장음표시 사용
301쪽
subdubitavit. Ego nequaquam exissimo, inquit, A inptiorum Sacerdotes, dum hanc crucis erilem lapiadibus inciderent, eorum, quae Christo epentura erant, notitiam habui . Adeoque sine dubio aliud quid per hanc suam figuram indicare voluerunt. Nec etiam Gentiles id agnoverunt, quod Christiani ex hac figura conspecta sibi imaginabantur, etsi tale quid subinnuat Rufinus. Socrates ait: Christiani signum eo dicenies salutaris Chrsi pa nis, propriam religionis suae
notam , crucem scilicet, esse censebant. Sequentia eius verba ita vertenda eta censeo: Gentiles xero dice- Christi commune est cum Serapide p Si tam cter ille crucem refert, crux illa alius rei nambolum erit Gentilibus, alius Christianis. Aliud mysterium hic latere, memoriae prodidit Abenephius Arabs, apud Le mone in noris ad Varia Sacra p. 862, 862. Αuctor db Historiae Coeli putat, figura hac designari
Nilometrium, I om. I p. 5I, 52. Richard Pococke, Description of the Εast Vol. I p. 93, scribit: These statues Bape each of them in one hand the orsi sitis an hanGD, ita is sata to represent the fur Elements. Assentior Doctissimo Viro La Croetis, Histoire du Christianisme dans les Indes Lim v I p. 43o, R., existima ti, figuras illas, quas pro crucibus habuerunt eruditi, nihil aliud esse, quam phallos, adeoque repraesentare illam viri partem, quae generationi inservit. Ρrobat hoc ipsa characteris huius hieroglyphici sigura, dummodω meminerimus, picturam Aegyptiorum valde rudem suisse, quod monent veteres, quodque residua gentis huius monumenta testantur. Vero dissimile non est, ex hac figura phallica desumtum fuisse hunc Astr
momorum characterem quo Venerem designant. Praeterea refert Socrates, eos, qui literarum hier
glyphicarum notitiam habebant, indicasse, characterem illum c d Abbas Aucte, idem ille, cui debetur is Spectaeis de
302쪽
illum designare vitam futuram, in quo consentit Rumnus: idque verum puto; sed hoc phallo, sive μορίωτ te γεν-- α ω, apprime convenit , quippe quo mediante vita producitur, quae nondum existit, sed tamen futura est. Vide, an huc etiam spectet illud Plutarchi de Is et Osir. p. 36s, δοκει γεν 1τικάμ μορίω τὴν ψυ πιν ἐοικένα το θριον. Ad haec, in sacris Serapidis , de cuius templo illic sermo est, phallos frequentes in usu fuisse, ipse Socrates observat capite prae-Ced. xvI Lib. v, ubi de Theophilo Alexandrino Episcopo scribiti Serapidis pero et aliorum deorum seria, quam ridicula essent, ostendit, phallos per modium forum sublimes ferri iubens. Et in universum phallorum in sacris Aegyptiorum maximum usum suisse, sicuti etiam character ille in omnibus fere Aegy- Ptiorum monumentis conspicitur, et magna sub illo phalli symbolo latuisse mysteria, veteres omnes testantur: qua de re aliquid dicemus in articulo Quod autem et Rusinus et Socrates narrant, aliis literis hierog6phicis Aegyptiorum indicatum fuisse, sinem
tunc habiturum Serapidis templum, cum nota crucis apparuisset, et fictionem magnopere sapit, et sibi ipsi. repugnat. Si enim character ille crucem repraesentat, ab initio conditi templi crux conspecta fuit; si vero nota crucis non apparuit, nisi cum templum Serapidis esset diruendum, quod historiae a Rusino et Socrate narratae Congruit, character ille in templo Serapidis ab antiquo pictus , fgnu crucis neutiquam haberi potuit.
ΣΟΣ. Varie enim scribitur nomen. Ichius, Σαμ- νουχος, πλεχη γνεται εν Αἰγυπτω, ἄλλοι μάραθον καλουσιν Vbi Guietus et Salmasius, pro μαραθον, legendum esse iudicant ἀμαρακον. Quam in rem adducunt verba Diosioridis Lib. II 1 cap. 47, κρατιεον τὸ Κυοκνὸν καὶ Κυπριον, δευτε'
303쪽
ρεύει δὲ τουτου τὸ Αἰθυππιον. καλεῖτα υπὸ Κυ κηνων καὶ των ἐν Σικελια de χάρακον; et haec Servii in Virgilii Aen. r. 697 ce : Amaracus puer regius umguentarius fuit, qui casu lapsus, dum ferret unguemia, maiorem ex confusione odorem creavit, unde optiama unguenta Amaracina dicuntur. Hic postea in herham Sampsychum dicitur versus, quam nunc Amaraeum dixit. Plinius Lib. XXI cap. II , Amaracum
Diocles Medicus et Sicula gens appellavere, quod Aeg plus et Bria Sampseuchum. Idem eodem Libro cap. sta , Sampsuctum sive Amaracum. Columella Lib. x Vs. III, Nataque iam veniant hilari Sampsucha Canopo. De Amaraco Aegyptia loquitur Athenaeus Lib. xv p. 676. Sampsuchum nomen esse Aegyptiorum, testatur Plinius i. c. c C. Videndum , an Sampsuchum dictum fuerit Cctu IICDYEI sampsichen , tanquam dicas kerbam unguenti, vel Mnguentariam cga.
ΣΑMΦΩΣ. Π pomarathrum. Appendix Disco' ridis Lib. III cap. 8a p. 455J.
ptia. Quamvis hoc nomen in libris antiquis Graeco rum et Latinorum non occurrat, meretur tamen hic attin. e) Plura dabunt interpretes Hefessi V. Σαμψουχος, in . primis Alberti. Legendus omnino Salmasius, de Sampsu- Cho eiusque nomine prolixe disputans, in Exercit. de Η
f) Nec dubitant alii, in quibus cir ophilus Disserta Misc. p. 191. Aegyptios sua lingua Sam uehum appellata Σοφο, testatur scriptor appendicis ad Dioscoridem p. 454. - gb Hnguentum ab Λegyptiis dictum esse sivm certo novimus; non item, an Cerax signinearit herbam, nisi et CILE , quas voces ea noti Re poni docet Lexicon, non discrepare existitaeinur.
304쪽
tingi, quandoquidem recentiores passim nominis huius mentionem faciunt, Hebraei autem suum et
Arabes hi λ iis ab Aegyptiis videntur accepisse. In Nomoires des Missions tom. II pari. I P. I 87 et tom. v P. Illo appellatui Saniar. Sed ab aliis Sant dicitur. Audiamus Prosperum Alpinum de Plantis Aegypti pag. 6, haec scribentem: se Acacia, quam Sant Aegyptii appellant, in Aegypti locis a mare remotis nascitur; huiusque arbores copiosissimae in montibus Synai penes rubrum mare positis proveniunt. Sine dubio hanc arborem esse veram antiquorum Acaciam vel Spinam Aegyptiam, ex notis assirmandum est: praecipueque, quia nulla alia arbor spinosa in Aegypto re- Peritur, quae magis notis Acaciae tributis respon deat. Crescunt ad mori magnitudinem, ramosque sursum latius expandunt. V Quae observatio quam sit utilis, deinde nobis patebit. Idem nomen Sant servarunt alii plures. Vanslebius pag. Ir scribit Zante. Minus recte Rauwoufus in Hodoepor. Part. I P. II , et Part. II p. I 38 et Ira, scribit incolis dici Schaia, Arabibus Schamuth. Corrupte quoque nomen scribitur in P. Lucae Itinerario primo, Part. I P. 7s , et ab aliis. Pococke Tom. I Itiner. p. 69 et uos habet Sount, quod accedit propius ad nomen Aegyptiacum. Fuit hoc qua voce appellantur spinae mversione Coptica Genes. m. I 8, Matth. v II. I 6, Hebri v I. 8. Iam vero Acacia erat Mimosa spinis geminatis distinctis, soliis duplicato- pinnatis, ut Alpinus et alii monuerunt. Hinc arbor dicitur Ἀκανθα ab Herodoto Lib. II cap. 96, Dioscoride Lib. I cap. I 33, scribente, 'A κια φύεται εν Αἰγυπτω , Ἀκανθακ. α λ. , a Paulo Aegineta Lib. VII pag. 229 Ακανθα Αἰγυπτια, qui addit, dici ab aliis Arabicam , atque a Plinio Lib. xm cap. 9 Spina. Missis iam reliquis , tantum haec Semii adiungam ad Virgilii Lib. II Georg. v. II9, ,, Acanthus arbor est in Ae-
305쪽
gypto semper frondens, - Acanthus dicta, quae θλnis est plena. V Ex antiquissimo nomine Aegyptiaco suum iis, vel la in deinde derivasse videntur Arabes, qui hanc arborem suo sermone appellant a Skharad. In codice ΜS. Abu' inarii de Medicina et re Bolanica, qui quondam fuit Iacobi Golii, nunc servatur Waliae, aperte legitur, esse nomen Arambicum Spinae arborescentis, Aegyptiis vero Ia -- fant dici. Hoc me docuit, cui tam multa debeo, meus La Croetius. Non dubito, quin et Hebraicum
uocabulum ridui sive crura denotet quoque Ac
riam, contractum ex ridaet', ortumque ex Aegyptiaco Dd Non nescio. aliter visum fuisse viris eruditissimis , arbores explicantibus de laricibus, citris, pinis, cedris. Postremam sententiam approba runt Villa andus, uesterus, Cocceius, multi alii, in quibus etiam Vitringa Tom. D in Iesaiam P. 4IO,
monens, Spinam Arabicam sive Aegyptiam tam Cras sam non fuisse, ut columnae et asseres Tabernaculi ex ea confici potuerint. Attamen testatur Herodotus i. c. malos navium Aegyptiarum ex Spina confectos esse, ee Hieroumus in Comment. ad Ioel. III. I 8 tam grandes
esse istas arbores scribit, ut latissima ex illis tabulata caedantur. Addit Theophrasius Lib. Iv Hist. Pl. cap. 3,
Spinam esse arborem magnitudine excellentem, quippe duodecim cubitorum, et tectis navibusque faciendis idoneam. Quibus testimoniis si observationes recentiOPm perlegetarum de Spinis Aegyptiis et Arabicis adiunguntur, dissicultas a Cl. Vitringa aliisque Obmota plane tollitur. Quotquot hactenus tentarent originem et notionemi vocis nuν invenire in lingua Hebraea, frustranegm navarunt oper m. Quaerenda multo PQ '
306쪽
AP SCRIPTORES VETERES. assarius est in Aegypto, uti supra indicavi. Ex tu det
facile natum et ex hoc contractum nuIT. Quod si verum est, ultro quisque intelligit, me nouinconsulto hic dixisse de nomine patrio Acaciae si veSpinae Aegyptiacae, de qua consuli velim Salmasium in Exercit. Plinian. pag. 369 - 385, et de HOMOuymis Hyles Iair. cap. CIII chb. SAPON Advena, vel Advenae. Quod ex Plinio di stimus, qui Lib. v I cap. 3o: Inde dierum duodecim Mar , Aegaptiorum oppidum, qui Psammetichum fugerint. Bion aurem Sapon vocat, quod ille Aristocreon ) Epar, et ipso nomine advenas ait significari. Ita editio, qua . Utor, Dalechampii. Quae si genuinam lectionem prae se
fert, nominis huius nec dissicilem, nec longe petitam rationem reddere poterimus. . . Namque dialecto Sahi- .dica, vel superioris Aegypti, Ium E dicitur μετοι-κEcria, transmigratio, in codice ΜS. de Μyst. Liter.
h) operam minime ludet, qui cum hisce comparet Rau-woss Floram orientalem p. 63, 64, Th. Hasaei Syllogeu
Differt. et Observat. Hilol. p. 17o-252, O. Osi Hier holan. Part. II P. 498-5O4, si S. II. Mangeri in Differt. de iis, quae ex Arabia in usum Tabernaculi fuerunt petitac Trai. ad Rhenum a. 1753 P. 4 -II, recusa in Germania, meritoque laudata a RHomullers in Scholiis ad Exod. X XV. S, sed minus recte adscripta tamquam auctori Cl. S.
Rapio. Cum Celsio, Mamio ac reliquis, Sittim intelligentibus de Aeacia sive Spina Aegyptia, facit Adansn in Comm. Acad. R. Scient. Paris. a. 1773 p. 12. VideS, homines doctos nostra aetate ivisse in Hieronami sententiam , probabilem illam , sed diu reiectam. i ) Conser La Croetii Dexicon p. I9o, item versionem N. T. Sahidicam Matth. I. II , Ia, 17, ubi legitur AulumE. Graecussi μετ iam Act. VII. 4 in . ea redditur
307쪽
est , per idiotismum Copticum , fgnificat homines
transmigrationis, τους τῆς μετοιαεσίας. Quod Latini non melius quam ahenm exprimere possunt. Posset etiam Sapon vel Sopon exponi vin muriE, Caput transmigrationis. Erat enim urbs princeps illius regionis, quam occupaverant Sebritae, de quibus deinde dicetur.
SARA BAIΤΑΕ. Μonachorum aliquod in Aegypto genus, quod ita describit Auctor sermonum ad Patres in Eremo serm. xx I, opp. Augustini Τomo xcol. 1si 4: Tales fuerunt illi Sarabattae, de quibus terrio nobis scripsit pater Hieronymus, quorum genus essomni assectu vitandum. Ipsi denique in Aeg to erant in foraminibus petrarum habitantes, induti porcorum et boum pellibus tantum, cincti funibus palmarum spinas ad calcanea portantes ad cingulam ligatas, di .
scalceati et sanguine cruentati cavernas exeuntes, ad
fessum scenopegiae pergebant Hierosobmam, et Sancta
Sanctoru- intrantes, paupertatem et abstinentiam
praedicabant omni assectu serpare , barbas postea in conspectu hominum , sine redemtione epellere festinabant, ei sic aequisita fama et Iucro ad propria remeabant, solitarie gaudentes et epulantes supra id quod explicare possumus. Ipse Hieroumus, quantum scio, Sarabattarum nuspiam nomine meminit; sed facile apparet esse eosdem, quos in Epistola ad Eustochium appellat Remoboth, et de quibus suo iam loco D p. a 29, 23oJ dictum est. , Illi igitur vocabantur in Aegypto non tantum Remoboth, ΡΕΕιDdui , sed etiam Saraba tae , sive ipsi hoc nomen sibi adsciverint , sive iis impositum fuerit ab aliis. De his Hieroumus in Epistola indicata: Inter hos saepe sunt iurgia, quia, sevo v νentes cibo, non patiuntur, se alicui esse subiectos. Reνera solent certare ieiuniis, et rem secreti victoriae faciunt. Eorumdem mentionem facit Iohannes Calpa-
308쪽
-s, qui et nominis rationem patito accuratius eX ponere videtur, Collat. Lib. Xum cap. v II: emersit isiud Sarabaytarum genus , qui ab eo , quod semetipsos acoenobiorum congregationibus sequestrarent, ac sigiLIatim suas curarent necessitates , Aenptiae linguae proprietate Sarabaytae nuncupati sunt. Meminit eorumdem praeterea Benedictus in regula cap. I, Odo Guniac Lib. m Collat. Cap. 23, Petrus Damianus Lib. v Epist. Iv, Isidorus de Eccles. Ossic. Lib. II cap. I 6. Vide Mich. Le Ouien Prol ego m. ad Ioh. Damasceni opera I x pag. v II. Adde Caroli dui resne Glossarium Mediae Latinitatis in s ARABAI- π Α Ε, qui praeter alia etiam haec affert ex Glossiis MSS. Sarabattae, renuentes aliorum Disciplinam k . Michael Le Ouien vocabulum hoc ex Syriaco sermone exponi posse putat cl). Verum ex Cassiano audivimuS, esse vocem Aegyptiacam, et ex proprietate illius linguae sic nuncupari eos, qui semetipsos a coenobiorum confregationibus sequestrent, ac sigillatim suas
necessitates curent. Vereor quidem, ne Cassianus duo nomina, monachis his imponi solita, invicem consu-derit. Nam id, quod hic de Sarabattis praedicat, vere indicatur voce Remoboth, quae innuit viros solita - rios, Coenobia vitantes, et sigillatim victitantes. Hos vero Remoboth a Sarabattis diversos non esse, supra iam monui, et id ipsum quoque observavit du Fresns loco cit. origo nominis non est mihi explorata. Novi in lingua Aegyptiaca significare tonitru , Ρs. CIII. 7, Marc. m. II, IOh. XII. 29 et alibi; sed ex hac voce non video nomen Sarabattarum satis commode posse illustrari.
Acerbum Mares Ant. de DominIs iudicium de Sarabattis legitur in Binnami origin. Eccles. vol. m p. II. Ii Ita ante eum Bochartus pari. II Hieroz. lib. IV
309쪽
266 VOCES AEGYPTIACARΣA PAIII Σ. Vide brevi post in v. Serapis.
ΣΑ PI, Luneus, crescens in maribus et locis patuis stribus, byblo sive papyro similis. Theophrastus Hist.
ατον' νεσι. Plinius Lib. x III cap. as, Fruticosi essgeneris et Sari circa Nilum nascens, duorum ferma bitorum altitudine, pollicari crassitudine, coma ρ Hri, similique manditur modo cm . Ex ista Sari conficiebantur Psiathi aliaque multa a Μonachis edEremitis; unde frequens iunci mentio reperitur in regulis Monachorum Aegyptiorum. Quoniam Sari papyro est similis, ut Theophrastus i. c. observat, veniunonnunquam nomine Θbli et pamri, a qua tamen dinfert, qua de re videndus Melah. Guillandisus in Commentario in Plinium de Papyro Memb. VII p. 2O2 no 3 . edit. Amberg. I 6 Ia. Observari potest , Sari misch kastali, Turcice dici Cosacos calami vel iunci sulpi. Uid. Demetrius Cantemerius in Historia Impp. osmaniadarum p. 4ost, not Io, et Parte rap. 43s ed. Germ. Quoniam in illis Coptorum libris, qui in nostris manibus sunt, iunci illius mentio non fit, mirandum non est, nomen illud non occurrere separatim. Sed occurrit tamen in compositione. Cum enim mare, quod Vulgo appellatur. rubrum, sinus nempe Arabicus, perpetuo in Coptorum libris dicatur
m J In Hefchio vulgatum est, Σαρω ' σαρὸν, φυτόν κ. τ. λήλ q. l. Vide Albertium. Pro σαρον legendum σαρι, et in Plinii verbis frutectosi pro fruties, monet Salmami in xerc. Plia. P. 7Q6.
310쪽
Φ,Data UNAps, mare Sari, cuius exempla occurrunt
ego quidem existimo, Aegyptios mare illud sua lingua a iunco cognominasse. Et videntur Hebraei id ab Aegyptiis accepisse, utpote qui pariter idem mare vocitare solent 'ad α' , id est, ut non pauci interpretantur, mare iunceum. Ita Aben Ezra, citatus a Fagio in Exod. x III. I 8: Dicunt nonnulli mare vocari eo nomine, quod per eius circuitum nascuntur pamri; et R. Salomo apud eumdem: so PH iqncum significat, quo nomine mare illud appellatur, quod calamorum et Iamrorum copia in eo nascatur. Et hanc quidem denominationem rei ipsi apprime congruere, testatur Vincentius Le Alano Itinerar. Lib. I cap. 8, ubi hunc in modum scribit: iuxta mare rubrum magnam arundinum copiam crescere, quibus progressu temporis pro creantur insulae, indeque ad littus laboriose appellitur. Adde Thesenot Voyage Part. I Lib. II cap. XXXII rp. ssa n). An eadem de causa Nilo fluvio nomen Sori vel Σm impositum fuerit, disquirere operae pre. tium est. Vid. in v. Σ-ις.
SAUSES. Μonachorum erat quodpiam genus in Aegypto, de quo Hieroumus haec memoriae prodiis dit in Epist. ad Eustochium de custodia virgin. pag. 44 τTria sunt in Aegapto genera Monachorum. Vnum Coenobitae , quod illi bauses gentili lingua vocant ς
nos in commune viventes possumui appellare. Vbi omnium primo de vera et genuina vocis istius lectionadispiciendum est. Vulgaris lectio est Musis, quomo- ido vocem hanc etiam repraesentat praeclara Martim' ' naei n) His similia eiusdemque generis alia dedit Iahonskius in
Diss. v de Gosen SIo, et in Ρant, . Aegypt. pari. 14 . p. 15I -IS3. Quae sua manu libro de Gosenitide adlevit, in editione nova cum lectore communicabo. Potest .co serri Seheleius in Repert. L. B. u. M. Lit. XIII. P. I 3.