장음표시 사용
281쪽
Lis. II. cap. XII. 223rum intra urbis moenia , & praesertim sequior,bus temporibus post optionem illam sepeliendi
intra , Vel extra civitates a Leone Philosophosactam, ut diximus, vel etiam ante . Sic enim fidelium animas , quarum corpora hisce sanctis locis condita erant , tot orationum , ac sacrim
ciorum participes sere sperabant Christicolae , &
eOruni sanctorum , ac martyrum, quibus intemplis copulabantur, intercessione a Purgatod poenis eas nonnihil consecuturas levaminis .
XVII. Verum quum , ut diximus , quod digni
tatis , S virtutis caussa paucis antea concessum erat, paulatim ad omnes , qui Christiani nominis erant, extensum suisset, tandem factum est , ut etiam pravorum , ac deperditorum quorumdam hominum corpora sepulturam in Ecclesia consecuta suerint , quae deinde meruerunt, ut ab ea d, vinitus ejecta fuissent; cujus rei exempla nonnulla resert sanctus Gregorius Μagnus ; quapropter Episcopis , ac Patribus in Synodis coaetis visum fuit libertatem hanc sequo majorem publicis decretis tandem aliquando compescere , ac retar dare . Idque primum , quod potuimus expisc ri , Patres Concilj Bracarensis I. in Hispaniis Circa annum sσ3. tempore Johannis Papae ΙΙΙ. Ω-cisse reperimus ; qui vetuerunt , ne corpora ii tra Baulicas conderentur , uti licitum nequisquam erat , ea intra muros urbium tumulareis .
Μos enim sepelienes extra moenia adhuc vigebat id temporis in Hispaniis, atque etiam in Gallia,
282쪽
clica muros Basili. ca usque adeo non abborret. Nam si firmisimia Mentinvstutia usque nunc
manet cavitates, rnullo modo intra ambisus murorum
ad verba ean. Illa Conea, Bracmena
a: De Chri Bo. Surrent. AAtiquit. ut subdit hic Burcardus , & Ιvo Carnutensis . Hoc idem Pelagius Papa II. circa annum s 8. per Christianum Orbem, S praesertim per totam Italiam sanciuit , ut testatur Garssias Loatia his verbis : Pelagius II. sic Hatuit , ut inter alia ejus decreta lega in Codice ms. Bisliothecae disia Laurenu : Bem placuit , ut eorpora defunctorum nullo modo intra Basilicam sepelirentur , sed , s ne cesse est , foris circa murum Basilicae . Hinc licem tia , qua olim utebantur ad sepelienda in Ecclesiis fidelium corpora Christiani, omnino compressa
suit adeo , ut vel extra urbem , ubi talis mos adhuc erat, vel prope Ecclesias tantum intra moe
nia conderentur . Quod Episcopi ipsi , qui sibi
jus hujusce rei permittendae , ubi conveniens se lasse fuisset , merito vindicarunt, per eorum dioecesis ut penitus observaretur, advigilabant ,
S nonnisi alicubi raro, S paucis, qui id merebantur , sepulturam in Ecclesia concedebant, ut supra innuimus, quod ex citatis hucusque sancti Gregod locis , S praecipue ex laudata epistola 3. libri s. ubi ait : Sed F quando aliquem in Ecclesia et tra sepeliri conceditis , apertissime erubtur . Unde credibile est solitum fuisse , ut purentes , vel alii morientem interrogarent , ubi condi optaret; qui si intra muros in Ecclesia respondisiet , omni ope nitebantur eam ab Episcopo licentiam serre , ut satis voluntati morientis fieret; quod semper religioni duxerunt ; id si non obtinebant , prope Ecclesias ejus corpus humabant ,
283쪽
Lib. II. Cap. XII. a a smabant , quod videntur innuere verba illa Bra
carensis Synodi , ct Pelagj ΙΙ. Sed si necesse ect
ioris circa murum Basilicae . Ubi vero non adhuelibertas invaluerat sepeliendi intra civitatum moenia , extra urbem defuncti tumulabantur. Atque eo quidem tempore in consuetudinem abire coepit, ut aliquid Episcopis , vel Ecclesiae Clericis pro Iuminaribus , ct eorum incommodis ad eorumdem alimenta impertiretur. Sed aliquo annorum4apsu sectum fuit , ut quidam vel Episcopi , vel Clerici, non vero omnes, preu aliquid quasi
pro ecclesiastica sepultura peterent, quod sanctus Gregorius enixus fuit non solum in sua Ecclesia , sed ubique etiam locorum hortamentis, decretiGque rescindere , atque omnino abolere. Non igitur jam inde ab initio, quum in Ecclesiis sepeliri coepit, lucrum sibi quaerere sacerdotes consue-Verunt , ut omnium , quos terra sustinet , perditissimus effutiit Hospinianus . XVIII. At quis unquam, qui Anonymi nostri verba cum his, quae hucusque diximus , comtulerit , non colliget sanctum Antoninum ea tempestate ad Coelos evolasse , sua nos obitum ejus
figimus , paulo post scilicet sancti Gregod tempo-Ta , circa annum videlicet , quo haec omnia vigebant Θ Ea enim aetate quum nemo posset i
Ecclesiis , nisi alicubi , ct perraro , S ubi id Episcopis justa de caussa permittere libebat , humari , S extra , vel intra moenia , ut morienti placitum erat , quod Surrenti sortasse omnium F f maxi-
284쪽
α di s De Christian. Surrent. Antiquit. maxime vigebat ; quum nulla extet memoria , vel monimentum , quo doceamur iis temporibus intra ipsam urbem aliquos fuisse humatos; sanctis, simus noster Abbas ne a civitate sua secedere eamque derelinquere omnino videretur, jussit, ut neque intra, neque extra, in ipsis scilicet moen, hus conderetur. Atque hoc nostro judicio probabilius in caussa fuit, ut ipse sepulturae suae id loci destinaret, non autem illud Anonymi , quod, veri speciem praeseserre non videtur .
Verum non inficiamur hujusce prohibitionis sanctissimum Pontificem Gregorium non suisse , adeo tenacem ; & quibusdam Episcopis, ac praesertim Johanni Episcopo Urbis Veteris mandasse, ut licentiam sepeliendi in monasterio sancti Geor-gj Agapito Abbati non abnueret, his verbis. Vuod si ita eLI, a tali mos hortamur inhumanitate suspe
di , o sepeliri ibidem in monasterio scilicet sancti
Georgj mortuos , mel celebrari Missas , nulla uis rius habita eoxtradictione permittas . Non adhuci
tamen in ipso sancto Gregorio offendimus aliquod fenerale decretum, quo Pelagj II. prohibitionem. t initam jam consuetudinem antiquaverit; immone peculiare quidem, sed omnia in suo vigore , ct Episcoporum judicio decernenda reliquit. Nam illius epistolae verba, quam ad Johannem Episcinpum Urbis Veteris dedit, videntur potius intelligenda de Μissis in Ecclesia celebrandis, & de mortuis non in Ecclesia . sed alio in loco intra . Μonastes fines id temporis ad hoc fortasse addicto sepeliendis . XIX.
285쪽
Lib. II. Cap. XII. 22 XIX. Quinimmo contrarium potius videtur indixisse sanctus Gregorius in ea epistola , quam dedit ad Johannem Episcopum Surrentinum, ἀtibi inquit r Et quoniam Saminus Abbas monacterj dict. s. opiti.
Ρηcti Mephani IUulae Capris alii legunt Cabris, o 'S Calabris suggessit nobis se saηctae Agathe mare
s ris reliquias jam olim apud se habere eoneessas , oia morarierio suo muli ipsa sanctuaria toliocari. Ideo ad pressistam monaHerium te jubemur accedere , o sibidem nullum eo us e mi humatum , praedicta fammaria FHenniter eoliocabis, ut d otionis suae pori sur essem . Quae alibi recitavimus . Quibus prosecto verbis cuiquam fortasse videbitur sanctissimus Pontifex quodammodo improbasse consuet dinem sepeliendorum defunctorum juxta sanct rum Μartyrum corpora, aut in eorum Ecclesiis. Quandoquidem , ne sanctae Agathae lipsana , ubi
humata extarent cadavera, collocaret , Episcopo illi Surrentino expresse vetuit . Nec quidquam suffragatur interpretatio Patrum Benedictinorum ui yi sancti Μauri, qui advertunt sanctum Gregorium cit. epist. litc. non vetuisse eas collocari reliquias in illo mon
sterio , si aliquo fortasse ejusdem m4nasten secreto loco corpora defunctorum condita fuissent οῦ sed jussisse, ne illae eodem in loco reponerent , ubi sepulta antea fortasse cadavera extarent. HaCenim interpretatione posita etiam inserretur sanctum Pontificem noluisse , ut sacra corpora cum aliorum Christianorum cadaveribus arcta propin quitate sociarentur in Ecclesiis. . Verum , quum
286쪽
Epist.ad Fratre adi Compresbyte ros Patochiae sue.
a18 De Christiaκ. Surrent. Axtiquit. hic non potuerit esse sancti Gregorj sensus , qui
alias in Christianorum Ecclesiis , quae super Μa tyrum corpora , & sanctorum reliquias solitae fuerunt excitari , ut infra indicabimus , sepult Tas neque interdixit , neque improbaVit , immo Iocorum consuetudini , & Episcoporum arbitrio semper indulsit : nos opinamur sanctum Pontificem voluisse potius illis verbis innuere, quod ii decens sane, atque absurdum judicaret , si locus
antea aliorum corporum sepulturae destinatus sanctae Agathae martyris reliquiis postea devover tur ; quod revera martyris venerationi factum videretur indecenter : ideoque vetuisse , ne, ubi ullum fuisset humatum corpus , lipsana ipsa re- Ponerentur . Itaque noluit novo decreto inhibere ,
ne in Ecclesiis , quae Deo optimo Μaximo , &
sanctorum Μartyrum honori antea fuerant erectae, inde Christianorum corpora tumularentur .
XX. Ceterum inhibitio illa sepeliendi in Ecclesiis , quae sancti Gregod tempore adhuc vigebat , duorum seculorum lapsu adeo immutata erat, ut sub xx. seculi initium jam denuo ubique indistincte omnes Christiani in Ecclesiis sepelirentur, ut ea aetate questus fuit Τheodulsus Episcopus Aurelianensis pro sua provincia his verbis :Antiquus in his regionibus in Ecclesia sepeliendorum mortuorum usus fuit , o plerumque loca divino cultui mancipata , o ad osserendas Deo m lias praeparata coemeteria, sive pol andria facta sunt. Et quam
quam Episcopi, ct Concilia huic licentiae iterum
287쪽
suis decretis temperare studuerint: tamen non
antiquo illo rigore usi sunt; nam id permiserunt Episcopis , Abbatibus , Presbyteris , iisque etiam laicis , qui boni nominis fama decesserant; ut secit praesertim laudatus Theodulsus in eadem sua epistola haec subdens : Unde Oolumus , ut ab hac re deinceps as tineatur , edi aemo in Ecclesia sepeli tur, nisi forte talis At persona Sacerdotis , aut cujuslibet Punti Hominis , qui per vitae meritum talem vi mendo suo corpori defuncto locum acquis it. Corpora vero , quae antiquitus in Ecclesii sepulta sunt , nequaquam projiciantur , sed tumuli, qui apparent, pr
fundius in terram mittantur , o pamimento desuper facto , nullo tumulorum vestigio apparente , Ecclesiae
Hoc ipsum iisdem plane verbis statuit circa annum 8 s. Synodus coacta Meldis Galliae Lugdunensi urbe Episcopali, quae olim Archiepiscopo Senonensi, nunc vero Parisiensi subest i &Concilium Μoguntiacum , quod circa annum 813. sub Leone ΙΙΙ. praecepit, ut Nullus mor
tuus in Ecclesia sepeliatur , nisi Episcopi , aut A
bates , aut digni Presbyteri , aut Fideles Laici . Quo in capite advertunt Turrecremata , Syl- velter , ct Angelus nomine fidelium laicorum non intelligi omnes Christianos , sed eos tantum , qui sanctimoniae , ac virtutis fama decesserant; quapropter inter Ecclesiarum immuni
tates ponunt, ut laici , etsi Chris iani, non sint intra Ecclesias sepeliendi , sed in atrio potius ,
288쪽
α3o De Grinio. Surrent. Antiquit.
& coemeterio ; quod etsi ex hoc textu non adeo clare colligatur e dilucide tamen erubtur ex Can. Precipiendum , ubi haec leguntur . Prohibendum Hr etiam secundum majorum instituta ,
ut in Ecclesia aut tenus sepeliantur , sed in atrio ,
aut in porticu , aut in exedris Ecclesie : intra Ecelesiam vero , o prope aliare , ubi corpus , o sanguis Domini eo citur , nullatenus sepeliantur . Hic canon, quem ex Concilio Vasenu citat Gratianus , potius in Nannatensi , vel Namnatensi Synodo reperitur can. σ. quae celebrata fuit juxta Petrum Pithoeum , aliosque anno 8sa. Ant, quiorem vero putat Iacobus Sirmondus . Duo in Vasio urbe Galliae in Provincia , ut Ptolemaeus , dc Μela appellant, Gallice Cayon, celebrata reperiuntur antiquitus Concilia ; primum tempore sancti Jud Papae anno 337. contra Arianos ; alterum a. sub sancto Leone Papa,
ut optime statuit Sirmondus contra eos , qui unum, aut tres faciunt . In neutro verba relata a Gratiano reperiuntur ; licet ea, quae incipiunt a ss. I.
Prohisendum, non desint in Epitome Conciliorum . At , quoniam Canones Vasiensis Synodi confusos,
ct permistos fuisse notant optimi Critici ; fortasi
se ex ea excripsit , ct confirmavit Nannatensis . At scrupulum rursus movent aliqui propter Verba illa secundum majorum intatura . Nullam enim ante Vasionense Concilium ψunt antiquiorem de ea
re prohibitionem haberi . Verum ti perpendas Verba . nullam prohibitionem indicant , sed con-
289쪽
suetudinem aliquos in atriis , & exedris Ecclesiae humandi . Ut ut tamen est, Τriburiense , vel Τriburicense Concilium ann. 8s s. habitum in Germania idem Vetuit , exceptis tamen EpiscopiS , Abbatibus, Presbyteris , ac justis hominibus , ut cetera ejusdem aetatis Concilia sanxerunt. Nota heic opportune Vasense Concilium corrupte dici , sed potius Vassionense , vel Vasim se a Vasio dicendum , uti Sirmondus animadvertit. XXI. Postremo haec eadem decreta iterum relaxari coeperunt adeo , ut paulatim pia con suetudine jam receptum fuerit, ut omnes Christi fideles , qui in divina gratia e vita decessisse credebantur , intra Ecclesiam sepelirentur , rejectis tantummodo iis , qui de aeterna sua salute Idivissimam , aut nullam prorsus spem reliquerunt: ut sunt , qui violentas in se manus intulerunt
ex C. Placuit a 3. q. s. qui usuris dediti suere ex C. Guia omnisus de Usuris r ceterique, qui ob grave delictum eo privilegio indignos se rQdidere . Qui copiosiora desiderant, adeant Gon2Mleg , aliosque passim Canon istas. Ex his, quae hucusque disseruimus de Christianorum Funeribus , ac Sepulturis, illud praecipue pro coronide inserendum , quod nono assertae 1 Diutis seculo , ct si nullum opprobrium, aut in
famiae , ut modo , notam incurrerent qui extra Ecclesiam, vel etiam in exteriori urbis pomoerio sepelirentur e nihilominus nec probitatis , nec
Pietatis specimen praebebant ii, qui suo cadaveri in
290쪽
131 1 e Chri Dan. Surrent. Antiquit. Ecclesiam inserendo non prospexissent . Ex quo consequens est mirae virtutis S. Antoninum , qui passus suit, immo jussit, ut non solum extra E clesiam , sed alieno in loco , in ipsis scilicet u bis moenibus sepeliretur, non adeo tarde ΙX. n, mirum seculo , ut placuit CaracciOIO , mortem oppetiisse , sed potius VII. seculi initio, quo iis in locis , aliisque , vel saltem in Ecclesiarum atriis consueverunt defuncti , ut diximus , sepeliri . Nunc institutum nostrum prosequamur,
De aliquisus miraculis poA mortem a sancto Antonino patratis . I. Uanta vero patrarit miracula, ae quo mix ties Surrentinam urbem ab hostium ii cursionibus , atque ab ultimo PQR si'R' ' excidio eripuerit sanctissimus noster Abbas , ni mis longum est heic annectere . Insignia tamen , ac celebriora quaedam veridicorum 1criptorum etiam testimonio comprobata heic solummodo referemus . Quorum illud primum est, quo a scelestissimo Sicardo Siconis filio Beneventi Duce XIX. , ct Principe VI. Surrentinam urbem arctissima obsidione vallatam vindicavit , ipso Si- cardo in somnis acerrime objurgato , S etiam percusso , ejusque filia a Doemone abrepta , quam inde idem sanctus Antoninus ad sepulcrum suum