Simonis Simonii ... De vera nobilitate

81쪽

ensium nobilitatem isto nomine celebrantem Alcibiadem irridet a Socrates his verbis: em οὐ τα ἄsad In Alcibiad. i. Aλης αδι δελιι αλιν. ὁ

οἰ πατερες. Et sane si sola antiguita a geri r et nobilem facere t inmanianis Mod Aristoteles tamen in b Politicis concludit, Nobilitatem generis S virtur ν ςι --ἡh, , t m in paucis reperiri. at 3 adeo

. Vinta acyrob nusquam sint

centum, ευγένεια Oλιγο:ς. ευγενεις μαγαθοὶ ου δαμῆ εκατον. Cuius etiam rei Galla,veteresilli nobiles, in atriis de foribus, atq; circa domorum limina, hostium deuictorum spolia, enses,c peos, galeas,cur j, rus, rostra nauium, quasi a uitae gloriae & sortiter factorum testimonia quae quanto vetustiora erant, tantbplus maiestatis praesentibus dabant haeredibus) e assi.

gere consueuerunt. Contraham so AI x. ab Alix. lib. ilia omnia in angustum hunc e- . cap. t . pilogum. I snga ad minimum, trium continuatacd patrum se , ries, in ova frequenter magnae' irtuti nitu 3 13 i. nus vere nobile fundat. At Thoc pacto altera quaevio .

aTexitum videtur perducta.

82쪽

CAP. VIII.

Locus quatenus nobilicet: Barbari: corum nobilitas: explicatur Ioscus Aristotelis ex primo Politicorum. Nobis

i les in pagis ui; uentes. TErtia exoriri statim uidetur, Vtrutri genus matς na quom stirpe reddi nobile. & quo modo possit. Sed is a longe commodius in fine huius operis tractabitur. Illa nunc potissimum instat: An loci &.patriae claritas Nobilitati quicquam conserat, uel obscuritas dero- llectusentiunt, qui dicunt nobile ouidem esse posse genus, nulla patriae claritate commendatum, verum ex parte tantum, id est, in suis duntaxat sedibus, non absolute tamen uel ubiq; nobile. Nos in hunc modum rem

planius decidi posse arbitramur. Nobilcm cxtra hominum societatem si quis intelligat, is planc sit ineptus,ut ex sequentibus constabit magis. Haec societas, est uel familiae, vel pagi, vel ciuitatis : praestantisistina omnium Civitas est: haec d finis aliarum, haec scipsa contenta, L A lamiliis D pe, generibus , pagis-Gi. νιο qysupprfectae copiosae iuvitae grat ' tia inllitula communio. In hanc qui plus conserunt,ut post dicemus, illi suspiciuntur ac prae aliis coluntur . & multo etiam magis si de integra gente,

83쪽

bilitate dignior: Illud accidit, quia Nothi principio destituuntur, quo definitur nobilitas: impudicum cenim atq; illegitimum habuerunt. Atm hoc differt Nothus ex nobili natus,a Nobili non Generoso: Hic enim ut infra dicetuo quamuis malus, nobilis tamen vi & efficacitate principii sui, reputatur.

Splendorem & dienitatem antiqui generis vi di inres

naturaevi pullaros legitime uatos ex cons m v & o PiluΩac hominum redundantem dix mi esse Nobilia ' talem. Restat ut decidamus ex quonam fonte splendor

bilitatis causum/ppellamus: in qua statuenda docti. homines ab imperita multitudine omnino dissentiunt i Sm aptequam hoc verba facio, tres sunt mihi hic. I potisisimum explicandae quaestiones. Primata visci

caussa eligenda,

84쪽

NOBILITATE

c m. cap. 6.

cap. s. r. rhet. cap. s.

rem animi consensu, eaq; praesente bene assiciatur at pin bono statu ponatur hominis natura tandem ad felicitatem conducat maxime: quod de scientia quo atque honore ex Aristotelis a sententia diximus alibi. Sed de illo dubitatur: Cum honattriti en a ita diuisa b sint, ut

iustitia, temperantia, sortitudo, item mentis, ut acuties ingenii soliditasQ, celeritas ait aptitu

In rhet. ad Alix. cap. r. do ad inueniendum discendum, In mag.mor. lib. i. capr. iudicandum, ratiocina dum, co-

Eudem. ca2 3. gitandum: ali orporis , ut bona valetudo, robur, pulchritudo, sensuum integritas & vigor: alia externa vel sortuis nae, quod fortunae accepta praecipue referri soleant, dicantur, ut libertas, diuitiae, opes, honor: in quanamhgrum clausitim τDpou asa si incibilitas Aristoteles intimis minae libro e secundo Rhetoricorum, ut alia loca mittam , bis ex prcssc Uus G cap. et . c cap. 33. merat τυ, τ δε tu νεαρ, πλυτοὶ ,δ αμος, ait quod tamen verum non uidetur: net enim domina nobilitatis fortuna tam esse uidetur, quam ii. g. honoris & diutitiarum: si aridem ut diximus nobilitas est bonitatis ais uitae impressum in animo vestigium, cuius consequens est splendor ac dignitas siue existimatio corundem. Huicnodo succedita iter, cur non internum potius &animi quam exr rnuni bonum dicatur nobili ras si tertius. quare non sit etiam corporis bonum, cum Naturam supra sic acceperimus, ut non minimum aco

G a Poris

85쪽

poris temperamento pendere dictum sit. Et quartus. num sit bonum utilo & honestum. Haec una quaestio tot habet capita. Adestiae, hoc ordine respondomus. Non est plant nobilitas. ipsa simpliciter naturae bonitas, qua nempe ut Aristoteles dicit impulsi ad bonum ita ierimur, ut si quis quaerat cur foramur, non possimus aliter resipodere, quam, nescimus, sed sic pia et: Sed ea quam

proprie fortunae tribuitur, cum ad certas caussas ut putentum conditiones, syderum is efficacitatem, quanquam nobis occultam, referri possit, & reputaturpotius naturae bonum,ut ipsemet a A ristoteles lib. secundo rhetoricorum fatetur. Attamen

t. s.& ipsa non parum fortunae casibus exposita sunt, ut antea diximus. r hiciar sis a Vitae urbe . eapAio. ςςipi tur, id est, prout si gnificat id om tritis non sum ita Aorritui, de quod praeter omnem nostram ratiocinationem accidit, & hanc etiam bonitatem comprehendit: pia priuia e accepta, opes solum diuitias lcontinet. Audiamus ipsum meid Aristotelem haec om-

86쪽

NOBILITATE

tur. Imo etiam bona corporis quae potius naturae sunt, ad bona fortunae communius usurpato nomine, refctuntur ab Aratotele his e verbis, ου δε ἰυ6γ- τα μos la Itala κρη, id est, no- sed Lib. αrrit. cap. tr. bilium, diuitiarum, opum. Sub- Lib. pol. in iungit autem, ετι εχευτεκτὰ δε κω κατὰ το σπιλα, fecce αγο ατ t mrκερα - Η εοτυχα I Istpric vero Corporis bona non ad fortunam, ted ad naturam reuocantur.

Sic idem I Diuinus vir, ad bonam commodam scia , ctutem cisci cndamn duo con- currere affirmabat, Cornus ocI murum. Etenim nisi expers sit morbi, ac robustus senex, non carebit malo: net indolens & longaeuus sitine sortuna constiterit. Ouatenus xe illinc Ai ratarar in significat ac honorem ob conceptam in animis hominum opinionem de tali naturae bonitate toga su cessione in nobilem trastata, quod ipsum nobilitas cλtaagis acer En enim iuxta g Philo. - . sophum) honos in eo potius qui

in in p eo sit . quam in e0 qui colitur quod se, quidquid scripserit Mirandulanus, accipior

esse in eorum potestate ciui colunt,honorem nec ne deserant. Vnum hoc certe signiscare voluit Aristoteles,

praeterea nihil. Sic recte a Aristodemus dixit, Nobiliutatem quae in opibus & gloriam Apud Plutar pro nob. longi temporis est sita, sortiam: temeritati propicr QPcβ se,. bintemperiis hominum propter gloriam, este obnoxiam. Non erit autem ab re, si de Fortuna bona di mala

ex eiusdem Arist. sententia pauca haec, ist0 loco deznia a tuta

87쪽

tur. Lot a quiddam est, quod in nristra potestate n5 elisitum, id est, concursus caussarum quarundam, quae nullum into se ordinem nullumq; nexum habent. EL fictus sartuitus est, qui ex tali concursu temere & abs r ullo nostro consilio institutoue prouenit. Hic si bomis est, i tu adicitur bona, si malus, aduersa. Altius hic assurgere noluit A ristoteles, quanquam ad prouidentiam Dei referre aliquando videatur omnia. b Caussa suit, ne videretur Deum iniustitiae

IbJ Lib. 2mag.mor. . P. condemnare, cum multi impro-ὸ Lib. . ad Eudem. cap.17. bi persaepe bonis fortunae circumfluant, probi autem adire

sis conflictentur. Minum 1induin solueretiaud difficile est. Non quia virtus ac dignitas propria sit, nobilitas constituitur ,sed quia allimae atq; extrinsecus, id est, a maioribus accepta: & non dicitur animi, quanquam sit etiam animi, quod ad illum non nisi stabilia diuturna a bona & minus exposita fortunae, magis autem in potestate nostra sita, referantur. Quam etiam caussam attulimus in quaestione de habitibus Mentis, cur Habitus

an animo tantum, non autem in corpore vere ponantur, quod Thomaeetaol placuit. Et diuisionem illani Aristotelicam in bona corporis, fortunae & animi, non esse in contra sedistinctas species factam,ac multa bona partim externa, parti m interna nominari posse, alibi monstrasse me pecordor. In diu tio quoi non magna dissicultas. Dicendum: animi partem a corpore pende- , nobilitatem tamen non corporis esse, sed eius quod pendet a corpore: vel totius, sed animi ratione. De suari contendunt magis. Illa demum sententia vera eis: Bonum honestum, volupe, utile, reuera suapte na-

88쪽

NOBILITATE.

Et i. ad Eudem. cap.

tura distingui: Honestum ad mentem, volupe ad sensum, utile ad vegetantem animam pertinere, Hoc bonum alio nomine solet Aristoteles appellare facultatem,quod in causa sit ut bona di mala gerere ualcamus, 'semperq3 refertur ad aliud sed ita plerunt inter se confundi, ut in uno plura vel etiam insint omnia. De Virtute aisue aliis multis, ostendit id Aristoteles libro 4 c primo Nicomachiorum. De Nobilitate quo p a nobis ostendi facile potest. Est enim honestuin quippiam , cum prae- sexti m d honorem contineat, si

honestum illud sit quod est in o Rhetoricis definitum, id cst, quod expetitur propter se,& cust laudabile qua bonum, id est, a

suapte natura, iucundum est. Et sane expeterent omne& , nobilitatem, etiamsi nullum fructum secum ferret; cx- plet ςnim & quasi perficit naturam ac virtutis exuperantiam quandam ostendit. Et gaudet unusquisi si be- ne constituto sit animo, quod se in ρ ea dignitate c0llor catum uideat, quae ab opinibuς, honoretur. Ac tandem ad Vir-itutem conducit mulium : ornat ipsam, inuidiae minuvi expositam reddit: multas i illi & praeclaras occasiones praebetἹ se ostendendae patefaciendaeq3: quo sane re- spectu, nobilitas ad selicitatem no vi pars, sed ut instru- mentum concurrere dicitur . i

tu. ex

a ca

89쪽

.: it. Genus Vere nobile quot sundant :

SEd existit & altera quaestio , Ouotnam videlicet pra oporizat ut genus esse nobile,vel ex eo nobilis nasci possit. Hic sane d cautio illa,quam Politici homines in Ciue definiendotad Lib. r. poc cap. 3. ad cohabitantes fallendos adhibebant , no est nobis necessaria: qui ut ulli adulemur,veritati reruin derogare nolumus. Aristoteles postquam diu multum haesitasset, rem totam in hunc modum verissime decidit. Unu quantante pri 31mς virtute, si propria tantum nitatur non est nobili Hoc nomine reprehenditur e ab eodem Euripides, qui dixisset, Nubilena esse iuru Infragm. De nobiι- lauri qui vir bonus & clarus pse per sele nulla maiorum comm datione fuerit. Et sane non aliam ob caussam Rhetores istos nobilitatem propria virtute definiuisse credendum est, quam ut ad virtutem homines incitarent, ne vel qui sunt reuera nobiles, totum se habere putarent, vel qui sunt ignobiles praeclaris tamen gestis insignes, nihil. Huc priora illa Galeni verba pertinent, quibus antequam aduersus nobiles disputaret a usus est, τοι ἶ- τω ri πινὰ tibi, Mos Oi rivi tu μDa is suasadarier, cap. . v p et σω μενοι, κὶ Eum μεγα. Eo iam res ven ut

non qui & quales sint homines exploremus, sed ' le

90쪽

nati. Egregie Bion ab Antigono cuias esset interrogatus, respondit Sagittarios non qui genere praestent, sed qui scopum melius seriant, eligendos esse. Vnus est fi. ni singulis per se hominibus ta cunctis cmul propositus Felicitas, id est , bene beate Φ umere et Ad hunc quiplus, confert & accedit propius, maiori etiam laude atque honore dignus est. Alioquin Ut ad prima redeam sine claritare maiorum nulla.plane nobilites est. Simili exemplo istud b leetituri s Mena id. in Gnidia. . - ἁλλ' ἀ λκm- i ετα ς, ' O isis. ὀ A mr neu Quis autem audeat legitime natum quamuis malum vocare nothum λ Et e Aristoteles hominem legis acti Dei respectu vocat bestiam. I LM 3. l. cap. Q. οδε κελειων, sπο- σι ἐ

qui 'm vnn et per sudua: virtute insignispoterit. si hanc obtineat facultatem ut multos sui similes generet, ipse amen in Ailiqn hirc non dicetur. Verba sunt d A