장음표시 사용
231쪽
elo G. Plura de eo attuli in Pantheo Aegypti -rum, Lib. II cap. I. Veteres nomen hoc Osiridis non uno modo interpretantur. Eorum eXpositiones non ndiligenter excussi ibidem, S io et sqq. Mihi, postquam omnia quae de Osiride apud veteres memorata sunt, diligenter et meditate expendi , visum tandem est,
momen Osiris exponi quam optime posse ΟNOE,N Sys i
quasi dicas causam incientem temporum. Originatio
nem hanc pluribvs illustravi loco indicato S is , 16 γ .
Comparentur cum iis, quae 'Iablansiss ea de rescripsit in Pantheo, messelingius ad Diodori Sila. lib. FCap. II , Haluen aerius ad Euripidis Phoeniss. v. 654, et Men ad Gregorium de DialectiS p. 247, 248. . . c D De nominis Osiris origine Aegyptiaca vix est dissen, sus, sed tamen de ratione etymologica. Scribit F. S. MSehmidi de Sacei d. et Sacris Aegyptiorum ' P. I 8,' I9zNos primi etymon hoc verbi diris ex lingua Coptorum tentavimus pag. I4 libri, qui inscribitur, Dissertation sunxne Colonis Maptienne: Et absia aux Indes. Iunctum videtur LX oscis, multus, et Lorh, pupilla oculi. ' Vopis prioris, ΟΤ, notio certa est, sed posterioris, nititur d via Tirchera auctoritate. - Novam nuper exposuit coniecturam Silvestre de Sau in Epist. de Inscr. Rosetana p. R8 - 34.. Putat vir doctus, plus una uice in monumento isto Aegyptiaco inveniri. scriptum ornih . sive Osnia , audo H sive Osines; vetustum numinis Aegyptiaci nomen non fuisse Osiris, quod vulgo creditur, sed Osinis; hoc vero compositum esse ex otu multum, atque securum, vel OΠr, vita, vel illuminalia. Addit, si scri-.bitur nomen . omn, rectius intelligi eiusdem interpretatiori Bem Πολυ παλμος apud Plutarchum de Is qt Osir. p. 45sed. OXOR., cum Otu significet multum, et videre
Scriptores veteres ad unum omnes, quos equidem novi, habent 'Οσ ιρις, Osiris. In nullo eorum codice lectum meremini Omις, Osinit. Perinsignis certe hac in caussa foret
232쪽
herba. Plinius Lib. XXX cap. 2 ex Appione scribit ι nocephaliam herbam, quae in Aenpso vocaretur Omrites, divinam , et contra omnia veneficia. Potuit herba, more Aegyptiorum sacerdotibus perquaev familiari, et lingua ipsoru in sacra, ab Osiride cognominari. Aut etiam, quia tanta ipsi tribuebatur vis, ex eo nomen potuit trahere. Nam O ISUS, Aegyptiis di citur, quod multum facit, quod multum potes, vel ultum praestat et Umit. Sed priorem interpretatio nem, quae disciplinis Aegyptiorum sacerdotalibus tam Bene convenit, ut docui in Prol egomenis ad PantheonS LVIII, pag. CXXXIV. CXXXu, posteriori praetulerim. ii
'Ο Σ Τ M A N A VAS : Eius meminit Diodorus Sieu Ius Lib., I p. 43 44 feap. 47 atque inscriptio nis, in qua lectum fuerit, B-ιMυς Βασιλέων λαρ ει αι. Εἰ si τις εἰδένα βουλεται, πηλίκος εἰριι κα που κωμα, νικατο H των ἐρια ι εργον Γεργων J. Vidimus supra, Memnonem ab Aegyptiis dictum fuisse Amri
. mictoritas naonumenti Aeoptimi 1: setani i modo satis ronstaret, in eo legi Osinis, aut quid huic simile. At vero iis ipsis in locis, 'OL 's nomen se inVenisse S. de Mor suspicabatur, illud plane non inveniri, sed multo potius vocem Aea gyptiacam aliam, ΠΝΕΡ ΗΟM, ςuiu. numerus singularis. est Ep Es, significantem templa, τα πια, ut legitur in e
dem lapide Graeco Rosetano, doelet eruditissimus L. D. Mem,ud in Epist. de Inscr. Aegypt. Roset. P. 37-44. Cum autem Osiris in tribus Inscriptionis Graecae Rosetanae locis commemoretur, Operae pretium facturus est, qui ostendat, quo modo nomen istud illic Aegyptiace scribatur. Ex eo enim plurimum pendet veritas coniecturae solertis et Ingeni sae de nova nominis Osiris forma, Osinis. . ,
233쪽
timande autem non diversum esse Osumandra doeul in Syntagmatibus de Memnone Graecorum et Aegyptiorum Pag. 38, sa --Μ, Ioa et seqq..
ΟΤΕ ΤIS.. Lamris. Apuleius de Herbis cap. 3ώ
ι ΟΥΑΙ Φωνὴ μοι ψόθεν κα εχα παρ' Αἰγυπτιοις. au . Ita Horiapollo Lib. I cap. . 29. Vocem lignc ex Arabica lingua, sed frustra, explicare tentat Bocharrus, in Hierogoico, Part. I p. 866, Wil insta M. Ling. Copt. p. Io6, φωνην accipi putat pro voce lamentabili, qualis est ουαὶ Graecorum, quam Copti ialibris suis OdE, efferre solent. Verum aliud innuunt
verba Horapollini . Docet is, non vocem lamentabilem, nec etiam Voc- quamcunque, generatim, sed vocem e longinquo auditam, Aegyptiis dici ουαέ. optime' igitur et recte, ante annos. Propemodum qila draginta me monuit beatus mihique amicissimus Linoozius , ουαέ Horapossinis esse OdE, Coptorum,' quod in eorum libris toties legitur, accipiturque pro μια γοθεν, ut loquitur scriptor ille. Vide Psalm. RHI io, Ps. X. I, Eph, II. IZ, et alia loca plurima Est igitur ουαὰ , veI Coptice OdΕ, , proprie ii iam - θεν, quod ad res plurimas transferri potest. Sed hic subintelligenda venit ii ic .. 'nsi m -
eb Hinc etiam oum, Thebaice , fignificat reo aere. Vide ungarellium ad Mgypt. eodd. reliquias p.
234쪽
. 6'TPA ni Basiliscus. - pol Lib. I cap. rscribit, 'Uψιν καλουσι Αιγυ-οι Ουραον, o εςιν 'Eλληνισὶ βασιλίσκω. Quidam Vocabulum hoc, neque adeo inepte, derivant ab ONO, uro, quo desseratur rex, quod aliquo modo eXprimeret vocem Graecam βιατι- λέσχου. Ceterum codex ille ψ., quo usus fuit mcertis, h. l. haber, non οὐραορ, verum o αος, et illam lectionem dehinet viris eruditis placuisse, priorique nrisse praelatam, ex citationibus eorum intellexi. In Nomenclatore, Tireseri lago, ORSori dici serpem iEm, quae UOX tamen τυπον Aegyptiacum prae se non fert, nec etiam in libris Coptorum , quos videre mihi contigit, usquam occurrit. Sequuntur hunc Nomenclatorem , cuius fides mihi semper suspecta est, Bochartus et L il insius: ille quidem in Hierogoico Part. I Lib. I cap. m sin. , et Part. II Lib. ω cap. 9; hic vero in Dissertatione de lingua Coptica-
pag. Io6. Copti in suis libris serpentem, ac sigillatim aspidem, semper vocant , in plurali An hine detortum sit ουβαlae Horapollinis, dispiciant alii, qui istam lectionem tueantur. , Ego, ut veruin fatear, pristinam lectionem O acto
retinendam inis putem. No' loquitur Horapollo de Basiliscis, qui proprie sic Vocantur, Diuue Aegyptus videntur sitim ignoti. Certo nbinen i. eoi in lingua
non invenerunt. Ideoque interpres Optus. Ps. xcrvocem Graecam βα-ισκος Dit i, o LACIA, NOC.. Loquitur Horapollo de illa aspide, quae cap tibus Deorum Aegyptiorum, ac sigillatim Isdis, cise eumponi solebat. Id conceptis verbis ille observata observant et scriptores alii. Ovidius, describens Pompam Isidis, haec habet, intam. Lib. I x v. 694, '
Si aque erant, nunquamque satis quaesitus Osirisonoque Amaiori severi peregrina Fcneni.
235쪽
alerius Flaccus, Argonautic. Lib. Iv v. 4I6, ita
Spectat ab arce Phari , iam ripis adiata, iamque aspide cincta comm.
vide de illa etiam , quae disputamus in Panthei nostis. Lib. I. cap. v I II. . Haec igitur . serpentis species, iteste Horapolline; Aegyptiaee dicebatur ουραῖος. Hanc vero vocem Graece exponi posse βα-u-ον addie; quia, uti diximus, obpo βο-λεα, regem , designat: 'Graeci voci ou o addiderunt- terminationem Graeacam, indeque effecerunt ουραορ '
rum, secundum Cratinum apud Neochium, cuius haec sant verba: Πριαμιυδὴς, Αἰγυ-ος θεὸς Πριαπωλα Κρα τιος ὁ νεωτερος Γίγα se , . σφοδεως. ἡ Αἰγυπτωδὸς τοπιρις, Mota λυλης. EX verbis his. admodum icorruptis, id saltem intelligitius, a Ieh habitum fuisse pro Numine Aegyptio Priapeio et Phallico. Apud Plutarchum vero eorum refertur sententia, qui affr-mabant, Ha len non esse Deum, verum nomen alicuius Templi Thebaei in Aegypto superiori, et reruni sacrarum ministri, in cuius tamen honorem ma lia, Festum solemne celebrari consueverit. Vide eum in libro de Iside et Osir. p. 35s. Ego, rationibus non minimi momenti inductus, arbitror, a les nomen fuisse Festi, in honorem Osiridis, et quidem inventio nis illius, aut renascentiae, quotannis celebrari solitiι
4 C sule tamen albertium in notis.
236쪽
Plura videri possunt in Pantheo meo Lib. V cap. vir g a et sqq. Ibidem vocem hanc ma les interpreω
amehois, quasi diem Gnnuntiationis boni. Tale nomen, idem nen e re ipsa significans, hodieque Christiani imponunt diei xxv mensis Hammoth, i. e. d. x x I Martii, a quo die olim permulti in Aegypto incrementa Nilotica numerare incipiebant.
PACI s.' Hoc nomen fuisse Tauto Aegyptiorum
sacro, qui Numinis loco Hermunthi colebatur, auctoe est Macrobius Saturnal. Lib. I cap. 2I. Adi Τaurum hunc Onuphin appellant. Et hoc ipsum nomen Macrobio restituendunt, esse , quondam suspicabat. Sed postea sententiam mutavi. Nam Onuphis a pacis nimium recedit. Deprehendi etiam ex notis virorum eruditorum, In Macrobio Codices quosdam MsS. pro Pacis, vel Pacis, habere Bacis, alios vero Bacchin, quod quidem suspicionem mihi iniecit, Macrobium raipsa scripsisse Pabaeis. Esset autem I RἄKS, P hahi, is Deus, quem Graeci vocant πολιεα, id est, tuin exesare alicuius urbis Numen, cui illius cura peculiare ratione credita et commendata esset. Unus idemquo Τaurus itaque dicebatur Onuphis, quia bona portende bat, ut supra vidimus in v. Onuphis, et Pabacis, a sacerdotibus Hermunthitibus, eo quod urbis suae essee Numen Tutelare. Plura de hoc numine observata sunt
in Pantheo Aegyptiorum Lib. Iv cap. 1 v g 7 sqq. ΠΑΛMYΤΗΣ. Deus Aegyptius. Ita H chlas,
Παλμυτης, Amγυπτιος θως. Imasius olim putabat, locum Hefchii in mendo cubare, et apud eum proe παλμυτης legendum esse potius-Εt haec eius
237쪽
coniectura veri specie non destituitur. Omnibus tamen, quae cogitanti hac de re mihi sese obiecerunt, rite exisnnsis, credo potius, locum Hefchii bene se habere. Suspicor, πο μύτει fuisse cognomen Osiridis, quod ipsi in hymnis sacerdotnm sacris tribuebaturia I Luis En. molemutuis, significat accelerantem fructus. Et pro secto Stagius, Τhebaid. Lib. I in fin. Osiridem dixit frugiferum. Plura hanc in rem disputavi in Pantheo Aegyptiorum Lib. V cap. VII 36.
ΠANMΟΣ. Nomen. regis Thebaei in Aegypto, quod Eratosthenes interpretatur Ἀρχόνδης, De nomine hoc pauca ista notavi in notis ad ipsius Ca alogumnum. XIX, in Chronologie de IMr. des Vimoles Tom. IIp. 752 is Moneo tantum, in Eusebianis Scaligeri legi, Ποιμινος, Ἀρχόν ς. Vim horum verborum non perspicio. Non desunt coniecturae; verum illas tamen, quia certi quidpiam afferre iam non possum, malo silentio premere. ΠΑΜΦ AN . Herba a Graecis dicta αειγον, sempor pipem. Appendix Dioscoridis Lib. I v cap. 89 p. 468J. Videtur nomen Graecum ἀειζωον, ex asse respondere Aegyptiaco. Sed tum pro παμφανης, legendum putaverim παγχανες. Aegyptiace rum 'E M , est visens aeternum, ων αιώνα Id vero ipsum est etiam αειγον. VOX: Aegyptiaca' Πum Panchanta, vix aliter literis Graecis efforri potuit, quam παγχανης, nisi modo librarius Grae-C Is Vocem hanc, ut eam magis attemperaret typo
Graeco, mutarit in παμφαης. Ad ea, quae diXi . alludit Martianus Capella de nuptiis Philologiae Lib. II P. 36, Verum ripa, cum immortalitatis eam poculum cerneret ebibisse, quo e terris illam in. coelum immor- olemque factam, velut aenigmate redimiculi perdoce-
238쪽
ret, ex Lerba quadam rurestri, cui αειγον vocabulum est, virginem coronavit, iraecipiens omnia, si e ad huc mortalis chersus vim superam in praesidium cooptarat , expelleret. :
- ΡΑΟPI, vel , ut Graeci Romanique scribere solent, k , Phaophi, mensis Aegyptiorum Veterum secundus, qui Octobri Romanorum fere respondet. In Coptorum libris, ac praesertim antiquioribus legitur II M Tt, uti Canone Lectionum Dominicistium et Festorum, subiuncto. Codici antiquissim IV Euangeliorum , quem servat Bibliotheca Resia P risiensis, quemque ex Aegypto in Galliam attulisse perhibetur Ludovicus Sanctus, Galliarum rex. Nomina mensium ex Canone illo descripta, et a me accepta, Cl. La Croxius cum celeberrimo Fabricio postea communicavit. . Vide Τhesaurum Epistolicum La Gozimnum Τom. I p. I 33, I 34. Sciendum vero est, HIIs, epi vel api, et cuSIS , οι , Aegyptiorum ' ser
inone vetusto dici numerare. igitur erit
mensis numerorum, vel mensi , quo numeratur. Et sic: vel ΠΔcuris, conveniret quoad nomen cum mense Diphi, qui plane rem eamdem linnuit, Et no men hoc profecto, utrique huic mensi, Epiphi' nem po et Paopi; in anno Aegyptiorum fixo. optime cori yenit. Nam mense Eliphi ,- qui sere Iulio nostro reis spon-- Nomen Graece variis modis scribitur. Vide Rubriis
eii Menologium p. aa, 26. Fortasse, inprimis culpa libra. Tiorum. Optime Hurarastus et . alites. ωψl. in lapide lite-Tato apud Muratorium p. DLXII. i, quem Mast eius Bouhierius et inesselingius docte illustrarunt , appestatur
239쪽
spondet, Nilus cum impetu ita crescit, ut incrementa eius ab omnibus notari et conspici possint, unde iam illo tempore, cubiti Nili adscendentis sollicite observari et in Nilometriis numerari solent. Mense vero nopi decrescebat Nilus, postquam in campos Aegyptiorum exoptatam fertilitatem contulisset. Scholiastes Arati p. 56 notat, mense Thol, qui Romanis est September, Nilum incrementa sua Consummare. Addit ibidem, Τω γαρ ψαωφὶ παυεται ὁ Nεῖλος, ος ἐςι κατοι Ρωμα ους 'Oκτωβριος. Eo igitur mense non minus avide Aegyptii numerabant decrementa fluvii sui, atque antea illius incrementa notaverant, ut agros iam conserere, et pisces etiam, quos Nilus relinquebat, capere possent. Eo forsitan respicit Epigramma, quo nomina mensium Aegyptiaca veluti eXplicantur, Antholog. Lib. I cap. XCI p. Ipsi:
Vide et Aelianum de Animalibus Lib. X cap. 43. Vterque igitur mensis a numerando apud Aegyptios nomen accepit: Epiphi, quod in eo numerarent Nili incrementa , Hopi, quod attenderent ad decrementa. In Tabula Bembina, quae , uti arbitror, praecipua Aegyptiorum, per totum annum, Festa nobis in imagine symbolica exhibet, mediam regionem auspicatur
Nilometrium portatile, de quo in Pantheo. dixi Lib. Ivcap. III S s , eamdemque regionem imago plane simi-
m Vulgo legitur etiam in nova editione tom. 1 p. 3s4. Paulo rectius H. Grotius δ . Squammiferi generis praeda est bona mense Pri L .
Scribi oportere in Epigrammate monere haud ne glexit Cl. Messelingius in Diatr. de Iudaeorum Archontibus P. 8, euius etiam observationes p. 38 ac seq. de forma am
ni Aegyptiaci possunt comparari cum iis , quae Iablamstiuι. hic et alibi, de eadem disputavit.
240쪽
Iis claudit. Prior figura videtur esse consecrata Nili. incremento, posterior decremento. Nempe utroque
mense, Epiphi, et Hopi, Festum agebatur, ob eam rem, quam dixi, institutum. Vide Plutarchum de Iside et ostr. p. 372, ita scribentem: Τη ὀγAη φθι -
μετοι φθινοπωρινὸν ἰ 1 μερίσω, ubi aliquando suspicatus fui pro γενωα ου debere legi γενέθλιον , ut in Calen-χario Festorum Aegyptiaco ΜS. a me. fuit Ostensum. Sed omnes nostrae hae rationes corruunt, si conside-TeS , nomina mensium Aegyptiaca locum habuisse in anno ipsorum, non fixo, sed vago. P A Ρ Y R V S. Planta Aegypti celeberrima, quae ad ripas Nili crescebat. Ex ea Aegyptii chartam conficie-hant, eamque ad varios insuper usus cn) adhibebant. Vocem Aegyptiacam esse, nemo facile inficias iverit. Et veteres ob quoque id testantur. Τargum Hierosolymitanum . ad Exodi II .. s vocem I d, quae iun- cum significat, reddidit quod se non intelligore, Drusius ad illum locum fatetur. Sed videndum,
an non forsitan hic lateat vox Aegyptiaca panri. Iesaiae n) De planta et multiplici eius usu in Aegypto multi
multa, sed inprimis O. Celsius pari. I Hierobotanici p. 137 - 152, Comes de Culus in Comment. Acad. R. I script. lom. XXVI P. .u67 - 326, et F. S. de Schmiis in opusculis, quibus res antiquae, praesertim Aegyptiaeae, explanantur P. 367 - 379. . Quae alii observant, aut sunt fere eadem, aut minoris momenti videntur. ο) Hrγηictus in Eclogis Att. p. 13a: Π μειρος ' τοπα-
γυπτον πλάρ M. De Origine Vocis Aegyptiaca eruditi recentiores vix dubitant, sed veram etymologiae rationem se ignorare haud dissilentur. Conlectura Ablamstu, quam ipse supra p. so incertam iudicabat, an sit verisimilis, dicant , qui meliora queant docere. Probata autem est a Seholletio in libro, cui titulus, Repertorium fila Biblisthe undMorgentindische Litteratur X HI Thell, s. a I.