장음표시 사용
141쪽
ejusmodi igitur eertamino Demetrium in aulea pinxerant,
equo super terrarum Orbe vectum.
xxx V. E LIBRO XXIII. Athen. XII p. 546 C. D. Δούρις δε φησιν ευ τε
Res ex Homero notissima. Adi in primis Odyss. Φ. 295 sqq. Cf. Athenaei Epit. I p. 10 F, 11 A, et universo Terpstra, Int. Hom. III. 2 p. 139 sq. Prior H meri versus exstat Iliad. A. 225, ubi vide Eustath. p. 89 sq.; posterior Odyas. A. 418. xxx . Ol. CXXIV. 4. Blin, H. N. VIII. M. Canis, Iasone Lyrio interfecto, cibum ea re noluit, inediaque consumptus est. Is vero, evi nomen Hyreani reddidit Duris , Memm Regia Lysimaehi rogo, inDeit se siummae: similiterque Hieronis Regis. Dissiligod by Cooste
142쪽
Historiam de cane Lysimachi exponit Plutarchus, de sol. anim. p. 970 Dpp. Vol. X p. 42 ed. Reish.ὶ, quam
quum ex Duride referre videatur , ipsam narrationem asscribere juvat: El δὐ μὴ Λυσιμάχη γεγονAαι φήσει προς του κυνα τον 'Τρκανὸν δIκαιον, ῖς νεκρῆ τε μόνος παρεμεινεν αὐτω, και καιομένου του σώματος , ἐνδραμοῦ vαυτὸς εαυτὸν ἀπέρριψεν. Aliter super eadem re tradit Appianus Syr. 6s: Κείμενον το σωμα τού Λυσιμάχου κυων οἰκεῖος. ἐς υπερμαχων, ἀλυμαντου-ὀρνέων καὶ θηριων διεφυλασσε ' μέχρι Θώραξ ὁ Φαρσάλιος εὐρὰ v ἔθαψεν. οἱ δὲ 'Αλεξανδρον φασὶ Φάψαι, τὸν αἰτου Λυ σιμάχου παῖδα, - ερευνησάμενον - τὸ σῶμα και ἐκ του κυνὸς μάλιστα ἀνευρόντα, ἡδη διεφθαρμAου. CL historia canis a Tretra narrata, Chil. IV. 131 vs. 252 sqq. Lis cani autem nomen canis originem indicare videtur. Celebres certe Hyrcaniae canes. Vid. Plutarchus, an vit. ad
143쪽
Τibiam simul cum cultu Palladis e Libya Athenas esse delatam tradunt Proclus ad Plat. Ilaib. I p. 197 sq. et Olympiod. p. 65 sqq. Cfr. Creveterus ad Prodi. I. I. et Bactrius ad Plui. Ilaib. p. 69 sq. Sirites vero, quem D ris dixit viam invenisse arte innandi tibiam primumque ad Cybeles saera tibia cecinisse, aliunde ignotus homo est. Vide Casauh. et Schveigh. ad Athen. l. I. Alii vero tibiae inventionem tribuerunt Olympo musico, ut docte e
posuit Bode, Geseh. d. mil. mehth. Vol. II P. I p. 166sqq.: idemque ille Ostympus, auctore Plutarcho de inis. XXIX, ehoreum invenit, quo plurimum in Cybeles sacris sive Μητρῶοις uti solebant. Sed, quod fieri in tali
re solet, plures fuere quos tibiae inventores antiqui cel brabant ; omnes vero nominare nil refert. Vid. Spanhem.
ad Callim. Hymn. in Bian. 243 p. 346 sq. Τibiam a tem , πλαγίαυλου dictam, e toto Libres conficiebant, quod lignum in Libra nascebatur. Cff. Athen. IV p. 182 E, XLV p. 651 D: Suidas s. v. Tom. II p. 463 c. not. Κusteri, Eustath. ad Iliad. B p. 344, M p. 905, T. p. 1157; Mylax p. 235 ed. Κlaus. maximeque p. 238 sq. Hinc λωτὸς apud poetas dicta , quippe Liby-um inventum, et λω υος αὐλός. cons. HesIch. in Leae; s. V. Tom. II. p. 473, ubi Interpp. de voeabuli usu quosdam Euripidis locos excitarunt. CT Casaub. I. I.
Salmas. Erere. Plin. p. 86 E; Spanhem. l. l. 244 p. 345.
144쪽
Ol. CXVIII. 1.Sehol. Aristoph. reapp. 1030. Δ ο ὐ ρ ι ς δ' D Arβυκaν ἱστορεῖ, γυναῖκα καλἐis γενωαι τὴν Δαμ;αν, μιχθέντος δῖ αὐτη ὐφ' Ηρας ζηλοτυπουμέυης aἔτικτεν ἀπολλύναι' διόπερ ἀπὸ τῆς λυπης δυσμορφον γεγοvAαι, και τὶ τῶν Ελλιο παιδία ἀναρπάζουσα9 διαφθείρειν.
Annum apposui ex Diod. Sic. XX. 4i. Ex Apostol. Prov. XI. 75 p. 139, ubi idem iisdem sero verbis Iegitur, emendavi ζηλοτυπουμένης pro ζηλοτυπουμένην , quo vitio laborant Photius Me. συυαγ. p. 205,s, Suidas V. Λα- μία Tom. II p. 413, et qui locum item descripsit Pha Vor. Cam. p. 1152 ed. Bas. Omnes hi sabulam Duride auctore laudato reserunt, sed nomen reticet Schol. Arist. ed. Frommel p. 18, prouti Diod. Sie. I. I. Multo uberius res narratur ab Λristophanis Scholiasta ad me. 757 ex ὐπομνήματι quodam, cujus auctor ex Duridis commentariis hausisse videtur. Locus, qui vitiose passim scriptu3 exstat apud Eudociam s. v. p. 274 sq. , hie est: A in ται δῖ ἡ Λαμία B, λου καί Λιβύηe θυγάτηρ, ῆς ερασιῆναι τὸν Δία φασὶ9, μεταγαγεῖν δῖ αὐτὴν ἀπὸ Λιβυης εἰς 'Ιταλίαν , ἀφ' ῆς πόλις ἐν 'Ιταλ- Δάμα προθ
145쪽
Φουσθαι eli 3 τι οἶν βουλοιτο. Ουτως εἴρον ἐν υπομ- ψήματι. Hujus igitur Lamiae sive Mormonis, ut vultu deformis crudelissimaeque mulieris, mentionem sacero nutrices solebant, ut terrorem puerulis incuterent. Qua de re legantur 6. m. ad Aristoph. Frapp. I. I. , sed in primis Spanhem. ad Callim. Πymn. in Dian. 6T p. 21 sqq. , Risnk. ad Timaei Leae. V. Μορμολυκεῖα et Μορμορύττει P. 151 sq. et Valchen. ad Theocr. Adonias. p.
eteres de sontibus Nili admodum fuisse incertos, sciunt omnes. Nec cuiquam id mirum videbitur, qui reputaverit, post tot saecula eosdem hodieque nos etiam Iatere, qui variis ad talia indaganda subsidiis veteres longe superamus. Prudenter igitur Herodotus u. 34: Πεν, δst τῶν τού Nείλου πηγέων οὐδεὶς ἔχει - 'Αοίκητός τε γάρ Dτι καὶ ἔρημος ἡ Λιβυ η, δι' sic σέει. CL H. 28. Plures autem in Lrbia, alii in Hesperiorum Aethiopum finibus Nili sontes GII arunt. Fuere rursus qui in Iam prope Oceanum in monte Mauretaniae inferioris, item qui in lacubus eos ponerent, Libyam inter et Aethiopiam Diu ligod lγν Cooste
146쪽
sitis. Vidd. Diod. Sic. I. 37; Plin. Η. N. V. 9, VIII. 32: Strabo VI p. 422 Λ, XVII p. 1173 A: Athen. II
sub sin.; D. Laurent. Lyd. de luens. IV. 68 p. 260 sqq. ed. Roeth.; alii, quos enumerare longum nec necesse est. eis. quae de opinionibus tam veterum quam recentiorum disputavit Bactrius ad Herod. ΙΙ. 28.
Ol. CXIX. 2. Athen. XIII p. 605 E. 'Eμοὶ μὲν κατοι φύσιν δοκεῖ
πεποιηκDαι Κλεωνυμος ὁ Σπαρτιάτης, πρωτος ανθρωπων sIς ὁμηρειαν λαβὰν παρα Μεταποντίνων γυναῖκας, παρθένους τας ενδοξοτάτας καὶ καλλίστας διακοσίας, ως ιστορεῖ Δ ο ὐ ρ ις ὁ Σ ά μ ι ο ς εν τῆ πρ ἔτη των Π ε ρ'Αγαθοκλ. εα 'Iστορι ω v.
Hoc Cleonymi, Regis Cleomenis silii, erius etiam Straho meminit VI. p. 429 B., scir. Inipp. ad Liv. X. 2ὶ factum legitur apud Diod. Sic. XX. 104, ubi illum reserta Spartanis auxilio miss um Τarentinis, quibus tum bellum esset cum Lucanis et Romanis. Παφελθῆ,ν δ', inquit, εἰς τὸν πόλιν ως φίλος, ἐπράξατο μεν αργυρίου τάλαντα πMIω τωs εξακοσίων, διακοσίας δὸ παρθAους τας επιφανεστάταe ἔλαβεν εἰς ὁμηρείαν, οὐχ ούτως τῆς περὶ τὸν πιστιν ἀσφαλειας χάριν , ως τῆς ἰδίας ενεκεν λαγυειας. Quod vero tradidit Duris, a Cleonrmo primo hominum seminas obsides acceptas esse, ita demum Verum esse, si de Graecia hominibus unice intelligas, monuit, teste SchWeigh., Casaubonus. Nec dubium est, quin Por Diuit ipso by Cooste
147쪽
senam cogitaverit, qui, annis ante Cleonymum ducentis, narratur decem obsides mares totidemque virgines a Romanis recepisse. Vido etiam quae do Hercule tradit Dion. Hal. I. R. I. 43. Suidas Tom. I p. 908. Εὐρύβατος , πονηρός. ἀπὸ του πεμφθεντος ὐπὸ Κροίσου ἐπὶ ξενολογIαs ροτα , ac φησιν , εIτα μεταβαλλομAου πρὸς Κυρον. Δουρις δὸ ἐν δ Τῶs πε ρὶ 'Α γα ὁ ο κ λέ α , ἀπὸ του Eadem iisdem paeno verbis habet Apostol. Pror. IX. 33 p. 109. Css. Erasm. Adag. p. 308, in primisque Hemsterii. AMed. ed. Grei p. 63 sq.; Τaγlorus ad A sehin. Orat. in Tim. p. 41T; Meier Marx, Ephori fragm. p. 207 et Leutschius ad Diogenian. IV. 76 p. 243 sq. . qui plurimos congesserunt veterum locos, ubi de EurΤ-bate proditore vel iure agitur. Duris quo pacto ab Homerico Eurybate se quo v. Eudoc. p. 161. rem repetierit, equidem non assequor. Contrarium potius arguit Odyss. T. 247 sq.: τὰν δέ μιν ἔξοχον ἄλλων 'ns ἐτάρων 'Oδυσεύς , οι φρεσὶν ἄρτια H,1.
148쪽
Διόδωρος κοίι Δίων, ἔτι Σαμνει των, Τυρρηνῶν καὶ ἐνέρων ἰθυων πολεμούντων 'PωμαAις, ὁ Δεκιος, υπατος 'Pωμαιων. συστρατηγὸς ων Τορκουάτου d ἐπέδωκεv εαυτον εἰς σφωγῆ v. καὶ ἀνηρώησαν τῶν ἐναντί - κατ)s αἰ μ
Hos locos si quis inter se contulerit, quid proprie seripserit Duris, vix intelliget. Dicam quid mihi videatur. Duos constat Decios stres memorat Cicero TMe. I. 37, de Fin. Π. 19ὶ se pro populo Romano devovisse, patrem et filium. Ad hujus devotionem haud dubie Duris respexit. Atqui Tetetam egregie sesellit memoria, ubi DF cio tribuit Torquatum collegam, patremque adeo et silium confudit. Ille collegam habuit T. Manlium Torquatum, sed bello se Latino devovit 1iv. VIII. 9. : Samnitico Glius, cui Q. Fabium constat suisse in consulatu collegam
Liv. X. 28. . Itaque si verba συστρατηγὸς vis Τορκου του absurda dicam et expellenda, neminem credo mihi adversaturum. Iam vero si numerum caesorum spectas, a Duri de traditum, non satis fidum est ves auctorem vel amam secutus: nam, ut Livius ait X. 29, et caesa eo
die hostium viginti quinque millia, octo capta. v Depe dito autem Dionis Cassii libro, quem Tretres testatur eumdem exhibuisse numerum , hic praeterquam Livii nullius licet seriptoris conferro testimonium. CL Niebuhr, Rom.
149쪽
Pro D σ3 δεκάτη, quae vulgaris lectio est, substitui ἐυ σ3 δ ; qua de re paucis dixi p. 27. Hipponium, etiam Hipponem appellatum, postea Vibonem Flutarch. Vii. cis. XXXII: Pomp. Mel. H. 4. 85.ὶ vel Vibonem Valentiam Plin. H. N. III. 10: Strabo VI p. 394. A. Cae 6.DD. ad Pompon. I. I. et Cluver. mrod. Geogr. m. 30 p. 330.ὶ oppugnavit Agathocles et cepit Ol. CXXI. 4, ut e t apud Diod. Sie. Eet. XXI. 8. Occupata urbe, navale ibi Agathocles condidit, teste Strabone l. I. Illa opportunitate eonjicio Duridem de luco narrasse, a Gelone uramno clim exstrucis.
πεσι τοῖς μνηστῆρσι, κῶ γεννησαι τὸν Π mm scriptura Περδ 'Αγαθοκλδευς cI. p. 23. De Penelopoetastitate suere qui invito Homero parum honorisiee senti rent. Lrcophroni adeo l. e. βασσάρα i. e. πόρνη VO-tur. Duridis sententiam repetiit fortasse Eudocia p. 323, cujus postrema verba reseram: Πάνσεο οἴ9 οἱ ρες) δραξάμενοι συγγεγόνασι v αυτη κει ἐγκυμονήσασα ἔτεκε του ΠEux L3 κῶ Πάν καλεῖται, 3τι ἐκ πάντωsDκάρη Apud Ciceronem quoque Pan quidam matrem habuisse Penelopen dicitur 9U. D. III. 22.), idemque Plutarchus scribit de Drae. Def. p. 419 ed. R. Vol. VII. p. 652.): sed uterque patrem nominat Mercurium, de cujus Diuilired by Cooste
150쪽
eum Penelope consuetudine v. Eudoc. I. I. cae omnino
Lucianus D. D. XXII: Mon. FG. CCXXIV et quos
citant praeterea Roetherus ad D. Laur. Lydum de Memis. Tv. 74 p. 274 et Creueterus ad Cic. l. I. p. 610. In II meri Hymn. XVIII. 47 nomen Πεν derivatur a sae,3τι-πEσιν ἔτερψεν. Aliter rursus hae de re prodi
νές φησιν, δι a. τῆν τῶν θρεμμάτων πολυπληθίαν καὶ του γάλακτος ἱδρύσασθαι ἱερὸν ἐν ΑΘνη τὸ Γαλατε- . Φιλόξενου δὸ τὸν Κυθηριον ἐπιδημήσαντα , καὶ μὴ δυνάμενον ἐπινοῆσαι τὸν αἰν1αν, ἀναπλάσαι, μι Πολύφημος ἔνα Γαλατείας. Sehes. Theocr. Id. m. I p. 121 ed. Geel. Δού νέοφησι, χἁ τi v εὐβοσίαν σas' θρεμμάτων καὶ του γάλα κτος πολυπλήθειαν, τὸν Πολύφαμου ἱδρύσασθαι Ιενὸν παρAλίννη Γαλατείας. Φιλόξειον δst τὸν Κυθηριον ἐπιδρομησαντα, καὶ μὴ δυνάμενον νοῆσαι τὸν αἰτίαν, ἁ9απλά σαι, μι Πολύφημος ερα τῆς Pa νείας. Blo Ioeo in eod. pro Δουρις scriptum exstat Oύρις hoc vero Θούρις, ut ap. Eudoc. p. 283. Argumentum dramatis, quod Philoxenus scripsit, optime illustratur verbis se l. aristoph. PIul. 290: Φιλόξενος ὁ διθυραμβοποιὸς ἐν Σικελία ην παρὶ Δωριευσι Διονυσιω corrigit HemsLὶ Λέγουσι δ/, ἔτι ποτὸ Γαλατείη τινὶ παλλακίδι Διονυσίου προσ έβαλε' καὶ μαθῶν Διονύσιος ἐξωρισευ αὐτὸν εἰς λατομίαν.