장음표시 사용
321쪽
Lib. II. Cap. XV. ais 3 iunctum anno 8σ3. die II. Juri , auditis iis , quae de illius vita congesserat Luitholphus Augusti id temporis Antistes , verbali declaratione sanctorum Canoni inseruit . Quod primum , &
dubium solennis Canonigationis exemplum esse statuit saepe laudatus Papebrochius ; quia tum in Annalibus Barol , tum in aliis Conciliorum tomis obvium est .X Uerum nos, bona pace tanti Viri, multo a te vel Romanorum Pontificum decreto , vel irsa Episcoporum , Ecclesiaeque conspiratione , &laudabili consuetudine invaluisse putamus instit tum petendi saltem a sancta Romana Sede , dcinde a Conciliis generalibus sanctorum Canonizationes . Quum enim res isthaec magni quidem momenti deceptionibus videretur obnoxia , licet caute ab Episcopis ageretur , eam curam Romanis Pontificibus , ct Conciliis generalibus relinquere congruentius , tutiusque judicatum est. Siquidem provida sagacitas , & acuta Episcoporum prudentia , qua in id negotj toto pectoreis incumbebant , aliquando etiam delusa fuit r &sanctorum honores, nescimus cujus culpa, immeriti quidam tulere . Rus rei exempla quaedam suppeditat antiquitas , ut legere est prae ceteris. apud Severum Sulpicium . Et Eusebius Cars, riensis , quem totius Ecclesiae judicio tamquam
praefracte Arianum proscriptum fuisse constat, uti sanctus aliquando habitus est ; ita prorsus, ut neque Usuardus , neque Ado Viennensis ,
322쪽
diis De Cisino. Surrent. Antiquit. neque Notherus , aliique Μartyrolosiorum scriptores dubitarint , eum tamquam 1anctimonia celebrem suis Μartyrologiis inserere ; qui omnes fortasse lapsi sunt ab Homonymia decepti , &loco Euseb, Samosateni , qui acerrimus Cathol, cae fidei propugnator eo nomine , Constantio ,& Valente Imperatoribus Arianis , persecutionem passus , tandem in odium fidei tegula o rutus ab Ariana muliere Μartyr occubuit , sacris sistis Caesariensem Eusebium ascripserunt; vel loco Euseri Caesareae in Cappadocia Episcopi, quod verosimilius est ) cujus sanctitatis egregium edidit testimonium sanctus Gregorius Nazianzenus, Eusebium Caesareae in Palaestina Episcopum ea probitatis nota celebrem occubuisse sibi persuaserunt . Et revera in veteri alias laudato Martyrologio sanisti Hieronymi nomine insisgnito apud Dacheryum legitur : XI. Kalendas
Ist In Caesarea Cappadociae depostio sincti Euseb
Episcopi . Utut tamen est , in hunc errorem etiam Lemovicensis impegit Ecclesia, quae quum Eusebium Caesareae in Palaestina Episcopum Aridinam haeresim in Concilio Nicaeno ejurasse , Sin orthodoxa fide usque ad mortem sanctissime vixisse credidi stet , sacros ei honores per aliquod temporis spatium detulit .
Hisce proinde fallaciis , horrendisque praestigiis
ut consulerent Romani Pontifices , quibus supremma in Ecclesia potestas divinitus data est , tam arduum negotium a ceteris Episcopis avocantes,
323쪽
sibi tamquam unam ex caussis majoribus ascive
XI. Id vero putamus , ni nostra nos fallit opinio , uiuuenire coepisse , ex quo sancti cujusque cultus ex angustioribus Dioecesis unius com finibus liberius emersit , & per Christianum Ombem longius, latiusque propagatus universalior, Communiorque apud omnes Christi fideles fieri Consuevit . Quum Romano Pontifici, ct Conciliis generalibus ab eo probatis jus sit proponendi, ut diximus , toti Ecclesiae quid credendum, age dumque sit in iis, quae ad Religionem spectant. Hanc Ecclesiae consuetudinem multo ante decimum seculum in more positam fuisse compertum est ; idcirco & solennes sanctorum Canonizatio nes conjicimus , quod ipsemet Papebrochius non videtur improbare ; nam quamvis illam a Iohanne XV. factam primam lolennem per Romanum Pontificem celebratam fuisse astruat: t men non praetermittit paulo post subjicere : Si quis attuIerit antiquius exemplum , libenter suscipiam ;neque en m eximmo nullum extitisse . Quibus ver- his , ut opinionem nostram altius confirmat, ita vineta ipsemet caedit sua . XII. Et revera adsunt exempla Canonigatio.
num sanctorum Κiliani , ct sociorum , & sancti Trudperti, quae a Luca Castellino Zachariae Pontifici , qui fuit circa annum 74s. , ejusque successori Stephano II. in Romanam Sedem aim DO psa. assumto tribuuntur : & Canonizatronis
324쪽
αμ De ChriHian. Surrent. Antiquit. beati Suviberti a Leone III. νerdae, instantibus Carolo Μagno Imperatore , ct Hildebaldo Archiepiscopo Coloniensi anno Arae Christianae8o3. praevia narratione eorum , quae de Vita . ,
S miraculis Beati Viri coram expressa fuerant ;cui interfuerunt plures Cardinales , Archiepiscopi , Primates , Episcopi , ct Proceres , ut legitur in epis Ola a fandio Ludgero Μonasteriensi Episcopo ad Rixfridum Episcopum Trajectensem data ; utque alseruit Alexander VII. in sua ad Episcopos , S Cardinales oratione habita in Coii- sistorio semipublico pro Canonigatione beati Τhomae a Uillanova . Quae omnia. quamvis rejiciat tamquam pura puta alicujus audacis impoloris figmenta , nescimus , qua nix s ratione Papebrochius : tamen inficias ire non poterit vir eruditus ; quod ex literis a Johanne XV. datis super sanctificatione V datrici nequeat colligi, eum Pontificem id temporis primum hujusmodi canonigandi ritum instituit te; quod sane vel aperte innui Lset , vel ex suis verbis aliquo pacto erueretur. XIII. Ex hoc igitur liquet iam antea in usu fuisse ; quod confirmant apertissime verba illa , quae ipso auctore Papebrochio non rejicienda in Μonastico Anglicano post passionem sanctorum
judicio fabulosissimam, ita prorsus leguntur : ELgaro principante , atque ponti antibus sauctis Dum Zano Cantuariens Archipraesule , o Erchesu valdo
325쪽
Lis. II. Cap. XV. 2σγdesant plures religiosa devotione patriae suae sinctos
exaltare , pia solicitudine mitas iliorum in de ligare, Summique Pontificis au Ectoritate ipsos canonizare . Ex quibus patet jam inde ab anno sσO. , Circa , quem regnabat in Anglia Edgarus Rex XII. cognomine Pacificus , ante tempora Johannis XV. consuetudinem petendi a Romano Pontifice sanctorum Canonizationes etiam in remota Angliae regione tenuisse . Itaque colligendum est, multo an te ubique locorum eam invaluisse seculo sortasse septimo, vel octavo . Haec igitur omnia evincunt contra Antonium Caracciolum, in cujus gratiam haec aliquanto uberius , quam patiebatur instit tum nostrum, pertractata sunt , nullo modo pomtuisse sanctum Antoninum , si nono seculo e vi , vis decessissiet , intra tam breve temporis , qua tuor scilicet annorum curriculum sanctorum honores ita statim , ct e vestigio ferre , atque tem plum obtinere , ut ex opinione Caraccioli ipsius
inserretur ; S praesertim , quod Romani Pontificis
huic rei, ut vidimus, ea tempestate accedere debuisset auctoritas. XIV. Ad templum redeuntes , an hoc . quod modo extat, idem omnino sit , quod nono seculo quoque extructum erat, nihil est unde colligatur . Credibile tamen videtur idem esse , sed
pluries in tanta annorum longinquitate restaur
tum , ct nobilissimo concamerato hypogeo ada flum . Hoc templum ab initio , ct a nono praesertim seculo sub Praeposito, & sancti Antonini
326쪽
ασ8' De Christiaη. Surrent. Antiquit. corporis custode suit , inde sub potestate Rectγris , S Confratriae, quae sancti Antonini societas adhuc dicitur . Uerum illud cum contiguis domibus , & amoenissimis hortis sancti Antonini nuncupatis dono dedit , suis tamen juribus relictis , eadem Confratria Clericis Regularibus sancti C etani Τhienaei anno 1σ88. , qui Clerici Regulares ad ceream candelam stati ponderis quotannis Archiepiscopo offerendam se obstrinxerunt, Hieronymo Provenetali id temporis Surrenti Archiepiscopo , ut liquet ex actis Iohannis BD pti istae Verieu tabellionis manu exaratis . Rectoris
autem vice in praesentia sungitur Surrentinum S minarium . Patres Vero Τheatini elegans coenobium prope templum extruxerunt , hortosque tam amoenos , feracesque reddiderunt cultura, ut summae jucunditati intuentium oculis, praecipue quod supra litus siti , coenobio vero non exiguae utilitati sint . XV. Ad sancti Antonini sepulcrum non
modo e Surrentina regione, sed ex aliis etiam civitatibus confluere fideles consuevere tum pietatis , tum voti ergo , & praesertim a Daemonibus abrepti , seu lymphati ; qui jam inde ab antiqui Lsimis temporibus ad ejus sepulcrum projecti , Vel
ipsius templi columnis alligati mirum in modum liberati fuerunt ; quod abunde scriptores vitae ejus reserunt , ct in Romano Μartyrologio amnotare non praetermisit Baronius ; qui insuper quae sua aetate ad sepulcrum ejus fiebant admiranda a
327쪽
da , in annotationibus ad idem Μartyrologium hoc modo descripsit : Ge autem no ira aetate ad sepulcrum ejus admira da μηt , percepi non α quibusvis narrata , sed a snceri mis , prudentismmisque Sacerdotisus , qui interfuerunt . XVI. At quaenam doctis limo Dei servo na rata fuerunt ρ Persimilia fortasse iis , quae ante Prophetarum sepulcra contingebant , ut refert sanctus Hieronymus ad Eustochium virginem Epitaphium Paulae matris scribens , ejusdemque iter
ad Sebasten , sive Augustam his verbis : Ibi pii sua: Eliseus , o Abdias Prophetae , o quo major
ister natos mulierum non fuit , Pohannes Bapti is , usi multis intremuit consternata mirasilisus ; namque ceraefat variis Demones rugire cruciatisus , o ante sepulcra sanctorum ululare homines more Imporum , mocisus latrare canum , fremere leonum , Fbilare serpretum , mugire taurorum , alios rotare caput, o poH tergum terram vertice tangere, suspen-
que pede feminis mems defuere in faciem oc. . Similia sane , & sertasse etiam admirabiliora quod in dies accidant ad sancti Antonini sepulcrum , tes es sunt Surrentini, omnesque Surrentum adeun
XVII. Quod ad Surrentinorum in sanctum Antoninum religionem , ct ad solennitatem, quam die eidem sancto Abbati sacra solent quotannis instituere , ut tertia innuit lectio , non omiseri mus heic aliquod leviter attexere . Itaque Sur xentini omnes , antequam festus sancti Antonini
328쪽
α o De Chrissian. Surrent. Antiquit. dies illucescat, ad novendialia pietatis opera sese
mercere consueverunt , novendialesque preces in ejus templo instituere , quo tota civitas eo tempore , mane praesertim effusa ruit . Ubi vero XVI. Kal. Μarq illuxerit bene mane nobiles Surrentinae civitatis viri non mediocri pompa a genteum sandii Antonini simulacrum cereis facibus undequaque circumdatum e templo , ubi asservatur, in Μetropolitanam Ecclesiam deserunt;
unde paulo post numerosum supplicantium prodit
agmen , coactum ex patritiis viris , qui splendi de ornati bini cum cereis facibus incedunt, uno eorum principio erectum sacrum gestante vexillum . Sequuntur eodem ordine piae societates plures , seu Confratriae varias sacras indutar vestes , exinde multigenus ibi degentium monach rum coetus ; succedit Dioecessis sacris amictoriis amictus Clerus , ct postremo cum consueto Crucis signo Metropolitanum Capitulum consuetis
Cappis indutum . Agmen claudit eadem sancti Abbatis hominum humeris reportata statua sub
magna umbella , cujus contos nobiles ex ordine viri hinc inde sustinent , circumambiuntque ce reis luminaribus, praeeunt sciti cantores, qui musicis instrumentis, ac vocibus doricum nomon sua
Exploduntur tonitrua bellica hilare reboantia Itotusque pene in sacram laetitiam effusus sequitur populus ; atque ita per augustiores vias serico apparatu , vel exquisitis ornatas peristromatis ,
329쪽
Lis. II. Cap. XV. 272sancti Abbatis signum piissime circumfertur usque ad templum ejus nomini positum . Ubi selectus
alius canentium chorus alternis carminibus N
minis, & sancti Τutelaris celebrant laudes. Ιbbdem cum electis canentium, ac symphoniae choris Archiepiscopus solennissimo ritu Divinam rem concinit, altantibus, inservientibusque Canonicis, integroque Ecclesiae Metropolitanae Collegio . Supplex adest nobilium ordo , Populusque omnis qua cives , qua exteri astant venerabundi. Eo enim die tanta est Surrenti hominum ex aliis civitatibus confluentium frequentia, ut ipsa civitas sui ipsius , tantaeque multitudinis nequidquam capax esse Videatur . Eo vero in templo celebritas , & in ipsa civitate exterorum multitudo ad octavum usque diem persistit, atque perdurat. Finis I. Dissertationis .
330쪽
DISSERTATIO ILIn Lectiones S.Catelli Stabiensis Episcopi ac Patroni.
Atellus Stabiarum Episcopus summis virtutibus , quibus est evectus ad insulas , Ecclesiam sibi
creditam gubernavit . Inter eas equisit rerum Coelestium conte plationis amor; cui, ut liberius
inserviret , divum Antoninum ordinis sancti Benedicti monachum jamdudum sibi familiaritate
devinctum prosecutus est e cum quo inter vastas silvarum solitudines , ac praerupta montis Gauri juga Deo vacaturus sese quandoque abdidit. Quorum vitam , moresque nocte concubia Archare Ius Μichael utrique apparens comprobavit ipsis indicens excitari sibi velle Sacellum ea montis in parte , ubi nuper cereum ardentem aspexerant. Cui quantocius obtemperantes aediculam ligneam , deinde solida sabricae structura consormarunt, Cui ab Archangelo nomen secerunt. Non multo post excitato Stabiis per iniquos viros verae virtutis osores