장음표시 사용
311쪽
Sicardi obsidionem , tradit templum sancti Antonini , quippe quod in moenibus urbis extaret, suisse ab holtibus impetitum . Quod licet heic clare non exprimat Anonymus: tamen dilucide imnuit illis temporibus sanctum Antoninum templum habuisse , quum miraculum percenset liberationis hominis per quinquennium a Daemone svexati, qui ad Ecclesiam sancti Antonini pertractus fuerat a contribulibus suis , ibique ad columnas templi manibus, pedibusque ligatus brevi Daemonis servitute liberatus suit ; idque paulo post Sicardi obsidionem accidisse non obscure ipsemet refert ante Saracenorum incursionem anni 8 f., quem ad i.
IX. Ex his vides quantum firmitatis habeat, quod statuit Caracciolus , S. scilicet Antoninum mortem obiisse anno 83o.', quando ex Anonymo suo constat eumdem sanctum anno 83 ., quo Surrentinam Sicardi obsidionem accidisse conjicimus , templum jam habuisse . Quei verosimile Caracciolo visum fuit intra quadrieniri spatium , ct minus a sua morte templum , ac Divorum honores obtinuisse sanctum Antoninum , atque inter sanctos Surrentinae civitatis Patronos relatum iis praesertim seculis, quibus non adeo facile, ut antea , populi voce , ac plausibus sanctorum albo ab Episcopis accensebantur sanctimoniae fama decedentes viri , ut modo enucleate videbimus ;quum insuper aliunde compertum sit ita multo
tempore post suam mortem templum illi suisses,
312쪽
dis De Chrissian. Surreηt. Antiquit. aedificatum , ut jam distinctus , ac peculiaris
sepulcri sui locus ab hominum memoria obliteratus annorum diuturnitate ignoraretur ; quapropter, ut templum in suo sepulcro erigerent Surrent, ni , corpus aggressi sunt , ut illud invenirent, effodere , ut alibi diximus .
uando sanctus Antoninus Christiaηa Apotheos
I. T T Erum , ut clarius pateat, sanctum An V toninum non potuisse intra tam breve tempus , si anno 83 o. obiisset , templum , SVenerationem obtinere , aliqua de sanctis canon, Randis praelibemus . Constat siquidem si licet paulo altius historias memoria repetere ) sub tribus primis Ecclesiae seculis Numini erectis templis , altaribus , ac praestitis sacrificiis praeficere fideles nomina Μartyrum consuevisse , eosque venerari ferias agendo , o solennes contenIus circa eorum reliquias , o saera pignora agitando , ut refert Eusebius . Neque adeo praepropere fi bat ; mos enim tunc erat Episcopis , in cujus ditione martyr pro Christi nomine occubuerat, rem omnino ad Μetropolitana, vel Primatem, aut Patriarcham scribere , a quo mature adhibitis in Concilio suffraganeis Episcopis , an inter Marty res cooptandus esset , decernebatur, ut quodam
313쪽
modo innuere videtur sanctus Augustinus , qui modum praescribens assequendi , qui sint veri Μartyres , tandem addit : Non facit Mart rem poena , sed caussa. Vel saltem necesse erat , ut
judicium , ac decretum antea accederet illius Episcopi, in cujus Provincia, vel Dioecesi Μartyr fuisset colendus , juxta ea , quae eT Comcilio Agrippinensi accepta resert Ivo . Nesas quippe erat , ut inquit Eusebius Caesariensis , coli aliquem etiam martyrem , aut reliquias illius, qui vel sacri Senatus consulto , vel alicujus sabiem Episcopi judicio , atque auctoritate nondum suisset vindicatus , hoc est , probatus , ct receptus ; quod idem clare colligitur ex hujusmo
di sancti Optati Μi levitant verbis : Vuum proponeret Lucilla scilicet Donatistarum patrona Calici salutari os , nescio cujus hominis mortui , et smroris , sed nondum mindicati , correfla as Arch, diacono Caeciliano cum eonfusione irata discessit.
II. Proeliabitis igitur diligenti discussione , &approbatione saltem Episcopi , licebat solenni ri
tu reserre nomina martyrum , qui inter Divina invocarentur, ut liquet ex eodem Optato, eorum
que nominibus templa insignire , atque altaria erigere , ut tradit sanctas Augustinus , super sa
cra eorumdem corpora , quae impense colebantur
in ipsis etiam Ecclesiae primordiis , uti scribit Eusebius . Unde sanctus Felix I. Romanus Pontifex constituit, seu publico decreto confirmavit, ut ubique locorum supra reliquias , seu memorias
314쪽
Sed duasEpIsto. as Fel eis I. sup posititias docti etitiel habent. Apocalyp. cap.
asσ De Chrissian. Surrent. Antiquit. morias Martyrum Missae celebrarentur juxta Apocalypsim , ubi Μartyrum sepulcra altaria Dei appellantur . Idemque Liturgiae Jacobi , &Clementis, antiquae sane, cujuscumque sint audi ris, aperte innuunt. Hinc petebat sanctus Cypri Diaus , ut ad se dies mortis singulorum Μartyrum transcriberentur , quo posset anniversaria eorumdem pallionis die sacrificium osterre ; cujus rei rationem assert sanctus Augustinus his verbis : uod in sacrificio altaris significatur generale Sacri-flcium , in quo immolatur universum Chrita corpus. III. Quapropter quum in Canone Romano post Beatam Virginem , & Apostolos Μartyres duodecim nominentur , nec de Consessore ullo mentio habeatur , merito suspicatur clarissimus Cardinalis Bona illum Μissae Canonem antiqui rem e ste quarto seculo , quo sancti Confessores in Oriente , ct Occidente sacro cultu venerari coeperunt , & praecipue sanctus Martinus Turonensis. Quod si ita est , frustra sunt qui auctorem Cano nis faciunt sanctum Gelasium Papam evectum ad sancti Petri solium anno sa. , vel Μusatum presbyterum Massiliensem, qui floruit circa medium quinti seculi , aut Voconium Astum Caia sellani Μ auritaniae oppidi Episcopum, qui claruit paulo post Musarum . Ii enim praeclariorum aliquod sanctorum Consessorum nomen in Canonem inseruissent. Sanctus Gregorius Magnus Scholastico tribuit Canonem; quis vero Scholasticus ille fue
315쪽
Lib. II. Cap. XV. as pellativum nomen esse, & ossicium designare docentis Evangelicam religionem . IV. In sacris Diptychis nomina Martyrum
antiquissime referri solita apud doctos aliquos scriptores legimus , quod minime probandum videtur . Erant enim Diptycha non gemini libri, in quo
rum uno viventium , altero Vero mortuorum nomina scribebantur ; quemadmodum Meursus p tavit ; sed unus liber pugillaris duabus tabulis complicatis , in quarum priore inscripta nomina Viventium , quae Per Diaconum publicabantur inter sacra mystica , scilicet Summi Pontificis , Imperatoris , Regum , Episcopi loci , Patriarchis
rum &c. , in altera Vero Charta mortuorum , ii
ter quos primi erant Episcopi. Neque heic adhaeremus doctissimo Cardinali B, nae dicenti Episcoporum in Diptychis inscriptionem Deriem quamdam habuisse Canonia attoxis , seu
Beati cationis, quum in ea tabula legerentur etiam defuncti Ecclesiae benefactores , Basilicarum constructores &c. qui non proinde inter sanctos , aut beatos reserebantur . Potius igitur Canonigationis
species, qua publicus cultus fidelibus permitteba
tur , aut praecipiebatur , erat eorum relatio in Martyrologia, ut supra cap. a. dicebamus .
V. Verum quod Ecclesia principio Martyr,hus praestitit, inde etiam Consessoribus singularis sanctimoniae fama decedentibus , & praesertim Eremitis , ac Poenitentibus , qui vitae asperitate , corporisque amictationibus quamdam martyrj Iau-Κ k ream s
U. Io:Stephan. Durant. de Ritib. Eeel. Cath. lib. I.
316쪽
118 De Chriman. Surrent. Antiquit. ream , ut inquit Τhomassinus , sibi comparave rant , tribuere Coepit in Oriente , quum effervescere desiit immanis Τyrannorum in Christianam religionem saevitia , ut etiam A. Baillet sentit . Hoc etiam liquet ex sancto Hieronymo asseret te sanctum Antonium Abbatem sanctorum honores prae humilitate respuentem Cavisse ante mortem , ut suae sepulturae locus esset incompertus, ne supra suum cadaver martyrium, ides Ecclesia, vel Capella fabricaretur . Hujusmodi exempla complura , ac frequentiora , praecipue in Palaest, na , Syria , proximisque provinciis quartum Ecclesiae seculum praestitit . Idem deinde mos circa quintum seculum in Occidente invaluit, obtinui γque serme usque ad decimum Ecclesiae seculum, teste Papebrochio, S A. Baillet . Verum is honor nemini, etsi miraculis inclaresceret, id etiam temporis deserri licebat, nisi hoc prius in Syn dis Provincialibus , adhibita diligenti in vitae illius , qui venerationi exponendus erat , probita
tem inquisitione , fuisset suffragio Episcoporurn decretum : vel saltem illius Episcopi , in cujus
ditione erat aliquis venerationi exponendus , matura auctoritate approbatum . Quamobrem non tam propere, ut Μartyres, poterant ipssi etiam Confessores sanctorum cultum obtinere. Debebant enim complura praecedere miracula , eaque , ut diximus, per oculares testes in Concilio comprObari , ut omnes conveniunt , S advertit Urba
nus II. , Cardinalis Petrus Damiani , & di se tissimus
317쪽
tissimus Τilemontius; quod idem ex antlquo Ecelesiae usu haustum scripto expressit Honorius III. Inde ex Synodali decreto concedebatur, ut supra deiuncti corpus Altare construeretur ; hic enim ritus erat reterendi in sanctorum numerum , uti advertunt Baronius , ct Phoebeus . VI. Atque hinc est , quod tamquam specia- Ie privilegium memoret de sancto Romualdo , quum adhuc in vivis esset, innumeris miraculis praeclarissimo , Cardinalis Petrus Damiani, quod post quinquennium a sancti viri obitu concessa fuisset , Μonachis apud Summum Pontificem imstantibus , licentia , ut supra venerabile ejus co pus , quod post quinquennium inventum suerat integrum , altare construeretur . Ex quibus omnio bus liquet , quam a veritate alienum videatur , quod ex sententia Caraccioli descendit, sanctum scilicet Antoninum triennio post , vel quatrie nio ab obitu non Altare solum, sed etiam Τem
VII. Praeterea addere contra Caracciolum
non immerito possemus , quod eo seculo , ad quod sancti Antonini obitum ipse transfert , jam ademta fuisset Episcopis canonigandi secultas, ct Romano Pontifici omnino reservata , ea quisdem ratione , quia ad Romanum Pontificem tantummodo spectet toti Ecclesiae proponere quid credendum , agendumque sit in iis , quae sunt Religionis . Et quamvis credat Phoebeus Alexandrum III. eam circa annum Di o. potesta-
318쪽
ti so De Chrissilio. Surrent. Ararquit. tem Episcopis primum ademisse afferens verba illa Canonis Audim mus: Ne liceat aliquem pro sancto
ab que auctoritate Romanae Eccles e venerari e tumen Alexander ΙΙΙ. nostro judicio novum non cudit ea de re decretum , sed potius jampridem factum exprimit, ct tamquam notum confirmat ;In eo enim capite prohibet quibusdam , qui di holica fraude inducti virum in ebrietat comsessum venerabantur , ne illum amplius colere , auderent ; quum etsi per eum stupenda signa, ac miracula serent: tamen non liceret ipsum pro sancto absque auctoritate Romanae Sedis Venerari , ut nobiscum etiam sentit Pambrochius , &clare colligitur ex ejusdem Pontificis verbis, quae haec ipsissima sunt : Hominem ergo ilium de cetero colere non praesumatis , quum etiam si per eunt miracula flerent , non liceret mobis pro sensu absque auctoritate Romanae Ecclesine publice etenerari . Quis ex hoc contextu , S dicendi modo non arguat innuere Alexandrum ΙΙΙ. , vel anterius aliquod suisse decretam , vel inveteratam ea de re consuetudinem p. VIII. Praeterea , quod ante Alexandrum ΙΙΙ.ea fuisset Episcopis ademta auctoritas, adeo certum est , ut id etiam reperiatur vel statutum , vel potius commemoratum , & confirmatum a Palchale ΙΙ. in Canonietatione sancti Petri Episcopi Anagnini anno mo. Pontificatus fui X. Et quamvis nullum anterius ea de re decretum legatur ' tamen consuetudine saltem multo ante invalui L
319쪽
Lis. II. Cap. XV. 2σIvaluisse putandum est , sicut etiam Papebrochius
opinatur , ut in sanctorum Canonigatione sancta Sedis oraculum postularetur . Quinimmo in tam arduo , ac sublimi Canonizationis negotio , ut verbis Alexandri III. utamur, tam caute ea tempestate decimo praesertim seculo se gerebat Ecclesia, ut nonnisi in Conciliis Gen ratibus , vel Plenariis sanctorum Canonigatio ageretur , presidente Romano Pontifice , ut factum fuit aliquanto post circa sanctificationem S. Gherardi Leucorum Episcopi a Leone IX. in Synodo Romana IV. anno Ios 3. Et ab Innocentio II. in Concilio Pisis coacto anno II 3 . circa Canoni etationem sancti Hugonis Episcopi Gratianopolit ni . Qui idem mos jam ea aetate adeo temporistonsinquitate invaluerat , ut si quis Pontifex per ea lecula id extra Concilium decernere Vellet , praeter Ecclesiae morem se facturum ultro profiteretur . Ita testatus est Urbanus I L , qui ad
Romanam Cathedram anno IO87. assumtus Benz-
dicio Kemperlegiensi Abbati petenti , ut unum ex suis decessoribus aliquem in sanctorum album
reserret , haec inter cetera respondit : Non enim
sanctorum qui ue debet canonibus admisceri , nisi otessiles adsent , qui ejus miracula mis suis oculis asere Hentur, o plenariae S nodi firmentur assensu . Ita Eugenius III. in literis Canonigationis Henrici Imperatoris ad Episcopum , ct Canonicos Bambergenses datis Τranstiberim secundo Idus Μar-6 anno II sa. , in quibus haec habentur : T
320쪽
a s a De Chri Ban. Surrent. Antiquit.
metsi hujusmodi petitio nis in generalibus Conciliis
admitti non soleat , auctoritate tamen fodia Romanae Ecclesiae , quae omnium Coaciliorum inrmamentum eLI , petitionisus veHris acquiescimus .
Quod idem legitur in literis Canonigationis sancti Eduardi Regis Angliae datis Anagniae VII. Idus Februad anno ii st. ab Alexandro III. Id vero adeo omnibus persuasum fuit illis temporibus , scilicet , ut a Conciliis , vel a Romana Sede cujusvis sancti viri Canonigatio peteretur , ut Archiepiscopus Viennensis in Gallia , ct suffraganei ejus sub initium seculi XIII. anno scilicet Ia 3 r. postulantes a Gregorio IX. Cano-nietationem Stephani Diensis Epilcopi anno Iao8. defuncti ita loquantur et Guia nemo quantacumfuemeritorum praerogativa polleat , ab Ecclesia Dei pro sancto , ut aisnt , hasendus , aut venerandus eLI,
ηsprius per Sedem φοHolicam ejus sanctitas fuerit
approbata . In quibus omnibus animadvertendum jam inde ab XI. seculo Pontifices Romanos ita ea de re locutos , ut vel consuetudinem , vel decretum anterius suisse arguamus .
IX. At ex quo tempore id scilicet ut Ro- 'mano Pontifici , ct Conciliis reservaretur Can nizandi facultas in consuetudinem abire coeperit, quum obscurum plane sit, putat PapebrOchius ab anno ss3. Indictione σ. incoepisse ; quando se, licet Johannes XV. in Synodo Romana in Lateranensi Palatio coacta pridie Idus Februad Dei servum Udatricum Episcopum Augustanum vita