장음표시 사용
341쪽
rint. Sed merito illam etymologiam reiecit Bochariis Geog. Sac. Ρart. II. Lib. IR cap. XIV. Esse namquolvocem cu Aegyptiam ., nititur testimoniis veterum. Pollux, Lib. VII cap. a 6 f Segm. 72J de lineis vestibus agens, Sindonem etiam-commemorat hunc in mo-,dum: Σινδὼν εςιν Αἰγυπτια μεν , περι λαον lx ανε , το νυν, δεκροσσον καλουμνον, ειρηται δε που καὶ τελαμν πινμιτης. . HerodotuS, quo loco condituram et sepulturam Aegyptiorum describit, L. II c. 86 postquam modum condiendi corpora explicuisset, haec; addit: Λουσαντες τὸν νεκρὸν, κατειλίσσουσι πριν αυτου τὸ σωμα σινδονος βυ ἡνης κατατ Πλη- ισα
Quae verba sic reddenda esse censet Steph. Le Mona ad Varia Sac. p. goa, Dyoisunt totum corpus dissectis BrisAndonii bassinae. - Ibidem vir ille eruditus, cuius
Lex. Hebr. p. I72I, ita tamen, ut mallet referre ad Arabicum illud verbum, non significatu laxandi, sed istam
di, qui superest in velum. Vocem esse Aegyptiani. monet Aserus de Bysso antiquorum p. 86; sed primum scribit; ,, Est enim Τ, ΗΠ , Sothen, quod pestem, imprimis laxam , splendidam, fimbria-
ram significat V. Deinde adiungit et se VesteS antiquorum ex lana non egebant fimbria. - at linteae vel ad minimum margine erant complicato. Aegyptii complicare vel plectere dicunt cucuri , , unde postmodum vestes linteae et asinae , fimbriatae , Vel complicatae . Vocatae 3 fuere. MEIt in , oento, qua voce Coptus utitur interpres Scripturae pro Sindone; unde et orta ipsa vox Graeca Σιν- Cons. Scholaius in Repert. l. c. p. 14, et Alimannus toni. Ira observat. in Libros N. T. p. 648. Nomen Aegyptiacum esse, monent quoque Braunius de Vest. Sacerd. 'Hebr. tom. I p. I48 et Munthe in observat. ex Diodoro Sic. ad Matth. xxvu p. 9s, sed eae8dem notationem Iepe
runt de urbe Sin , quae eli Pelusiuia in Aegypto. .
342쪽
rientionem Le Mone secit, adfert hoc Martialis Epigramma XVI Libri 1 I, -
Quid torus a Nilo, quid sindone cinctus olenti l. f. Ostendit stultas quid nisi morbus opes p .
quod sic explicat: Aeger se toro et lecto Nilotico Miscebar, et fasciis ex sindone paratis ad vulnera sua vincienda utebantur. Aliter autem, quod dissimulare no- Iim, verba haec, ex vetustis libris, legit et interpretatur Petrus Scriverius in animadversionibus, quas vide. Falladius in vita Serapionis p. Io edit. Meus r
δὸν ἄλλο επεριεβα το. Hic tamen et alibi Sindon aliae sensu accipitur, quam apud Herodorum. Vide P. Lucam in Itinerario III, Part. I f p 27 I. Aegyptii vestimentum' illud linteum dixerunt NE Jul, quod Coptorum libris saepe occurrit. Sic Μarci Yv. .46 vox ista Coptica semel iterumque ab interpretibus Regyptiacis pro Graeca σινα ponitur. Vid. et reIiquos Evangelistas in historia sepulturae Domini. Et nequis putet, interpretes Aegyptios ideo tantum his in locis vocem istam adhibuisse, quia in Graeco Gνα legitur, iidem etiam οθονιον solent per idem istud vocabulum
reddere, uti Iohan. c. XIX. 4o. Nam, quod in Graeco legimus, ελαβον ουν τὸ σωμα του 'Iησου, καὶ ε - σαν ρα τὸ εν οθονίοις, Copti interpretes ita expresserunt ,.
verterunt id est, vestimenta linea, quod alias dicunt ri 18 C IUΔη, vestimentum lineum , quomodo. iidem vim verterunt M. X. II.
343쪽
xI. s, et αλνων Levit. VI. Io, XVI. 4, item ἔρια ον ςιπιαῖνον, Levit. SIN. 47, .59, EX Omnibus autem locis, ubi in III in occurrit, satis apparet, proprie intelligi vestimenta, vel tunicas interiores, ex lino, bysso, aut coninili materia confectas, quibus aut Vivi , aut mortui amiciebantur, etsi non numquam illius Sindonis latius etiam pateat significa,tio. Vocem hanc retinuerunt Copti in hodiernum us que diem, in communi vitae usu, quamvis illi lingua soleant uti Arabica, Aegyptiacae sere plane rudes et ignari. Intellexi hoc ex Epistola Du Lernatii e Societate Iesu ad Patrem Pleurian, quae extat Tomo II des Nouueaux Memoires des Missons , ubi Part. IP. 6 haec occurrunt, digna quae hic transscribantur:
se leur Dire. Tout ea que ces matheureux purent ob-σenis, clas, gleen cet et at, F pour Fauper Durrkarbes, iis se mettolent une serviette fur tis Epaules. En mEmoire de cetra humiliante subition, iis portentencore alourrara fur le3 Epaules une Espece des se visites, qu'iis appellent Sonto. Est Sonto sine dubio uim in. Pertinet huc locus Udori Etymolog. Lib. XIX cap. Xxv I : Anobaladium clege Anaboladium, Gr. αναβολαῖον ) amictorium lineum feminarumst quo humeri operiuntur, quod Graeci et Latini
hus Aegypti et Phoeniciae, inter Casium montem, urbemque Ostracinem, Graece Σιρβ-ὶς et Σερβωνια Vide Cellarii Geographiam antiquam Africae p. 26. Λ mari lacus ille ducit ad id, quod a veteribus vocari
344쪽
silet qui si dicas eruptionem; quod Celtarius
minit idem huius ἔκρηγματος L. I p. 45. Plinius Lib. v c. I 3 istud r ρηγμα vocat emersum cw . . C terum, quia in sabulis Aegyptiorum iste Sirbonis lacus traditur domicilium esse Typhonis, in quo occult eur cx) , forte id occasionem praebuit alii fabulae, quam Plutarchus commemorat in Lib. de Iside et Osiride p. 353, quod nempe Typhon in lucem prodierit
mec justo tempore, nec loco Consueto, ex utero maesterno,. Verum Praemature, latere matris suae disrupto Quod ad lacum ipsiim attinet, eius descriptionem iam dedimus ex Strabone. De eodem Diodorus ita loquitur Lib. I cap. 3o: In medio cavae Θriae et Amrapti. Iacus est, latitudine perquam angustus, sed pr funditatis. admirandae ς . longitudo ad C C flaria ericurrit; nomen ei Ser bonis. Si qui imperitia loci propius accedunt, periculis insperatis involvuntur. Sir Erior, enim cum sit abeus , fascioequo similis, et vasa
o τὸ In editis plerisque. etiam Almelov. p. IIoa, legitur hic ἔχουσι. sed ia codice MS. Medi O εχουσα , ut ad oram libri mei A. G noxius notavit: quae lectio videtur praeseis Yenda. In eodem codice , pro Κάσιον, scribitur h. L et deinde Κασσιον. Minus recte, iudicio Salmasii ad Spartiari Hadrianum cap. 14. Conferri potest Messelingius ad Ani mini Itiner. P. 15s, a Cons. Casaubonus ad Strabonis lib. I P. II , et Felingius ad Diodorum Sic. tom. II P. 368. x Herodotus m. s, Schol. ad Apollonium mod. II.
aetas, Eustathis; ad Dion in Perieg. v. 253.
345쪽
fabulosi littoris crepidine undique circumfusus, quando Austri perpetuo flant , magna pis arenae ingeritur , quae superficiem aquae obscurat, paludisque adspectum
ita terrae assimilem facit, omnino discerni nequeat. Ideo multi, natura loci non praec nita, cum totis ibi exercitibus absorpti periere, itinere abe rassent. Quod ipsum confirmat Lib. xv I cap. 46r Persarum rex - 'gna versus Aeraptum profert. Ad magnam vero paludem Sirbonidem , ubi, quactharathra νocantur, occurrunt, imperitiam locorum exercitus partem amittit. Vbi Diodorus lectorem ad Librum I remittit. Et certe illic monet, cap. 3O, Campos circa lacum Sirbonidem appellari barathra.
Strabo Lib. xv I p. 526 IIo9J, ubi de Mari Mor
tuo in Palaestina quaedam dixerat, haec addit, quae ad lacum Sirbonidem spectare videntur et 'Eν δὲ τρεις κα λουμιενας Ταριχείαις , η Mρινη si εν ταρὶ χειας αςείας παρεχει, φύει δὲ δενήρα καρποφορα μηλέως εμ μφερῆ ' χραοται δ' RIγωπιοι τη ασφαλτω προς τας τα- τον νεκρών. Haec, inquam, videntur ad lacum Sir bonidem spectare. Nam loquitur de ταριχείαις , quas fuisse in Aegypto, et plures numero, et celebres, satis constat. Vide Stephanum let. in Ταριχεαι, ibiqua notas Berkelii et Hopenit. Ac sigillatim Ταριχειών Πηλουσι- Ταριχηῖων τ- Ποουσιακίν, in edit. eseselingiana, J mentionem facit Herodotus Lib. II. C. I s. Et vero Sirbonidem lacum fuisse prope Pelusium ad Orientem , Veteres Omnes docent. Praeterea SIrabo nem vidimus tradere, Aegyptios lacus huius bituminctuti ad condienda mortuorum suorum corpora. Sed idem hoc, ut verum fatear, scrupulum mihi iniecita Testatur enim conceptis verbis Diodorus Siculus Lib. XIX cap. '99, bitumen, ex Mari Mortuo Palaestinae, in Aenptum transportari, et ad mortuorum condituras vendi. Non memini , me apud alium quemdam scriptorem de bitumine lacus Sirbonidis quidquam legisse. Itaque eam in rem pluribus adhuc inquirendum
346쪽
esse puto. . De Lacu Sirbonicis porro et haec observa Aristidis verba ex sermone Aegyptio fol. 94. a. edita Graec. Florent. 'H ν Σερβωνὶς λιμνη περιψ ω
ἔρχετα του Nεἱλου τὶς απορρους, ουδερ δεομαι λεγεω 'cτι δ' εκφευγει τους ορους τοὐ 'Eφόρου, ἐξ -δπον. Videtur Ser bonis esse nomen Aegyptiacum, compositum ex XE', spargere, dispergere, et AviI , foetidum, quibus accedit terminatio Graeca. Est in tur Serbonis lacus, qui spargit foetorem, quemadmodum lacus Α haltites in Ρalaestina, de quo idem testantur Diodorus Sic. Lib. XI x sap. 98, et Plures alii, veteres ac recentiores is .
ΣrPIΟΣ, nomen regis Thebaeorum , quod M. tosthenes interpretatur υιὸς κορρης, addenS, ώς δε με . ροι, ἀβάρκαντος. Salmasii explicationem, in libro do Annis Climactericis p. 567, iam alibi cet) comm moravi et reieci, quoniam nomen Σίριος non tantum Graece ab Eratosthene vertitur υιος , sed υιὸς κορρης, psius maxillae. NHys in omnibus Coptorum libris . . . signi-
di Comparentur, quae scripsit Iabonskius In Pantho Aeg. P. III p. 64-66, I -Io7. Quae autem ille in hoc Glossario disputat, ea in compendium redegit et deis scripsit Scholaius i. c. p. 12. De Origine nominis Sectonis aliter iudicasse videtur Chr. Mulier in Satura observat. p. 348, qui conferri vult Arabum ερβων, et cum sibilo σερβων. actionem oecultandi et demergendi insinuans. De notione vocum 8 curi et YEP sive γ'cup vide Lex, eon La Croetianum p. I 4, 164-.I7o. ce In Venuli Chronologia S. LOm. II p. 7 7. . '
347쪽
sM . . . v. O. TS REGYPTIACAB ifignificat silium; atque in versione Coptica V. et N. voxs soNOXSJ dicitur de maxilla. Est i igitur
ino 'κ ad literam Mi ibin . Quam vero O, irem, rex Thebaeorum Aegyptius fuerit dictus silius maxillae, divinari non possum prae defectu monumentorum historicorum ι aut elistm, ' cur αβασκαντος, aDimidia vel a fascinatione ιμ-3 et immunis ς quos postremum sitne prioris tantum illustratio, an vero interpretatio nova et diversa, . nunc quidem intactum relinquo. Aliorum autem esto iudicium de mea coniniectitra, ex qua apud Eratosthenem Pro i ιὸς κόρρης te gendum ὐίὸς κορης, 'iur virginis, hoc est, filius opinione et exspectatione citius natus e matre, quae adhuc nuperrime pro virgine habebatur, cuiusmodi filii etiam a Graecis παρθενιοι vocantur. . Stat igitur Σίριο
Aegyptiace in Hy, FHU sic enim legendum no u HD, SHA, ut vitio typographico exstat apud nigno Eum silius festinanti Sed haec satis.
sIRIS est Nili nomen antiquissimum, et, ut puto sorigine Aegyptium. Occurrit apud Dionasium Perieg. v. 223, Plinium Lib. V cap. V, et Stephanum Byzantia in V. Intelligitur ex iisdem scriptoribus, nomen Siris maxime in usu suisse apud Aethiopes, ad Syenem usque et fines Aegypti habitantes. Auctoritate magnorum virorum inductus, ipse quoque a ) olim existimabam, nomen Siris et Hebraicum Ili 'Ist esse unum idemque. Nunc alia sum sententia. Neque mihi placent viri eruditi, qui opinantur, Sisin et Osiridem sive Osirin esse vocabula eiusdem originis ac signis
348쪽
ΑΡvD SCRIPTORES VETERES. ses Mationis Etsi Nilus potissimum ab Aethiopibus
nomine Siris appellaretur, Videtur tamen hoc nomenesio origine Aegyptiacum, et forsitan derivandum a vo- quae iuncum significat.ι Sed de his omni-hus dixi plura in Pantheo Aegypt. Lib. IV cap. I3 sqq. . : ,
ΣΙΣΤΟΣIXE PMΗΛ est nomen proprium regis
Thebaeorum , quo4 Eratosthenes interpretatur Ηρακλεος κρατος. Videtur scriptura nominis apud SIncel- tam corrupta, neque cum ea in concordiam posIe redigi interpretatio Eratosthenis. Hinc nata fuit coniectura mea, pro Σιςοσιπρμης legi debere Ἐρτο χερ- quam eXOrnare conabar in Annotationibus ad Arais
tosthenis Catalogum , quas Cl. A. des-Vignoles inseruit tomo II Chronologiae Sacrae, pag. 76I -763. De Priori nominis parte 1 ρτο . sive Ἐρτωσι dixi etiam Ἀ- Pr P. II, paJ. Pars posterior χερμο videtur esse, et accedente articuli instar litera x
G Postquam viri in republica litteraria principes, Sca- figer ue Emend. Temp. p. 37o , Se nus de DiiS Syr. I. IVP. 147, et qui sunt eorum similes perpauci, docuissent, nomina Nili et Osiris esse synonyma , docti homines quam plurimi eamdem opinionem amplexati sunt, etiam Millius in Dissertat. selectis p. 194, et Geordius ad Fragm. Liturg. Copt. p. 32I, qui et Nilum a Illura non diversum autumant. Contrarium tuetur Mulieros .in Satura obL eap. aet 4, de nomine Siris prolixe inprimis disputans. Quem si audias, Siris dicitur quoque Giris ψ GD Geir, Gris, Nigris, Niger, nominibusque istis omnibus inest nota nigredinis, a verbo πη , vel sive m , quod in pletisque linguis Orientalibus, et apud iplos Aethiopes, significat arsis, aestuavit , adustus fuit. . Nitio reliqu8, quae
349쪽
s O. Recte ergo 'Eρτοσιχερμ tur Draece Hρουιλέος κρατος Vel Ηρακλῆς κραταιος. SISΤRUΜ, Graece Σου ρον , genus crepitaculi, Aegyptiis proprii,3 quo in sacris Sacerdotes eorum utebantur. Quare Sacerdotes Isidis, et in universum Sacerdotes Aegyptii, nobis a veteribus describuntur. ut Sistrati. Hinc Martialis Lib. XII Epig. 29, Linigeri fugiunt, ealpi, Siserataque turba. Cons. Anonymus apud Suidam in V. Ἀγειρει et Σεγέρον, cuius sunt haec verba: ο δὲ λαφεῖν θέλων , ξυρεμ ται τὴν κεφαλην, καὶ το γένειον. καὶ ςολην Αἰγυπτιαν ἀναλαβγών , ἡν οἰ ' σιδος θερατευτῆρες ἡσθηνται , καὶ σε ρον σπισειων , - καὶ πολιν εκ 6Mως ἀμειβων καὶ τηθεῶ αγειρ . Ex quibus apparet, Sistrum fuisse sacerdotibus Aegyptiorum proprium, interque ipsorum instrumenta sacra locum habuime. Fed et alii, quando Isidis quaedam sacra celebrabant, Sistra movebant. Sic Tibullus L. I El. III. st . Non minus tamen ipsis Diis Aegyptiorum, quam ipsorum sacerdotibus attribuitur, praecipue vero Isidi. Eam igitur sic Opidius affatur, L. II Amor. Eleg. Xm, Per tua Sistra precor, per Anubidis ora verenda. Ierius Haccus Argonauti L. Iv, V. 416,
Spectar as area Phari jam ripis addita, jam qua Aspide eincta comas, et ovanti persona Sisiro.
o anilius Astron. Lib. I extris
350쪽
Atque 'ipsa Isiaco certarunt fulmina Sis or
Et certe in vetustis Aegyptiorum monumentis Itis non raros conspicitar manu sua Sistrum geretis , et veluti quatiens. 8istrum Ita destriin Apuleius Metam. L. x IP. 24O .s 759,' o V editi Oudend. J dextra quidem ferebat aereum crepitaculum, euius per ungustum Imminam, in modum Mithei recurvatam traiectae mediae paucae virgulae, crispante brachio ergeminor ictuι trigeminos iactus, J, reduebam argutum sono-Uem. Quae Apuleii verba P ex ipsis Sistrorum imaginibus, non raro obviis, facile illustrari poterunt: Addendum est huic Apuleii descriptioni; virgulas; quae
Sistrum transeunt, et, concusso Sistro. tinnitum sonorum edunt, referre speciem aspidum Isidi sacratarum , et in summo Sistro conspici felem, cui tamen nonhunquam vultus humanus assingitur: Haec omnia ad sacra Ilidis a sacerdotibus referebantur, et mysticis rationibus nitebantur. Quae sic exponit Plutarchus deIL et Osir. p. 376 edit. steph. . 'Eμφώνει δε καὶ τὸ o si ρον, οτι σε ε 3πι δεῖ τλ οντα καὶ μή που, παύεσθαι φορας, . αλλὰ oliν Hςπειρεσθα καὶ κλονεῖσε uti κω, ταδαρθανοντα, και μαραινόμενα Τον γἁρ Τυφώνα ψα-σὶ τοῖς σειςρρις αποτρέπειis καὶ ἀποκρούεσχαι , λλουν- τες, ότι τῆς φθορας συνδεουσης και ιςάσης, αυθις ἀναρολυει τὴν φυσιν καὶ αν σι δα τῆς κινμεως ἡ γένs. σις. του δε ιυχρου περιφερους ανωθεν ἄντος ς ἡ ἄψιe cd περιεχει τοι σειόμενα τέτταρα. κοὰ γαρ ἡ γεννομενη καὶ φθειρομένη μοῖρα του κοσμοb περάνσαι μὴ, υτ, τῆς σε νιακῆς σφώρας, κινεῖτα δὲ ἐν αυτη παντα καὶ μεταβαλλεται λα τω τσταρων ςοιχειων, τῆ ἀμ- λ του σεχρου κατα κορυφὴν Dτορευουσιν ἀλουρον,
d) Pro me legendum est ἁψὶς. cum Baxtero, Bentisis, Marklando, Squirio, qui in ipsum textum recepit P. ISI, et Cl. ttenbactio. - .Pro γωομίνη alii γεν iam, alii