장음표시 사용
171쪽
iarchus scriptum reliquit de Iside et Osr. p. 357,
initium alicuius cantilenae, a quo initio tota cantit na Μανέρως vocata suit, quod non infrequens est. Sic Athenis cantilena quaedam 'Aρμόδιορ dici consuevit, quia a celebrando Harmodio incepit. Initium eius erat , φίλτατε 'Αρμοδιε ουτι που τέθνηκας. Vide Suidam in voce
Οὐδέ ποτ' εγω, et Παροινοe, et conser Scholiasten Aristophanis in Achamenses p. 4i8 Σ). Antequam ad alia
fx Non erat, quare totam hanc dictionem, Αλμη ταoiαυτα παρείη, Fausta haec nobis adsint, prorsus corruptam opinaretur Blander, monente Cl. ottenbactio P. 466, cui tamen pro τα τοιαυτα sorte legendum videtur ταυτα. . ν , Pro Tουτω potius Toυτο scribendum iudicavit L. S. Semur, Erleuterung der Egyptis en Alterthumer durchueberseimng der schrist Plutarciis von der I. und dem Ο., P. 2Is. Τουτο etiam legunt Marklandus, et libri. -S., monente Cl. Inuenbachis. , ιν ) Aristophanes in Achamens. V. 977, ουδε παρ εμοι ποτε τον. 'Αρμὶ διον ασεται, ubi plura Bermerus, quem, ut et Scholiasten ac M. Christianum , vide ast eiusdem Comicii Vespas v. Ia27 sqq. Cum Aegypti rum Μακερως CONP ratur Mamandenorum, vel Mariandynorum, Βωρμος, Binyιαος, aut quaecumque vera fuerit scribendi ratio, quae in codicibus MSS. variat, O Athenaeo lib. XIV P. 6 I9, et Polluce IV. 54, ad q. l. Plura dabunt Laterpretes, Item ad Hesychium v. Βῶρμν. Qui ad ea aItaque eius generis attendat animum, non is enemplo, opinor, coniecturam L h-skii fastidiet. Meliora sorte et ceruora de1nde doc bimura
172쪽
progrediar, monere visum, me in La Croetianis, manu eius exaratis, et fidei meae ab Illustri Iordano quondam creditis, hanc legisse viri doctissimi, ad locum Plutameli paulo ante a me adductum, observationem: Filium
Regis 'bli, quem His terrore interfecit Μανέρωτα Aegaptu appellant. Eum Isis, ut νidetur , lactav rat, inde Aenptiace HEptus , maneroti, cuρ lac praebetur. Vide Herodot. Lib. II p. III et Ct ricum in Hesiod. p. 328. Haec ille, quae ego, ve propter famam viri praestantissimi, minime negligenda esse duxi. h
MAPI A. Lacus prope Alexandriam, unius diei itinere ab urbe illa distans. Scriptores eum passim v cant Lacum Mareotis. Strabo Lib. XVII P. 793sTge M κνει , τῆς Μαρειας , ε καὶ Μαρεώτιρ ετ α Qualia habet etiam Stephanus de Urbibus, in voce ρεία. Ad quem locum consuli possimi notae eruditorum Virorum. Verum tamen antiquum Paludis illius nomen Aegyptiacum est M is et Μαρεια, cui cognominis erat urbs ad Austrum Paludis sita . A Palude et urbe nomen habuit regio Mareotis: et hoc ipsum n men postea a Graecis et Romanis, Paludi quoque nonnunquam datur. Vide de M H. vel M εἱα, Strabonem Lib. xv II p. 8oa, Philonem Iudaeum in libro de Vita Contemplativa p. 892. Ita et Ptolemaeus in Geogr. Lib. v I eap. v p. III edita Bereii , etsi 1phalmate typographico excussim legat Ia I, . Vide porro Aelianum de Animal. Lib. vr eap. 32, Arist dem Rhetorem', in Aegyptio p. 94 a. edit. Graec. Flo rent. , Athenaeum Deipnosoph. Lib. I p. 33, Sozomenum Hist. Eccles. Lib. I cap. XI v, X v II, et Pa larii Historiam Lausiacam, cap. v I et XVII ca .
Vnus adiungatur Diodorus Sie. lib. I cap. 68, eum
173쪽
Nemo ambigere potest, quin nomen lacus huius , quippe antiquissimum , originis sit vere Aegyptiaeae. Dictum ego lacum hunc Mαριαν existimo avel cum D in fine vocis, Mahri, sive Mahro, quod Ae
gypti incolis stercus designavit, ex. gr. in versione COP tica Lucae cap. x m. 8. Hanc autem esse veram nominis Maria rationem, ex iis intelligi potest , quae Nicolaus Chrsophorus Ra ipilius, Princeps, in Epistolis de peregrinatione sua, de indole lacus huius memoriae mandavit, ita eb scribens: Aer Alexandriae a mense Maio usque ad primas autumni stupias insalubris et propemodum pestilens est. - Nonnulli paludem Mareotidem, seu Araepoten, quae uno eι dimidio milliari abest a Cisitate, caussam mali exist
mant: in quam cum Nilus Sordes omnes, ex agris et campis, qui sunt ab illa Alexandriae parte, collectas exoneret, multaque venenosa animalia comportet, - aerem putredine corruptum in Cisitatem propellunt Etesiae . ,
MA PΗΣ. Nomen regis Thebaei in Aegypto, quod ab Eratosthene exponitur a sole datus, velidonum solis Recte omnino et bene. Nam
Λliter iudieat Aser in Epist. ad L. D. Vehaelis P. I S, Observans, lacum Mareae ante esse nominatum Aram poten. teste Plinio lib. v cap. Io, utrumque vero illud n meu ex Aegyptia lingua. haustum, cum sit Marea
, mares, locus eustodiae, et Arapotes, Arah-phot, custodia occidentis. Non videtur ultimum II pronunciatum. Quam coniecturam sorte adiuvabit Herodotus, de Psammelicho rege narrans lib. IX cap. 3o, sub eo φυλακας esse collocatas adversus Libyam
e J Leguntur in ipsius Hierosolymitana Peregrinatione , Epistola tertia p. 2IO, ed. I6OI.
174쪽
mare, id ipsum, sermone Aegyptiorum . plane signi scat. Vide notas nostras in Eratosthenis Catalogum, apud V nolium in Chronologia Sacra Tom. LI P.
MEΘΥE P. Cognomen Isidis in Aegypto. Plura ehus in libro de Iside et Osiride p. 374 ait, nomen hocce compositum esse ἔκ τε του πληρους καὶ του ρί - τιου da ex pleno et causali. Nempe cognomine hoc Sacerdotes subinnuere voluerunt eam, quae plena est virtutis causalis, vel efectricis, vel, in qua insignis inest facultas agendi et inciendi. Id ipsum accurate fgnificat et exprimit Aegyptiis MEL DNHy, Me tu-er, id est, plena virtutis ea alis et inemicis. Plu- . ra videri possunt in Pantheo nostro Lib. III cap. v S 6.
MEIΣ Serpens. Horapollo Hieroglyphie. Lib. i
ap. 59, To δε ονομια του Apεως παρ Αἰθυπτιοις Mεtiri Verum observandum , Aegyptios non serpe tem naturalem voce hac designasse, quod ex Coptorussi libris unicuique patet; sed serpentem symbolicum vel IIieroglyphicum, plenum nempe atque absolutum, atque ad verum suum principium redeuntem. Id enim sine dubio significabat Aegyptiis serpens in se revolutus , et caudam suam comprehendens, etsi veram symboli huius rationem Horapollo assecutus minime sit. Ιlle igitur serpens symbolicus, quatenus annum hieri glyphice innuebat, dicebatur Metiri. Equidem Ios. Maliger Lib. m de Emendat. Τemp. p. I94 verbis IIo pollinis mendum subesse coniicit, mavultque pro Mειαὶ legere Nei H, quia Coptitae hodieque τας επαγο- μεναe, quinque dies in fine anni additas, eo nomine
Pro αἰτώυ -Mundus et Duire p. 139, I4O, ma lebant αγα υ. Vulgatum sanum esse , Cl. Imitenbachius ex Lablonikii animadversione patere censuit p. 53I.
175쪽
designant. In quo ratio virum magnum sesellit. sectde Voce Nεισὶ, vel Nεσὶ, quam vix Aegyptiacam esse .crediderim , plura suo loco. Ab ea utique differt vox νειri, quam esse vere Aegyptiacam certo Rio. Aliquid hic vidit Salmasius, qui veram viam ingressus, at non emensus est. Ita enim scribit Epist. Lx ad Golium : Male ἡ ριακαριτηρ Scaliger, Μεισὶ Hori Apo finis , cum Νισὶ confundit. Serpentem, quo anni reus Uutionem signabant , qui ore caudam apprehendebat, vocarunt illi Μεισὶ, quod es caudam capiens. Nam
lingua signifleat capere, sumere. Sed vir magnus ,
'qui scientiam linguae Copticae a limine tantum salutaverat, hic rem acu non tetigit. Quod ad vocemos, ves Σι, attinet, eam utique bene interpretatus pst capere, vel sumere. Quando vero asseverat dubΕ, esse. caudam , omnino frustra est. Nescio , utrum hanc vocis ME, fgni Mationem coniiciendo tantum hariolatus fuerit, an vero eam apud auctorem fidei minus probatae invenerit. Caudam interpretes Coptireddunt C T, sal, vel CFi , set, sicuti Exodi
cap. Iv. 4, et Apocalyps. IX. Io. Et quod observasse non poenitebit, in locis his sermo est de serpentibus et scorpiis. Videtur Salmasium Iota in voce quod sane superfluum est, decepisse. Alioquin vocis huius Aegyptiacae interpretatio perfacilis censenda est. Nempe vox illa Aegyptiaca, quae in codicibus Horapollinis nunc scribitur Mεισι, esserςnda rectius esset Ne H, estque composita ex duιEL , metis, si num , vel plenituri , et ci, quod Samasius recte interpretatur capere et sumere. Est igitur Μεσὶ, dinΕΙ-
Os, complementum accipiens. Dicebatur sic symboli,ce annus Aegyptiorum, qui, postquam quinque ἐπ
176쪽
γομέναι illi essent additae, credebatur plenitudinem omnem assecutus esse. Atque id symbolum serpentis in se revoluti Aegyptiis significabat. Conceptis verbis id docet Servius in Aeneid. v. 84. Annus secundum raptios indicabatur , ante inventas literas, picto
dracone, caudam suam mordente, quia in se recurrit. Eadem de AEausa Herodotus annum Aegyptiorum ci , culum vocat in se redeuntem , Lib. II cap. 4, Α
παραγίνετm. Addi potest Diodorus Siculus , qui de anno, ab Aegyptiis in eam, quam dixi, formam re dacto, Lib. I p. 46 fcap. 5od loquitur, atque tandem ita pronuntiat, τουτω τω τροπω τὸν ἔνια πιπιον κυροι κλον ἀναπληρου ν. Annum Vocat circulum, et formam
anni Aegyptii, circuli illius ανα-ροκτιν, plenitudinem , vel complementum. Id plane significato, , Mεσι. Quin imo res adeo notabilis regi ipsi, quo regnante annus Aegyptiorum illam formam accepit, nomen indidisse videtur. Rex ille in Eratosthenis catalogo regum Thebaeorum, num. XXXu, Vocatur Siphoas, ut vulgo legitur, ut vero ego corrigendum eS- se censeo , Saphthas, idemque cognominatur Hermes. Verba Eratosthenis sunt. Θηβαι- λε εβατΓλευσε Σιρο
pres pro nomine Graeco habuit, vertitque Mercurium.
Luna sequitur Marshamus in Canone Chronico , qui hinc arguit eum fuisse Mercurium Aegyptiorum secundum. Ego vero Ἐρμῆe non pro nomine Graeco ha-ibeo, sed Aegyptiacum esse arbitror, huiusque meae sententiae rationes dedi in Pantheo Lib. v S I 8 et sto. Nomen istud Ermes, vel Armes et Armais, non raro
in historia rerum Aegypti occurrit. Ego illud loc. cit. interpretatus sum Ss---χιEr, Erinta, id est, quῖ
177쪽
rei alicui complementum impertit, quod ex ante dictis explicare facile fuerit. Auguror porro huius ipsius regis meminisse Censorinum, de Die Natali cap. xlx, his verbis: Annum Aeraptiorum novissime ARΜINION ad tredecim ceruditi legunt duodecim) menses et dies quinque perduxisse. Qui Eratostheni audit Ermes,
eum Censorinus, incertum ex quo auctore, Arminion nuncupat. Quae huc usque adstruxi, iam anno IZ2O, per literas Viro etiam doctissimo, Alphonso des Vigno-ler, ce) significavi , cum is ea de re sententiam meam requisivisset. Meminit illius in Chronologia Sa-Cra TOm. II p. 77I, 772 , etsi is tamen sententiae Marshami designificatione vocis 'Eρμιο inhaereat. Rem enim hanc verbo tantum attigeram, rationibus non additis, quas deinde in Pantheo exposui. Vide Vignotium loc. cit. p, 774, 775. Meminit vir ille beatus etiam illius partis mearum literarum , in qua vocem explicueram, libro cit. Tom. II p. 67I, et de hac explicatione ita iudicat: Hr. Iablons i mθ rvondit, entre autres choses, que sans rien changer, ME SI signife une ciso e qui d ient complette, caccipiens Complementum , L e seu convenabis a Panno aptienne, qui devance to&Dura la solaire: mala tris propre a reproenter te grand octe. On peut a se Ddire de leur annis secrette, is laqueiae on QOsrioit Aquari d'un jour. Idem et ego Obsesvaveram , antequam Viri Praestantissimi Chronologiam, quae primum A. I738 prodiit, vidissem. In Adversariis meis haec notata deprehendo.
MEA Fi A. Crocodilion, quod figuram habet chamaeleontis nigri, teste etiam Dioscoride Lib. III cap. I 2. Apuleius de Herbis, cap. 32. - COdex MS.
e J Vera dicere Virum optimum etsi nemo erit, qui du-hitet , vide tamen Syllogen novam Epistolarum VHianamVol. IV P. 192, I93, et Uignesii Chronol. S. tom. II P. 671.
178쪽
Vossianus hoc loco habet mileta. Et sic pariter reperi in editione Torini Basileensi a. I 528.
MUM PIS. Urbs celeberrima Aegypti , et satis diu regni illius sedes. Quod ad significationem huius nominis attinet, de ea sic scribit Plutarchus de Iside et Osiride p. 359: Τὴν μιὲν ' πολιν Μέμφιν οἱ Hεν ορμον αγαθών ερμηνευουσιν, οἱ/ως ταφον ' σιριδος. Nempe Memphis audiebat Aegyptiis Menuphi, atque hoc nomen vere significat plenam bonorum D. Pluribus originationem isthanc adstruxi in Dissertatione Iu de Terra Gosen G IV P. 4O, Ι. ME
monente etiam Georgio in praefat. ad Fragm. Ioh. Thebaica P. XXVII, sed et in quo nomine To-ς4erus pro il ponit literam qj. Hinc orta videntur nomina et v, quae ab interpretibus Alexandrinis Vertuntur Μέμφις, ut deinde dicetur. Copti hodierni vocant axEriit, et Ara bes Q, Mens Vid. A. Schullens in Indice Geogr. ad vitam Saladini v. ΜIsst, et L Meher in Misc. Obs. Crit. NOV. tom. II P. I 32--I3s, qui et alterum nominis Μέμφις significatum, a Plutarcho servatum, ταφον 'Οσυιδος , conatur tueri, ut sit contractum ex vocibus ρpulcrum, et sive , quandoquidem Osiris ab Aegyptiis, teste Plutarcto, etiam appellabatur Οραφις. tamquam Eυεργέτης. Etymologiam Iablonskianam non probat Mehariis in Suppl. ad Lex. Hebr. P. I 536, I 537, et suspicatur, Plutarchum scripsisse ορμον αγαθὸν, portus bonus. Comparetur autem Aser in Epist. p. 34.
179쪽
-ΜENΔΗΣ. Nomine hoc, Aegyptios veteres, et Atreum, et Deum Pana, designasse, antiquorum permulti testantur. Τestimonia ea de re copiosa videri possunt in Pantheo meo Lib. II cap. v II S I, et apud alios auctores, illic a me laudatos. Sed ibidem Sobservavi, hircum naturalem , animal illud libidinosum, in Aegyptiorum lingua, aliud c g) nomen habere, et Mendes illo sermonem hircum non significare. Sed Aegyptii hoc nomine deum illum suae gentis, quem Graeci Pana interpretantur, et cuius symbolum ἡCeu viva quaedam eius imago , hircus erat, semper designabant. Hircum igitur illum, qui Ρani sacer erat, eo quod esset illius imago, et Pan ipse censeretur. Hegyptii nuncupabant Menderem. Significat autem Mendes, vel litoris Aegyptiacis scriptum, seminalem , prosimum , fecundum. Volebant enim Aegyptii symbolo hoc foecunditatem prolificam Naturae, ac sigillatim Solis, aenigmatice adumbrare. Omnia prolixe explicantur et illustrantur in Pantheo Lib. D
MENEM GOrion. Apuleius de Herbis cap. I s. Videtur vox haec cum illa, quam modo eXplicuimus, Mendes, aliquam assinitatem habere. Confirmat hoe
hJ Nota urbs Aegyptia Mendes, cum ex Historitaeis, Herodoto, Diodoro Sic., Plutarcho , tum e Strabone Iib. XVII p. II 54, Stephano 'et. , Xenophonte Ephesio lib. IV p. 55, ad quem legatur Hemsterhusius in Mise. Obs Crit. Vol. VI p. 294, 295. in tribus Numis Hadriani fit mentio ΜεΝΔη ri , eorumque in uno conspicitur Hircus flans. In Numo Marci Antonini legitur MENΔΙΙCIOC, et conspicitur vir barbatus, Iupiter vel quis alius, sinistra Hireum sustinens. . Vide Numos Aegyptios Imperatorios , quos φ Museo Borgiano et aliunde edidit G. Gega, P. II 7, 215.
180쪽
adhiberi potest. i Verba eius haec sunt, a Tirclero deis scripta in Oedipo Tom. III p. 7O: Sa rion, vel . resticulus canis, herba est, quam Sapientes Aeraptii vocant Panium, quia potenter excitat ad coitum. Illustrantur haec non mediocriter ex iis, quae de originatione vocis Mendes, in Pantheo nostro, disputavimus,
MEN E p Ω Θ. Crocodili. Ita legitur in Chronico Alexandrino, vel Paschali, p. 364, edit. Raderi. A de Dorotheum in vitis Prophetarum p. 448, edit. Fabricii: Τῶν γαρ υδατιην οἱ-οος καλουσιν οἱ Αἰγύ-οι Mανεφώθ, 'ελληνες κροκοδείλους. In vedisone Psalmorum Coptica occurrit saepissime vox Aegyptiaca Manset, eaque refugium signiscat, proprie locum refugii. Sed non videtur tale nomen locum habere in crocodilo. In Epiphanio, cui etiam liber de vitis Ρrophetarum adscribitur, operum Tom. II p. 239 , scribitur Et sic locum .
hunc video ditam citari a Bocharis, HieroZoic. Part. II Lib. V cap. xum sin. , etsi is alteram lectionem Menephot, vel Manephot, praeferat: Id cinquit puto rectius. Sic enim dici pidentur a Memphi, quae Arabibus mens, vel Meneph. Itaque Menephot erunt
me hisae, ετ Memphitae Aegaptii, quia Aegapri
metropolis erat Memphis. Vbi tamen haud dissiteor, Originationem hanc viri summi minus mihi probari. Non convenit illi cum analogia linguae Aegyptiacae. Et cur quaeso crocodilus diceretur Memphiticus. Crocodilorum longe maior copia est in Thebaide, quam in aliis Aegypti partibus. Et Thebae videntur prius caput regni fuisse, quam Memphis. Dicendi hac ratione potius suissent Thebaei, quam nemphitici. Est praeterea alia vox, qua Aegyptii bestias illas designahant, quod Herodotum.non latuit. Vide in Xae m. David missim ., in Dissertatione de Lingua Coptica, ubi ad hanc vocem pervenit, de ea pag. Io4 scri