장음표시 사용
521쪽
que, non semper, ut jam monuimus , orationem absolutam esse osteridit. At unius versus, seu periodi partes accentibus distinguuntur ; atque hic Per Partes Versus, non tantum verba intelligo ;sed etiam nominum casus ; nempe accentus, f''Jqui passim proprietatem habet commatis, usurpatur etiam ad distinguendum nominati viam, et Verbum a suo accusativo, et a reliquis casibus : inteIlige quando accusativus Dominativum sequitur; quod si verbo et nominativo interponatur, tum
verbiani, accusatiVUS, et nominati VS unam Versus tantum Partem constituunt, ut et duo verba, quae conjunctione et copulantur, et nullum habent nomen alio praeter nominativum Casu interi positum. Si itaque versus non nisi unam habeat partem distinguendam, eadem distinguitur accentu, qui Vocatur V m , ta*ha, quique infra dictionem l sic notatur ai. Quod si duas partes distinguendas habeat, tum prima notatur Per u που targha, secunda Vero aCCentu, qui VOCatur athnagh, quique infra dictionem sic notatur Det ut rimata , elahimatque hic accentus omnium, qui ad partes versust distinguendum inserviunt, praecipuus est, ut eXmodo dicendis patebit. Unus versus non nisi unum habet athnagli, exceptis tantum paucissimis, qui duos habent. Quod si tamen versu S tre S PRT-tes distiuguendas habeat, tum prima notatur Urim turgha, secunda mari athnagh, et tertia iterum miniarghra Si autem quatuor habeat, prima plerum que notatur supra dictionem duobus punctis, ut
pellari solet, secunda ,rum tertia rara et quarta iterum rum. Si porro in medio versu quinque partes distinguendae sunt, tum prima plerumque Pun cto supra dictionem, quod 'am rabiahe appellatur, notari solet, ut is m et, secunda autem I , tertia deinde oram , quarta mari , et quinta denique
Urim; Vel etiam prima iv d i , secunda rum, tertia
522쪽
-λου , quarta iterum et quinta denique re in . Si denique sex fuerint, tum prima D , secunda i, tertia R E, quarta Mnam, quinta iterum 3 Τ P, sexta denique et ad hunc modum, quando pIures adhuc partes distinguendae occurrunt, plures alii
adferri solent figura quidem distincti; sed proprie-fJ J tate in i et D N plane similes, et qHi propterea saepe etiam pro his usurpantur. Sed eisdem supersedeo, ut et iis , qui tantum inserviunt ad indicandum accentum, qui par em periodi, in qua sunt, a sequenti distinguent, quique hac de causa
a Grammaticis ferre les nuncupantur; sed notandum, quod rum non tam ad distinguendas partes orationis, quam ad indicandum d m, et inserin. Nam post Zost nullus accentus distinguens sequi potest, quam mam, Vel nes , et Contra nulluS,m m , DeC IM J , cui non praecedat Urim , cujus rei causam mOX dicemus. Dictio, quae neque infra, neque supra ullum habet accentum, iungi solet cum sequenti ducendo lineolam, quam Gramma
Inserviunt deinde accentus, ut diximus, ad attollendam, vel deprimendam syllabam. Nam ipsi, ut ipsis exemplis jam ostendimus, Vel 'supra, vel infra dictionis literam, cuius syllaba vel attollenda, vel deprimenda est, poni debent. Nam in 'UI IUN supra I est, quia pronunciari debet doche , Hon vhro descis . Contra supra n habet , quia pronunciatur elosin, non autem emhim; atquB omnis dictio, cujus accentus infra, vel supra ultimam ejus syllabam est, vocatur is
mill 1 4 , quod significat de infra, si autem supra, vel iDfra penultimam sit, vocatur millelael V m , quod significat de super. At quoniam siluith nec
infra, nec supra; sed post dictionem Dotatur, ut etiam mal har, ideo dictiones ante si illi h et ma- haph lineola insta notantur, non infra syllabam, in
523쪽
in quh debet fieri accentus, ut Irκ .haareset, ubi ante siluth infra κ Iineola est, indicans accentum debere esse sub ejus vocali ha meis. Sic etiam hil eis peri lineolam ante UD sub v liabet, indicantem ghOIem debere attolli, atque haec linea Vocari solet, a IN gethon; negligitur ta- ''Jmen, si dictio ante mali has unam tantum Voca. lem habent, ut a Uita.
Solent dein polysyllaba duos habere accentuS, liniam scilicet ira ulitima, vel penultima, quo, ut modo ostendimus, indicatur, num dictio sit mi telael, an millerala ; alterum in antepenultima, vel eiuS antecedenti, qui indicat, 1yllabam attol
Centiis plerumque est galigia, imo fere sempexante scheva compositum. Observabi S praeterea, non raro polysyllaba treS habere aCCentuS, .ut
Ut autem noscatur, quaenam syllabae attolli, vel produci debeant, sive quaenam dictionis duplici, vel triplici accentu notandae sint, hae Regulae sunt apprime observandae, nempe: Omnis vocalis ante scheva prominciandum, de quo cap. PTREC. egimuS, notatur gavia, hoc est, aliquantulum producitur, ut melius noscatur sequens scheva sequenti syllabae adhaerere. Unde Tequitur, omnem VOCalem ante scheva compositum, sive ea brevis sit, sive longa, hoc accentu debere notari, ut Non. Nam scheva composituni nunquam Corripitur, hoc eli, nunquam Praece denti, sed sequenti syllabaei adhaeret. Sequitur deinde vocalem Iongam ante scheva simplex debere attolli, sive eodem hoc accentu notari, ut Clarius percipiatur Icheva ab eadem non corripi, sed sequenti syllabae etiam adhaerere ; hinc 'γ
524쪽
- a DE ACCENTIBUS. etsi brevis aest, tamen propter sequens scheva pronunciandum etiam producitur. At quamvis 1 cheva sub litera dageschata pronunciari etiam debeat, ejus tamen VOCali S ante CedenS non notatur
galitia, nisi Iitera duplicanda fuerit una ex iis, quae punctum dagesch non admittunt, sive quae duplicari non patiuntur, de quibus vide Cap. I. et hoc puto ideo fieri, quia dagesch indicat literam subintelligendam praecedenti vocali adhaerere, ejusque scheVa ab eadem corripi ; atque adeo P J vocalis ante scheva propter dagesch pronunciandum considerari debet, ut vocalis, quam duo schexata sequuntur, quorum primum , ut supra diximus, corripitur, et secundum pronunciatur, sive quorum primum praecedenti, et secundum sequenti syllabae adhaeret Deinde si vocalis post quodcunque scheva produci debeat, tum vocalis ante idem scheva producenda etiam erit; atque haec Regula universalis est, sive scheva expressiun, sive subintelligendum sit; ex. gr. quoniam patagii post sche-va simplex produci , propter sequenS Compositum, debet, ideo patagii etiam ante idem scheva sim-9Iex producendum est, sic etiam instra etc. propter hanc eandem causam duplex habent
gahgia. Atque idem dico fore, quando schevas intelligendiam est, ut ubi sub utroque Uest galigia, quia legi debet n , Lameis igitur
scheva revera ante se habet, quod per punctum rva compensatur, et quia propter sequeΠS Compositum produci debet, producitur etiam vocaliS aΠ- te hoc schexa per punctum nata Compensatum. Sic n. 'DI et alia perplurima
hujusmodi cluplici gahgia notantur.
Duae vocales Iongae sine accentu, vel galigia in eadem dictione non dantur. Si igitur syllaba
525쪽
CAP. IV. penultima et antepenultima longa fuerit, vel a centus debebit esse in antepenultima, vel si in ultima fuerit , dia tepenultima habebit galitia, ut Cujus LametS Producitur , quando acce'tus est in ultima ; alias quando scilicet in penuItima est, Omittitur, ut UI; sic r 'n'. etC gahgia in antepenultima habent; quod si dictio pluxes longas habuerit, id semper erit ob servandum, quod nunquam duae Iongae sine ac
Atque hic notandum, lihibuis aliquando 'JIoco schurelii, usurpari, tumque ut longam considerari, ut ubi, quia schurehli nominis via di in lilii butS mutatur, producitur Lhibuis. ut longa, alias semper brevis est. Deinde, notandum, brevem, cui scheva adhaeret, pro longa haberi, ut D 'n' napi m etc. ubi longa ante brevem, Cui scheva adhaeret, producitur,'ut longa arite Iongam, quae non habet acincentum; sic etiam duae priores in nigra longae sunt, quin utrique scheva adhaeret, priori scilicet expressum, posteriori autem per dagesch in Y compensatum. Excipiuntur breves, quae loco scheva simplicis saepe usurpantur, ne duo schevata initio dictionis occurrant, ut iam Cap. 5. monuimus, ex. gr. Prima in m breViS est, quia loco sche-va usurpatur. Contingit dein, ut brevis ante brevem producatur, quod secunda brevis, loco sche-va comp0sti, cui semper, ut jam diximus, antecedit galigia, usurpatur, ut IT , quod scribiti
Denique ' vali ante ' jod cum pathagh promiscue, et cum, et sine gabo a notatur, ut 'IN
526쪽
Atque hac praecipuae ReguIae hujus accentus sunt, quantum ex soIis vocalibus cognosci potest; superest adhuc alia eX Praepositionibus dignoscenda, quam suo loco explicabimus. Caeterum qriod Judaei propter accentum muscum ', quem Zartha VOCant, nunc galigia in an-focedentem ejus syllabam traducunt, nihil moror. quia non est imit indum iis, qui Hebraice loqui, non Vero Cantillare desiderant.
Hoc tamen notandum , pro gahgja alium saepe usurpavi accentum; imo dictiones aliquot duos habere accentUS, unamque Orum syllabant Produ-eX praecedentibus regulis non lesset Atque hoc, inquam, propterea sit, quia duo accentus distinguentes. quibus accentus serviles solent praecedere, invicem non nisi raro immediate sequuntur, ex. gr. post athnagii non sequitur P=J immediate si Iutili, neque 'li et Vice VeTia post silui li' non nisi rarissime sequitur immediato Lahheph Lhaton, neque athnagli; quod si tamen dictio, quae unum eri hisce accentibus sequitur, vanum etiam ex hisce habere debeat, tum illa di Plici accentu notari, unaque ejus syllaba produci solet, tanaetsi alias non fuisset producenda, ut
Es. C. T. V. 18. 'κ ubi IUM' pro- P tex sahheph lilia ton alium supra , habet accentum, ejus etiam syllaba contra communem regulam PTO ducitur, propter praecedentem athnagli, Sic eti-Rm Νungo u8. V. 2Ο. et 28. 'D DL, quia sequitur immediate post si Iuhli, duos habet accentus, et1yllaba infra n contra communem Regulam produ-
Citur, ut etiam Deut. Cap. I Q. V. I. 'n' . et hac de caUsa etiam Delit. 15. V. II.
527쪽
CAP. IV.psa - reperitur accentus, et ad hunc modum plura reperiuntur exempla, et multo Plura eorum, quorum galigia in accentum Ob hanc , eandemque
Denique notandum inter accentus distinguentes unum esse, qui Vocatur Inm Rhadma, quique semper post dictionem desiiper hoc modo notatur mi' 'di, et per hoc tantum distinguitur ab alio ser vili, qui VOCatiar in AZQ. quique semper supra syllabam, in qua accentus debet fieri, notatur. Si igitur dictio accentu hoc in notanda fuerit milleseret, eadem alio indiget accentu, quo indicatur accentum debere fieri in penultima, ut si hoc accentu notari debe,t, etiam idebebit supradalet accentus N, Μ notari, ut noscatur dictionem
Praeter ha8 aliam adhuc causam reperio, cur dictio duplici notetur accentu; nempe quando di-Ctio millerahg ob causas mox dicendas redditur f*qJ
millefiget, manentibus ut ante syllabis , accentus ultimae manet, et penultima, ubi timc accentus fieri debet, alio notatur. Sed haec regula pIano inutilis , quandoquidem secundus accentus nulliustum usus est. Atque jam tempus esset, ut ostenderem, quae nam dictiones accentum in ultima, et quaenam in antepenultima habere, hoc est, quaenam modi
Et quaenam N esse deberent; sed quoniam hoc ex solis vocalibus , et literis dignosci non potest, Tem dissero, donec de verbis egero. Hoc hic tantum addam, nempe quod athnagli, et sil uliti saepe dictiones, quae sunt millerahg, reddant milleliget. Videlicet quando ejus syllabae, ultima et antepenultima, Iongae sunt, ut si accentia athn'gli,
vel silisti sit notandum, reddit debet D se ut
528쪽
η isH; quod si penul lima fuerit scheva; quae, ut
jam diximus, accentum nunquam habet, tum verba mutant scheva in Eliameis, et nomina in a, ut sis: notandum sit accentu athnagh, scheva sub nmutatur in hameis et fit sic Iolo sare si ac-
centum habeat athnagh, fit rim . In participiis autem foeminini generis tam in segoI, quam in
Eliameis mutatur atque haec locum etiam habent, quando accentus debet esse in nrui. Deinde notandum, accentUS athnagli, et si Iutili praecedentis accentus distinguentis proprietateS tollere, ex eundem quasi rapere. Unde fit, ut accentus distinguens, qui horum utrum iS praecedit, sempersit largita, qui propterea semper indicat athnagii, vel si lubii secuturum, et qui etiam propterea distinguentis proprietates non habet: nam dictiones non reddit mi , , et potest saepe immediate sequi 2ahheph hhaton, vel alium accentum distinguentem, et post ipsum potest immediate sequi athnagh, vel sil utili, Quare, cum supra diximus duos ac-eentus distinguentes se immediate Dori sequi, de Omnibus praeter est intelligendum, qui, uti diximus, propterea athnagh et situlit, distinguen. tis proprietates amittit. C A P V T V. Da Nomine. Dividitur apud Latinos oratio in octo partes, y J sed an apud Hebraeos in tot partes sit dividenda, ambigi potest. Nam omnes Hebraeae VOCeS, exceptis tantum Interiectionibus, et Coniunctionibus, et una aut altera particula, vim et proprietates Nominis habent; quod quia 'Grammaticin Dri animadverterunt, multa crediderunt esse irregularia, qua0 usu linguae maxime regularia sunt.
529쪽
DR NoΜINE. CAP. V. 477simi, et plura ad linguae cognitionem, eiusquaeloquentiam necessaria ignoraverunt. Sive igitux Hebraei tot, quot Latini, siVe pauciores Orationis partes esse statuerint, nos trimen OmneS , exceptis tantum Interjectionibus, uti diximus, et Coim junctionibus et una , aut altera particula , ad Nomen referemus, CujUS rei causa, et quanta hinc in hac lingua facilitas Oriatur, ex sequentibus Constabit. Quid autem p ex Νomeri intelligam, jam explicabo. Per nomen intelligo Vocem, qua aliquid, quod sub intellectum cadit, significamus.
vel indicamus. Cum autem quae sub intellectum cadunt, stat Vel res, rerumque attributa, modi. et relationes, Vel RCtioneS , actionumque modi, et reJationes, hinc Nominum genera facile colligimus. Nam N eri. gr. Nomen est, ram δε-ctus magnus etC. attributa sunt viri, amhMlans, 'i' v jsiens modi sunt, Ut inter subis stiper etc. nomina sunt, quae Ostendunt, quam relationem vir ad alias res habeat. Sic ambui are Nomen est actioniS, quae nullam ad tempus relationem habet. Νam hoc apprime notandum, quod Μodus , quem Infinitivum Latini vocant, apud Hebraeo8 purum putum Nomen sit, qui propterea Infinitivus nec praesenS, nec Praeteritum, nec ablislute ullum tempus agnoscit. Deinde
re cito modus ambulandi 2st; mita hodie. D ' cras, etC. TetritioneS sunt temporis, quae etiam ΓΤ Jaliis modis exprimuntur , de quibus alio capite. Nominis igitur genera sunt sex. I. Nomen substantivum, quod in proprium, et appellativum dividitur, ut notum. ΙΙ. Adjectivum. III. Relativum sive Praepositivium. IV. Participium. V. Infinitivum. VI. Adverbium : quibus accedit Pronomen, quod vicem Nominis substanti vi gerit, utra' ego, i tu, Ira ille, etc. sed de hoc alio Cap. agam; de reliquis autem hic notandum ve-
530쪽
I E CAs. v. init, quod di omine proprio substansi, O nunquam nisi unum singularo individuum significare possumus. Nam unumquodque individuum suum sibi tantum .habet Nomen PTOPTium, ut et unaquaeque actio , atque hinc fit, ut Nomen substantivum pro- tum, ut et Infinitivus, Let Adverbium, quia quasi adiectiva actionum sunt, quibuscum debeant Numero Convenire, non nisi singuIari Νumero exprimantur; reliqua autem et singulari et plurali. Dico reliqua: nam Praepositiones etiam pluralem numerum habent, de quibus V1d. Cap. 1 o. Solent deinde homines, et praecipue Hebraei rebus Omnibus humana attributa dare, ut terra audivit , ausicu tota es , etco Et forte hac, aut alia de causa omnia nomina rerum in masculina, et foeminina di-; erunt; unde autem nos Cantur, et qua ration Nomina ex numero singulari in pluralem flectaniux , in seqq. dicemus. C A P V T VL
De Flexione Nominis ex singulari in pluralem.
Nomina ex singulari in pluralem numeruimsectuntur addendo masculinis ghireli Iongum, et et foemininis o Iongum, et D. I X. gr. o hortus habet in plurali, quia masculini generis est, a L. Sic ex arborum , frater fit at M sigmini, quia foemira ini generis est, habet in plurali Aram , ut et candela Dum , et V cutis fram, J'J etc. Excipiuntur quaedam, quae, quam vis masculina, tamen in plurali ut foeminina, et Contra foeminina, quae ut masculina, et quae dam , quae utroque modo flectunt ar, ut p tres ex singulari is pater, quod masculini est generi S. Contra et foeminae, Nomen est foeminitium, quod singulari caret, et terminatur ut masculinum ;