장음표시 사용
351쪽
tis . in Philostrati Imagines T. I p., 64, 65, Ang. Mita. Gauo, Cabinet Romain, qui et figuras Sistri
exhibet Part. III num. X v. xv I. xv II. Quales figurae etiami, Occurrunt in Leonardi Augustini Gemmis et Sculpturis Part. I num. v I 4, in Begeri Τhesauro
Brandenburgico, iri Pignorii Tabula Isaca, et in aliis Antiquitatur' cpllectionibus cG. Osiri vocabulum, quod etsi proprie de solis Aegyptiorum numinibus, fueris et sacerdotibus adhibetur , creditur tamen vulgo non esse Aegyptiacum, sed Graecum cs . Dictum
M De vario sistrorum AegyptIacorum genere et usu Cum multi multa scripserint, quae repetere nihil attinet; tantum monebo, eruditos interpretes Antiquitatum Herculanensium , Le Pitture Antiche d'Ercolano, plura de Siltris monuisse lectu digna, tota II P. 3Io, 3 II, 318, tom. VLII p. I , Scribunt autem Venuti et Amadutius tom. HI veterum Monumentorum Matthaeiorum p. 49 se Medicet Tablini Sistrum omnium ornatissimum descripsit iam Lotophus Blan- ehius, nosque et Matthaeianum , et Gualdinum, et Strog- Σianum ad viam Aureliam repertum, et Herculanense, et HVaticanum suspectae antiquitatis designavimus in noltra ad xl. Bamdinium Epistola, quae in Florentinas Ephemerides Novelle Letterarie di Hrenae deI I773J inlata fuit. In quibusdam etiam monumentis antiquis aliis vere non conspici Sistrum, observat L. Minkemann in Praef. ad descriptionem Musei Stoschiani, et in Geschichte der Κunsi des Alteritiums Z. 7s. Quae triumvirorum, Antiquitatis studio. maxime celebrium, observatio si vera est, operae pre- tium faciet, qui, post Bacchinum , Tollium, Pignorium, Fabrettum, Mon auconium pluresque aliOS, denuo accurate inquirat in originem Sistrorum et usum apud Aegyptios. - DQuos ego .sidem novi, scripto es omnes vetereS ac recentiores Graecam vocis Sistrum originem agnoscunt, i Praeter unum Pasiam , c, s verba, citata ab Emenhormo
352쪽
eniim σει ον sxistimatur merbo σείειν , quia concutiebatur: et commovebat , Ut sonum ederet argutum, uti vel ex Putarchi et i Anonymii apud uidam ver .
gia , qui Sisbum de Iside inpentrice appellatum scri-hit, Ε tvmoL L. II c. 2I , presixa consulitionδ noueget. di vox Sistrum ἡο esst 'norigissis Aegyptiacae . quae res mihi adhuc dubia manet, quamvis reliquiae veteris linguae Aegyptiae, quae supersunt, non ferant suppetias ad istam vocis originem Aegyptiacam illustrandam quodham tunc fuerit crepitaculi huius Ae gyptiorum sacri nomen vere Aegyptiacum , quantum memini , . a nemine veterum troditur. Non videtur aberrare a Vero, quod reruni harum calleηtissimus Mat. Vos La Gozα observavit, meque d8cuit, Aetaptios sermone suo proprio instrumentum hoc appellassis
MExb Eu, quae vox proprie crepitaculum significat, vel instrumentum Musicum , quod, pulsatum auc com motum et quassatum, sonitum odit. VI Sare enim' est movere, et concutere, Ps. XXI. I, Aet. XII. T. Inde
KTu Esub ab interpretibus Coptis reddi solet vox
te verum Sisbi nomen Aegyptiacum fuit CEU CEN.
Nam I Cor. x m. I, ubi in Graeco est χα ος ἐχων,
ad Appuleii Metamorph. p. 7m, haec sunt: Ssfum FNus. . nptiaca est tuba, euin qua 'm describitur. Sed Glollatoris, qiu vixit seculo EI circiter medio, auctorit 3 non est
353쪽
cinnitu aeri . adeoque Sistrorum ,: quae ex aere erant confecta.' 'De sonitu Τubarum Exod. x Ix. 16 quoquct Iegitur. Ei Jpsa haec vox ad formam vocis Graecactim is propius accedit. Est vero,' uti et KEIL EM , eo modo formatum, ut veluti sonum instrumenti crepitantis imitetqr. - . - .
. SΙΤΤΙΜ, arboris species, cuius saepe mentio in. V. Testamento, et quae illic dicitur Sunt, qui vocem velint esse Aegyptiacae originis; nec immerito. Scripsi de ista voce, mense Augusto a. II I , epistolam ad Clodium Lipsiensem, et de vocibus quibusdam aliis Hebraico - Aegyptiacis. Confer autem, quae supra monui in v. Sam vel Santh p. 26o-a63J.
. . r. . . . , , g - - . . . a
' ΣΙΦΩ Α Σ, Ο Ἐρμῆῖς , υίὸς 'Hφαςου , nomen regis Thybaici, ex 4ntsrpretatione Eratosthenis apud Eusebium in Chronico Gr. p. 23, et SIncellum P. . Ist . Dicebatur quoque Ἐρμο, non Mercurius, ut male vertitur, sed Aegyptiace - Ermeh, quod nomen supra Dp. 68 J. explicui. De altero nomine Σιφυγάρ dixi sententiam in annotatione ad Eratosthenis Catalogum, in Vignoui Chron ol. S. tom. IIp. 763 , 764. Recte monebat Salmasius de Annis Climacter. p. 567, nomen eorrupte scribi Σsiva
e De propria ista vocis cΕΠcΕΠ notione dubito.
Videtur significare sonum quorumque instrumentorum Μusicorum. Σαλπιγγος ἡκος Hebr. XII. I9 Coptice redditur
354쪽
Σι ζ ; . existimabat autem legendum Σιριψθα, cum φθα, vel potius ab Aegyptiis appellaretur I- Canus, et ΤΗΡ, lingua ipsorum significaret filium unde NHy Uc tu bene verti poterat filius Vulcani. Quoniam vero Σιριψε ae nimium
recedit a vulgari lectetone Σιφωάς, malim legere Σαφ- Me, et hoc nomen ex idiotismo linguae Aegyptiae in . terpretari τον προς 's pata ον , vel τον 'Hφὰμου, nem-Pe ὐέν, ut vox intefra sit composita ex et Particula se, de cuius usu antea iam Γ p. 269, 27a Imonui Erat forte Sapistisas, dictus etiam Hen es , non diversus a rege Arminon, cuius meminit Censort-ntis de Die Nat. cap. Io, et qui alibi Armais appel
ΣΚ TUIS. Metis, desertum Aegypti in Heptano Ino, seu Aegypto media, qua Libyam spectat, quam incoluerunt. Anuchoretae Christiani, qui et huic loco id nomen indiderunt. Palladius in Historia Lausiaca
ψε es, et p. 62, Πρεσβυτερος τώ iterum que in vita 'tolemaei p. 83. Nomen hoc desertoe videtur impositum a Christianis de vitae suae generoe austero, cui illic assuefiebant. Quam in rem operae pretium duco adscribere verba optimi senis, illust cruditione La Croetu, in litoris ad me datis i in scribentis r in fine duorum Codicum Sariacorum, apud Assemanum tonia a Bibliotruoua Orientalis P. 563 ,s69,. observatur, Desertum Scetes signiscare trutinam
355쪽
tu, est mensurare et ponderare, eademque vox significat mensuram et stateram sive trutinam. Quamvis plerumque statera seu trutina plenius soleat dici axe -
Us, Levit. XIX. 36, Ps. LXI. 9, APOe. VI. 5, illoc tamen est a voce. 96, frequenter in Coptorum Iibris occurrente Cor dici FCT,' notissimum est N). De eiusdem loci nomine Arabico scribit C. Sicard, in Ies Nouueaux MUmoires des Missions tom. II p. 63:yappris en chemis Disant, que la Halae de Scete est . Bommis par les Arabes Chailiat. Videtur idem locus indicari nomine Scatina, de quo Renaudotus in Historia Patriarcharum Alexandriuor. p. I 43 scribit: is Fuisse tunc ait Severus sexcenta Monasteria in Aegypto, tam virorum quam foeminarum , Praeter ea quae in agris erant, Scatina dicta, quae, vox quid significet, ignoramus. ' Ad hanc terminationem magis accedit 'etustior Graecorum pronuntiatio io verbis Ptolemaei
i) Plura sorte La Croasus alibi annotaverat, quando. quidem Lahlanshius ad oram paginae MS. scribit: Addo ibi sin Assemanni Bibl. Or. i. I p. 563J notas MSS. B. La Croetii., margini exemplariS. sui, nunς Rei , allelas. V Quod exemplum ubi eum ma inae servetur, me fugit. .' ck) Adi Lis Croetii Lexieon p. 129, 13O. I Eadem repetiit Scholetius i. c. p. 14. m) in fragmento Thebaico apud Mingaremum , in Aegypti um Codicum Reliquiis p.CCLXXV, fit mentio montis tu, FI . . MOnet Vir doctus D CCLXXVI , eumdem mon- em Mmphitice vocari diversumque esse a de-
356쪽
ΣΚΥNI Ο ΣΟXΟΣ, Τύραννος. Rex Τhebaeorum, an Eratosthenis Catalogo, ex editione Scaligeri p. 23. Alii legunt, Ἀγκουνιος Οχυ τυραννος. Me in his nihil videre, candide fassus sum n), et adhuc fateor. Σ M A Ρ Α Γ Δ Ο Σ. Quamvis hodie nulli ex Aegypto psserantur Smaragdi, dubitari tamen non potest, quin Agyptus quondam hoc lapidum pretiosorum genere abundaverit, fuerintque Smaragdi. Aegyptii prae multis allis celebrati: quod idoneis, veterum' et recentio, Tum testimoniis prius comprobabo , quami de . Origine nominis dicam. Plinius Lib. xxxvri cap. 5 loquitur de Smaragdis Aegyliis, qui prope Copton, op pidum Thebaidos, ex cautibus eruuntur, dii que m morat Acthiopicos, acriter virides, itinere trium dierum a Copto inventos. Solinus in Polyhistore cap. Is testatur, Asiaticam Scythiam ςge Smaragdis patriam, Praecipuumque esse honorem Scythicis, addit tamen, esse et Smaragdos Aegyptios. His iunge Theophrmyum de Lapidibus p. as , cuius haec verba sunt: οἱ περιτοὶ - σπανιαι καὶ ἐξ ὀλίγων - οἷον - εξ Αι- γυπτου , κώ εκ τών Καταδουπων , καὶ Συήνης πρὸ. Eλες τινν et λιι - ἔτε η κω 'Iοα-ις ori
serto, quod a Palladio aliisque Σκητις vocatur, quemad-m0dum etiam alibi in s HNp, mons , in quo monasterii, Macarii Abbatis, et eς-He sive cKwse, desertum Udictum vulgo Scitis, aperte distinguuntur. 4. n In Moolii Chronol. tom. II p. 76O. Omitti non debet Strabo Lib. x VII p. II7O, 'ΕHδε τῶ τουτω prope Copton et Apollinis urbem situ
Vicam καὶ τα τῆς σμαραγδου μιεταλλα ἐς), καὶ αλλων λέ- . θων πολυτελῶν , την 'Αραβων, ὀρυττοντων βα&ῖς τινας μυῆ. Notavit autem A. Grono us in margine exempli mei
357쪽
Praeterea Geographus Nubiansis I 8 monet , non procul ab urbe Asvan, id eit, Syene, ad latus Nili meridionale esse montem, in cuius radicibus extat so- dina Smaragdi in deserto ab aedificiis remoto, nec reis periri in toto terrarum orbe Sin ragdum, qualis in hac fodina, quae fossoribus . est perfrequenS , es , ex qlia
deinde in loca quaelibeo distrahitur. , Similia leguntur. apud alios scriptores Arabicos, de quibus Herbelat in Bibliothήque Orientale P. I ΑΙ et 58O/OO. 'Λtque
cinis L . J includi. Nec tacendus Epiphanius, cuius
liber de x Ic Gemmis in Rationari summi Sacerdotis Hebraes-rum primum integer e codice Vaticano Latine ex antiqua 'versione editus est: Rlimae a. 1743. Scribit autem P. I i, Ias, 'Sunt et alii Smaraedi in Ddia - in Aethiopia; et pag. . 24 - 19, Esst enim mons introrsus in Mari Rubro, quod lic appellaturέ in ipso gressu citares.) regionis In dorum; - Smar gdinum vero sic vocatur insula modica, ex adverso sita Beronicae , in qua porrus est Indiae dirigens ad Thebaidem; - contigua est autom Beronicae, quae sic appellatur,. regioni Elephantinae , nec non et Telini ,s Talmi, quae uxta Apgypti memoratur . in .Antonini It .. P. 16 IJ quae nunc a Blemis. obtinetur. Corruerunt autem montis huius metalla, suntque metalla alia in ipsorum Barbaria Blemmiorum Iuxta Telmeos In montibus constituta, quae nune effodientes Barbari Smaragdos incidunt ' Quae funt in isto Epiphanii restimonio de Smaragdis Aegyptiis. obscuriora, illustrare conatus est: F. Fouinius in notis, essentque intelleetii faciliora, si Graeca nos desiderarentur. Nam quae C. Geo erus, Petavius et Hilurus ediderunt, sunt tantum epitome libri, a Fo iginis Vulsui: quod L A. Fabricius vol. v II Biblioth. Gy. P. 424, 425, non Per 1pexit , Capeum immerito Ieprehendens , quia opusculum .
de lapidibus, inter inedita Epiphanii retulerat. p) F. S. de Sesmidi in Opusculis, quibus res antiquae praecipue AegVpticae explanantur. p. 353 monet, in diario Parisiensi ournal des 8avans, ' in 17S8 cirari Arabem, . qui ipse dicat se i ustrasse laas Smaragdi fodinas Aegyptiacas Locto dierum itinere a Kbus disias. Unum actuugam test monium, sed valda loeuntes , seriptoris Mabici, nati m
358쪽
Aegypto , et qui aut habitavit, aut certe in urbe Callira saepe commorabatur, seculo XIH circiter medio. Scribit enim Tei θθι in libro MS. de Gemmis cap. III, locum, unde affertur Smaragdus, cuius nomen in Cod. Florentino
scribitur , esse in limitibus: Aegypti et Aethiopiaci
prope Syenem, esse ibi montem quemdam, qui pontis siguram referat; in lito ponte esse fodinas, unde effodi et educi Smaragdos , rel. Addit deinde, indicasse sibi praesectura fodinarum in Aegypto, iussu Sullani iisdem praepositum, iusodina Smaragdi primum esse conspicuum lapidis quoddam genus, Talo dietum , deinde fodiendo inveniri pulverem mollem , rubri coloris, in quo habeatur Smaragdus Testa' tur etiam Teis chius cap. IV, nasci eiSdem in locis , in . quibus Smaragdus, de quo dixerat, atque una cum eo in is veniri , sed minori copia, gemmam , quae fit species Smaragdi. ' Verba Arabica e Codd. vi So primus attulit, Latine vertit et docte illustravit Cl. Rarius in Specimine Mahico. continente descriptionem et excerpta libri Aehmedis Tei festi de Gemmis et LapidibuS pretiosis, p. 93 - I . Quantam Collega optimus ab omnibus eruditiuiniret gratiami si loco speciminis, quod iuvenis admodum a. 1784 edidit, integrum Tei sthii librum vulgare non procrastinaret , noti&que suis eximiis exornarer cuius mihi dum haec scribo, spem fieri vehementer laetor.
359쪽
protendent, & plus dures, que les Emera est de Vocis eident. Ils m'Ont fati voir pluseurs lais de ces Emeraudes, qu'iis appellent, Zemerouis Mesri, I 'anciennom de o& aussi, Zemeroud Asyani, d'As-van, ville de la Thebaide, nismmee Syene par les an- Ciens geographes. '' Brevi post , p. 7o, II, signifi-Cat Chardin, minus certa ac vera sibi videri ea, quae a Ρeriis acceperat, sed sorte Smaragdos ex India per mare Rubrum allatos primum Aegyptiis esse, et ab his deinde aliis venditos. Audiamus igitur testem alium , eumque profecto, si quis villus , valde idoneum, Prosperum Alpinum, Lib. III rerum Aegy- Ptiacarum cap. 4 sic scribentem : se Quod Smaragdi pretiosissimi omnium in Aegypti Provincia, Gait vo Cata, effodiantur, omnibus, qui Aegyptum habitant, notissimum est. Itaque in Cait, sub Aegypto meridiem versus posita Provincia, vel regno, ubi olim Inarum regnasse ferunt, Smaragdorum puteus est, quem Bir et Smerud vocant. V Sequuntur alia, quae illic
legi malim q). Est quoque operae pretium de S maragdis Aegyptiis consulere Maillet Description det Egypte Part. II p. 59 - 73, et Pococke, observa- . UOns On Egypt, L. II c. 3 p. 89. Quandoquidem
ergo, fide et auctoritate scriptorum veterum ac recenouorum, Aegyptus sit locus natalis plurimorum et Praestantissimorum Smaragdorum, vix equidem dubito . quinet nomen ipsorum sit origine Aegyptiacum, quod ab Aegy
Comparandus Michaelis Part. I Spicilegii Geogr.
Hebr. p. 199- 2OI, et de Schmiis l. c. p. 3w--.352. Ad d m verba Ioannis de Laet Lib. I de Gemmis et Lapidibus ic. s. p. 37: Observatum quin etiam a gemmario imprimis celebri, in Λegypto ad oppidum Cairo clanculum ab Aethio - pibus Smaragdos venales adferri, unde proclive opinari, haud longe ab illa urbe reperiri: nam quum ille narret, se. . agresti homine aliquot extra urbem emisse, qui se protis nus surripuerit, non est verisimile ex India commercio quae . sitos. U
360쪽
Aegyptiis transiit ad Arabes, Graecos et Romanos, levi . tamen mutatione et Varietate scripturae. . Apud auctores Latinos invenitur Smar dus et Zmaragdus, quemadmodum civ rna et ZmFrna. Smaragdus est
in usu vulgari , atque defenditur a Prisciano Lib. 1P. 564 ed. Pulschii. Zmar dus malunt alii, inter quos Pierius. ad Virgilium VII Aen. .648 Q. atquct Urousthusius ad Tibulli Lib. II Eleg. 4 v. 27, idem que fel P Burmantius secundus J ad Propertium Lib. II El. I 3 v. 43. Sed ea disterentia scriptionis minus ad etymologiam facit, quam quae locum habet in lingua Graeca. Nam appellatur Σμάραγδος et Mάραγδος. ' Posterius ex Menandri fragmento apud Athenaeum Lib. Ii 1 protulit H. Stephanus in Indice Thes. Graeci p. I 416, hanc scribendi formam approbans. Apud Herodotum Lib. II c. 44 pro unl- gato 'Σ ράγδου ex Codice Mediceo Gronovius reponebat Mαραγδου sb. Plerique tamen scriptores reliqui utuntur Σμιάροσος. Quaecumque Praeseratur scriptio, mihi nunC perinde ne ViX quidem Putanti, quempiam hodie probaturum vocis derivationem vel a μα- ράσσω sive σμιαράσσω, quibus u Stephanus attribuit 1ignificationem tacendi, 1plendendi, Vel a μαρμαίρειν , rutilare, quae etymologia placuit Athenaeo, Eusa-3hio, aliisque, vel a σμαραγειν, ut vult Etymologu .Μ., qui tamqn fluctuasse videtur G. Multo minus
c r) Verba Menandri, Μαραγδον εἴνα ταυτ ἔδει. exstane apud Athenaeum lib. m e. 46 p. 367, qui addit, ανευ δε
γM υπαρχειν. Vide ad ista verba notas Schwe haesseri
. cs Sed minus recte, ut monent Masse ad Thu dirima v. I 3, et Messelingius ad Herodoti l. c. - Orpbeus πεμAIθων XV c. I, p. 342, memorat α γλωτα Mapa μν. ubi Gesnerus nullam notavit lectionis varietatem. t ) Iahlomkio igitur neque piscuilsent Observationes Lenis nepti et Selieidii in Elymol. L. Gr. I. IJI , SP