장음표시 사용
111쪽
In Dueatum Parma ac Placentiae. 7 num , de quo paullo ante, hunc ex jurejurando per LIBER I. Gratianum M Baronium adducto, & ex diplomate, quo a decesibribus provincias Sedi Apostolicae rit , m . G. eo 33 tibi D, traditas agnovit firmavitque, statim audiemus Pipini invio.
Carolique Magni sententiam secutum se id facere de- A. D. ρεα. l. . clarantem, eademque Verba usurpantem, quae Ludovi- D. L. I. pati acus ante usurpaverat. Profitetur enim Sc jurat, se una I 6 3 6-
cum Ottone II. filio, Romatae Ecclesiae servaturum ras. ac defensurum Exarchatum Ravennarium SUB INT GRITATE cum urbibur , civitatibus , opidis , ScasDEis , quae pia recordationis domnus Pippinus SCarolus excellentissimas Imperator , praedecessores videlicet nostri , Beato Petro Apostolo , o praedecessoribus . stris Joannem XII. alloquitur jamdudum per δε- nationis paginam eontulerant , hoc est civitatem Ravennam.& AEmiliam. His ipsis Verbis, uno tantum immutato , nimirum restituerunt pro contulerunt, in sua etiam Constitutione Ludovicus Pius antea ustis fuerat . Pergit Otto : itemque o Iunis capud Barouium pro a Lunis legitur Asmur, facili errore librarii oblitterarum in veteri codice conjunctionem, ut periti norunt in cum Infula Corsica . Deinde in Suriano . Deinde in monte Bardone . Deinde in Bercero. Exinde in Pamma . Exinde in Regio. Exinde in Mantua . Hoc loco Parma urbs limitanea qua ad Orientem spectat inter Emiliam & regnum Italiae, ex prima finium Caroli Magni descriptione nominatur : non ita Placentia , quae, ut ostendimus, Exarchatia , cui ANTIQUITUS erat, atque 2 ilia continebatur, quemadmodum ex
immutabilium montis Bardonis & Berceti sinium situ percepimus : qui quidem sines in Caroli atque Ottonis donatione AEmiliam, qua ad meridiem vergit , a Liguria dividentes , circumscribunt . Si ad ea, quae supra diximus, mentem intendimus, Sancti Petri imperium ad occasum aliquantulum extra P iliam usque ad Bobium, in Cottiis Alpibus positum , protendebatur . Hae Alpes in Sedis Apostolicae
112쪽
s 8 Historia summi Imperii Sedis Apostoliea
patrimonium multo ante concesserant, quam eas Rex
Langobardorum Aripertus eidem Sedi restitueret , postquam, Paullo Diacono & - Bibliothecario testantibus , Sedi Apostolicae ereptas Langobardica natio diutius occupasset . Ab hisce auctoribus docemur , Regem Liuiprandum Sanctae Romanae Ecclesiae veterem Alpium , ubi Bobium surgit , donationem , confirmavisse . Praeterea hanc urbem Ludovici Pii , Ottonis, Sanctique Henrici diplomata , in quibus Ra- .eunam , E iliam, Bobium legimus , ad Ecclesiae ii ra pertinere sanxerunt. Immo in epistolis LΙ. &LIU Carolini Codicis Hadrianus I. intra ipsam ae illam Bobiam collocat . Singuli autem Imperatores se I qui testantur ex Caroli Magni sententia , qui primus regiones Eccleste restitutas atque donatas certissimis ac nunquam mutandis finibus distinxerat . Et quanuis Otto I. professiis fuisset ad diploma suum etiam otionis II. filii voluntatem accedere, hic tamen seorsum quinquennio post , nimirum anno 967. Ravennae aliud ad Joannem XIII. scripsit, Zc postmodum Henricus II. terminos , finesque superiorum diplomatum nominatim expressos declaravit. Haec cum ita se habeant, nullus superest dubitandi locuS, quin
uterque orto Parmam, urbem limitaneam , Placentiamque pro locis Eccleste, P ilia, Exarchatuque , sicut ANTIQUITUS erat, comprehensis, acceperit. Quod vero attinet ad Ottonis II. diploma, ideo illud non intercidisse, sed adhuc supereste vere affirmamus, quod Mabillonius, vir omnium judicio harum rerum peritissimus, scriptum reliquerit, Innocentium IV. aliqua Ecclesie Romanae autographa privilegia in Concilio I. Lugdunensi coram quadraginta Praesulibus exscribi jussiste : quae illi una cum Pontifice , majorem hoc pacto sibi fidem conciliatura, propriis signis fi
marunt , Pontifice decernente , ut his , sicut origis libur , fides perpetuo haberetur . Idem auctor , testis oculatus , primigenia ejusmodi pririlegiorum exem-Diuitiaco by Corale
113쪽
In Duratum Parma ae Placentia. Sysaria in coenobii Cluniacensis Tabulario adhue ser- LIBER I. vari testatur: inter quae utriusque Ottonis I. & II. atque Henrici II. sisteris aureis per totum scripta diplomata leguntur. Caussam , quamobrem in Concilio de Ecclesiae Romanae diplomatibus tam relietiose statutum, generalia Synodi Acta nobis aperiunt , ubi anno I 24s. agitatum de patrimoniis Sancto Petro in que usurpatis direptisque per Fridericum II. cujus at tographa privilegia coram ejus legatis lecta fuerunt e rem Pontifex Innocentius ) feeis Iegi plura alia pri-
.iugia , aurea bulla munita , Ecclesia, dum esset Rex , S postea Imperator, concessa : in quibus habebatur, quod se quitabat , donabat S concedehat s confirmabat i tam terram a Castro Radico ni usque ad Castrum Ce-prani : Marchiam Asconitanam, Dacatum Doleri , Examebatum Ravennae , Pentapolim, Comitatum RomandioM , S terram Comitissis Mathildis . In sententia Concilii Lugdunensis contra Fridericum lata varias Sancti Petri provincias per vim ab ipso detentas misse, narratur . Quare ut res gravissimae, tum in controversiam vocatae, aequiuS perpenderentur, autographa diplomata Lugdunum vecta , ubi tanta religione in exemplaria redacta sunt, quemadmodum celeberrimus Mabillonius egregie nos docuit. - 4 I
114쪽
I Summum imperIum Sedis Apostolicae in Parmam ac maecentiam rursus adstrutintur ox fusis L n. 3ε .
LIBER II distui argumenta summi imperii Ecc ia Roma
decimum complectitur. 'Τα his , quae in superiore libro P exposuimus , colligitur, a Pipino ad Henricum II. nempe ab anno 7s s. ad Ior4. publicis apertisque declarationibus Parmam , Placeatiamque urbes V re & palam ab Imperatoribus Carolinis juxta ac Saxonicis , veluti ad Ecclesiam pertinentes , passim fuisse agnitas. Et quanuis anno Ioos. Placentiae , quasi imperatoria in urbe, Henrici II. mora per tres hebdomadas vera esset, quam memorant, id nunquam posset Romanae Ecclesiae jura labefactare . Diploma enim posterius
115쪽
In Duratum Parma ae Harentia . 6 Ianni Io I . pro ipsa ab Henrico vulgatum, eontra LIBER H.
omnino staret . Praeterquamquod cum nihil aliud, iquam mora illa adducatur, hinc summa dominatio evinci nequit e 8c revera nullum aliud prorius documentum adhuc adspeximus, unde innotescat, per ea tempora Henricum in Placentinos aliquod jurisdictionis genus exercuisse. Quod si mora illa ad summum imperium indicandum traheretur , pen nos opponi praeterea posset, Urbanum pariter II. anno Ios . Pla-icentiae moratum, ubi Concilium ah Luca Holstento lici lucem editum convocavit, in quo Henricus IV. a Christianorum communione disjectus. Neque Pontifex in urbe aliena ia Imperiali, in qua Hem icus d minaretur , potius quam in 1ua 8c ad Sedem Apost licam pertinente , voluisse illa praestare credendus est. Anno pariter II 32. Placentiae moratus Innocentius II. aliud Concilium habuit . Eugenius III. anno xx 4 . Placentiam incoluit, quemadmodum animad- , vertit Umbertus Locatus: qui tamen ex his aliqua
per errorem extra Ordinem collocare videtur. Utr
Re horum Pontificum prior Paschalis II. anno II οὐ armae versatus est, cujus urbis Ecclesiam ob schisma Ravennatium Archiepiscoporum Sedis Apostolicae auctoritati prorsus subjecit, quomodo in vita Comitissae ., a i Mathildis incultus quidem , sed tamen verax Poeta
Domnigo memoravit. Anno etiam II 8 s. ex ea urbe
Gregorius VIII. ad Henricum VI. epistolam a Dibni- ηF tio primum editam scripsit. Eamdem porro Comitissam, 'I' quae in ipsius actis Domina Tusciae & Lavohordiae pro- ''pter multa loca ibi per eamdem possessa nuncupatur, Parma etiam potitam ostendunt hella ejus , discor- diaeque cum Henrico IV. quod semper Sedi Apostolicae addicta, nunquam in Pontifices Alexandrum II. Gregorium VII. Victorem III. Urbanum II. & Paschalem II. foedus cum illo inire voluerit . Ad Mathiidem profecto Parma pertinuit . Id enim ex DomiZOnis versibus evidenter apparet, qui eamdem quoque Re
116쪽
62 VHoria fammi Imperii Sedis Apsoli: LIBERII. gii Lepidi ac Mutinae agris seu comitatibus praefuisse
.... nec Ob hoc Comissa recedit A zelo Petri, pro quo mala tanta recepit: aeuae per Regensem comitatum seu Mutinensem
Ibat laetanter, PROPRIAS Armabat I arces.
Benvenulus Imolensis, vetus Dantis interpres nondum latine vulgatus , in Carmen XXVII. de Purgatorio haec habcet : Comitissa Mathildis fuit potens in Principatu s habuit enim sub dominatione fua Mantuam, Parmam , Regium, Mutι nam, Ferrariam, quae urbes omnes , ubi quidem antiquis tabulis , aequalibusque Scriptoribus fides habeatur, dubitari nequit , quin Sedis Apostolicae imperio paruerint. Neque desunt auctores, di iertim assirmantes, ipsam quoque urbes Anconam Spoletium & Placentiam possedisse. De hac certe minime ambigendum videtur , cum jam illa generatim secundum ejus arvi cousuetudinem Domina Langobam diae diceretur , cumque o publicis documentis con-istet , omnia illarum regionum opida , propria ejus
bona ac libera fuisse, quae postea Sedi Apostolicae ipsa legavit. Quare DomniZo, eidem alacris haec habet: Maxime tu Princeps Petre , cui sua CUNCTA reliquit. Neque sane, nisi ut illorum locorum Domina, coenobium Virgilium Sancti Sixti Placentiae , de quo Bacchinus PG. 33y. ' . in Padolironis Historia, ad pristinum splendorem redegit. Nemo adhuc ex recentioribus Historicis, qui ' de tanta femina scripserunt, regiones ab ipsa Apost licae Sedi. testamento relictas singulatim recensuit, nemrtata occupantibus parum grata proserret. Anno tamen 16I4. Michael Leonicus de illis librum scripsit, tabulis fide dignissimis roboratum s interque multa Carfanianam, Carpos, Canusium , utrumque Bonde- .. 'num, Corrigium , GaZolum , GonZWam , Montem altum , Montem bellum , Nonantulam, Mncalias,
117쪽
In Dueatum parme ae Plaeentia. 63 Herberiam, Saxolum ac Sablonem, aliaque non pau- LIBER II. ca enumerat, a me brevitatis caulla praetermissa : quae non sine Romanae Ecclesiae detrimento , & contra Comitillae voluntatem, in aliorum potestate detinentur. Quapropter non solum aliena per summos Pontifices nunquam usurpata, sed contra , veteri Ecclesiae patrimonio majore ex parte ipsi spoliati fuerunt. Eadem Comit ista, egregii animi ac mirae pietatis femina, Sedi Apostolicae sua opida possidenda tradidit propterea quod omnia in solo atque agris ad illius imperium pertinentibus sita exstructaque fuisse pateret. Sed pergamus porro. Joannes Ruirius de Lacuna in libro Matriti II.
edito anno I 637. Omnia Cesarea iura in Placentiam Idem summum Im- coacervavit , unde Hordeus , ab Adversario lauda- Perium defenditur. tus, sua mutuatus est . Placentiam is ait, anno I O92. c. udis ab Imperio ad Conradum Henrici IV. filium de--ervit
scivisse. Haec si vera essent , Ruietii instituto advers, et A. ζ' 'Παrentur, quia tum Henrico Ecclesiae hoste, &ex Chri- e. . stianorum 1ocietate per Pontifices expulso, Placentini Conrado faventes, qui Ecclesiam tuebatur , quique,
ut ait Urspergensis Abbas, erat vir per omnia eatholi- ωπη. a o s.
euὸ π Apostolicae Sedi fu e simus , eidem Sedi , ut par erat, addicti semper fuerunt, Mathiidem imitati,
quemadmodum testatur Sigonius 3 quandoquidem ab anno usque Io8o. Langobardiae urbes ac Placentia potissimum ad defendendam Sedem Apostolicam inter se amantissime conspirarunt. Ejusdem momenti sunt quae Ruigius, Mediolanensisque auctor obtrudunt, id- ρη- μcirco nempe Placentiam urbibus imperatoriis esse adscribendam, quod reapse inter urbes Friderico I. subjectas locum tenuerit in Pace Constantiae. Hoc ut clarius appareat, quid Sigonius de illis temporibus scriptum LM.t . miris sis. reliquerit, audiamus: Italia, inquit, nunquam acriori-
his, REPETENDAE LIBERTATIS N propugnanda
meum studiis arsi. Ea tunc a Tyrannis, Vicariorum Imperialium nomine perperam fultis , misere vexa
118쪽
6 V oria summi Imperii sedis Aposolis
LIBER II. batur, quibus, nullo Gulatu exaudito, Fridericus in derandam tradiderat : atque adeo ille ipse Italiam crudeli er depopulabatur , ne Ecclesiae quidem regi nibus parcens , quae immo propter Criaris odium in Alexandrum III. Pontissicem, totum ejus feritatis impetum sustinebant. Tandem Itali, ut pergit Sigonius, tantis oppressionibus ferendis defatigati. Ob libertatem de seriendo inter se laedere cogitaverunt. Cumprimis numerati sunt Veronenses, Vicetini, Patavini
ex Tarvisini , quippe qui aliis graviora subirent. Hi
Venetorum auctoritate, Mediolanenses, Cremonenses, Brixianos , Bergomates , MantuanoS, Ferrarienses , Bonometifer , MutinenseS , Regienses , Parmenses ac si 'acentinos in societatem vocarunt : quae Lombardiae ,
Marchiae & Romandiis Iocietas dicta est , & secum Dedere juncti ex Vicariorum Imperialium tyrannide
se eripientes, per Consules se iliaque regere coeperunt . Facta ultro citroque sacramenta apud Sigonium leguntur . Cain tamen Fridericus in civitia contra Italiam , Ecclesiamque ipsam persisteret, adeo prae-13 76. cipites res ejus tandem abierunt , ut Anagniae anno II 76. perpetuam pacem cum Alexandro III. Pontifice , cum Guillelmo autem Siciliae Rege quinquennalem , 1eXque annorum inducias cum foederatorum ficietate stabilire coactus fuerit . Haec vero clinL, per colloquium inter Fridericum , Alexandrumque persici necessario deberent , insequente anno II 77. II 77. Venetiis una convenerunt, ubi ea decreta sunt, quae neminem fugiunt . Vix induciarum cum foederatis
Auth. tia. m. ΦεIXXI. civitatibus tempus praeterierat , cum Constantiae an- σε C' 'Uti , ito 1 18 s. tricennalis pax inita : quam etsi aliquae
xi 83. civitates Romanae Ecclesiae aeque ac illae , quae ad. ι eamdem minime pertinebant , firmaverunt, ut prae-
Conretorium iis Comoris ter Parmam ac Placentiam, Mutinam , Regiumque , de
Oa Mixσπω tri ct Famestia & Bononia legimus, non ideo tamen dicen
dum , urbes illas ad Imperium spectasse , cum Omnium Imperatorum declarationes ab hac opinione Disit ipso by GOoste
119쪽
In Dueatum Parma ac Placentia. 6 sdistentiant. Praeterquamquod in Pace Constantiae eae- LIBER II.
dem urbes non tamquam Imperio subjectae, sed quidem liberae ac foederatae habitae sunt. Suis autem illas nominibus speciatim distinctas, A PEmiliae , Exarchatusque appellatione comprehenias, in Ecclesiae potest te fuisse , iidem Caesares palam vulgarunt , jurantes sibi nunquam eas te arrogaturos , sed semper defensuros, immo potius easdem usurpantibus erepturos, ut Sedi Apostolicae restituerent. In ea Pace has ipsas urbes injustis oneribus ab se oppressas Fridericus agnovit : ideoque nonnullis eas conditionibus levandas censuit, sicut ille testatur , impositis timore no ro vel
per impressionem nunciorum. Ac praesertim pasti Mace tinorum memorat , quibus in illa Pace nullum onus
injunctum praeter solutionem pecuniae ex quibusdam locationibus perceptae pro Abbatilla Sanctae Juliae Brixiae. Praeterea ex ejus Pacis capitibus liquet, civitates foederatas pro singulari corpore habitas , ex Langobar diae urbibus constante , atque etiam ex ijs, quae essent
EXTRA Lombardiam in SUO CONFINIO: cujusmodi quidem Exarchatus urbes vere habebantur atque erant. Si vero illae Friderico, tanquam Urbis N Orbis Domino , ut ait Radevicus, obtemperaverunt, ea, quae ab impotentia Principum proficiscuntur , faesa quidem, non jura dicenda este, sine haesitatione respondemus. Ceteris calamitatibus, quibus eo tempore Apostolica Sedes afflicta est, accessit veterum documentorum jactura e nec minus gravia Placentini 1iastinuerunt , quibus Arnaldus de Barbararia, homo Germanus , postquam illis argenti undecim millia pondo extorsisset, thesaurum quoque Ecclesiae Sancti Antonini suta ' ' stulit una cum antiquorum diplomatum Codice , in Germaniam secum omnia deserens. auae nisi evenissent, multa alia profecto hinc ad 1ummum Romanae Ecclesiae imperium demonstrandum argumenta suppeterent, III.
quamvis uberrima eorumdem copia minime careamus. Eadem defendun-Biennio tantum post Constantiae Pacem Frideri- tur. I cus D itigod by Corale
120쪽
66 Hi oria summi Imperii sedis Apos oliea
cus una cum Henrico VI. filio in Italiam reversus , &Pace ac juribus jurandis violatis, in Ecclesiae provincias infestum agmen duxit , civitates in suam pote statem redigens , quae Alexandri III. partibus studuerant, etsi se restituturum Sedi Apostolicae alias ab se occupatas, Venetiis promiserat. Ideo ex Pace. Constantiae inita, nullum argumentum de Parma ac Pueentia pro Imperio deducitur, quod tamen post Ruirium M Hordeum recens sibi persuadet Adversarius , verbis magna fiducia plenis : prompta se offert probatio suprematas Caesaris in emitaribus Parmae S Placentia in Tit. Codicis de Pace Consumiae . Neque inde quidquam damni jam integris ac probatissimis Sedis Apostolicae in illas urbes juribus illatum dici potest , quandoquidem nec aliae, Bononia scilicet ac Faventia, ullum
detrimentum inde subierunt . Praeterquamquod PDeentia Friderico M a demtione, ae Amulata adhaerebat obedientia , ut testatur Radevicus , narrans insuper
eamdem ab illius potestate ad pristinum Apostolicae Sedis imperium palam rediisse, cum ab Legato Apostolico Petro Cardinali Diacono Sanctae Caeciliae, tum administraretur: quod apparet ex Remonstratione seu Commentario, quem de beneficiis seu Rudis Bardi 8c Complani, Viennae Austriae Academicis typis impres sum, Raynutius II. Parmae & Placentiae Dux Le pol do Imperatori hac epigraphe insignem nuncupavit : Ad Augustisimum Caesarem Leopoldum, glorioris
Mum , in Flissimum , elementissimum humiIlima Remoπ- stratio historieojuridiea Serenissimi Domini Dueis PMeentiae S Parmae una eum responsione ad objecta a Domino Frincipe ab Auria de fila in suo praesenιato diei XI. Omhris anni MDCLXXX. pro furis Bardi SCo lani tum ad nsis I 33. Viennae Amriae opis D. .an Ghelen Driviersitatis opographi. In folio. In hoc igitur libro haec leguntur : redierat Macentia anno II 8 o.
sub ANTIQUUM Sedis Romanae DOMINIUM , ψ
que praesidebat nomine Ponti cis Petrus Saactae Caeciliae, Cam