Horatiana prosopographeia [microform]

61쪽

pluresque locos' quibus ni fallor, egregie firmatur Doeringit Interpretatio. Fuerit Lucilius limatior

quam Ennius, auctor carminis Graecis intacti, i. e. Annalium, in quibus versus illi uerant, quos comis Lucilius Mutaverat . ut supra ex Servio Vidimus , quamque poetarum seniorum turba. Accius in ceterorum poetarum seniorum turbam reiicitur, Ennius vero, quem magni laciebat Horatius, quem poetam vere dicendum esse censebat, ex illa turba eximen

dus erat et segregandus Carminis denique Graecis

intacti auctorem Horatius non sine consilio Ennium vocat mune enim excusationem Ennius, quod rudis esset, iure afferre poterat, se primum generis sui auctorem exstitisse, duce nullo Graecorum Oetarum, quum contra Lucilius, ex Horatii certe sententia, hanc e dem excusationem non haberet. De altero Satirarum scriptore P. TERENTIO VAR

RONE ATLcIN, multo brevius persuncturi sumus.

euc est minam vexatus in Libr. I. Sat. - . . sqq. ubi hane suam rationem necessario variat aliquantum oratius. som-mmorat militem et mercatorem ex iis, qui foris vitam agunt, iuriseonsultum et agrieolam ex iis, qui domi suae. Post Vs 28 sqq. inverso ordine prium eos, qui domi suae, post qui foris vitam degunt Substituit autem inter illos cauponem iurisconsulto. Interpretes eum neseirent unde hic importunus caupo irrepsisset, alii extruder eonati sunt et legerunt Perfidus hie eampo milest Fervidus in eampo miles, cet. Alli, ut hoc quoque in loco iurisconsulti fieret mentio, aut voce απο intelligi ipsum inrisconsultum euerant, aut legerant ea utor; a taurus refer hie cet. Hi certe melius, mirum tamen est illos non vidisse C. Romano Iocum esse non posse inter eos qui hae mente Iaborem ferunt, ut me in otiaeuia eredant. Erant enim inter illos senes bene multi erant qui clivitiis inuebant. Itaque moratius agricolae hoc in loco iurisconsultum opponere non poterat. Opponit alium ex urbi incolis, auponem, qui eadem mente inue agricolam labores sese sere aiebat.

Diu post Lucilium vixit, natus enim fuerat, leue Hieronymo Ol. CLXXIV. 3. i. e. 672 s. 673. GP, Quando obierit haud constat. Iam inortuus uidetur suisse quo tempore moratius do illo seribebat

Ηο erat, experto frustra Varrone taeino Atque quibusdam aliis, melius quod scribere possem,

neque enim verisimile est, Horatium talem virum, magnam sibi laudem carminibus suis consecutum , vivum ita notasse. Etiam Laberius, quem Vs 6 perstringit, mortuus iam erat. Obiit enim , se

cundum Hieronymum, L CLXXXII l. s. a. 711.

Varr. ineunte, Satira autem Horatii, in qua Varronem perstringit, quamvis de eius aetate dissentiant Interpretes , scripta demum est post a. 712.,

quo apud Philippos pugnatum est. Coepit enim Horatius, redux in patriam ex pugna hilippensi, audax versus sacere, ut ipse scribit ad Iulium Flo-

Libr. I. Sat. 10. V. 46 sqq. Frankius in Fastis orat p. I06 sqq. adscribit a. 19. Spinnius apud Jahnium in oratii diti re p. 26I. a. 723. itemque ei-eherius de Vario et Cassi p. 49. Poe Lat. Rel. p. 203. et 303., et irchnerus Quaest. Horat p. 13 et 16. Massonus in Vita Horatii

p. 58. a. 724. Observandum tamen est, cum ita statuerit Μ sonus propterea , quod Cassium Etruscum, de cuius morte in ea Satira fit mentio s. 6I. q. haud diversum esse censeret a Cassio Pa mensi, post pugnam Actiaeam, iussu Caesaris Octaviani, octiso, quicunque eiusdem sententiae fuerint, Lambinum, Cruquium, I Dou-- , Benileium , Daeerium, Sanadonum Burmannum Secundum,

saxium Ru kenium, alios, eos omnes illam Satiram 10. Libr. I. velis. 724 vel proxime antecedent 723. adscripturos fuisse. Parum sibi eonstabat Benileius, qui Cassium Etruscum a Cassio Parmensi haud diversum saceret in annotat ad Libr. I. Sat. 10. v. 59. Iibrum tamen Satirarum primum dudum ante a. 723. consectum esse statueret.

62쪽

99 rum . Id temporis Calvus quoque et Catullus, qui, quod unice ab Hermogene simioque quodam cantari dicerentur s. 48. sq. certe haud admodum probassent, uterque clam mortuus erat. Mors Calvi, etsi annum eius ignoramus, properata fuerat L Natus orat a. 72 Et de illo ieero tamquam demortuo loquitur ii Bruto i 82. quem librum seripsit a. 708. . et 709. et in Epistola ad Trebonium', scripta iam a. 707β. Catullus obierat, teste Hieronymo β. Ol. CLXXX. A. I. o. 697. s. 698.

Varr. Supererant quidem Alpinus s. 36. et Pithiason fortasso otiam s. 22. irrisi, at quales poetae Varro contra eiusquo inprimis Apollonii Argonauticorum interpretatio summis laudibus i offertur Proportio 7 vidio', Statio ' Quintiliano tW Fragmenta carminis illius, epigrammatum quoque, quae seripsit. alia. collegit suetinerus in Commenta

tione de Varronis Atacini Vita et Scriptis. Satiras

Varronom se ipsisse ex uno Horatio novimus. Anno

Libr. II. Epist. 2. V. 49 sqq. Quintilian Instit Gramm. abr. X. c. I. 'l5. Plinius at Hist Libri II. e. s. Ad Divers. Libr. XV. Epist. 21. Ita Ragaetonius in diti Graevii, ruberus in Edit Oresili. Anno Miatis XXX. Jos Sealiger in Animadvers in Eusebi chroni A. MDCCCCLX p. 154. b. m. contendit Catullum vitam produxisse minimum ad annum usque LXXI. Verum . Paldamus in Noemiacta Erotiis p. 27. q. Catullum obusse probavit a. et XL., i. e. a. 707. s. 708. Varr. Libri II. I. M. V. 5 sq. Amorum Libr. I. l. 15. v. I. Art. Amat Libr. III. v. aro. H. et Trist. Ubr. ΙΙ. V. M. q. situ Libr. II. Carm. . . Is sqq. v Instit irati Ihr. . . . SAEI.

tat Acron si Varro quidem tentavit Satyram scrv-δσe et scripsit et ideo non edidit'. is rectius Schol. Cruq Varro Attacinus et alii multi, qui conati sunt Scribeτ Satyras, quas non satis laudabiliter ediderant. n e cognomine Atacino Porphyrion Nam bonensem, qui Atacinus ab Atace fluvio dictus est, ne Schol. maq.: - ab Ataces vis Narbonensi ii Hieronymus vero I. l. si P. erentius Varro, Vico Atace in provincia Narbonensi nascitur , , ut a vico illo cognominatus suisset Varro Vicus Atax prorsus ignoratur, fluvius ero illiu nominis commemoratur a Strabone' Plinio , Lucano', aliis. Cum vero haud sacile quemquam invenias inter Latinos qui a flumine cognomen duxerit, Varronem natum fuisse Narbone, Atacinorum, Decimanorumque colonia , ut Vocat Pomponius ela , contendit Wuellnerus , indeque illum cognomen accepisse et Narbonemsem a Porphyrione dictum fuisse Narbo autem colonia civium Romanorum , deducta fuerat a. 633. s. 634. 7, ut Verisimile sit ipsos parentes P. Varronis Romae natos fuisse.

Pertinet quoque LABERIΠsmimographus ad aeta

tem moratii. obiit enim, teste Hieronymo, L

De hoe scholio L. Ruhnhenius in Episti erit. II p 200. Libr. IV. p. 18I. 182. et 189. d. 1620. Nat. Hist Libr. III. e. 4. Pharsal Libr. I. V. 403. Da Sit orbis Ibr. I e. 5. Clecto pro Fonteio . I. Hieronymus in Chronte. I. CLXIv. 4. Perperam,uelinerua in Comment. supra Iaudata . . seripsit OI CLXVII.

63쪽

- 100 CLXXXIV. 2. i. e. 11. Varr. ineunte si Laberius Mimorum 4eriptor, i decimo mense post s. Iulii Caesaris interitum , uteolis moritur. Haud sine eongilio addidit Hieronymus post C. I. V. te itum, is quo signifiearet vidisse illum interitum hominis a quo tam indigne habitus fuerat. Nota enim ros ost, Laberium a Caesare coactum fuisse ut ipse, eques Romanus, Mimum suum ageret Et supe os Prologus o occasione a Laberio dictus varo do Laborio iudieat Horatius. Haud necesse est, inquit. propterea quod Lucilius urbem sale multo defricuerit, ceteras quoque ei virtutes tribuere:

nam te

Et Laberi mimos, ut pultam poemata, mirer .

Magna enim Laberii quoque libertas fuerat in

perstringendis aequalibus , qua ne Caesari quidem pepercerat auerunt quibus Horatii iudicium iniquius visum est Cicero vero iterum prorsus cum Horatio consentit, scribit enim ad Cornificium Equidem si iam obdurui, ut ludis Caesaris nostri aequissimo

animo viderem T. Munatium Plancum BursamJ, audirem Laberii et ubii poemata. Nihil mihi tam deesse scito , quam quicum haec familiaritor oe-

tenue rideam.

verat Gellius Libr. ΙΙΙ. o. 15. Vid. Suetonius in Vita Caesaris e. m. Macrobius I. I. . . et abr. VII. c. a.

erobius Saturn Libr. II. . . Ad Divers. Libr. XII. Epist. 8.

nere iam vidimus. Infra de iis agemus ad Hermogenem Demetriumque Iam pergendum est ad illos poetas qui Horatii aequales ove iuniores fuerunt. .

Poetas sibi aequales, quos commemorat Horatius, alios : Virgilium Variumque , ilium Septimium Celsum Albinovanum , Fundanium , Tibullum , inter eius familiares , Pollionem vero inter viro primarios iure suo recensebimus alios Maevium, Fannium, Pitholeontem , Alpinum a Furio Bibaculo non diversum, Cassium Etruscum et Cassium Parmensem hoc ipso in loco. Sunt hi sero omnes nomine poetae indigni, illi contra, praeteraitium Celsumque praestantissimis annumerandi. Multa eichertus de

Μaevio, Fannio, Pitholeonte, Furioque Bibaculo disputavit in libro Poetarum Latinorum Belliquiae, de Cassio utroque in altera parto librici de L. Varii et Cassii Parmensis Vita et Carminibus, et ita disputavit, qui Vir Clarissimi mos est, ut nihil aliis agendum reliquerit. Erat ΑΕvIus oratio, avius et Maevius tum Virgilio tum Domitio Marso invisi. Utrumque petit Virgilius in Ecloga ΙΙΙ. v. 90.:

Qui Bavium non odit amet tua carmina, Maevi, Atque idem iungat Vulpes, et mulgeat hircos.

ubi bene Servius pro poena ei id contingat ut diligat Maevium, peiorem poetam , n et Ρhilargyrius: Duos sui temporis poetas dicit prasimos, quorum carmina ob humilitatem abiecta sunt. Vult ergo notare, qui sunt inimici Virgilii, qui Bavium, i. e. pessimum

64쪽

- Ι02 poetam, et merium, i. e. peiorem Oetam, ut duplum habeant malum. Eae quibus avius curator

fuit, de quo Domitius in Cicuta refret:

Omnia eum Bavis ommunia frater habebat, animi fratres leue habreo olent. Rura, limum, nummo atque ymnia denique, ut aiunt, Corporibus geminis spiritu unus emat. Sed postquam alterius mulier ommunis utrique pati, deposuit alte amicitiam .

Ex illo epigrammate aevium Datrem avii suisse Interpretes suspicati sunt. Perperam. Dixisset Servius: de quibus, non vero de quo Maevium oratius asperrime insectatur carmine peculiari, pod. .:

Hala soluta navis exit aliis Ferens olentem Maevium cet.

Seholiastae ad hune locum, requimus: R Maevius

sectator vocum antiquarum, is Vocem autem --

tem explicant, Acron: si putentem, Porphyrion: pro putido dictum accipe, R ita quoque Cruquia-nusci si putidum cuius carmina puteant nimia vetustate, vel ipsemet vitio corporis v orphyrionis interpretationem comprobavit Duenigerus , eicherius etiam, ita tamen ut Maevio tum studium verborum obsoletorum obiecerit Horatius, tum corporis habitum illi exprobraverit, annotat enim Porphyrion adu opima praeda, s. l. γ' apparet pinguem fuisse. Pergit autem moratius per serSus complures, donec ita desinit, s. l. Sqq.

opima quod si praeda urvo litore Prolecta mergos luveris; Libidinosus inmolabitur caper, Et agna Tempestatibus .

Caper et agna , secundum Schol. Cruq. inimolantur, quod ingenio Maevii conveniunt, agna propter timiditatem, caper propter libidinem. Etiam in voce olentem Horatium Maevii libidinem notasse putabat Dacerius Marsi denique fragmentum Hircum et alumen Olens , is ad eundem Maevium pertinere censuit eicherius . Causam itineris aevi ignoramus , nec quicquam sere de illius vita scriptisve traditum legimus. Mirum ommentum est Veteris

interpretis ad Ovidii Ibin v. 525 sq.

Utque parum stabili qui carmine laesit Athenas, Invisus pereas deficiente cibo,

haec annotantis a ius iaeta, quia mala descripsit Atheniensium gesta, b eis in arcemem positus est, ubi eum fame mori fecerunt et libros eius deleverunt. Incertum est quem poetam intelligat Ovidius, Maevio ero , inter Graecos poetas , qui illo in loco recensentur, locus nullus Sse potest. - avii mortem Hieronymus reser ad i. CLXXXVI. . i. e. 719. s. 720. Varr. si sim Bavius poeta, quem Vir-

Ventis sacrifieatum esse egimus e. e. apud Xenophontem in Anabas Dbr. IV. e. o. Virgilium Aeneid. Libr. III. v. 120. Libr. V. v. 772. Senecam Nat. Quaest Libr. V. e. 17.4 4. Apud Diomedem Libr. I. p. 304. Edit. Pulachii. L. I. p. I9. Cf. do illo itinere eichertus l. I. p. 19 sqq. Ita apud Weichertum l. I. p. 10 et 14. et apud Heynium in Virgilii ita ad a. 720 legendum est pro Ol. CLXXXVI. . s. 720. Varr.

65쪽

- 104 gilius Bucolicis notat, in Cappadocia moritur. Maevius a Porphyrione commemoratur etiam ad Libr. II. Sat. 3. v. 239. Hlirus Aesopi De hoc Maevius poῆta scribit, is et a Servio ad Georg. Libr. I. v. 210. si serite hordea campi , quem versum ita a Bavio aut Maevio, nam sic apud Servium legendum esse ostendit Welehertus, irrisum fuisse tradit ut in Virgilium alteruter dixerit:

Hordea qui dirit, superes ue eritis dieae.

Horde enim male numero plurali adhibuerat Virgilius molnsius, ut supra vidimus'. Maevio tribuebat Carmen Epicum illud, quod irridetur ab Horatio in Arte Poet. g. 136 sqq. Secutus ea in re, ut ipse testatur, habanum Alanum in Anticlaudiano Isinium ad moratii l. l. annotavit δ: M. Maevius inui triumphos Caesaris malis ersibus descripsit. . Rogat Weicherius 'unde Iahnius illud 4eseiorit ' Legit procul dubio 'sinius apud Vanderburgium' qui duas glossas SS. assert, alteram si in Marcum Maevium, is alteram si in hac

ode facit Horatius invectivam in Nevium sic poῆ- tam sui et Virgilii inimicum, qui triumphos Caesaris

male descripsit.

3 veleherius I. I. p. 312. Eundem versum Cornificio Gallo adseribit Iedonius p. 1898. Pulsch. Ignoratur poeta illius nominis neque de Cornelio Gallo, Virgilii amico, cogitare licet. s. palling. ad Quintil. Instit. Orat Libr. I. c. o. '6. Vid. p. 14. Ita Heinsius in Animaduere in Orat p. 43. Edit. Ista. - Naev nomine malum sui temporis poetam designat Μartialis Libr. X. Epig. 76. . . et Libr. XI. Epig. 6. Pag. 247. Edit sec. L. 1. p. 324. In Edit Horatii T. III. P. 604. .

FANNIUS, malus poeta duobus in locis abis ratio notatur. Primum in Libr. Ι. Sat. 4. V. 2l. Sin.:

beatus Fannius, ultro Delatis apsis et imagine eum mea nemo Scripta legat volgo recitare timentis.

Scholiastae multum ineptiunt ad hunc locum, subiiciunt denique, Acron Fannius Quadratus eo tempore Satyram scribebat, et- erat sine liberis. Huius imagines et libros haeredipetae in publicas bibliothecas referebant, nullo meτito doctoris, is Cruquianus Fannius Quadratus, malus poeta, cum liberos non haberet, cet. n eadem omnia. orphyrion simpliciter: imago et capsae cum libris in bibliothecas ultro receptae sunt is Heredipetae si gratiam Fannii captaverint, divitem suisse necesse est, hominem etiam sordidum, qui nihilominus Hermogenis erat convi-VR, ειλαπιναστγης, nam ita Horatius altero loco Libr. I. Sat. 10. v. 79. q. Men' - cruciet

quod ineptus Fannius Hermogenis laedat conviva Tigelli.

Capsae qua commemorat Horatius, receptacula erant librorum sive aliarum etiam rerum . Erant Fannio

in bibliothecis capsae destinatae imago praeterea ipsius iisdom in locis dicata Bibliothecas publicas vocant Acron et Schol. Cruq. Cum vero Satiram 4 Libr. q. . a. 15. iam composuerit Horatius η,

labr. I. Sat. 10. v. 63. , Libr. II. Epist. I. v. 268. Catullus Carm. LXVIII. v. 36. Iuvenalis Sat. X. v. II7., Martialis Libr. XI. Epig. . . . Ita Spohnius apud Isinium in Edit Horatii sec. p. 2O4. Passovius in Epist. vers. Germ. not. I66. Weichertus de Vario et Cassio

66쪽

prima autem publica bibliothoe . Romae ab Asinio Pollione post triumphum, quem gessit n. 7I5. m. Oct. condita fuerit altera , Octaviae, a. 72l 'Palatina denique a. demum 26 de privata bibliotheca cogitandum est Bibliothecas 'criptorum imaginibus suisse ornatas, multi loci testantur ' Hunc autem morem , cum ab Asinio primum Pollione Romam perductum esse putarent, Spohnius capsa et imaginem ad bibliopolas perlatas esse censuit, Fran-kius ita interpretatus est, ut eas Fannio dono dederint detulerintque, qui eius poemata admirarentur. Quod

Pollioni inventum illud tribuerint Interp. secit locus Plinii Nat. Hist Libr. XXXV. c. I. non Stpraetereundum et novitium inventum. Siquidem non solum ex auro, argentove, aut certe ex aere inbibliothecis dicantur illi, quorum immortales animae in iisdem locis ibi loquuntur: quinimo etiam quae non sunt, iunguntur, pariuntque desideria non traditi vultus, sicut in momer evenit. Quo maius

p. 44. Frankius vero in risus orat p. 2. a. IG., irchnerus Quaest. Horati in Tab Chron. a. 722. Walchenaerius In latoired moraee, T. I p. 625. a. demum 724. adscripserunt. Verum, etiamsi Satira laudata demum post conditam Bibliothecam Asiniam scripta fuerit, imago tamen Fannii in eam delata non suit unius enim Varronis viventis imago in ea posita, vid. Plinius at Hist. Iabr. XXXV. c. 2.

CL J. R. Thor inius de C. Asinio Pollione, P. ad sqq. Dio Cassius Libr. XLIX. e. 43. et Thorbeckius L L p. 37. q. Mersenius de Templo Apoll. Palat P. 25. Seneca de Tranq. Animi e. s. '7. . Martialis libr. IX. in Epist. . Turanium, Suetonius in Vita Tiberi e 70. Plinius Nat.

Hist. Ubr. XXXV. . . Sidonius Libr. IX. Epist. s. v. 25 sqq. , Isidorus Orig. Libr. VI. . . . In Fast. orat P. M.

-- 107 - ut equidem arbitror, nullum os felicitatis specimen, quam Semper Onines scire cupere, qualis suerit aliquis Asinii ossionis hoc Romae inventum, qui primus bibliothecam dicando, ingenia hominum rem publicam secit. An priores coeperint lexandriae et ergami reges, qui bibliothecas magno

certamine instituere, non facile dixerim. , ei-chertus tamen , et iure quidem, morem illum ab eo demum tempore coepisse, sibi persuaderi passus non est , locum autem linianum non expedivit.

Mihi vero, si quid iudico , non ita dicere videtur Plinius, ut putant V DD. Inventum Pollionis suisse censeo ut primus Romae , in bibliotheca,

scias scriptorum posuerit imagines, quorum erae non Supererant. Hoc autem an etiam actum fuisset

Pergam Alexandriaeque se ignorare dicit linius . PITHOLEONTEM , in eadem Satira atque Fannium, perstringit Horatius

At magnum sedit Messiusd quod verbis Graeca Latinis Μiscuit seri studiorum quine putetis Dimelle et mirum, Rhodio quod Pitholeonti Contigit

Poet. Lat. Rel. p. 295. miro errore Cruquius hune esse Fannium censuit, Sexti Pompeii socium, de quo Appianus de Bello Civ. Libr. V. c. 39. haud diversum, ut putabat a Fannio Caepione qui in Augustum conspiravit, de quo Velleius Libr. II. e. I. Spo ius, apud Iabnium in Horatii Edit sec. p. 254. Fannium illum intellexit tribunum pl. a. 695. Cicero pro Sestio c. 53. et alibi,J Iegatum Cassii a. 715. funde hoc Legatus missus ad Sextum Pompeium fuerat a. II. Cicero Phil. XIII. . . Atqui hi Fannii duo sunt inter se diversi, ut recte observavit rellius in Onomast. Tullian in voce. Libr. I. Sat. 10. v. 20. q.

67쪽

Nullo alio in loco Pitholeontis fit mentio Cruquius

nomen fictum esse censuit: απο o πίΘος και λέων,

ad designandum Demetrium illum, de quo S. 78. Sq. Bentleius, et ita quoque Weicherius' vero et pleno nomine dictum suisse contendit M. tacilium Pitholaum, de quo Suetonius ' u Iulius Caesari Pitholai carminibus maledicentissimis laceratam existimationem 4uam civili animo nulli, et Macrobius y: M. Otacilius itholaus, cum Caninius Rebilus uno tantum die consul suisset, dixit ante Flamines, nunc Consules diales fiunt, is natione Rhodium fuisse, manumissum a domino tacilio Glandorpius illum M. Otacilium ilholaum eundem esse putabat atque L. Otaeilium Pilitum, libertinum , Rhetorem insignem Cn. Pompeii magistrum Obstat vero vel praenominum diversitas uti observavit Lilius Gyraldus . Ceterum, quem tangit morem Horatius in homine Graeco vers 1 Latinos aciente, eius exempla apud Lucilium supra iam vidimus. Et supersunt ex Varronis Satiris Menippeis apud Gellium, apud Iuvenalem quoque, inprimis autem in Ausonii poematis. Τurgidum quoque ALPINUM, quem a FURIO, Libr. II. Sat. . . ., irriso, haud diversum suisse pri-

Poet. Lati Bes p. 333. Ante enseium ita censuerat Torrentius. In Vita Caesaris e. 5. Satura. Libri II. . . l. e. 3. In nomastico . 649. Suetonius de claris Rhetor. e. 3. Hieronymus I. LXXIV. 4. l. e. 673. s. 674. Varr. a Vultacilius lotus, Latinus Rhetor, Cn. Pompeii libertus et doctor, scholam Romae peruit. ' De Poet. Hist. Diin X. 368. Ita quoque Pontanus ad Ma erob L I p. 609. Baumgarten-Crustus in Indice . ad Suetonium

Turgidus Alpinus iugulat dum Memnona, dumque Defingit Ithen Iuteum caput; hae ego Iudo,

Quae neque in ede sonent, certantia iudice Tarpa, Nec redeant iterum atque iterum spectanda theatris.

Annotat Acron: nivalium quendam poEtam GaDlum tangit. Inde Cruquius in Commentatore suo secit: si rivalem quendam poetam Gallum tangit, Gesuerus autem pro rivalium, rivalium legebat.

Porphyrion si Cornelius Alpinus Memnon heaeametris nimirum versibus deseripsit, is unde Lilius Gyraldus et Lambinus prorsus novum poetam finXerunt O nelium Alpinum, cui Lambinus praeterea Auli praenomen invenit. Cruquius turpi errore C. Cornelium Gallum intellexit, poetam praeclarum et Virgilio amicissimum. Benti eius Ver egregie Vinaculum emendavit, uti saepius a librariis pro Biba loscriptum fuisse constabo, intelligitque Funio Bis cuLuis illum de quo tum Catullus, Suetonius,

Ad Libr. I. Sat. 10. v. 37. Bentleium secutus est A Welahe tus de M. Furio Bibaculo, . turgido Alpino, in Poetarum Latin. Reliquiis. De fingi Porphyrion et Schol. Cruq. HUngit Acron, et ita D eerius, telandus et eindoinus. einsius inmorat. Animadvers. p. s. corrigit Di ringit Rheni ei. respici putans ad Alpiur Grugantomachiam. Recte vero Porphyrion defingit: - in deseribendo Rheno, qui reet luteus, quod et turbidis emper aquis et limosis ripis sit, quasi ab ipso poeta luteum feri male descriptione ostendit. M Dilogiam in s. praeced. recte quoque observarim iam Sehesiastae. De Poet. Hist. Dial. IV. p. 42. Fusius Sinaeulus in Pontani Edit. acrobii Libr. II. e. I. L. B. I597 Pontanus ad L l. p. 608.

68쪽

- ΙΙ -Τacitus, Quintilianus , Plinius , tum ipse Horatius, ut mox videbimus Cremonae natus erat, teste Hieronymo Ol. LXIX. . i. e. 652. s. 653. Varr.: si M. Furius Poeta cognomento Bibaculus Cremonae nascitur, unde poetam Gallum vocant Acron et Schol. Cruq. Horatius autem Alpinum vocat, vel quia Gallus erat, vel quia Bellum Gallicum descripserat, testibus Seholiastis ad Libr. II. Sat. 5. V. I. Vel, quod probabat entleius, propter infelicem Versum:

Iuppiter hibernas cana nive conspuit Alpes,

Quintiliano, auctoris momineo non addito, exemplum durae translationis allato quem Vero Scholiastae ad locum modo laudatum, ubi eundem versum irridet oratius, ex Furii Bibaculi Bello Gallico petitum esse docent. apparet ex oratio, Alpinum dum Memnonis mortem, tum iumen Rhenum malis versibus descripsisse. Alteram Interpretes Jere reserunt ad carmen Aethiopidem die- tum , quod Furium scripsisse putant. iacerius Verodo Tragoedia cogitabat, Memnone dicta. Equidem certum habeo persuasumque ad Tragoediam respicere Horatium, modo attendamus s. 39.:

Ne redeant iterum atque iterum spectanda theatris,

quem ad remotiorem Versum ex praecedentibus 36. et T. reserendum esse, sequitur ex illa Horatii ratione mentionis iterandae, de qua supra monuimus. Erat autem Memnonis satum saepius a Tragoedis, Aeschylo inprimis et Sophocle celebratum s. contra 38.:

Instit irat. aibr. VIII. c. s. LII. rapte cindoinus confert Aristophanis Acharn. v. 136. et 138 sqq. Vid pag. 4.

Quae neque in ede sonent, ertantia iudice Tama.

ad propriorem . T. resero, ita ut carmine illo, in quo Rheni caput definxerat Alpinus , cum aliis poetis certaverit, iudice arpa Deaarpa infra videbimus, nune-tantum observamus, eiusmodi certamina id temporis habita fuisse, uti legimus apud Suetonium admonebat Augustus Praetores ne paterentur nomen suum commissionibus obsolefieri.

Rheni caput Interpretes sere fontem intelligebant,

nec unquam pro ostio positum putabant, praeter

quam in uno loco Caesaris de Bello Gallico Lib. 1V.

c. 10. ubi Rhenus dicitur multis capitibus in oceanum influere. eichertus ' vero Lucani quoque attulit locos ex Pharsal Libr. II. v. 52. et Libr. ΙΙΙ. v. 202. , ubi similiter caput pro ostio legitur. Rheni ostium arenosum suisse constat, hinc luteum vocaverat Furius, ut videtur, in Bello Gallico suo. Ad idem carmen fortasse reserendus est S. ex Epistola ad isones I 8 sq.:

Aut flumen Rhenum, aut pluvius describitur arens. Sed nune non erat his Iocus '

Vidotur autem Furius Iulii Caesaris res gestas in Gallia exposuisse. Alter locus, ubi Horatius Furium tangit, est in Libr. II. Sat. 5. V. 39 sqq.:

Seu rubra Canicula findet Insantis statuas, seu pingui tentus omaso Furius hibernas cana nive conspuet Alpis. In Vita Octav. e. 89. Iam antea suerant Vid. Macrob. Sat. Libri II. c.7. Poet. Lat. Rel p. 339. Ita eicherius I. I. I. Reenenius, Disput de Epist ad Pisones p. I. aut de Furio Bibaculo aut de Iulio Montano, de quo Seneca Epist. CXXII. LII. Ovidius ex Ponto Libr. ΙΙΙ. Epist. s. v. II.

q. eogitandum esse eenset.

69쪽

Scholiastae annotant, acron: Furius liba lusin pragmatia belli Gallies Iupite hibernas cana nive conspuet Alpes Aliter Furius poeta immanis ventris qui nivem spumam Heindors sputumI Iovis dixit Ideo hoc eius personae dedit quasi ipse spuat, M. Pomphyrion uti versus Furii Bibaculi est cet. . sequitur idem versus, Cruquianus Furius ita quoque in contextu Cruquius,I hibernas: Furius sic vina- eulus in pragmatia belli gallici et is iterum eundem

versum exhibet. Quod Fusius . scripserit . Schol.

Cruq. id ortum est ex perpetua literarum et

permutatione, qua, qui olim Fusii et Valesii, iidem postea Furii it Valerii dicti fuerunt. Eadem ratio

in vocibus arbor et arbos, honor et honos, lepor et Ita quoque a seso, unde est seni, actum

gero est, in oris, qui genitivus erat vocabuli os, laetum oris . , Literae quoque inter se permutatae duerunt, unde Vivaculas dictus , est qui Bibaculus vocabatur. Ita quoque tituli variant arminis'. Libr. II. Iuliae Barinae, Iuliae Varinae, ad Marinem Eadem harum diterarum , cognatio patet ex vocibus Latinis literis Graecis, vel Graecis Latinis scriptisu fit Serviva Σέρβιος, Seperus Σεβηρος

S. Σεουῆρος Varro modo Baρρων, modo Ουαρρων ' ex φαλαινα latine lactum est balaena, cet. Nersum 4 l.

OL ipsius Furii carmine . petitum fuisse , Vidimus, 39. contra edi seq. ipsi moratio lenileius tribuit

Ita Livius Libr. III. e. 4. Idem exemplum affert Maerobius in Saturnia Libr. III. e. 2.

II 3 aliique Furio Bibaculo Wolchortus . Vocem infantes explicant Acron et Schol. Cruq.: Muta S, purae qui non possunt, is Porphyrion: sinu fari non POSSunt. Rectius r. Iunius ' explicat de aereis statuis novellis calore nimio disruptis. Verbis: si pingui tentus omaso Furii obesum corpus indicare videtur Horatius aibacem fuisse refertilinius in raef. at Hist. si Nostri crassiores Antiquit tum, Exemplorum Artiumque libros conscripserunt, sacetissimi Lucubrationum, ut qui Bibaculus erat et vocabatur is au primus tamene gente Furia cognomen Bibaculus accepit, uti locum Plinii intellexisse videtur Hieronymus, qui scribit M. Furius Poeta cognomento ibaculus et , Occurrit enim L. Furius Bibaculus, Quaestor, qui periit in pugna Cannensi, apud Livium Libr. XXII. c. 49. et Praetor nominis eiusdem apud Valerium Max Libr. I. c. I. . . Ceterum idem Furius a Quintiliano', qui, ut supra vidimus, eundem illius Versum atque oratius i riserat, cum Catullo ipsoque oratio inter pra cipuos Latinos Iambographos recensetur Gellius contra Furium Latinam linguam dedecorasse scribit, eiusque in exemplum roseri Versus aliquot, singulatim, ut videtur, e Furii poematibus excer'

L. I. p. 343. Daeerius et Sanadonus mali cuiusdam poetae, diversi vero a Furio Bibaculo esse Putabant. De Pietura Veterum p. 284. Iunius autem minus recte confert Diodori Sieuli Libr. III. c. 34. Ibi enim sermo est de statuis frigore fractis, quemadmodum etiam apud Virgilium Georg. Libr. III. v. 363. I. Libr. IV. v. 135.

Instit. Orat Libr. X. c. I.*AE. Diom. Libr. III. p. 482. Pulsellii. Libri III. e. II.

70쪽

ω Lemma quidem illi Gellii operis capiti impositum illo. adgeribit Furio Antiati, suntque lemmata ab

ipso Gellio, uti testatur in fine raelationis, capistibus praefixa, verum potius cogitandum de corrup

tela in Gellii seriptura, ut ostendit eicterius'

quam versus tam elumbes, verborumque ampullis

dissiuanto. A. Furio Antiati tribuendi, quem saepius imitatum osso Virgilium auctor est Macrobin . Furii libatali Epigrammata quoque supersunt, apud uotonium , in Orbilium t Valerium Cato. nom. Augustum carminibus lacerasse apparet ex Ioeo Taeiti' ubi ita Tiberius Carmina Bibaculio Catulli, reserta contumeliis Caesarum leguntur. Sed ipso Divus Iulius, ipse Augustus, et tulere Ista et reliquore. Constat enim Catullum utrum Caesarem lacessivisse' ideoque Bibaculi carmina ad

Augustum resorr praestat. Catullum amicitia rumetum uisso cum Bibaculo, eique inscripsisse Carmen

suum XI putabat Is Vossius Denique, quanam do ausa moratius iuvenis adeo invectus uerit m Utam Iambis certo Epigrammatibusque laudem

aliquam' nomonquo consecutum, nuSquam paret. In vivis adhu erat cum utramque Satiram Hor,

itu gerib M. AEupontes enim sui Orbili , cuius Epitaphium seripsit, hic autem obiit a demum 641. ut ex Suetonii illius Vita apparet'.

L. I. p. 350 sqq. SaturnaI. Libr. VI. . . Suetonius de illustr. Grammati IL Annal. Libr. IV. e. 4. Suetonius in Vita Caesaris c. 73. es ipsius Catulli Carm. XXIX , LVII et XCII. De illustr. Gramm. e. s.

I 15 De Assio ETRusco , deque AssIO PARMENSI acturi satis habere debebimus Wolchorti V. C. argu menta describero, prolata in libro peculiari quem supra laudavimus. Horatius in Libr. I. Sat. 10.

Quid vetat et nosmet Melli scripta legentis

Quaerere, num illius, num rerum dura negarit Versiculos natura magis saetos et euntis Mollius, ae si quis pedibus quid claudere seniss Ηο tantum contentus, amet scripsisse ducentos Ante cibum versus, totidem cenatus Etrusci Quale sui Cassi rapido serventius amni Ingenium capsis quem fama est esse Iibrisque Ambustum propriis.

Componit Cassium cum Lucilio, utrumquo summa velocitate versus landentem, ita vero ut Iutulenti fluerent, essetque, quod tollere Velles. Quae vero degenere sepulturae Cassii tradit Horatius, ea, animi eausa, ab ipso ficta suisse, Vix quisquam negabit. Observat eichertus , Vocem ambustus hic cum eodem acumine esse usurpatam, quo Libr. IV. Carm. II. V. 25. ambustus Phaethon dicitur, et Munatius Plancus ambustus tribunus plebis a Cicerone pro Milone . . Ita quoque discimus, non tam copiam, quam vilitatem carminum a Cassio scriptorum do- clarari. Multitudinem enim si oratius voluisset, vocem combustus adhibuisset . Scholiastae annotant, Acron: Hetruscix Parmensis, quia de aprinet ob

mo L. Varii et Cassii Parmensis ita et Carminibus GrimasI836. p. 22. Combustus egere volebat Ier Markland in Epist. erit ad M. Hare p. III.