pace summi viri secerimus, ut diversam interpretandi rationem commendaturi simus. Duplex autem quaeSila movetur, primum quis sit auctor ille s. 6 designatus, deinde cuius carminis auctor perhibeatur suisse. Annotant Scho-
Idem seheslon egitur In Cruquil Auctario comment veteris, p. 9I. b. Salum Libr. VI. e. 4. C. F. Hermann de Satirae Romana Auctore ex sententiarao ruti Sem. I. Io. 66. arburgi, IMI.
liastae, Acron a Graebis intacti carminis: Mutarimus
Satyram graebis intactam, versibus hexametris scripsit etiam graecis author huius operis est. Antea enim soli G-mici mores suorum carpebant apud Graecos. Quia dicuntur Graeci Satyram non puram scripsisse. - Auctor: Saty- me Graeci non scripserunt Satyram integram, hoc rat, heroico carmine, sed miscuerunt cum comoediis. nPorphyrion Et Graecis intacti carminis author: Hoc ideo dictum quia nulli graecorum hezametris ver-εibus hoc genus operis scripserunt Schol. Cruq adus. 5. 0 - Limatior: politior, emendatior Sensus est, si Lucilius limatior quam rudis auctor carminis et intacti Graecis, id est a non usitati et surpatia Graecis scriptoribus. Nam Lucilius primus invenit Satyram n ad s. 66. Graecis intacti: nulli enim
Graecorum Mametris versibus hoc genus operis scripserunt. n Ad Lucilium, eumque Satirae auctorem Omnes Verba: rudis auctor, respicere putant. Rudis recte
Schol. Cruq cum carminis conjungit, neque Cruquius cum auctor iungere debuerat, ita ut Lucilius ab Horatio dictus suisset auctor limatior quam rudis. Quam structuram cum Ipse Cruquius non satis usitatam esse sentiret, Scribendum enim fuerat rudior, excusari tamen posse censuit collato loco ex Columellae
de Re Rustica Libr. XII. Praef., quem tamen si
integrum describamus: si iccirco natura sexum muliebrem timidiorem reddidit quam virilem, , mrsus diversae esse rationis apparet y Neque eius-
loco Taciti Agrie. . . a speciem excelsae magnaeque gloriae vehementius quam aut appetebat vid. Hermannus . I. p. 5.,
57쪽
- 89 --di struetur in hoc nostro loco egemus. Modo ita voluisset Horatin , studior scripsisset uti nunc legimus rudis nullo negotio cum earminis conjungimus Scholiastarum autem interpretationem cum multi secuti iam essent, anus Dousa OVam Pro
tulit in Commentariolo ad Horatium: si Sensus it que erit Esto sierit, inquam, Lucilius urbanus et eomis demus etiam limatiorem, id est, tersioremae emendatiorem fuisse, quum Ennium nostrum, primum illum rudis Satyras inventorem'. Ennium Satiras scripsisse supra iam vidimus , quarum hodie etiam perpauca fragmenta supersun Itaque a Douga inde temporibus Interpretes in duas partes abierunt, alii , . inter quos Bentleius, e norus, telandus, Ennium intellexerunt; contra Heindorsus, Bothius, irchnerus, sinius, alii,
Lucilium designari censuerunt. Hermannus autem
l . d. p. I. sqq. 6 argumentis , invietis a ostendit,
L. i. e. 1X. Ι Horati Edit. Cniquit p. 664. b. Parum tamen sibi onstans, paullo post l. l. c. II p. 669. . a L. non iniuria herent et anctor et Inventor Carminis Graeeis intacti praeeleatus Horatio. Perperam eicherius Poet. Lat. Rel. . 279 sq. Dousa Interpretationem aut Casaubono aut Heinsio tribuit. Rectius Hermannus I. i. p. s. Legendum esse apud Horatium I. I. aut Nudiis aut dicat iniecit Rutgersius Venus. Leci. c. XX. p. 357. Edit. 699. Casaubonus, de Satyr Graecorum poesi et Romanorum Satira, Paris.1605. p. 256. rudis mutavit in Rudius. Ita quoque Barthius in Adversar Libr. XIX. e. 15. apud Valerium Max Libr. VIII. e. 14. n. 1. a Superior Asticanus, vir Homerico, quam rudi atque impolito praeconio, dignior, oro rudi, Rudio scribere voluit. Atqui Atidius pro Budinus, i. e. uini oriundua, vix dici posse videtur. Legebatur uno in Oeo, apud Ciceronem pro Archia . 0. Ibi vero iam dudum in Rudinum mutatum est. VJd supra P. 82. . .
Enniium ab Horatio Satiras anctorem cum modo Lucilium eiusdem inventorem vocasset,s 48. dici noni potuisse, improba disserentiam quam ei chertus .aliique inter inventorem et auctorem statuere voluerunt, ut auctor esset, qui rei sacisendae exem
plum Medisset, inventori vero, ' qui aliquam rem
certa Via a ratione primus tractasset et ad certam
aliquam legem revocasset; denique fuge agit de dis. serentia Ennianam inter et Lucilianam Satiram hano Graecis intactam, illam contra a Graecis exemplis petitam Quam uti disserentiam probaret, adhibuit V C locos, Quintiliani, quem partem supra iam Mtulimus Satira quidem tota nostra est, in qua primus insignem claudem adeptus est Lucilius. Multo est 'ersior rue purus magis Horatius et adnotando hominum mores praecipuus ultum et
verae gloriae, quamvis uno libro Persius meruit. --
Altorum illud est, et prius Satiras genus, quod non
sola carminum Varietate mixtum si, condidit oren tius Varro, cet. et Diomedissici Satyra dicitur caramen apud Romanos, nunc quidem maledicum si ad carpenda hominum Vitia, . archaeae Comoedias charactere compositum quale scripserunt Lucilius ot
Horatius et Persius. Et L At olim carmen, quod ex ' variis poematibus constabat, Satyra vocabatur,
I. p. 12 et M. Poet. Lat. Rel. p. 280. L. I. p. 15 sqq. 4I sqq. Instit. Orat Libr. X. E. I. I 03 sqq. Doet. Heusdius I. l. p. 279. ita egit u Alterum illud et iam prius Satirae genus, ea non olun carminum varietate mixtum et u Libr. III. p. 482. N. Edit. Pulschii.
58쪽
9 quale scripserunt Pacuvius et Ennius Satyr autem dicta sive a Satyris, sive a Satyra lance, quae reserta variis multisque primitiis in sacro apud pris- eos Diis inserebatur , sive a lege Satyra, quae uno rogatu multa simul comprehendebat. Quod scilicet et Satyra carmina multa simul et Oemata comprehenduntur . . Quibus locis luce clarius apparet Ennianam Satiram a metrorum varietate, Lucilianam
contra a variis suis argumentis momen ReeePiSSe.
Metra enim etsi Lucilius, diversis in libris, diversa
adhibuerit, clamen im uno eodemque libro, unum modo eorum genus usurpavit Ennianam Satiram hoc
enim prius illud Satirae genus est, quod Quintili nus L L ab altero genere Lucili ceterorumque di
tinguit, non solum carminum arietate mixtum,
condidisse dicitur aerentius Varro mic enim,
praeter carminum genera diversa , pedestris etiam sermonis partes Satiris suis intertexuit, cuius generis exempla habemus in Latinis, Senecae Arroxoλο
υντωσιν et letronii Satiricon librum. Exomplo
denique sui in genere, Ennio acuvioque praeivisse Graecos, vel Theocriti Idyllia testantur. Varro autem, i qui idem Satirae genus excoluit atque Ennius acuviusque Menippum Gadarensem est secutus, a quo suam Satiram Menippeam cognominavit disque, ut summam laciamus, prius illud Satirae genus Ennii Pacuviique, quod idem postea excultum est a Varrone distinguendum est ab altero Lucilii tenere. Illud constabat variis carminum generibus, post prosa etiam oratione adiecta; hoc propter argumentorum diversitatem Satiraeno. mino dictum est. In illo genere Graeci praeiverunt, hoc contra, teste Quintiliano, totum Romanorum est . Carminis ergo Graecis intacti auctor Ennius non suit, fuit Lucilius, iure suo eo nomine ab Horatio celebratus. Locus denique oratii, de quo nunc agimus, interpretandus est remerit Lucilius limatior quam pro ea condicione, in qua auctorem rudis Graecisque intacti carminis versari consentaneum uerit . v Ita CL Hermannus,
qui, quamVis egregie, ut semper, disputaverit, dubito tamen an Horatius , qui secus de Lucilio putabat atque Quintilianus, neque tantum illi tribuebat, dubito inquam, an idem concessurus suisset, Graecis in suo genere nihil omnino debuisse Lucilium Eupolis, inquit, Cratinus, Aristophanes, alii veteris Comoediae scriptores, ab iis
omnis pendet Lucilius, hosce secutus, Mutatis tantum pedibus numerisque
Gellius Libr. II. e. 18. L Libr. XIII. e. m. Casaubonus, in libro doctissime et elegantissime conscripto, de
Satyriea Graecorum poesi et Romanorum Satira, minus recte probare conatus fuerat Ennium quoque in Satiris nullius omnino e Graecis exemplum secutum esse, itaque carminis Graecis intacti auctorem recte dici ab Horatio, p. 254. non minus quam Lucilium non Satirae in universum, sed suae ipsius Satirae generis inventorem p. 272. Hermann. I. I. p. 15. Ita quoque auctor universe dictum ae-eeperunt Interpretes omnes, qui Lucilium designari censuerunt. Hein doreus quam pro eo quod a fuit. . et r. i. e. Bothius quam facile sit aliquis a cet. Κirchnerus: in e steglaettet De einende cet. Solus Lambinus ita interpretatus est ut auctor ipse sit Lucilius demus Lucilium limatiorem fuisse quam ipse sit. Libr. I. Sat. . . s. q. Libri L Sat. 10. v. 16 sq.
59쪽
Illi, seripta quibus comoedia prisca viris est, Hoe stabant, hoe sunt institandi
Imitatus ergo uerat Lucilius, odii haud satis eliciter clam in tota hac quaestione, de interpretando Horatii loco, non adeo quaerendum, quid Verum Sit, sed potius quid Horatius ipse senserit. Ium praeterea, recepta illa Hermanni interpretatione, instituitur apud Horatium comparatio inter rem singularem et concretam . Lutatium, eum re universali et
abstracta, auctore, coniuncta ero cum re concreta,
p. s. turba mane autem, in altero comparationis membro, coniunctionem inter rem abstractam et rem eoncretam, Vereor ut probari possit , Recte comparamus rem concretam cum re Structa, . c. recte
dicimus Cicero plus valebat in dicendo quam sere Latinus orator; minime vero, nisi egregie allor: Cicero plus valebat in dicendo quam sere Latinus
orator, quamque Hortensius. Substituamus vocibus: Latinus orator, is quae rem eXprimunt universalem, aliud vocabulum, singularem quandam rem designans, v. o. dicamus : Cicero plus valebat in dicendo quam Hortensius, quamque ceterorum oratorem Latinorum turba; omnia recte se habebunt. Ita quoque apud Horatium Voce auctor certum quendam poetam designari censeo. Is Ennius est, haud Satirae, Annalium Vero, generis poeseos graecis intacti, auctor.
Haec Doeringi suspicio fuit, quam paucis hisce Er- his prodidit: si auctor ad Satirae inventorem Lucilium referri nequit; nam verba inde a sed ille nullo modo Lucilii ingenio conveniunt, in eo secus puto
ille mihi Lucilius esse videturi auctor iam est scriptor, et totus Versus eleganter exprimit simplices voces: quam Ennius Ennius enim est scriptor carminis rumdis et Graecis intaeti scripsit enim annales Roma norum fide historica is Doeringit sententiam improbavit eichertus Doeringius is, inquit, R de Annalibus explicavit, in eo mirifice salsus. In aprico est de Satira sermonem esse, et Hemannus nequis Doeringi opinionem sequatur, qui graecis inta tum carmen ad Annalium libros reserre maluit. - nalium enim genus quomodo graeris intactum suerit, post tot carmina genealogica et historica, quot et ab Homeri Hesiodique sectatoribus et Alexandrinorum ex scriniis prodierunt, vix quisquam intelliget, nec quod Annalium potissimum causa rudem Ennium dici ab aliis videmus , Horatium nunc aut hoo carmen aut omnino Ennium magis quam quemlibet alium ax poetarum seniorum turba eodem Ocabulo appellasse coget o Addit postea ': Moeringium satis elyeiche tus impugnavit et nos supra resutavimus a Carmina
L. I. p. 279. L. I. P. 10 sq. Annotat hoe Ioco Hermannus: locum certatim ab inipp. eomparatum Ovid. Trist. ΙΙ. 23. rinque auo Martem ecini gravis Ennitis ore, mnis ingenio maaimua, arte rudiis; praetereaque Valer. arim. VIII. 4. I. Afrisanus Ennii poetae giem in monumentia Cornelia stentia olloeari voluit, vir H mctrae quam rudi atque impolito praeeonio dignior . Rudis a Statio quoquo dicitur Ennius, Silv. Libr. II. Carm. 7. V. T. . Cedet usa rudis serocis Enni v ab Ausonio Epist. v. v. s. Rudes Camoenas qui Suessae praevenis v L. I. P. 48.
60쪽
- 4 -- 95 illa vero, ni salior, Annalibus haud prorsus similia suemini, Doeringiumque verum VidiSS Satis, puto, apparebit, modo locum, de quo agitur, reseramus ad versus M. et M. praecedentes:
Nil omis tragie mutat uellius Acci Non ridet versus Enni gravitate minores
unde interiectis versibus quibusdam, ita pergit oratius S. 64. Sqq.:
suerit uellius, inquam, Comis et urbanus fuerit limatior idem Quam rudis ot Graecis Intacti carminis auctor, Quamque Poetarum seniorum turba.
Est autem auctor ille ex constanti Horatii ratione seribendi idem ille Ennius, cuius mentio S. M. praecessit Solet enim oratius , cum duas personas conmemorat, quarum iam antea mentionem secit, eam, quae posteriorem locum occupavit, prius nominares quae priorem, eam altera vice in loco posteriori collocare. Exemplo sint loci, Libr. . Sat. 4. V. 65. Sq. l. V. 69. q.:
Sulcius acer Ambulat et Caprius, rauci mala, cumque libellis; Ut sis tu similis Caeli Birrique Iatronum; Non ego sim Capri neque Sulci:
Proscripti Regis Rupili pus atque venenum Hybrida quo paeto sit Persius ultus, opinor omnibus et lippis notum et tonsoribus esse. Persius hie permagna negotia clives habebatClazomenis, etiam litis cum Rege molestas;
num Laelius, et qui Duxit ab oppressa meritum Carthagine nomen, Ingento offensi Quin ubi se a volgo et scena in secreta remorant latus Scipiadae et mitis sapientia Laeli; cet.
Libr. II. Sat. 5. v. 55 sqq. l. 64 sqq, quo in loco ordinem ter invertit:
plerumque recoctus Scriba ex quinqueviro corvum deludet hiantem, Captatorque dabit risus Nasica Corano. sorti nubet procera Corano Filia Nasicae, metuentis reddere soldum Tum gener o laetet tabulas socero dabit, atque Ut legat, orabit multum Nasica negatas Accipiet tandem , et tacitus leget:
Frater erat Romae consulti rhetor ut alter Alterius sermone meros audiret honores: Gracchus ut hie illi, oret huic ut uetus ille.
Eandem rationem tenet Libr. I. Epist. 17. v. 3. sqq. Diogenes ad Aristippum:
Si pranderet olus patienter regibus uti Nollet Aristippus Si sciret regibus uti; Fastidiret olus, qui me notat utrius horum Verba probes et sacta, doce vel iunior, audi Cur sit Aristippi potior sententia namque Mordacem Cynicum sic eludebat.
Eodem refero Libr. I. Epist. J6. V. 30 sqq.:
Cum pateris apios emendatusque vocari; Respondesne tuo, dic sodes, nomine nempe Vir iamus et prudens diei delector ego a tu,