장음표시 사용
341쪽
magis usitatum in ejus Praenomen inde versum sit apud eos , qui suum sertasse Laurenu Praenomen ignorabant. Nec quidquam obstat, quod praefatae Inscriptionis auctor si unquam extitit
Laurentium Praenomine eum tantum nominarit ,
non adjecto usitatiori fortasse Catelli nomine ;mos enim invaluit a primoribus Ecclesiae temporibus , qui adhuc perdurat, ut Episcopi , aliique praecipuae dignitatis Ecclesiasticae viri Praenomine tantum suo, addito tamen propriae Ecclesiae tit Io se subscriberent, ut videre eth in antiquis Conciliis , ct praecipue in Synodo a sancto Gregorio Magno coacta; quem inde morem plerumque s cuti sunt qui sepulcrales inscriptiones condiderunt , ut ex earum antiquioribus patet. Et nostra etiam memoria quamvis Episcopi , aliique dignitatibus praediti Nomine , vulgo Casta, vel Ecclesiae eorum titulo soleant in cotidiana appellatione distinguit tamen ubi ipsi se subscribunt, Praen men , suaeque Ecclesiae titulum in primis praeseserre consuescunt; quamvis Cardinales tuae gentis Nomen non adeo multis ab hinc annis superaddere coeperint.
342쪽
Diluitur excitata a Ferrario di cultas. I. T Egotium insuper facessere videtur illae .
Philippi Ferra0 die is. Januad post
vitam sancti Catelli adjecta notula hujusmodi rrita per praedictos auctores scripta in nonnuliis eoν- rectione indiget, praesertim in eo , quod sanctum Ca- rellum a facto Bonifacio Pupa suae sedi ressiti tutum inquiunt , o tandem ad eamdem solitudinem redisse . Neque enim probabile e I sandium Pontificem adversus sacros Canones Episcopum re lituisse , qui , relicta
Ecclesi i , in solitudine degeret , ns quis dicat saη-ctum Catellum e carcere eductum optionem ad Discopatum redeundi, mel, eo dimisso , solitudinem repetendi hasuisse . Verum haec dissicultas rectius nobis judicibus extricari potest, atque omnino exu DBari ex quibusdam actis vitae sancti Catelli apud Bollandum, aliosque ; in iis enim habetur impo-storem quemdam Clericum sacra paramenta ad sanctum Episcopum in asperum montem deserendi pertaesum , teterrimas in ipsum molitum calumnias , eumque apud Stabienses oppidanos Idololatriae per summam impietatem insimulasse , quod scilicet in lucis , ac inter remotiora , a que inaccessa serarum spelaea Diis sacra faceret ;eamque accusationem potius , quam deserti Episcopatus crimen ad Romanum Ρontifieem suis .
343쪽
Lib. II. DF. II. Cap. IV. 28 I
delatam. Ad quam nos sententiam tamquam verosimiliorem lubentius accedimus . ΙΙ. Haec siiquidem gravior caussa suisset , ct credibilius ea , quae animum Pontificis ad imperandum , ut sanctus Episcopus Romam vinctus pertraheretur , potuisset impellere ; qui , ut eum omnis criminis expertem cognovit , tamquam innocentem in suam sedem restituit. Quod si non ja m Idololatriae , sed desertae potius Episcopalis curae apud Summum Pontificem a credulo , minbilique vulgo criminatum velis sanctum Catellum : inde tamquam innocentem absolutum suisse putandum est . Noverat enim temporarium secessiim non esse a Canonibus improbatum , neque omnino Episcopis interdicendum , quum Contemplai: am simul, & Adimam, ut dicunt , Vitam student componere . In Concilio siquidem Illib ritano ante sancti Catelli aetatem coacto , & in
generali Sardicensi, & perinde in aliis etiam posterioribus , ut praesertim Francosordiensi anno 7s . interdum ab Ecclesia Cathedrali Episcopo justa de caussa abesse permissum fuit ; dummodo hospitiolum non longe ab ipsa Cathedrali Ecclesia habuisset , ut definitum antea fuerat in Synodo
Carthaginensi anno 3 93. canone I . relato a
Gratiano , praecipue si intra Dioeceseos suae confinia mora fuisset trahenda , ut sanctus Catellus consueverat in Gaurum montem contemplationis gratia concedens . Quod profecto eo magis sancto Catello licebat, quippe qui, ut tradit auctor
344쪽
, 8s De Chrissio. Sureret. Antiquit. saepet Iaudatus Anonymus , in suum collegam ,
sive coalutorem asciverat sanctum Antoninum, qui ad invisendam Stabiensem Ecclesiam e Gauro monte solebat saepe numero descendere ;quum non adeo gravis aetate esset, ut viae incommodis , asperitateque satigaretur . Ex quo facile quisque cognoscet sanctum Catellum neque per se , neque per coadjutorem Ecclesiae suae unquam defuisse . III. Si quis vero inficietur eam Gauri montis partem ad Stabiensem Dioecesim id temporis spectasse, sed ad Surrentinam potius, teste Cars re Capacio , qui refert aediculam sancti Μichaelis Archangeli a sanctis Antonino , S Catello in Gauro monte constructam posterioribus sancto Catello seculis fuisse a Barbato, atque Urso Surrentinis Archiepiscopis Stabiensium jurisdictioni addictam, quod nobis etiam probatur : nunquam tamen inficias ire potuerit , quod brevis illa san- Catelli secessio ad suae saltem Dioecesis confinia non esset a sacris canonibus improbata.
Antevertitur Hincultas ex antiquo Ordine Episcopalium judiciorum . I. H Raeter dissicultatem a Ferrario excitatam ,
L posset a scrupulosioribus Criticis altera primo intuitu validior promoveri, quod scilicet haud
345쪽
Lis. II. Diff. II. Cap. V. 287
verosimile videatur , sanctum Catellum a Sabiniano licet aliquantulum aspero, atque immisericordi Pontifice , si mores ejus spectes , ut habet Anystasius Bibliothecarius : vel a Bonifacio ΙΙΙ. mitiori quidem, ac minus praecipiti in carceres sui se detrusum contra antiquas , ct sancti Catelli aevo inconcussas Ecclesiae resulas , ut causis, accusationes , ct crimina Episcoporum prius disse terentur apud Μetropolitanum , aut ejusdem Synodum provincialem quam singulis semestribus, vel saltem postea singulis annis cogere tenebantur Μetropolitae in qua accusato Episcopo , ct judicio saeto, si sententia non arridebat, subinde provocatio erat ad Patriarcham, ejusque Synodum nationalem . Canones hujusmodi hierarchicorum
judiciorum habes apud Gratianum, & Antonium Augustinum; ubi tamen nonnulli ex adulterino , aut dubio sonte , ex Isidori scilicet Μercatoris penu derivasse videntur . Sed nullum prorsus dubium relinquunt Canones IV. V. & VII. generalis Concilj Sardicensis anni 3 7. & canones XIV., & xv. Synodi Antiochenae anni 3 I., etsi ab Catholicis , & Arianis conditi ; in ea siquidem adversus sanctum Athanasium conclamatum fuit , sed Canones tamen ab omnibus recepti . Quae Ecclesiae disciplina inconcussa perseveras e videtur usque ad tempora Adriani II. Papae , & Caroli Calvi Francorum Regis , quan do maximas turbas in Gallia excitavit judicium I incnaari Remensis Μetropolitae adversus Η in
C. Quoniam 7. Ibidem ex septima
346쪽
188 De Chri Dan. Surrent. Antiquit. marum Laodicenum suffraganeum suum , ct ex sorore nepotem; pro quo negotio quatuor coactae Synodi Remensis scilicet, Vormatiensis anno 8c s. Assiniacensis anno 8 o. , & Dugiacensis anno 87I. in quibus omnibus quum negotia sua male se habere Laodicenus animadverteret, appellationem ad sanctam Sedem tentavit . Recepta a Summo Pontifice fuit provocatio , S literae datae ad P tres DuZiacenses , quibus jussum , ut a judicio temperarent. Verum hi acriter contendebant prius in Synodo judicium absolvendum , subinde ad sanctam Sedem provocandum . Pars vero appellantis caussabatur , semel admissa provocatione a sancta Sede, ceteris judicibus abstinendum . Conciliorum Canones , ac sententiae Summorum
Pontificum hinc inde relatae ; & licet causiae La dicensis propensiores Catholici , ct sanctae Sedi ,
ut par erat , obsequentiores : Remensi tamen
adhaerent haeretici , vel minus Apostolicae Sedi addicti .
Haec autem perturbatio adeo invaluit , ut sequioribus inde seculis Episcopalium judiciorum ordinem labefactatum esse nomine Ecclesiarum conquestus fuerit sanctus Bernardus scribens anno II 32. Vel in ae, mel paucae sunt, quae plagami iam non doleant , aut non timeant. D ueris quam p
siustrahuntur Asbates Episcopis , Episcopi Archiepriscopis , Archiepiscopi Patriarchis , seu Primatibus . Et sane juxta hujus sancti Abbatis sententiam
tunc maxime exultare videbantur Monachi quidam a
347쪽
. Lib. II. Diff. II. Cap. V. 2 8dam , quum se exemtos jurisdictione Episcopi jactitarent : & Episcopi aliqui, quum Archiepisco
porum auctoritati se subtraherent , vel illam et derent . Ab initio autem non fuit sc . II. Quocirca quum a nobis luculenter probatum sit Surrentinum Praesulem usque a principio Archiepiscopalem potestatem exercuisse, apud eum
prius , Vel apud provinciale Concilium insim Iandus fuisset sanctus Catellus, deinde apud B
manum Pontificem , tamquam Patriarcham Occis dentis , vel tamquam OEcumenicum Pastorem . Quam accusationis methodum nullibi servatain legimus in caussa S. Catelli . III. Huic tamen ratiocinio perquam fac, Ie occurrent docti Canonistae, quos non latet ab antiquissimis usque temporibus majores quasdam caussas , atque Ecclesiastica negotia suisse Roma.nae Sedi reservata, ut innotesceret, eam primam, Caput , & Principem cunctarum Ecclesiarum esse, Centrumque Christianae unitatis; quare Imnocentius III. ad Antiochenum Patriarcham scri
psit : cuum ex ista generali privilegio , quod se
to Petro , o per eum Ecclesiae Romanae Dominus no- Her indiast , canonica pomodum manamerint inHArusa continentia majores Ecclesi e caussas esse ad S
dem ApoHolicam perferendas oe. Idipsum edicitur in Concilio Lateranensi IV. sub eodem Innocentio Canone 3 s. ubi appellationes recipiendi majoribus judicibus tribuitur facultast Saletis con lis rionibus de majoribus caussis perferendis.
348쪽
aso De Christian. Surrent. Anta quit.
Quae autem sint hae majores caussae, vel quas huc usque sibi Romana Sedes reservaverit, fuleis prosequitur Johannes Dadinus Alleserra in Haedictis Ecclesialacie urisdietionis ad versus Carolu GHuretum omnis Ecclesiasticae potestatis eversorem , ct irrisorem. Illud tamen in Alleserra , GOnZam Iez, aliisque doctis Canonistis animadvertendum, plures ab ipsis allegari canones ex Gratiani coblectione, qui ad firmandam antiquitatem majorum cautarum Apostolicae Sedi reservatarum inepti v dentur neotericis criticis ; utpote ex Isidori Μese
catoris serulis extracti , qui nullam apud hos fidem nanciscuntur ; ut supra dictum est libro et
Cujusmodi est canon ex epistola sancti Sixti Ι scripta ad universas Ecclesias; & ex epistola prima sancti Felicis I. , S ex epistolis quibusdam sancti Jub I. , Pelagj II. , aliorumque , de quarum fide egimus libro 3. Supremae Romani Poni cis Pote latis in Ecclesia mindicatae, quem typiscudere non adhuc nobis commoditas oblata est. Heic tamen non omiserimus dicere , immerit
prorsus dubitari de canone sancti Felicis , etsi fas. esset dubitare de ejus epistola , quum in ejus vitae scripta , ut sertur , a sancto Damaso , 4egamus Felicem coastituisse , ut Uuicumque Episcopus a custus fuerit ad Sedem Romanam fomlicam , re iures ad Parochiam suam non recipiatur nisi cum Formatis fatalazionis ad plebem . Ex qua constitutione liquet Romanum Pontificem potestatem sibi reservasse recipiendi accusationes Episcoporum , con
349쪽
Lib. II. Diff. II. CV. V. a s Idemnandi , vel absolvendi pro merito causiae . Idem aperte colligitur ex prima epistola sancti Ju-h Papae relata in Apologia sancti Athanasj , de , cujus sinceritate, & fide nemo sanae mentis dubitat , ex qua elicitur veritas Canonis Ideo hiae a. q. G. At vero quis unquam in dubium revocaverit
epistolam sancti Gelasj I. ad Episcopos Dardaniae
secundam, in qua abunde demonstrat Acacium ounius sanctae Sedis judicio rite damnatum suisse, plurimis exemplis firmans ab una eadem sancta Sede sine Conciliis plures haereses proseriptas , plures antea inique damnatos Episcopos suille a 1olutos , eosdemque ad suas sedes restitutos ; unde patet haeresis caussam unam esse e majoribus semctae Romanae Sedi reservatis . Evectus vero fuit Gelasius ad Thronum Petri anno qsa. , in quo sedit annos quatuor menses octo, dies decem , Socto . Unde sine dubio est, ante tempora sancti
Catelli viguisse disciplinam , ut reciperentur , etiamsi nullum aliud praecesserat judicium , accusationes Episcoporum , praecipue quae pertinebant ad Religionem , cujus generis fuisse accusatsonem sancti Catelli jam superiori capite diximus . IV. Facilius fortasse quispiam dissicultatem dilui posse putabit , si statuamus Romanam provinciam id temporis non coarctatam fuisse inter Capuanam Promisciam , o Pisanam , ut aetate Imnocentj ΙΙΙ. sed ampliora habuisse confinia , ut gravissimi putant auctores ; quapropter apud RO
350쪽
dis: De Chrissian. Surrent. Antiquit. manam Sedem suisse criminis postulatum Catel
lum asseret, non tamquam ad OEcumenicam , sed tamquam ad Archiepiscopalem, cujus proVincia juxta doctissimum Carolum a S. Paulo, ne dum ultra Campaniam, sed ultra Lucaniam extendebatur . At vero non cohaerent haec cum iis , quae probavimus de Archiepiscopatu Surrentino, cujus aperta vestigia usque ad annum raro. ostendimus . Proinde putamus caussam sancti Catelli delatam ad sanctam Sedem Romanam tamquam
V. Sed urgebit quispiam , quod in caussa
adeo gravi non fuisset praetereundum Concilium reo magis , quod sub haec tempora , anno scilicet tro I. , sanctus Gregorius Μagnus Concilium Romae coegerit , ut damnaret Andream quemdam monachum impostorem , qui ipsius sancti Gregod epistolas , ac sermones temere Vitiaverat , gravibusque erroribus , mendisque passim conspurcaverat. Non igitur credibile est Sabinianum , aut Bonifacium III. Pontifices sine Con-ciij auctoritate voluisse Episcopum Stabiensem
Carceribus mancipare . Et revera nullum a Sabiniano coactum Concilium legimus . Et quamvis ab hoc Romano Pontifice Synodum habitam sui Te pro rebus Anglicis tradat Natalis Alexander , idque ex Anastasio Bibliothecario didicisse fateatur: t men in ipso Anastasio nihil tale reperitur. Resertur sane apud eumdem Anastasium Bonifacium III. anno GOσ. Synodum convocasse, sed tantum ad