장음표시 사용
241쪽
menta objiciunt Soetiliani a nobis hreviter solvenda. Primo opponant exemplum Hegesi rei: Sec. n. , qui apud Eus litum Lib. 4. mst. E cI. cap. 22. t statur , se Plurimos DiscOPos adiisse; et ab omnia
. i. ro Hegesippum suisse ex Εbionitarum secta, qui, i. Christi Divinitatem inficiabantur, aperte insinuat Ε . . , . sebius lom laudato: tam etiam eruitur ex eo, quod Hegesippus omnes Haereticos recensens apud eumdemi Eusebium, nullam Ebionitarum aut Ceriathianorum mentionem facit, nota alia certe de causa , nisi quia et ipse cum illis sentiebat. Tempore ergo Hegesippi 'communis Leclusiae doctrina erat eis. ') .
uegesipΡΠs Pallantur tamen , et fallant Adversarii r Π erat orthodo enim fuisso oelliodoxum saepius scribit μ'' Eusebius, qui tamen sibi Onitas ut maxime impios ex eratur Lib. 3. Vst. E cI. cap. 27. r ejus scripta laudantu a Hieronymo in Catal. Scr*t. Eces. ,..ejusque nomen in fastis Ecclesiae VII. Apr. celebratur. Nocatas est quidem Hegesippus Iunico- mr stianuy, quod ex circumcisione ad sidem Christi m versus sa it ; et sortasse etiam , quod aliquas V teris legis coeremonias scrvaverit, noe enim in priamis illis fidelibus ex Iudaismo conversis aliqua ratione toletavit Euclesia ) non tamen quasi cum Ebi nitis veram Christi Divinitatem inficiaretur. Quod a tem nullam Ebionitarum in Catalogo Uaereticorum mentionem iaciat , non magis probat , illum suisso ipsorum sectae addictum , quam S, Justinum , qui
in Dial. cum ' hone easdem omnino , quas Hegesippus Iudaeorum sectas recenset, nulla Ebiouitarum , vel Corinthianorum mentione facta.
Alia obieetio Objieiunt praeterea Plinii tostimonium, qui tu cem ex Pliud e--ad Τrajanum epi tota se nihil aliud mali inqμ φ ιδ' Christianis deprehendisse scribit, nisi quod Primo
a Ita Daniel Zisi cherus in frenico Denicorum, et a ctor libra. sui inscribitur Iudicrum Patrum, quos Pro movre suo expilavit Soulieram ius in Platonismo
242쪽
dilucido exciti ti, Christo tamquam Dm hymnras meo chri,ii
canerent. Mirum est tamen, acutos SociniaIIOs non divinit. potiua
vidisse, hoc insigni Plinii testimonio nostram senten- conarmat. tiam confirmari, non labefactari; illa enim particula tam rim non ponitur ibi diminutive, sed e t cative. Quod confirmari potest ex Eusebio, qui Lib. 5. Vst. Mel. cap. 28. asseri fragmentum antiqui cujusdam libri , quo Artemonis haeresis consutis tur ex priscis Christianorum hymnis , in quibus Christum Dei Verbum concelebrabant, Divinatatem, ei tribuendo.
Neque veteri, et universali Ecclesiae traditioni de Cur preees risti Divinitate obest antiqua illa consuetudo, qua FemPer .d P Preces semper ad Patrem diriguntur immo in Co cilio III. calethaginensi extat Canon XXIII., quo betur , ut semper ad Patrem dirigatur oratio. Non inquam id obest; solum enim per hoc denotatur Pa- 'trem esse sentem , ae principium Filii, et Spiritus S. : et Filium esso mediatorem apud Patiem. Ceterum in illa inuriatione omnium solemnissima , quaesit in baptismo, distincta, et aequalis habetur tr um Personarum menti O ; et usus postea invaluit, ut eadem Trinitatis invocatio in nGmine Patris etc. in sacrificiis et precibus saepius adhiberetur i. SenoLION. S. Fulgentius in Lil, II. ad Monimum cap. 5. Omnes Catholici, inquit -M ιω debcnt, omne cujuslibet honorisicentiae , ct crificii salvi ris Obsequium, et Putri, et Filio, ,et S ritui S., hoc est S. Trinitati ab Ecclesia Catholica pariter exhiberit in cujus utique viro nomine manifestum est sanctum quoque baimisma. celebrari. Neque enim praejudicium Filio, mel S. Spirisui co aratur,uum ad Patris personam precatio ab offferente dia
D Non est praetereundum, illum eanonem concilii. III. Africani primo innotuisse ex Isidoriana collectione , atque ab eruditis timeri, ne Isidorus eodem ingenio hie usus ait, ae in multis aliis ecclesiasticia monumentis fingendis , interpolandis , atque adul terandia. conser Van. ripen in .
243쪽
rigitur, cujus consummatio , cum Filii, et spiritus S. con lectatur nomen , ostendit nullum esse . in Trinitate discrimen.
Eadem Traditio Disinuatis I. C. Ostenditur selectis aliquot veterum Patrum testimoniis.
S. LXXIX. Iιnatio et Ρrirmis sese offert S. Ignatius M irtyr Apostolorum
P0 Fc- ρο- auditor , qui in suis genuinis epistolis Iesum Christum saepius nominat Deum, et quidem Omnipote tem, et quem nihil latet sad Ephes. n. IS. δ; aeternum , qui ante secula apud Patrem erat ad Magnes. n. 6. ); qui ab uno Put e Procedit, et in uno existit, eumque Comprehendis ibidem . n. I. ;i i . ac denique in epist. ad Ephes. n. q. duplicem in Christo distinguit natu am factam, et non factam, id est, humanam , et divinam ). Ignatio proxim succedit S. Polycarpus M., in cujus martyrii actis apud Ruinai tium in extat illa praeclara oratio ad patrem e Te benedico in Omnibus , et glorifco Peraeternum Poruificem omnimientem jesum Chri- . . . Mum; Pre quem tibi et ςum ipso, et eum Dirim. S. Horis inno ex in futtarum, in secuta Secia
Ex S. Iustino. Apostiaicis scriptoribus succentariari potest S. Iustinus , qui cum ipsis vixit. Hic vero quam saepi simo Christum appellat Filium mi , et Deum ; Q. is Dial. cum Trish. Verbi generatiouem explicam EpistoI 3 S. Ignatii citavimus, non interpolatas , et
corruptas, sed quales ex ΜSS. Bibliothecae Mediceae Priamum graece evulgavit Isaaeus Vossius , latine autem publici iuris Deit usserius Armaehanus ex duohus ΜSS. in Anglia repertis; et quae a pluribus eritieis etiam heterodoxis itaeontra Dallaeum et Salmasium vindicatae sunt , ut nullus supersit amplius de iis ambigendi locus. Fuit autem S. Igna- . tiua secundus post Petrum Antioch. Episcopus, et initiosee. II. Marurio coronatus eat.
244쪽
tur ; post autem , ne quis colligeret , Verbum hahere essentiam a Patre distinctam, utitur alia similitudine solis, a quo ejus Iu abscindi , et separari
ridem cum Justino aetate florebat S. Irenaeus Ex s. Irenaeo. . sdissimus discipulus S. Polycarpi; cujus sermonibus 'memoriae mandatiη contra haereticos pugnare sol hat , ut testatur Eusebius Lib. s. Hist. Eccl. cap. uo. ; quamobrem dum S. Irenaei doctrinam de Christi bivinitate proserimus, metitem etiam S. Polycasepi magis aperte cognoscimus. P-υ S. Ire eus Lib. G. cap. II. Christum suisse Deum inde colligit, quia peccata dimittebat, quod ad solum Deum pertinet ;ntide concludit , suisse eum simul hominem , et Deum di Ut quomodo homo compassus est nobis , tamquam Deus misereatur nostri , et dimittat nobis debiti nostra, quias factori nostro hemus Deo. Et ut plura alia omittam , celebris est hujus Patris sententia Lib. 4. Unus , et idem Deus Pater , et Herbum Gus.
Seculum II. claudat Clemens Alexandr. qui Ruia Ex Clem. AAsino teste de adulter. Iab. Origenis in omnibus p lexand. ne libris suis Trinitatis gloriam et aeternitatem. unum, eandemque praedicat. Et quidem saepius Christum . appellat Deum, eumque in Patre essu dicit, ct P trem in eo, Lib. I. Paedagogi cap. 5. , et antea cap. III. duplicem in Christo distinguit naturam , . divinam, et humanam. Αe demum celebris est illa oratio , qua librum tertium nodagogi ita concludit i Sis propitius tuis O Pae. gogo Pucris , Pater, Aurim Israel , Hii et Pater, unum ambo . . a gratias agentes laudemus unum Patrem , et fissum. . . -α eum S, Spiritu, qui unus est Omnia.
Veniamus modo ad Seculum III. in quo illustre Ex S HiP- Divinitatis I. C. , et . totilis Trinitatis te titilonium labemus apud S. Hipm,lytum Eliisc. ct Mait. qui libro colatra Foethum post multa tu hanc Tutu
245쪽
disputata ita num. 8. concludit : Necesse ergo est, ut quamvis noni, consteatur Deum Putrem omni- mimum , et Christum. Iesum Filium mi, Deunt factu m hominem . . . Et Spiritum S. , et ho3 foemere tres.
Ex S.Diony- Sed adhuc magis illustre eodem seceso Divinitatis io Ale .ndr. I. C. documentum nobis suppeditat Dionγsius Al xandr. Hic accusatus fuit apud cognominem suum Dionysium R. P. , quod Sabellianos impugnans ita tres personas in Trinitate distingueret, ut Alium re actam, et Patri non consubstantialem Π ma
ret S. Athanasium de Synodis num. ).
Porm idem Dionysius hujus criminationis Common lactus , datis ad R. P. litteris, additaque etiam apologia suam fidem plenissime purgavit: qua in re arparet duarum principum Ecclesiarum liomanae , et Alexandrinae de Christi consubstantiali Divinitate
consensus. Ubi etiam notandum est , a R. P. in re tanti momenti coactam suisse synodum, in qua d sinitum fuit, errare tam cos , qui cum Sabellio unam Personam Statuunt , tam cos, qui diUidunt, et se- . cani, Et evortiant religiosissi num dogma Ecclesias. Dei, monarchiam in ρs quas m virtutos Par- iiontes , et divisas ho stasest , ac Deitates tres.
Nihil clarius ad fidem Ecclesiae Oecidentalis huc itare munifestandam s j. Sandius in Meleo Hist. Lib. t. Apologism S. Di is
nysii rejicit ut fetitiam : primo quia S. Hieronymus et Euinsebitas nullam ejus mentionem faciunt : Securiclo quia Dionysius Alex. jam obierat, quando Dionysius Boni. Potalis ea tum adeptus est. Verumtamen primum argumentum in Metale est , quod nullam vim habet, eum ipsi oppotiatur gravis avetoritas M. Athanasii, et Basilii ; quorum prior locosuPra cit. , alter e pist. s. accusationem Dionysii Alexa ad . . ejusque apologiam ut . rem omnibus notam reserunt. Aliud Sandii argumentum sal sum omnino est, et ex erronea Εusebii chronologia de promtum. Eusebius enim Lib. I. NiSt. Eccι. cap. 27. Xysto praedecessori Dionysii. II. annos Pon tificatus tribuit: cum tamen nonnisi .triennio tirciter regna verit. Pontificatus ergo Dionysii 8. sere annis retrahendiis est. Et sane ipse Eusebius cap. praee. dixerat Diotiysium Alex. 4. libros eontra Sabel Ilum Dionysio Rom. nuncupasse.
246쪽
quamquam multo' ante sec. III. in lesia lati-Εx S. Clernentia de Clii isti divinitate traditio vigebat; ut apparet xv I. ex S. clemente , qui Petuo in Ai stolica sede post Linum succesςit. IIic in epist. I. ad Corinth. n. a. Cliristum appellat Deum. In eadem Ecclesia Romana sce. ΙΙ. florebat Cajus Presbyter, Cujus ope-Εx Cajo I re-ra injuria temporum perierunt; scd PLOtius , qui sb. Eccle,iast ejus librum de in emo legerat, ita de eo sci4bit in Biblioth. cod. De Christi nutem veri Dei nostri Dismitates aptissinio disserit. Et si etiam daremus , hunc librum de univorso Perperam Ca adscribi, quod nonnulli critici adversus Photium Contendunt ) negari saltem non potest, hunc librum esse antiquissimum t quamobrem antiqua Ecclesiae occidentalis traditio etiam ex eo liquet. Addimus deni tuo S. Cyprianum Ecclesiae Arricdirae lunasn , Et ex S. Cy- qui saepius Christum . alipellat Π tim , et in Lib. . .Priano. it. EscI. cap. 4. ejusdem cum Patre Con ubstantialitatem praedicat, inquiens: Dicit Dominus: πο et Putor tintini sumus. Et iterum de mire , ct Filio, et Diritu S. scriptum est : Et M tres unum sunt. Et in Epist. ad Iubsanum : Cum tres unum εim, inquit, quomodo Spiritus S. Placatus essct cipotest, qui hin Patris, aut Filii inimicus est pScno LION. Ex his aliisquc non paucis , quae tir vitatis studio omisimus , M. Patrum utriusque Eeclesiae testimoniis ita olim concludebat S. Athanasius M 9nodi Nicaenae decretis Arianos alloquens rEcce nos domonstra Uimus istiusmodi sent ullam re a Patribus ad Patres quiasi Per mauuε traditam: cs- Sc.ἐVos autem ἰ o noυi Iudaei , et discipuli GF-Ph- , qtιos domum assertionum vestrarum Patres osten re valetis r immo ne unum quidem ex Pr dentibus et cordatis nominare possitis ; cuncti enim vos aversantur , praeter unum Diabolam, qui a rus hujus defectionis vobis auctor fuit. Aliqua tamen Veteres, novique Aviani pros emet' ψleni SS. va-trum testimonia , quae e*pIica1 nec ari uni
247쪽
i , E enautitur nonnulla veterrem Patrum testimonia. , quibγ Aricini abutuntur.
P. f., dixe- Λ buti primo loco solent quibnsdam locis VererunIriint, Verbum Ecclesiae Patrum, quibus doceri videtur, Verbum non suisse ab aeterno , sed paulo ante mun- um. Creationem , ut Scilicet rerum condendarum idea et actus foret. Ita Athenagoras in Dint. n. IO. , . Theophilus Antioch. Lib. I. ad Autolycwm n. IO. , et S. Hippolytus Homil. de Deo trino , et uno.
Se i de gene- Verum antiqui illi Patres duplicem Verbi gen ratione impro- rationem distinguebant, alteram propriam , eamque imi b n aeternam , qua Verbum cum Patre semper extitit ;alteram. impropriam, et temporalem, quando Verbum in operibus ad extra manifestatum est. Luculentor se ipsum . et alios etiam Patres explicat S. Hire lytus ; in nomilia enim laudata de Deo Patre luens inquit: Quod Verbum cum in sct hahoret, essetque mundo creato inadspectabile, fecit adsρθ-ctabile , emittiens. Prorem vocem , et lumen ex lu- -- generaris. Immo S. Hippolytus veritus, ne id aliquibus esset erroris causa , quasi Filius diversus esset a Patre, clarius se cxplicans inquit: Cum alium iaco , non duos Deos dico , sed eamquam mmcnex Iumise , et aquam ex fonte , auit radium α' soti : nimirum his similitudinibus aeternam' Verbi generationem, eandemque Patris, et Filii naturam quoad fieri potest, veteres explicasant ).
Prudentius Maran in D initate Christi manifesta etc. Liti. 4. cap. 25. Ostendit, etiam post Concilium Ni eaenum noninillos Patres , de quorum fide suspicio nulla esse ρο- . t est , iisdem phrasibus fuisse usos. Idipsum ostenderat etiam Georgitis Bullus ex aeeta Episcopalium in Anglia in Defensione sdai Nicaenae acci. 3. eap. 9. Diuiliam py GOrale
248쪽
Abutuntur etiam hostes Divinitatis Christi quibus- Quaedam I dam M. Patrum locutionibus, quibus' Filium esse cutiones P. Patri inseriorem asserunt. Sic Iustinus in Apol. pria ADt emi ma Vorbo secundum locum tribuit , et in Diri. cum T r hon Filium vocat Patris administrum, Patii subjoctum , ejusque volumaci semient m r Vocat d inde Patrem causam Filii , es quidem vult Filium '
genitum consilio , et voluntate Patris. Secundo S. Irenaeus Lib. 2. cap. 22. non alia de causa dicit
Christum 'ignorasse diem judicii , nisi ut discamrasPcr ipsum si er omnia esse Patrem. Hinc etiam saepius docet Patrem prae pisse Filio, et Filium Pati i ministrasse. 3. Uomens Alexan. de natura Filii loquens Lib. I. Oromatum cam dicit soli omniρο- ωmi conjunc. issimam ; eumque omniPotentis Patris moluntati servire. Quod ipsum etiam asseruerunt illi Episcopi , qui in Concilio Antioch. . I. Pauli Sani ateni e res damnarunt. Domum in constituti
Dibus Apostolicis Lib. 5. cap. 7 expresse dicitur ' buim ministrasse Deo suo , et Putri ad omnia.
IIae lamen , et similes Iocutioncs , quae in Patri- Explicantur ibus Ante leaenis haud raro inveniuntur, omollien- et primo S. dae sunt , et Per constantem ipsorum , et Melesiae Ju tini. uoctrinam explicandae. Sic cum Justinus secundum locum concedit Filio , non illum natura , aut dignitate , sed tantum Origine Patri sectitidum , et inseviorem iacit ; ut enim supra vidimus S. 8o. ita Vese hum ejusdem esse cum Patre sui stantiae asserit , it ab eo abscindi , aut divelli nequeat. Minus etiampi prie appellat Verbum ministrum Dei, eique sui joctum ; in epistola enim ad Diognetum limat a Pa- 'tre missum ministrum aliquem , aut Angelum , frecti 'siam opiscem , ct creatorem omnium , nempe Filium suum. Improprie item usurpat Dcuneti 'causaelo M Principii, quod etiam fecerunt aliqui patros Nicaeno Concilio posteries cs , de quorum recta side. Demo ambigit. Cum deni lue dicit Filium geniti 1ina Patre consilla , et voluntate ., brutam quam limnecessitatom excludi Γ, nou autem eam necesSitatem: , qua Deus se iosum necessario intelligeus et euerat
249쪽
Tum S. Ireis Sie etiam do iiiserioritate ordinis , et principis in mei, telligendus est S. Irenaeus , non autem de inferioritato naturae , et dignitatis ; ut enim supra vidimus S. 8 i. dicit timum , et eundem Deum csse Patrem , et Verbum usus. Neque vero Irenaeus vult iudicii diem suisse Christo omnino ignotum ; scd solum Patrem , qui In Omnibus communicat Filio , ut thidem ait, hanc sibi cognitionem reseI Vasse hoc sensu ; quia BDiuit , ut Christus cam nobis revularet ;atque hic locutus esse videtur ad stultam Gnosticoriim temeritatem comprimendam , qui Omnium mysteriorum scienti am sibi arrogabant , quasi
Contra ipsos ita concludens : Si Christus judicii di Em , et horam concessit seire solum Patrem , quod sensu explicato intelligendum est annon ini puden-ν tissime faciunt Gnostici dum omnia Se scire jactant ICum vero dicit, Patrem praecepisse Filioe, id pariter intelligi debet minus proprie , habita solum ratione principii, et quacunque Semota inaequalitate.
s Clementis i- Clemens autem Alexandrinus nomine naturae in μtem Alex D lolligit personam ; insolens enim non Erat graecis. Patribus uti voce ad denotandam Personam , ut ostendit Petavius Lib. 4. Trinit. Cap. a. , et ita proprie dicere potuit, natur ram , Seu PerSOnam
Filii esse Patri conjunctissimam. Quod si de ipsa es si ita Filii Clemens locutus esse dicatur, etiam hace prout subsistens in persona Verbi , dici potest conjuncta Patri , eo sensu , quo Grogorius Nagi 2. in Carm. dixit, Filium habere naturam Putri aequa-
leni, et Athanasius epist. a. ad Serap. substantiam Filii esso consubstantialem Patri , ac demum alii Filium appellarunt essentiam ex essentia , Sα- Pientiam ex saPientia , voluntatem ex τοluntate , lumen de tamine. Dictum est autem non a Clemente solo , sed a pluribus aliis Verbum voluntati Patris servire in sensu minus proprio , ut jam explicatum est. Ceterum Clemens , ut persectam Patris , . et Filii aequalitatem exprimeret, non dubitavit etiam hymnum glorificationis immutare dicens Lib. 3-
250쪽
Praeda xi cap. uli. Laus, et gratiarum actio Pueri , et Hlio , Filio , et ' Patri.
Constitutiones Apostolicae s posititiae sunt, plu- Quid de Conribusque erroribus scatent ). S. quidem Epiphanius 8ului. Apostol. laudem orihodoxiae eisdem tribuit ; sed vel , quas ''utiqndum r iphanius habebat , interpolatae nondum erant , vel iit Cotelerius observat, aliqua benigna interpretatione fortasse emolliri possunt.
Sunt etiam aliqui veteres Ecclesiae Patres , qui Quo sensu Pa- Verbum Dei neque immensum , neque invisibile asia dixerint serere Videntur , adeoque nec Deum. Nam S. Ju- ην stinus in Dial. cimi Tryph. negat Patiem apparuis- 'se veteribus Patriarchis , quia invisibilis est, et immensus , et Vult visum esse eum , qui secundum ipsius Patris ) voluntatem et Deus est lysias F tius , et Angelus , ex eo quod ministret jsius v luntati ; quod alibi etiam , repetit. Idipsum docet Ilamphilus Antiochenus Lib. u. ad Autolycum contendens non Deum , Patrem universorum, qui non 'Ctest comprehendi nec invenitur in loco , sed ejus Verbum venisse in Paradisum sub persona Dei, et cum Adamo collocutum fuisse. Eadem docent S. Ir naeus Lib. 4. cap. uo. et alii. S. XCIV. . Ton insciamur, hanc fuisse plurium veterum Explicantur Mntentiam , non Deum Patrem , sed Filium voteri-d' 'tura as Lus Patriarchis apparuisse ; non quidem in Propria natura divina, quae invisibilis est; sed in f ima Du- 'mana assumta ί' ).Hujus autem rei hanc plerumques Patres Synodi Trullanae ean. a. de istis constitutio ivus ita loquuntur : Qtithus olim ab iis, qui a Ide alienae ιιιι ni , ad labem Ecclesiae avregendam adulterina Uuae , et a Pietate aliena introducta sunt, quae di Mia rum nobιs ecretoriam elegantem , ac decoram vectem Mu 'ariant. Has constitutiones reae gregis aedincatιonem , , . ς'nducibiliter rejecimus, haereticae Isita- nequaquam admittentes etc.
tum S. Augustinus Lib. u. De trinis. opinatus, modo Patrem , modo Filium, modo Spiritum S. immo Duilired by Cooste