장음표시 사용
361쪽
probanda est' opinio eorum, qui vocis originem quaerunt in lingua Hebraea. In Codice V. Τ. Smara dus
appellatur dipna Exod. xxvrii. 17, sive rima
EZech. X X v m l. I 3, ubi interpretes Alexandrini habent Σμιαραγδος, et recte omnino, sed male EXOd. AxvIII. 9 et XXXV. 27, in quibus locis occurrit nomen Endi, quo potius Sardonyx significatur. Non novi aliud Smaragdi nomen Hebraicum, ex quo vocabulum Gra cum et Latinum commode possit derivari cub. Vix igitur aliud superest, quam ut eXistimemus, natales vO' Cis Σμιαραγδος quaeri oportere in veteri lingua Aegyptiaca; quorsum inprimis tota haec de S maragdis db1putatio spectabat. In versione Coptica Exodi li. cc. et Apoc. IV. 3, XXI. I9 legitur CatactyΔΓADC, semel Exod. xx v III. 9 cu). Alia de origine vocis loguntur in Relationibus Missionariorum Danicorum in India, Continuat. XLvI p. Ias 8 in
ΣMr est cognomen Dphonis, quod Platarchus de Is et Osir. p. 376 sic explicat τ ὁ ὁε Tυφων, g περ εμ
v quis eredat, Graecum μαρα, οις sive Mα αγδος ductum esse ex Hebraeo rapnag ita tamen , permutatione scilicet facillima literarum I et Μ, p et Γ, et Δ a, mittenda, censuit Braunius i. c. p. 653 -656. τὸ Ne quid dissitear, origini Aegyptiacae vocabuli Satiriragdus non parum ossiciunt observata de usu literarum Γ et Nin libris Coptorum, p. 58 et 6I. Accedit , interpretes Coptos ad exemplum Alexandrinorum uti voce Ca xyω - DC sive CaictyΔΓΛDC istis etiam in locis, ubi deSardonyche sermo fit, non autem de Smaragdo. Equidem fateri non erubesco ignorantiam originis, nisi haec forte Arabica rectius dicatur. τ
362쪽
Ἱyphonis Βέβων et Σεθ recto haberi Aegyptiaca, su-Pra Dp si, 289 29oJ observavi. Et fas est credere, esse quoque nomen Aegyptiacum, a Plutarcho' explicatum, sed ita tamen, ut veram interpretatio nis istius sententiam non potuerim assequi. Coniecturam meam de origine huius cognominis repetenda ex voce Aegyptiaca ΤDu, significante id, quod est testiue, subtile admodum et minutum, factam in Pantheo Aegypt. Lib. v cap. II 3 25, hic non repetam. Μeliora et solidiora nemo hactenus me docuit, quae li-henter audire, et sequi etiam, paratum me semper futurum ibidem testificabar. Μihi quidem deinde in mentem veniebat vOCabulum tu CLUULD; quo designa tur peregrinus , hespes, advena, Ps XVm. 45, XXXuIII. Ia, Rom. xvi.' 23, Adt. v I. s, sed non audebam ad Typhonem referre. Nec placet, cuius antehac mentionem facere neglexi, sententia magni Bocharti, nomen Σ χύ derivantis e sermone Hebraico, in Geographia Sacra Lib. I cap. I, nimirum ex nomine Semi. qui erat unus de tribus Noachi filiis. .
. SMUN, vel SMIN , Coptice indoedo aut nomen Numinis Aegyptiaci, non diversi ab
Esmuno, de quo iam Γ pag. ra J dixi.
363쪽
Σ O BE P. Nomen Aegyptiacum tragii, sed diversi ab altero Tragio, quod tantum in Creta insula nasci scribit Dioscori es Lib. iv cap. 49. Vide Appendicem ad eiusdem Lib. IV cap. so p. 465J.
SORAR, Ni , carceri Occurri ista vox in solo Geneseos libro, et quidem cap. XXXIX. ΩΟ - 23, XL. 3, 5, ubi historia Iosephi narratur. Cum igitur alibi non inveniatur, illic autem sermo sit de rebus Aegyptiorum, non male iudicarunt interpretes quidam, esse eam peregrinam, neque a vero aberrasse videntur, qui haberent pro Aegyptiaca. His dudum praeiverat Aben Ezra, scribens: Nescimus, utrum vox sit --nptiaca. Probabile est, iit magnus Vitringa ac post eum alii docuerunt, Mosem in scribendis annalibus usum fuisse monumentis historicis antiquioribus, sive scidulis Patriarcharum, atque in iis reperisse vocem pe-, regrinam quae cum non satis nota esset Hebraeis omnibus, Moses ipse adiungebat interpretationem, per ouam vox intellectu dissicilis explicaretur. Postquam
domum Sohar, addidit 'i': 'nis tapta M.
eus , ubi pincti. sive captivi, regis custodiebantur. Qualis profecto vocabuli D illustratio minus neia cessaria recte putaretur, si fuistet illud origino Hebraeum. Vide Bochartum Part. I Geogr. S. Lib. I cap. Is et Hottingerum adversu ε Morinum pag. 46.
364쪽
De etymologia tamen diversae sunt virorum doctorum.' sententiae . quas vide .pud carmrigraum aliosque interpretes libri Geneseos, et Clodium in Lexico Hebraico selecto p. 352, 353. Meum non est, in rebus huiusmodi obscuris certi quid definire. Id tamen mo nuisiqnon abs re suerit, vocem hanc, si sit Aegyptia- Ca, uti esse videtur , ex sermone Aegyptiorum luculenter posse explicari. Cum L enim Aegyptiis de notat vincire , , ligare , Psalm. Cu I. Io, Act. XVI. 3 30. Vnde aLA I Ccuri L , locus vinctorum uti interpretes Copti hanc ipsam rem expressierunt Gen. XXXI'. IO, 22, XL. 3. Similiter Paraphrastae Chaldaici ι Ionathan et On eos, Vocem 'D vertunt ri .mum vinctorum. Porro, VOX admodum tritavi communis, isgnificat et custodire et custodiam. Erit igitur Ccuri PE nkareis, ex quo facile , conflari potuit Sohar, custodia Minctorum t). Est autem observa tu dignum, interpretes Coptos in vertendo nomine Irid non presso pede secutos fuisse inter
ε3 Praeiverat Drusius, In notis maioribus scribense, , . Videtur esse Vocabulum Aegyptium, cuius ideo explicationem . post subiungit. V Monet autem Gotius, quod hic additur, carcerem istula fuisse locum , ubi vincti erant regis captivi, id non tam ad explicandam vocem Sohar , quam ad distinguendum istum carcerem ab aliis carceribus, positum videri. Grotium alii imitati sunt. - 3 Adde Lexieon La Croetianum P. 99. κ) Lablons tum sequitur Scholeius I. c. p. I . . nicha sis vero in Suppl. LeX. Hebr. p. 172I, 1722, auctilium pro illustranda voce petit ex Arabum PQ-- νigilavit, ut utari rea sit domus excubiarum , praetorium. Nec tamen. libi aliquid superqsse dubii dissimulat, orrum e diffe
365쪽
' ΣΟMdici. Helleborus albus. Appendix Diosco Lib. IV cap. Iso p. 473J. Fortasse in hae voce supersunt vestigia nominis, quo Hercules ab Aegyptiis appellabatur, odin. Cons Pantheon Lib. II cap. III 3 4. Favet autem huic coniecturae, . quod scriptor istius Appendicis l. c. adiungat, Helleborum album a Prophetis sive rugis vocari γονος 'Hρα-ιος
genituram Herculeam sive Herculis cso. S O P O E P. Aristioohia. Apuleius de Herbis c. I9, ubi ali legunt Sophopsti In codice MS. Uossiano, quem in Bibliotheca Lei densi evolvebam , sic legitur: A Dptii Sopoep. Camemelos. Opites. In Appendice ad Dioscoridis Lib. iii cap. 6 f p. 4sI J scribitur Σοροςοεφ. Auctor Arabs apud Urcherum, Tom. III Oedip. p. pa habet Saphseph, et Hebraeus inte res inisennae apud eumdem plzBd.
ΣΟΥ ΓΤ ENYON ab Aegyptiis vocabatur Thus-gi, seu JHIaspidium, teste auctore Appendicis ad Dio scoridem Lib. II cap. I 86 p. 446J.. ΣΟIN est nomen Aegyptiacum Viticis. Vid. Appendix Dioscoridis Lib. I 'cap. 135 cc .
ΣΟΥpo T. Quae de ista voce scripsi in libro de Rumphali Aegyptiorum Deo S Io pag. 49 sqq. , no Io hic repetere.. ΣΟΥΦΛΩ . Scriptor Appendicis ad Dioscoridis Lib. VII cap. a I p. 453J ait, sic ab Aegyptiis vocari
b) Idem observatum a de Stamia in opusculis Aegypt.
366쪽
cari Stichadem .sive Stoechadem, quae gignitur in insulis Galliae, e regione Massiliae sitis dictisque Stoechadibus , quae numerantur tres a Plinio Lib. III Cap. 5, pro e , et , id est, Πρώτη, Μεo1 et αα A PI-ο non differt Martianus Capella Lib. VI p. zo6. Legitur illic in editis: Tres Stoechades, quarum haec sunt nomina singularem , prima Themissa, fecunda Pomponiana, tertia H ea. De hoc loco a me consulti Clarissimi La Gozius et Hemsterh- , hus, respondebant ambo verba Capellae sic in integrum esse restituenda: prima Prote, Mese secunda &c. ,
quandoquidem in Codice MS. est Prothemisso cd Eed hoc obiter ΣΟΥΛΟΣ, Crocodili quaedam species. Damastaurin vita Isidori apud Photium Cod. CCXLII paE. 557edit. Η eschelii' fp. Io 8J scribit: 'Ο Σουχος δικαιοσ ονομα δε Κροκοδευου , αἰ Hδος ὁ Σουχος' ου γαρα, αεῖ ZMον ουδεν, Suchus iustus; nomen autem est et species Crocodili; animal enim nullum laedit. Insignis est in hanc rem locus Strabonis, testis oculati, Libo XVII pag. 558 I 165, 1166J scribentis: Κροκοδειλωνδε πολις Βιαλεῖτο urbs orsinoe προτερον , σφοδρα
ιν ἱερὸς παρ αυτο Aegyptiis) εν λίμνη καθ' αὐ-
367쪽
λιμνην ,-έι - τὸ περαν o). Crocodilos Aegyptii appellare solabant πάμανας es uti Herodotus memoriae prodidit, et infra a me dicetur. - Σουχος Vero Videtur . naisse peculiaris aliqua Crocodilarum speCies, quod satis luculenter Bajassius i. c. docet. ET Strabone autem haud immerito colligitur, Suchos proprie appellatos fuisse Crocodilos mansuetos, a Sace dotibus in urbe Arsinoe veluti sacros nutriri solitos: quale qnid. etiam in urbe Ombo sieri consuevisse, Aelianas scriptum reliquit Lib. x de Nat, Animal. Cap. a I C. Nec aliter Bocharius, vir summus, rem cepit- Tam Crocodilorum nomina exponens, do Sucho haec observat. Hierogoici Part. II Lib. v Eap. I 8: Secundum eβ-- Durat hodieque nomen. Nam Crocodilus Coptice 'Σ n, Suchi, voca-rur , quasi κολ μβητην diaeris, id est, natatorem, Ru urinatorem. Hebraeis enim , Τalmudicis ren, Arabibus vel est natare, vel uri-
nari. Nomen ab argumento inditum. Quippe in Arsinoite Nomo Crocodilopolitani Crocodilum quendam' appellabant a se certis risibus consecrarum et cuiarum , cet. Vbi illud probo , . quod vir eruditus pro aliqua Crocodilorum specie habeat.' Non certe no nomen fuit commune quorumcumque Crocodilorum. Caeterum in Coptorum libris CDdx, occurrete pro Crocodilo, non facile crediderim ; quamvis in Scala
Coptico- Arabica Lirriseri p. III legatur Pi -Johi) Croco Hus , atque idem dubia eius sidetestetur mihin i in dissertatione de lingua Coptica
t ce) Pro ἐπεθ s legitur in Codice MS. Medieeo ἐυμ Πω; et pro κατηρατε. quod Casauhono suspectum fuisse vi- , detur , idem CodeX praebet ἐκέχεεν; ut in exemplo meo
368쪽
p. or g . Cum autem Bochartus Σουχον expon rei natatorem sive urinatorem, id non ex lingua Aegyptiaca hausit , verum ex Hebraica et Arabica. Quare vix ac ne Vix quidem dubito , quin aliud omnin Σουχορ Aegyptiis significaverit, tametsi de vera significatione nihil certi possim afferre cis .
Σ Ο Φ Ο: Sa fuchum. Appendix Dioscoridis Lib. VI cap. 47 fp. 454 J.. Frequens hoc fuisse in Ae-, gypto, docet Hlchius. Ipsum Sampsucti nomen fuisse Aegyptiacum, auctor est Plinius Lib. XXI cap. a. ide supra in V. - p. 259, 26o J.
Σo XAPIΣ est nomen alicuius Numinis Aegypti ;ci, ut testatur Cratinus iunior apud Ne chium in loco valde depravato venos χυλης, ubi η Αἰγυπτί et Eumdem locum supra tetigi p. 19a,a93 3. Si recte se habeat scriptura Σοχαρις, erat forte cognomen Isidis, significans, eam praeesse generationi hominum et animalium, et compositum ex articulo Ces.
et voce wΔSps concubitus. Quam aliasque coniecturas proposui in Pantheo Aegypt. Lib. P cap. VIII. Postea in mentem veniebat, an huc pertineret CinDNrs, quod est Orem. Notum est Ovum mysti-
g) Mutaritne sententiam Iablonskius, dubium fit, a gumento annotationis in Panthei Part. II p. 71. In Lexico La ooziano p. 97 nomen Crocodili CDdXs, auctori tate Scalae Κircherianae, locum obtinuit. Λ A meis uenius ad Strabonis L. xvri p. 1166 pro Σουχος legendum censet ΣουχM. cum sit terminatio in is inegyptiis admodum familiaris; existimatque, hoe genus Crocodilorum accepisse nomen a voce Hebraea n m, trum, spelunca, quoniam in paludibus non tantum, sed etiam in antris ac speluncis alebatur. Nec aliter Ea. M au hemius de U. et P. N. p. Isoo: . Vide tamen Michaelis Supinplem. Lex. Hebr. P. I 748, 1749.
369쪽
eum Orphicorum, sine dubio desumtum ex Aegyptiorum Theologia. Vide Eusebium .Lib. m Praep. Euang. Ρ 69 edit. R. Stephani scap. XL p. II 5J. Nolo tamen dissileri, esse ovum ino similius quam sunt voces Culms, et Σοχαρις. Suspicabar autem in Pantheo, nomen Σοχ ιe esse depravatum. Si enim tegeretir Σόραπρ, huic fortasse aliquid lucis, accederfit ex lingua Aethiopica, in qua vocabulum hoc significat νesperam ' et tenebris vespertinis occultantem. Vide Morini orationem inauguralem de Linguarum original. utilitate pag. 34, 35. Mihi tamen hic tenebras sit peresse, non invitus fateor. Q ΣΤ AMEN EMIta nomen est regis Thebaeorues, quod illustrare nequeo, cum ne quidem . interpretatio, nem eiusdem adiecerit Eratostaenes; ut ad huius Cata. dogma iam significavi in Vignoui Chronol. Sacra Tom. II Pag. 76 I. : ) ' ΣΤΕΜΦ, N. Pobgonon, sive Proserpiniaca. Appendix Dioscoridis ad Lib. iv cap. 4 p. ψ62J, ubi
multa alia eius nomina recensentur, etiam Aegyptia,
cum Θεφιν, de quo dixi suo loco sp. 88J. Apud Apuleium de Herbis cap. I 8 vocatur Stemphim si vo
ΣTE PANU. Eo nomine Thymum appellari ab Aegyptiis , scribit auctor Appendicis ad Dioscoridis - Lib. m Cap. 44 Γ454 J. ΣΥΟ ΓλΟΣ est nomen proprium regis Thebaici,
quod ab Eratosthene explicatur αρης ανώσθητος. Sic enim vulgarunt Scaliger aliique, et verterunt, Mars absque sensem Sed male. Non me poenitet coniecturae in V moliH Chron ol. S. Tom. II P. 743 et 744, ubi pro legi volebam αρις , id est, monente Sui - , ο μη ρχων ρινα, qui nares non habet, sensu odo-
370쪽
gatus caret, non bene sapit, cui deest acutien ingenii et iudicandi sagacitas. Idcirco illustrationis , ergo ab Eratostheno additur ἀναισθιητος, sensu earens. Dicitur odor CU D, in versione Coptica Lisse. I. Io, IOh. ΣΤΗ NΗ, Θene, urbs antiquissima et celeberrima braeis dicebatur. naan EZech. XXIX. IO , XXX. 6, quo ci , non vero, ut fieri assolet, a turri Srenes. Litera ri in fine vocis p II est paragogica localis, quam vocant Grammatici. Vastaretur tota Aegyptus, ab urbe Migdol usque ad Syenen. Opponuntur hic duae urbes Aegyptiacae, altera septentrionaliS, . altera auis Hetantino et Geographis aliis, ac diu ante hos ab H
tionem probarunt, a quibus non dissentiunt Messelingitis ad Anton ni Itin. p. 371, Venema ad Egeoct. XXIX. Io p. 1ηs, Michaelis in Suppl. ad LeX. Hebr. p. r726. Observatio autem de usu του ri paragogici facit, ut haud necesse sit existiinare, particulam ' P usque ante na in descere, ut Visum est Meselivio, Viro summo, a quo numquam discedo ,. nisi amor veri postulet. Miror magis, --τhium Hebraica Ezech. XTIS. Io vertisse , a migdouet
XII. 3, 2 Cor. II. IS. Nin signisimponere, Psalm.
xvIII. 34, et saepe alibi. Erit igitur CHO,Noe, τοῖ χος, ponens odorem, odore carens, qui non sentit. n Aegypto, ab Arabibus iam dicta Aspansve Asseran. Nomen varie olim scriptum fuit. Η