장음표시 사용
511쪽
. De Literis , et Mealibus in genere. Quoniam linguae cuius que fundamenta literae,
et vocales sunt, dicendum ante omnia nobis est, quid apud Hebraeos litera, quidque Vocalis sit. Litera est signum motus oris eo loco facti, unde sonus ore editus audiri inlipit. EX. gr. M significat, principium soni in gutture audiri ex ipsius apertura; I autem principium soni in labiis ex eorum apertura audiri; a vero in sine linguae, et palati, etc. Vocalis est signum indicans Certum, et determinatum sonum. Unde intelligimus, VOCales apud Hebraeos non esse literas ; et ideo apud Hebraeos vocales literarum animae appellantur, et 1iterae sine vocalibus cory a sne anima. Verum, uti differentia literarum, et vocalium Clarius intelligatur, explicari ea Commodius potest exemplo fistulae digitis ad canendum pulsatae. SonuS PBmque fistulae vocales illius musicae sunt, foramina vero digitis pulsata ejus literae. Sed de his satis C A P v ae II.
De literarum Aura , potesate nominibus, Hassbus,
et proprietatibus. Hebraei literas viginti duas habent, qURTUm figuἰφν
512쪽
figura, et ordo apud antiquissimos scriptores receptus hic est, CtC. R NuJJa alterius J in gua e Europaeae litera potest explicari. Significat, uti diximuS, apertionem gutturis. Eius nomen est AI ef. a b nomine Bet.
1 e Gimel, si sine puncto sit, lenis est.' d Dalet, sine puncto leni S. Appellatur He. Significat principium soni
esse in profundiore parte gutturi S.' υ Vati et etiam U. Et credo ab antiquis nunquam aliter pronuntiatum fuisse ; nec tamen vocalis est, sed litera indicans soni principium in labiis audixi. i et Zain.
2 t Tet., Jot. Significat principium soni audiri in medio linguae et palati, et sicut ita , i absque sono Valet.
Nas, si punctum in medio habet, alias Vim habet vi, sive Graecorum, I Lamed.
r Resch, Iene in medio, asperum in initio dictioniS. vi scis Schin, si punctum sit supra crus dextrum; si supra sinistrum sit, idem est, ac Samech. fh Lene, cum puncto autem Vim habet, ut L G Ex his quinque notandae sunt literae,
513쪽
CAP. ILquae aliter in principio, Vel medio, aliter in fino dictioni S exarantur, Dempe ma . Nas enim, si in fine dictionis occurrat, ejus crus inferius sis producitur '. Mem autem inferiuS Clauditur, ut α; reliquae tres, ut 2 sic producuntur I l . Denique solent etiam Hebraei brevitatis causa κ et biti unam Componere : atque hic ille character est SyriacuS, quem H eZras prae antiquis Hebraeis litoris
elegit, et quem Pharisaei superstitiose in suis sacrIs
imitantur. Verum auCtoreS alio Charactere frequentiuS utuntur, Vide Buxtors. Thesaur. Porro literae a Grammaticis non sine magno
tisa in quinque classes di siduntur, nempe in Gut turales, Labiales, Dentales, et inliteraS Linguae, at ratati. re ausicaala GutturaleS VOCantur, ara'
humaph Labiales, i Dan gicaq4 palati sunt literae,' an datisnath linguae, i in zol erasta dentium.
Unaquaeque I itera in medio dictionis vocalem vel longam, Vel brevem, vel brevissimam habero debet, exceptiS his quatuor Ar ' ehelli, quae Propterea mutae , VeI quiescentes appellantur. Hinc fit, ut, quando consonans inter ditas vocales debet duplicari, non e resse duplicetur; sed duplicanda puncto tantum, quod nata diagoris appellatur, notetur, ut Ioco Hi in pilaed. Gutturales inter duas vocales duplicari nequeunt, quia Certam aperturam gutturiS, et modum spirandi indicant; adeoque, ut apud Latinos literari, ita apud Hebraeos gutturales duplicari inter duas vocales non possunt. Litera autem n r, quia in medio dictionis semper lenis est, non solet etiam inter duas vocales duplicari, et propterea hae quinque literae R in punctum dages Ch in medio nunquam haboni. notendmu, quod
514쪽
DE L1ῬTERIs SPEGIA TIN. CAP. II. tametsi orinnis litera inter chias vocales duplicanda puncto dagesch notari debeat, non tamen viosi versa omne dagesch indicat literam duplicandam esse. Puncta enim etiam inserviunt ad literas, di, beganeyhot ex Ienibus in asperas mutania clitam, ut suis locis notavimus. Inscribitur denique punctum aliquando Iiterae di in fine dictionis occurrenti ob rationem suo loco dicendam, at tum non dagesch, sed DB mappila appellatur.
Literae H initio diction1s asperae sunt, hoc est, dageschantur; nisi ultima praecedentis dictionis fit una eX quiescentibus. Nam tum plerumque lenes sunt, nisi quiescens sit ri cum mappili, vel praecedens dictio, in quiescentsem desinenS, magnum habeat accentum. Denique litera ejusdem organi saepe in scriptura una pro alia usurpatur, et N PTO V . D PTO i, A PTO E B PTO D etc.
Quod puto inde evenisse, quod scriptura ab hominibus diversae dialecti fuit scripta , et quod iam
dialecti non dignoscantur, cujus scilicet tribus haec, vel illa dialectus fuerit. Quod autem haec lingua hoc commune cum reliqui S habuerit, Constat ex ipsa scriptura. Nam Ephraitae o Samech pro vi ubique usurpabant, quae sane literae ejusdem Organi sunt. Quare quamvis in Sacris Literis I itexam alicujus pro alia ejusdem organi saepe sumi Constet, non tamen id imitari jam licet. Nani quid hoc aliud esset, quam dialectos confundere. c A s V Ῥ III.
De Vocalibus, de earum scilicet figura, nomine , potestatibus, et proprietatibus.
Voeales, uti diximus , apud Hebraeos literae
515쪽
DE VocATIAUS SPEcIATIM. CAP. ΙΙL 46s non sunt; sed veluti literarum animae. Eae igitur vel subintelliguntur, vel punctis literis adi
a Si linea sub litera ducatur, id significat
post literam sonum a audiri, qui VOCatura rem pathogh. Si autem Iiuea cum puncto, significat sonum compositum ex a et O , et I vocatur my kameis. Si tria sint puncta, sonus e . vel qui magis accedit ad Graecorum ηsignificatur, qui Vocatur nudi feeol. Si tandi tum duo juxta invicem posita, significatur
sonus ex a et i compositus, qui VOCatur Agma itere. Si autem supra invicem , sonus significatur brevior e , et Vocatur tam sche . Deci inde, si unicum tantum punctum I itera
subscribatur, significatur sonum exaudiri squt i post Iitexam, qui Vocatur m n ghiriah.
I At, si supra superiorem Iiterae apicem superscribatur, sonus significatur ut o. Si tria a fuerint sub litera puncta , tanquam in Iliaea ad angulos obliquos cum litera ducta, et versus dextram. inclinante, sonum significant ut ripsssion υ , et Vocatur 'Ux hibbuty. Deniali que, si literae addatur vau punctum habens in medio, significatur sonus in O et u C mPΟ- situs, sive ου Graecorum, et Vocat
schureth. Diphthongus at notatur per patagii, et post
ipsum jot, ut 'a , debarai, nisi accentus magnus fuerit, de quo in sequenti Capite. Diphthongus ou notatur per Lameis, quem jot et vau sequitur, ut debarau, et etiam cum patagh, ut γ' hhau linea. Iudaei tamen Lusitani pronuntiare solentdebaraυ ; eu denique exprimitur cum vin post is ere, ut DH sichaleu. Num praeter has alias habuerint, non possum Certo dicere, quia modum pronunci andi antiquorum magna ex parte ignoramus.
516쪽
64 DR VocALIBUs SPEcIATIM. Omnis vocalis, sive semis semper post literam auditur, nisi in sine dictionis una ex tribus gutturalibus V n occurrat post is ere, ghixeli, Vel gholem,
vel schurekh. Nam tunc punctantur-patagh, quod ante literam auditur, quodque Propterea a Gram
Exigit saepe usus, ut litera aliqua inter duas voCales ob certas causas duplicari debeat; atque hoc diximus notari inscribendo literae duplicandae, punctum d ages cli , et saepe fit, ut Iitera, quam usus linguae exigit, ut duplicetuae, sit una ex gutturalibuS, quae duplicari nequeunt, ut Capite II
monuimus. Duando ergo hoc Contingit, tum VO- CaliS antecedens mutatur hoc modo. Nempe si vocalis literae gutturali duplicandae antecedens
sit - patagii, tum punctum dagesch, quod literae gutturali inscribi deberet, sub-patagii ponitur, et sit . Lameis, ut hahgober loco ' a' hahgobre ein nominibus autem ante di et I mutantur et- iam-
Pathagh in ut Ni hehganan loco hahgon . Si ghireli fuerit, additur ei punctum, et sit isere, Mi mehem Ioco et v I mihium. Si denique hib-buis vocalis literae litterati duplicandae antecesserit, Vel in i mitem, vel in schureli mutatur. Sed hoc non tam universaliter, quin etiam aliquando immutata reperiatur ; imo literam n post Libbuis duplicari patiatur. Atque eX hi S patet, Cur Vo Cales hameis, is ere, segol, ' gh Olem et schurelit, nunquam Occurrant ante literam inter duas vocales duplicandam, hoc est, ante Punctumdagesch, quod literae duplicandae inservit. Syllabae commode dividuntur in Iongas, et breVes; nempe - patagii est a breve . LametS au tem syllaba est Ionga, et brevis. Potestatem enim habet, vel ut a longum, vel ut o micron, ut v γ'
517쪽
patidah, ubi utrumque a longum est, ut gorni. ubi - hameis sub gimel, ut O miCT0h,. PTOΠUΠCiatur. Est . segol brevis, iser autem longa , et scheva brevissima syllaba; at ghireli, si tot quiescens post se habet, et Iongum est, alias breve; gholomo Iongum eli, et plerumque post se habet 3 vati quiescens, et aliquando ri , vel 9. Est Libbuis brevis , et η schureli denique Ionga. Scio hanc divisionem cuidam R. Abrahamo de Balmes displi-Cere ; Verum abSque ulla ratione ; eandem autem iustim magnum habere eX sequentibus constabit;
et primum, quod hic notandum Venit, est, quod litera, quae Puncto nata compensari solet, suppleri etiam possit, mutando syllabam praecedentem ex brevi in longam ; tametsi litera duplicanda alia sit, quam gutturalis , ut m , hethel pro ' hitthel vel in hiibthes. Syllaba schevata, quia brevissima est, aliquau do Corripitur, praecedentique syllabae adhaeret, aliquando pronunciatur ; et ideo a Grammaticis Hebraeis illud ani nagii quiescens , et hoc Na Hahgmobile appellatur.
Pronunciatur scheva, quando in initio di-Ctionis, vel in medio post syllabam longam f7Joccurrit ut bereschith ubi sub a pronunciatur, quia in initio dictionis occurrit, ut etiam haec sequentia, quia post syllabas longas in medio dictionis occurrunt, Hempe Apam pateti h h r hu, fireu, v ohedim . mam hub A. Si deinde duo scheva in medio dictionis se invicem sequantur, secundum pronunciatur, ut m Qt the u ubi primum scheva corripitur, et DCim- dum pronunciatur. Atque hinc fit, ut si bova sublitera puncto dages h notata etiam Pronun Cietur, ut odii ' xi heis . Ndm punctum in P denotat. p . duplicandum, et primum corripiendum esse. Et hac
518쪽
466 DE VocALIBUS SPECIATIM. etiam de causa pronunciatur Rheva, quando una Iitera in medio dictionis, sed non inter duas voca-Ιes duplicatur, ut rara' hinent, ubi scheva sub primo a pronunciandum est. Nam si corripiendum esset, deberet etiam et a corripi, et antecedenti syllabaeghireti adhaerere, et loco ma, hinent scribendum esset ria, hinni.
Caeterum reliqua schevata semper corripiuntur, et apprime notandum, nos expresse monuisse omne lalleva pronunciandum. vel initio, vel in medio dictionis occurrere. Nam in sine nunquam pronunciatur. Ouod ut melius intelligatur, notandum hic est, quod scheva Omne est absoluta
syllaba, quae soIa audiri possit, sed semper vel
antecedenti, vel sequenti adhaerere debet; atque hinc fit, ut nullum monosyllabum schevate punctetur. Unde apparet scheva correptum nihil esse, quam e breVissimum praecedenti syllabae adhaerenS ; pronunciandum autem nihil aliud est, quam
e brevissimum sequenti syllabae adhaerenS ; quod quia ante syllabam sentitur, ideo ipsius pronum ciatio expressior est. Unde sequitur, in initio dictionis impossibile esse, ut praecedenti syllabae adhaereat ; in fine autem contra impossibile esse, ut sequenti adhaereat, adeoque in sine dictionis, sive posi syllabam longam, sive post brevem, sive subiitera dageschata, sive leni, sive denique unum,
sive duo occurrant, semper tamen corripitur. Cum autem in medio dictionis post longam occurris,
' modus pronunciandi postidat, ut sequenti adhaereat, et, si duo occurrant, ut primum ante- Cedenti, secundum sequenti adhaereat. Porro hinc etiam patet, cur in initio dictionis nunquam duo schevata, ut nec etiam in medio dictionis post syllabam Iongam occurrant. Nam duo scheVata sequenti Hi labae adhaerere Dequeunt.
519쪽
CAP. 11Ι. Gutturales . scheva pronunciandum habere nequeunt, et raro scheva corripiendum habent; sed ejus loco tres syllabas habent medias inter brevem, et brevissimam, quae sic notantur A . et Vocantur hateplum. Prima denotat syllabam breviorem, quam Nasogh ; secunda syllabam breviorem, quam hameis breve, sive o micron; tertia denique mediam inter . scheva e breve, et scheva brevissimum ; atque hoc a schevate distinctum habent, quod ante scheva simplex nunqtiam OCCurrant, et quod non tantum in initio, sed e clam noc in medio, nec in fine dictionis duo unquam invicem sequantur ; in reliquis autom cum schivate omnino conveniunt, ut etiam in hoc, quod
solae non occurrant, nec acCentum sub se habeant.
Atque hae sunt regulael circa vocales apprimQObservandae, et praesertim, quae 'modo de sche- vate diximus, quod scilicet nunquam duo schevata in initio dictionis occurrant, et quod gutturales
piendum sub se habeant. Nam harum usus in-jignis est. CAP v v s. De Aecent ibus. Quae de accentibus solent tradi negulast, linguae Hebraeae studiosos plus lassant, quam do-Cent; atque ipsae tolerabiles essent, si ad linguae
Cognitionem, vel eloquentiam Viam facerent ; sed si ejus peritissimos consulas, OmneS uno ore fatebuntur, se tam magni accentuum numeri causam ignorare. Equidem credo hoc non sine aliqua
Causa factum fuisse, imo aliquando animo vol- flyebam, num eorum iuventor eosdem introduxerit,
520쪽
non tantum ad tollendam, vel deprimendam syllabam, et ad orationes distinguendas ; sed etiam
ad animi affectuS exprimendum, quos inter loquendum vel VOce, vel vultu indicare solemus. Nam alium sonum edimus cum ironice, alium cum simpliciter loquimur; alium deinde sonum, quando aliquem Iaudamus, alium quando admiramur, alium quando vituperamus, alium denique quando contemnimus, et sic pro ratione cujusque assectuS Vocem et Vultum mutamus; quod quialiterarum inventores signis indicare neglexerunt, inde factum est, ut mentem nostram multo melius Visa VOCe, quam scripto exprimere possimus. SuspicatuS igitur sum, num Hebraeorum BCCentuum inventor huic communi defectui subvenire voluerit. Sed postea eosdem examinando nihil minus invenire potui ; sed contra eosdem non tantum hos animi assectus, sed ipsas orationes confundere. Iisdem enim tonis utitur, quando Scriptura ironice, quam quando simpliciter Ioquitur ; deinde idem accentus proprietatem puncti, et etiam epicoli, et duorum punctorum habet, ita ut accentuum penuria inter tantam abundantiam Iaborare Videatur. Quare credo introductos eos fuisse,
postquam BibIta in publica concione singulis Sabbathis legere consueverunt Pharisaei, ne nimium festinanter ut fieri solet in saepe repetitis devotionibus) legerentur. Et hac de causa eorum minutias Pharisaeis et otiosis Masorethis relinquo, et id tantum, quod usum aliquem habere Videtur,
Accentus ad distinguendam, vel iungendam Orationem, et simul ad syllabam attollendam, Vel deprimendam inservit. Versum, sive periodiam Clausam esse nullo accentu significatur ; solent ta-ameia hoc duobus punctis indicare, ut: Tyri, ubi