Quid papa et quid est episcopatus ex aeterna ac divina ratione necnon quae eorum partes in Ecclesiae infallibili magisterio explanandum curabat Petrus Semenenko

31쪽

illis. Alia autem, quibus jus summum Episcopis adscrIberetur, si qua ab adversariis conquirebantur, aut nulla sunt invenia, aut perperam in medium adducuntur. Verum quidem est continore Evangelium aliquem goneralem locum unum, qui Apostolis simul sumptis plenam ei quasi hanc summam potostatem adtribuere videtur; nempe quando eis dixit Christus: α Sicut , misit me Pater et ego mitto vos Joan. XX. 2 l . . v Cui similo sist illud quod dixerat superius: e Sicut v tu me misisti in mundum, et sego misi eos in , mundum Jo. XVII. IS.)., Hoc verissimum eSi, neque

nos contendimus Apostolos, Success0resque eorum

Episcop0s, Singulos pro sua parie, plenam potest tem vere non participare; quinimo diserto asseruimus eos, tametsi, alio modo ac Papa, tamen totam ot integram potestatem inter se in solidum obtinere, et sic etiam summum jus quodammodo participare.

Sed vero quum distinxerimus inter particularia jura quae quidem integram potestatem explent ei ae quant). et inter illam specialem rationem, sub qua tota poleSias peculiari modo consideratur veluti sui ipsius principium, et omnium jurium summum jus et ultima ratio: quum, inquam. haec distinxerimus: jam hac ipsa distinctione, in re et veritate profecto landata. prohibemur admittere verba Christi, in orecitata, de summo illo et ultimo potestatis jure Ap stolis tribulo intelligi posse. Commodo enim haec verba: e Sicut misit me Pater et Ego mitto vost , intelligi possunt de omnibus illis particularibus et in suo genere Summis juribus quibus summa potestas

expletur et aequatur; neque ulla est nocessaria ratio ut Diuitigoo by GO Ie

32쪽

de hoc ultimo set absolute summo jure per Vim intelligantur. Quin immo, ut non intelligantur, ratio sussiciens in promptu eSt. Et sane. si illa verba: e Sicut misit mo Pater sit, Ego milio vos i s pressius acciperentur, maXime voro illa particula: sicut, et do hoc summo jure inter pretarentur, Sequeretur prorsus: unumquemque Ap stolorum missum osso a Christo. Sicut ei ipse missus morat a Patre. Hoc autem unicuique adtribueret illud summum jus ex integra causa, et indopendenter quidem ab aliis. Ita certo, si ita pressius. Qunnium vis porro lenire postea luinc Pimrem VoluisseS, atque asserere Apostolos his verbis, non singulos seOPSum, sed omnes in solidum summum jus accepime, nonne statim videres illa eadem verba mire contorqueri ei penitus evacuarii Nam sine dubio tunc Apostoli non essent missi sicut Christus. Christus senim Suam potestatem Solus unus ei cum nemine alio in solidum tenebat; Apostoli autem, secus omnino ac Christus, in solidum eam tenuissent omnes, ct solus eorum tenuisset eam nemo. Non igitur sicut Christus.

Necesse proinde est ut dicatur, illis vertit': 4 Sicut misit mo mior et Ego mitto vost , Christum largitum osse Ap0stulis omnem potestniem, similem illi suae quam secum ex alio uitulerat; Sed potest; tem in sua re spectatam, id est: ei Magistorii seu legislativam, et judiciariam. et regendi ac gubernandi; nam, quantum ad haec Omnia, in cunctis Apostolis et Episcopis vera probatur illa particula: sicu/; non tamen adiribuisse iisdem potestatem in suo ut ita dicam apice sumptam, id est: ipsius potestatis sum-

33쪽

mum personale jus, et ultimam rationem personae inhaerentem; nam tum neutiquam misisset eos sicut et ipse missus suerat a Patre. Haec videntur affatim sufficere ut hic locus evangelicus a tali interpretationo excludatur; neque opus nobis est ad aliam rationem confugere; quae tamen non minoris est ponderis. Sane, si iste locus id probaret quod contendunt, nimium oppido probaret. Tum enim omnia illa munstra, quas vidimus Christum lania cura et industria in caput Petri contulisse, uno hoc verbo e medio tollerentur. Porro qui

nimis probat, nihil probat. Sed hac ratione plenius

explicanda supersedemus, quum illa una ratio Vera sit et omnino sufficiat; hoc autem explicare et nimis longum sit, et opportuniori loco fieri possit, et reseratur ad rem, quae ex se ipsa patet. Itaque locus iste evangelicus, qui hic solus alia quid Valeret, etsi de cetero plurimum valeat, ad hoc tamen summum jus Episcopis vindicandum nihil profecto conseri. Nunc autem facillimum erit ostendero alia loca multo infelicius et omnino perperam adduci. Non admodum ad rem, verbi causa, in medium profertur ille locus, ubi scribit Apostolus: α Supem, aedificati super fundamentum Apostolorum et Pr

γ phetarum, ipso summo angulari lapide Christo Iesu, Ephes. II, 40). γ Namque dubio procul non de sundamento potestatis et jurisdictionis, aut summi juris de quo quaestio, sed nonnisi de laudamento fidei verba hic facit Apostolus. Fidei autom sundamentum testimonium est fide dignum. De testimonio igitur cui fides superstructa sit, verba haec intelligantur

34쪽

oportet. Quod autem verba haec sic intelligenda sint, auctor est ipse idem Λpostolus. Omitto quod illic loci vel ipso sermo ejus sit dofido et do gratia sanctificationis, ex eadem p m nante. Solum hoc unum sussiciat: sanctum Paulum Prophetas aeque ac Apostolos illis Verbis pronuntiarelandamentum. Cujus autem rei landamentum Proph tast Minimo corio Ecclesiae totius qualis est, aut potestatis in ea; eo vel minus summi juris; sed la damentum fidei sunt utique Prophetae, idque in qua tum prasibent nobis testimonium fido dignissimum. Eadem ergo rations fundamentum nostrum et Ap stoli ; saltem ex hoc loco S. Pauli; nam quod ex aliis eloquiis pleniori sensu Apostoli sundamentum di cendi sint scorte vocati sunt a Christo ad consortium ipsius potestatis), id jam asseruimus ipsi, et in quaestione nullo modo ponimuS. Quod vero hic dicat Apostolus: e ipso Summo am, gulari lapide Christo Iesu; γ magis adhuc confirmat quod asseveramus, nemps de fidei landamento sermonem esse. Quomodo enim Prophetae huic lapidi, Christo Jesu, innixi intelliguntur, nisi quia eum praedixerunt Sic et Apostoli, ut paritas servetur qua hic Prophetis aequantur, eadem ratione, quia eum praedi emerunt eidem innituntur. Illi praedicendo, isti praedicando, facii sunt utriqu0 fundamentum fidei nostrae, quod tandρm angulari illo lapido Christo Jesu sulcitur. Perperam igitur adducitur hic laxius ex Apostolo. Profecto, si serioribus temporibus scripsisset, quum

jam testium numerus creverat, potuisset eodem Sensu,

eodemque jure dicere: Superaedificati super landamen.

35쪽

tum Apostolorum, et Propheiarum, et Mari rum, et Consessorum, et Virginum. Nam nos OmneS, DOSiraque fides. certissime nunc temporis tali landamoniolouimoniorum supserasedificata est. Misso jam semel hoc loco, alium non video Ruperstitem ullum. Nam illo qui profertur alioubi: Ecclesiam esso columnam ei si mamentum veritatis

Tini. BI. id); , neque de Apostolis agit, sed de E clesia in genere; neque de potestate in Ecclesia, eo

vel minus de summa, sed de veritate.

Conquisitis igitur undiquo iosiimoniorum lauis, nulla diligontia in niri potuit nul potest vel unus, qui Apostolis, sive Epise0pis, adtribuat summum in Ecclesia jus, summamque polostatem. Ubi hoc pr0be obserVandum est, quod quum in ceteris juribus ei potestatibus donatio a Christo bis largita suissot, s

mei Petro, ni quo iterum Apostolis; in hoc summa jure largiendo semel tantum sucia est, ut soli qui- dona Petro. Haec sufficiant. Quaestio do subjecto potestatis in Ecclesia, ipiale id Christus Dominus creavorat iis omnibus documeniis quibus creatio haec firmatur, coram productis, non dicimus quod jam soluta sit, quamvis alicui ingenue rem consid0ranii id sorise non immerito jam videri possii , uitamen certe explanata est. Scimus nimirum quid causae fuerit ut hasto quaestio oriretur: duplex ille videlicet decretorum Christi ordo ; scimus deinde quibus terminis continentur. Hoc postremum tamen accuratius etiam determinandum Operae pretium erit.

Duo itaque hac in re Christi decretorum sunt Oi

36쪽

dines: alius qui ad Petrum solum refertur. alius qui

ad Apostolos. Utrisque his decretorum ordinibus, ibi Petro, hic Apostolis, consertur potestas in Ecclesia. Primum igitur quod in mentem venit, inspecta tali

rerum conditione, non aliud esss videtur quam quod duplex sit in Ecclesia potestatis subjectum. Neque reseri quod non eodem gradu aut jure rerum summa potiantur; etiamsi non omnino pares sint, duo ta

men sunt.

Jam Vero ex prius explanatis, de ipsa scilicet potestatis natura, et jam certum est, et deinde accurate demonstrabitur, potestatem in Ecclesia unam

eamdemque numero esse.

Quomodo igitur duplex potest esse unius pol statis subjectum Et tamen duplex non esse non potest: stat enim verbum Christi, et non stare non potest prosecto. Ut ex hisce angustiis in liberiorem campum pr deatur, duas sunt inventas Viae, quorum unaquaeque sui generis sententia est et doctrina: altera quidem Vera, altera autem salsa; quarum unaquaeque tamen, expresso nullam distinctionem in subjectum potestatis inducit. Altera igitur earum ea est quae docet: Verum et proprium potestatis subjectum Papam esse, cum Episcopis certe si ipsi consentiunt; sed etiam, si ita res evenerit, sine Episcopis, saltem sine quantumvis magno aut etiam majori Episcoporum numstro; nam quod omnes unquam a Papa desciscant, id haeo sententia non admittit, et recto quidem. Haec doctrina Vera est, eamdemque et nos pro-

37쪽

pugnamus, nisi quod in definitiona subjecti distinctionem adhibere necessarium putemus, cujus ope Veritas istius doctrinae in pleno lumine collocetur. Allera vero sententia ea est quae tenet: verum et proprium potestatis subjectum Episcopos esse generatim, cum Papa utique, tamquam cum suo capite, cui competant omnes praerogativae honoris et jurisdictionis ; nihilo tamen secius, si ultimum veniat discrimen, et Papa dissentiat, etiam sine Papa; saltem sine hac pers0na Papae dissentientis, cui tune alia substitui potest.

Hanc doctrinam salsam ostendemus: interim i men monemus et hanc sententiam, pejorem tamen

in modum, eodem Vitio laborare, quod et priori illi sententiae impedimento est, ne plena Omnino et probatissima illico appareat. Id viiii autem in hoc consistit, quod et haec sententia, n0n duplex quo tandem modo duplexi inserius patebit), sed unicum supponat potestatis subjectum. Priorem tamen diximus conditionem hujus ait

rius d0ctrinae. Nam Sane, semel ac unicum supponit potestatis subjectum, et ex una parto in ejusdem ratione maximas, imo potiores partes Papae adtribuit; ex altera iamen parte reliquis Episcopis jus conceditot potestatem judicandi atque deponendi Papae, cui illas paties potiores in ratione subjecti nihilominus adtribuerat; jam oppido patet: in illo ultimo saltem

rorum discrimine, hanc sententiam non jam potiora, sed nulla jura Papae concedere, aut saltem omnia jura tum certe perimere, Papamque ex ratione subjecti potestatis tum penitus eXpungere; et sic, ingenti hu-

38쪽

jusmodi contradictions in se admissi, sententiam linnc se ipsam de Atru Ρre. Profecto in illa priori nullam hujusmodi contradictionem deprehendero licet. Verum enim vero non hoc unum isti sententias in crimine ponendum ei it; Videbimus namque eam, si semel admittatur, totam Eeulesiae constitutionem sursum deorsum versare. Sed de his postea. In praesentiarum autem id tantum monemus, quod et ista sententia perperam unum tantum subjectum potestatis in Ecclesia esso opinatur, quum Christus Dominus subjectum constituerit duplex. Observavimus porro superius, neque illam priorem magis hanc distinctionem curnre. Λitamen distinctio haec omnino curanda est, et ex ipsa demum totius quaestionis solvitur nodus. Remanet itaqus tamquam

postulatum: ut probetur hujusmodi distinctio in ipso subjecto potestatis edete iasti eas. Et hoc pertinebat ad explanationem totius hujus de subjecto quaestionis. Resumitur quaeSli O. In primis igitur probandum a nobis en potestatem in Ecclesia unam numero esse, proindeque nullo mcdo scindi posse in partes. Probandum deindρ est, sqcundo loco: subjecium potestatis, a Christo institutum, non unum absolute, sed neque dicam duo omnino, verum enim Vero du

Quomodo autem duplexi id modo plenius aperiendum est. Paucis rem explanabimus.

Subjectum olim in scholis sere id audiebat quod

39쪽

et substantia. Quemadmodum substantia dicitur su esse accidentibus, accidentia vero inhaerere substantiae, ita pronuntiabatur et de subjecto; nisi quod su jectum magis coarctabatur quam Substantia, et pressius significabat ipsam substantiam in quantum ei inhaerebant accidentia, eamque solam cui inhaererent. Hoc sensu dicebatur cum adjecto: subjectum inha sionis. Substantia itaque latius patebat quam subjectum ; ita ut Deus optimo jure dici poterat substa ita; dici autem non permittebatur subjectum; eum ejus substantia in nullam veniret compositionem cum accidentibus. Hic erat olim in scholis genuinus et accuratus sensus hujus Vocis: subjectum. Postea tamen latior eidem adtributa est significatio ; et quin aliquid dicam de latissimo ejus, in recentiori praesertim philosophia, usu et abusu; satis erit monuisse: in Theologia etiam, minime vero in morali, juxta atque in jure, nunc communitor subjectum idem serme Valere quod et suppositum, Sive perSonam, cui aliquid adtribuitur. Hoc igitur posteriori sensu vocem subjecti hic usurpamus; quod ceteroqui adnotasse superVacaneum non erat, ne sorie communis vocis significatio cum metaphysica significatione ejusdem commisceretur in disputatione, ubi etiam metaphysicas rationes opus orit adducere. Duplex itaquo dicimus Ecclesiasticas potestatis subjectum; id est, duplicem speciem personarum quibus haec potestas adtributa est a Christo: altera species est sola persona Petri, seu Papae; altera vero est integer coetus Apostolorum, seu Episcoporum.

40쪽

Attamen non ita asserimus duplex, ut sint duo separata subjecta. Nam quum potestas sit una, si su jecta separarentur, potestas etiam divideretur necesse

foret. Alio igitur modo est duplex, et quidem sequenti. Si potestas ipsa directe altendatur, et subjecium sumatur materialiter et quodammodo substantialiter id est, non uti subjectum formaliter, sed uti potestas ipsa in omni sua rations subsistendi); tunc utique diacendum erit subjectum unum esse: Papam scilicet et Episcopos una secum cohaerentes. Quod si tamen non potestas, sed subjectum attendatur directe, et subjectum sumatur formaliter, i. e. uti subjectum; tunc recte et necessario dicendum erit: subjectum esse duplex, id est, ita comparatum, ut illud prius subjectum,

materialiter et substantialiter sumptum, existat in duobus terminis, ad invicem se reserentibus; seu, quod idem est, ut sint duo subjecta relativa. Quum autem potestas una sit substantialiter, et per hujusmodi subjecta non distinguatur nisi relati

Ve, rursum atque necessario assirmandum est potestatem. Sicut in utroque simul, sic etium in alterutro subjectorum, totam et integram esse. Tunc omnis quaestio ad hoc solum tandem reducitur: ut unicuique terminorum relationis adsignetur suus proprius locus, et explicetur quomodo in unoquoque eorum tota illa eademque resideat poteStas. Jam vero in omni relations quae est inter duos terminos, termini ita ad se reseruntur: ut alter eorum sit primus, alter necessario secundus; ille teneat lo

cum principii, hic autem locum termini proprie dicti.