장음표시 사용
211쪽
ter te committens,tanquam mihi: Et tanquam si ego,ita fiducialiter se tibi ipse committet. Et una consideretis illa, quae Mundum recoli igere valeant. Non enim tantum vel me vel te considerare debet Deo Amabilitas tua, quantum, quomodo ablatis scandalis in
semetipsam revertente parte , ad Ecclesiam Christi : Ut his factis,& ea, quae placuerunt piissimo Amatori Christi Imperatori, de Ecclesiastica pace proVe niant. -
212쪽
listola Theodoreti Distos ad Alexandrum Euphratesia
Primincia Metropolitanam. Irenalis dixit. Myrmurando nos aliqui pulsant propter opiniones , 'uae
Veniunt eX AEgypto, revereri nos arbitnantas , si liseremur a cunctis , & nesciunt quia quies a nobis valde diligitur. Dulcior in cunctis, quae in hac vita dei ctant. Usque adeo enim desideramus eam, ut absque ali cujus impulsione ad hanc currere cupissemus nis tςrror nos illius Iudicis prohiberet. Quia vero ici ita fieri minime tutum est , susti Dei necessitatem voluntas, ut desiderio cum venia perfruatur. Quia i situr quae diffamat rumor, multa sunt atque distantia 1 vexitate, O nata animam perturbare, tuam Sanctitatem quaeso,ut quae vera sunt,nos per litteras doceas: Quatenus ad hoc ipsum nos prae Parantes aptemus. Nam & cum pietate desideramus pacem, Jc cum iniquitate ac impietate refugimus. CAP.
213쪽
mstola Ahdrea Di copi Sampsaltat ad 2 laxauctum Episcopum mi apolis
P Rαcolligit quidem sanctitas sua recte ab ipss initiis finem
Ecclesiasticae caussae. Ego vero ex literis, quas modo accepi, non eundem praecolligam , sed unum sciam : anis stas caussas habeo. Et quae quidem sint, necessarium non est in literis ponere. Sciat autem Sanctitas tua , quia snave sit nihil, sed Alexandrinus qhidem , sicut apparet, neque permutare aliquid vult eorum, quae semel male conscripta sunt, neque transire a proprio sensu. Et ideo nihil ab AEgypto in tanto tempore scripserunt per Epistolam, qui prosecti sunt. Nos vero, etsi multoties millies perii stat in impio Dogmate, contenti sumus his, quae olim per Epistolam scripta sunt, quae integre orthodoxiam praedicant. Talia quidem praesentia sunt, qualem vero habeant finem, dc usque ad quid si statuta perditio, noverit Deus omnipotens. Dum vero indigne mortalem nunc praedicant eum, clarEpro sua impietate fiduciam gerunt: Dum qui eos pascere videntur , studiose illos incitantes exerceant non ad blasphemiam si ilim , sed ad omnes impudentias atque malitias. Et qui non conscias crit, impius & Domi nnm negans ubique praedicatur, & multorum millium mortium dignus. Et hi vero , qui olim quidem nec serebant hujus impietatis: ditum , incongrui nunc& segnes facti pene ubique ad reprimen-.da haec quodammodo cesserunt, atque ipsi quoque curvati se ut, ne forte & illa, quae Adversarii proserunt, bene se habeant requirentcs : Et illos maxime,qui valde Primores inter nos videbantur pro Orthodoxia certare , videntes ad aliud declinatos, & pacem ad illos amplexos. Et super his quidem Ecclesiae calamitatem ge
214쪽
.. ' DP I 4 T O L Iz. . t 9 mimus, & nos ipses nocte M die & ρllia uro multis tristitiis vulneramus, eo quod praesens sit omnium temporum pessunum tempus. Et frequenter desideravi ob hoc insolitario loco alicubi Aevacanti tuae colloqui sancti; ti, quidςm nihi, aliua agere ,fςre vero ac l*mςntari tantumm0do , Iam pro his quae dicta sunt,
quam pro aliis quae pene jam duci pς didici.
215쪽
iso VARIORUM PATRUMHaec dum geruntur in Oriente, pax in Alexandrii facta est, Paulo ad Cyrillum Episcopum Alexandriae dante Epistolam Paeis, & Cyrillo per eundem Episcopum ad Ioannem Antiochiae Episcopum Pacificam Epistolam transmittente per Cloricos suos. Quia vero culpantur aliqui Orient lium, quod de hac pace quasi aliter, quam debuerant, suspicati sint si ve conseri pserint, videam dc Cyrilli Archi-Fpiscopi post pacem diversis di, rectas Epistolas. Sic tamen etiam Synodales Codices debite & sincere cum Dei timore quare mus , & videbimus puto, quia nemo possit unam partem, eorum dum taxat, qui Theodoretoidem senserant,de Nestoriani Dogmatis suspicione cul. pare , qui tamen & alteram de Eutychiani Dogmatis favore, si tameo non est ex ejus parta, putas verunt.
216쪽
Episcopum Alexandriae de pace, q inter ipsum ἐν Orientales Di copos facta est. Hanc vero pro Dogmatibus suis proserunt Sectatores Dioscori & Eutychis contra Catholicos i Ubi& addunt aliquod nomen Theodori Episcopi Mopsuestiae.
QVφhi mi disi, quod per gratiam Dei praevalueris ora
tionibus etiam praeter praesentiam corporalem, ut in
Ecclesiis statueretur, quod in studio fuit, & literae Deo 'Amicissimi de Amatoris Christi Imperatoris venerint ad Clarissimum, & per omnia habentem virtutem mentis Tribunum Aristolaum, jubentes ut unumquemque Episcoporum compelleret in sua Ecclesia anathematizare polluta Nestorii atque The odori Dogmata impietatis , gratias agens Honorabili Domi-natori Deo, & multum pro vestro studio Mans, scribo pro om- nibus quidem salutans Reverentiam tuam , & rogo zelum tuum, ui secundum Deum est , ut pro cunctis quidem aequaliter Eccleis cogites, & nec quamlibet riclesiam despicias , sed aut per vestram ipsorum praesentiam , aut directis aliquibus cum Adml- randissimo & Clarissimo Tribuno, fidelibus atque zelantibus viris ex tuis sodalibus, cogatur unusquisque publice anathematizare Nestorii & Theodori Doumata. Praeeipta hos, qui dicunt duas naturas post unitionem, proprie unamquamque operantem. Eo namque, qui in Germanicia sunt, aliquos experimentatus 'inveni quidem duos filios dicere recusantes , at verb duas naturas dicere non abnuentes. Unde si concedatur, ut dicatus atque do
217쪽
ceatur ab eis, quia unaquaeque natura per semetipsam operetur,&haec quidem passa est , impassibilis vero illa permansit, nihil est aliud , nisi duos iterum filios confiteri, dc partes induci. Rogo igitur incomparabilem tuam & devotam Deo animam , pervigilain caussa, a Domino Christo tempus accipiens , perfice Ecd siarum sine scandalo, ac sine cicatrice, vel macula unionem.
Ad hanc Cyrillus Episcopus illam de Ecclesiae pace dicitur Epistolam rescripsi Te,quae nota est,quamque insta invenies loco & numero suo. I d est.
218쪽
vinciae dotiriae, ut vhmJecunda.
ET ῖνηui dicatur a nobis Vnigenitus Filius Dei incarnctas ct inti
manatus,non tamen si inextatus es aι his, ficus illis videtur. Neque vero Incarnarura Mutassit Inibi naturam , sd nec carnis in Verbi, sd in proprietare,quasi cuηdum naturam, utraque manentι atque intelligendo secundum nudum , quιm modo redimus, inessabiliro , o inenarratiliter unitus,unam m bis ostendit Filii naturam. Verumtamen , t dixi, incarnatum. Haec false intelligunt, qui putant unam incarn tam naturam ita dictam,quasi ex duabus unam per unitionis compositionem factam. Hoc enim & continue sequentia verba, dc adjectum de natura hominis composita monstrant exemplum. Nullis enim mediis adjicit & haec : Non enim de solis pluitassecundamnaturam vere dicitur unutu,sd o de i is, qua per compositionem conscripta sunt , νe in idem conducta : Qualis quidem res est homo ex anima θ co pore. Aliena enim pecie sunt alia, G ad inνicem non consubstantialia; uni
ta vero unam persccrunt hominis naturam. Licet in rationibus compo
sitionis disserentia inster se xdum naturum eorum , qua ad unitatem conducta sunt. Audiamus jam nunc , quomodo dicat esse contrarium dicere duas naturas Christi post unitionem, & dicere unam inca natam. Et quia haec , ut dicit, impugnent se invicem ., unde amplius constet , quia unam naturam post unitionem vult dici compositam ad negationem duarum. Nam post paucillum ipsius Epi-st ohe sic ait: Addisca autem , quod super Me ct aliud si, quod in quastio nem venit. Qui enim dicit carae pati Dominum nuda, irrationalem facis, O nonspontaneam pallionem. Si vero quis dicat cum anima intellectu lipali eum, ut fit spontaxea passis , nihil prohibet dicere natura humanis ris
219쪽
eum passum. Si igitur hoc verum est, quomodὸ rum dabimus duas naturarsubuere per unitionem indivisibiliter Ergo quisquis dicit , Christo igitur passo yro nobis carne , nihil aliud dicit, nisi ἰ Christo pio nobis
passo. natura nostra. Haec verba , quae sunt omnino catholica, hic Sacerdos sibi pro quaestione magis opponens , A quasi destruens quae fuerat per Epistolam Pacificam paulo ante confessus, mox contra hoc indivise hujusmodi verba produxit:. Repugnat iteru nihilomin s nhac Propositio his,qui dicunt unam nata ram Filii esse incar tam , is quas vanum id volentes ostendere contendunt utique duas naturas subsistenses ostendere. Sed ignorauerunt quoniam quacumque non secundκo speculationem dici amant, hac omnino in alteritatem , qua in parte semota est, os fila est, modis omnibus abscedunt ab invicem. Sit autem nobis ru
svis ad exemplum secundum nos homo. Dam etenim etiam super eo natur, intelligimus, unam quidem anima, alteram vera. corporis , sed puris disidemus inruitibus, ct tanquam in speculationibus subtilissimis , seu mentispha rasiis suscipientes digerentiam , non per partes ponimus naturas, neque ver abrupta per utrasque incisionis permittimus ire viristem , sed unius videlicet esse intelligimus: Ita ut dua jam non sint dua, videlicet utramque apud sometipsum, per ambas vera mum perficiatur animal. U,ique Deum hic comparans animae, & humanitatem carni , usque ad hoc veniri utun m ex Deo& homine factum diceret animal. Unum verb animal unum genus est, una substantia. una natura, una etiam species. Nos vero non secundum solam spoculationem duas naturas intelligi dicimus, ut ex utrisque dici pinst.& una. Absit. Nec rursus, ut ait, omnind in alteritatem,quae
in parte semota est & seposita, modis omnibus abscedere ab invi ccm. Absit . Nec vero dicimus , quia in solis subtilissimis mentis Ilia nostis suscipimus differentiam. Nec iterum , quia per partesint ponendae naturae. Neque abruptae per utramque incisionis permittimus ire virtutem. Sed illa utimur ratione , qua Beatuscregorius NaZian enus Episcopus scripsit, quamque ipse Cyri lus Alexaudriae Patriarcha in Ephesia synodo inter testimonia Patrum cum reliquis approbavit Episcopis, dicens : Quia in C, Io , qui secundum Deitatem suam coadimplet cum Patre ct Sancto Spiritu Trinitatem, ὸ comos se habeat quam in ipse vere Sanctissima Trinitate. Sicut enim in Trinitate Divinitatis humanitas non praejudicat
220쪽
numero Personarum, & sicut ibi rurses trium mimerus subsistentium Pcrsonarum Divinitatis singularitatem minim Hecat ; sic hἰc naturarum subsistentium numerus singularitatem subfistentis personae incidere non potest. Ac per hoc sicut ibi una trium sud sistentiarum non est persona , sed natura ; sic hic una duarum naturarum non natura est , sed persona subsistens. Subsistere vero Hico, quod nec accidens sit, sicut dicitur pars civitatis & Populi, nec transalitia, sicut vicem suscipiens alterius alter agit utilitates di caussam alterius. Nam quia unam naturam Christi ex duabus factam fuisse permixtione metisque adeo non licet dicere, ut inter Apollinarii Dogmata ab Ecclesia Christi ante damnatum sit, quam nascerentur hi, de quibus nunc sermo fit. Beati Ambrosii Mediolanensis Episcopi enim dignissima Scripta testantur, viri apud Ecclesiam Dei ultra caeteros Episcopos famosi, 8c quem pro meritis suis non solum Catholici, sed caeteri Principes cius
temporis ultra omnes sunt veriti Sacerdotes: Cujus etram testimoniis Ephesina Synodus usa est. Dicit ergo Ambrosus in libro contra Dogmata Apollinarii scripto inter multa similia & hoc: Et hos igitur , qui in phantasmate venisse Dominum Iesum Christum praἀicant, is illos condemnare debemus , qui direns erroris linea non unum eundemqb Filium dicunt, sed alium esse qui ex Deo Patre nasus sit, alium qui fit generatus ex Virgine. Cum Evangelista dicat , quia Verbum Caro factum est , ut unum Dominum Iesum Christum, non duos crederes. Non nulli etiam aliud Dei Verbum , aliud Dei Filium crediderunt, cum ipsum , qui in principio erat Verbum apud Patrem , in sua propria venisse Evangelista testetur. Sunt autem qui tanquam ad unum Prophetarum,
ita ad Christum factum esse verbum arbitrari sunt, non ipsum esse Dei rambum. Sed de nullo Prophetarum dictum est , quia Verbum Caro factum est. Nullus Prophetarum abstulit peccata Mundi. De nullo alio dictum est: Hic est Filius meus dilectus, in quo mihi complacui. De nulla Pr phetarum legimus , quod fir Dominus Majestatis: Quod de Christo Apostolus dixit. Quia Iudaei Dominum Majestatis crucifixerunt. Sed dum hos
redarguimus , emergunt alii, qui Carnem D mini dicunt e ' Dirinitatem unius esse natura. Qua rantum sacrilegium Inserηa vomuerunt ' Iam tot
rabiliores sunt Ariani, quorum per istos perfidia robur adolescit, ut m re mentione asserant Patreo, o Filium, o Spiritum Sanctum unius non esse