장음표시 사용
401쪽
cum 76K, significare regem , sed καθ' is, αν . γλώσ - , 'Iingua Aegyptiorum sacra, animadvertendis Pors oest, apud Aegyptios haud secus quam apud : Perius qt chaldaeos, Magiam in magno honore et sacerdotibus maXime propriam , fuisse, ut iam in antecedentibuρ
rum numero fuisse, Iudaeorum in tradunt. : Vide Gaulminiij notas. ad , Vitam, Mosis P- I33. 'Ex iis, quae Manetho ait, colligi posse.jvidetur, Sacerdotes .et Scribas secro. per magum allegorio et hieroglyphi Regem . designasse. Sed hoc Rccuratius expondendu Maliis relinquo. Haec ipsa vero expositio ex inente A gyptorum egregie convenit Mosi, quem fuisse Magum, Aegyptiaca o monumenta refereband. Vide I in m Lib. XXXVI cap. 3. Praeter hanc. του ΤΚ interpretationem de rege , affertur etiam alia. a Iosepho ex libris Manethonis, . significare nempe T K Aegyptiorum lingua αιχμάλωτον, capripum. Dubium non est, quin Manetho respexerit ad vocem Aegyptiacam hinΚ vel bHK, quae significat ci ere, praecingere,
περιζωννυσθαι. Ea notione utrumque vocabulatu Cop ticum occurrit . Gen. x ὶΙ. 13 Vir. Vm. 7, , 13, X v I. 4, Num. XX I. a I, Luc. XI .: 35,. 37. Singulatim istae. .voces usurpantur de armis, quibus quisse ipsum cingit, Num. XXXI. 3 , 5, XXXII. II, 2I, 3O, I Petr. v. I, I I im. I. . I 8, et alibi. Hinc 'idem nomen tribuitur quoque armaturae. Πίποφίαν
402쪽
Coptorum scriptum reperio de Philopatore Μercurio,
induit totam armaturam Dei. Est igitur hHς etfως se armare, induere, β cingere, Non tantum Aegyptii, sed Graeci quoque ac Latini
notionem cingendi transtulerunt ad eos, qui arma sumunt. Τὸ Dδυνα τοι οπλα Veteres dixisse ζώσασθαι , scribit Pausanias in Boeoticis p. 294 sin. lib. I xe. II P. 743J. Hinc ευγνοι sunt armis instructi iaversione Alexandrina Ies. I. I 4, I v. I 3. Alia dabit H. Mephanus in Thes. L. Gr. Tom. I p. I 4O9 ac seqq. r . Apud Latinos accingi. ense et armis , Agi gladio, similesque locutiones sunt pervulgat e verum etiam appellantur cincti, qui arma sumunt militiaeque nomen dant. E multis unum sussiciet exemplum. Scribit Plinius Lib. v II Epist. 2s: Sunt plures cultu preiano, quos cinctos et armatos diligenter scrutatus invenies. Fieri potest, ut Aegyptii ab inimtio quidem Hebraeos a vitae genere, quod coluerunt, nuncuparint Pasores, postea vero, cum iidem Pasto, os arma cepissent, vocarint Pastores cinctos sive arma ros. Dubio certe caret, Hebraeos in deserto fuisse armatos, non item, an armis cincti OX Aegypto egress sint. Vnus' est locus, ex quo id assirmari posse vi deatur, EXOd. XLII. I 8, ubi Israelitae dicuntur egressi m Oit,m 'artho fuerint veterum ex recentio
rum interpretationes vocis Hebraicae docent Drsi stas, Gratius et alii ad istum locum, etiam Funeris Lib. v Miscellancorum cap. 2. Alexandrini vertunx περι ν γενεά, sed Aquila , et Sammachus μωπλισμιενοι, atque Vulgatus Latinus arma G
403쪽
APUD SCRIPTORES . ULTER ES. ssii Plac aliter R. D id Timchi, Hieroumus, Lutherus
et plurimi alii. Cum his facit Pococis in notis ad Portam YOsis p. 5 , vertenζi., inmiNς compstsito, acie instructa, monentisque apud Arabes signi. ficare exercitum, sive aciem, quae, quoniam quinque
Partibus componitur, sic poterat appellari a quinque. Cum de hac rebusque aliis consuluissem AAisertum Schullens, eximium illud Literarum orientalium decus et praesidium, verbis humanissimis sic reis spondita se Possit versio Aquilae et SImmachi defendi Arabismo. Sententia Pocockii non plane contem,nenda videtur. Aut conferri poterit Arabum ricrudus, durus, vehemens fuit in omni re, deinde fortis ac strenuus fuit in bello. Sic enim explicatur in amuso et alibi '' Ex dictis intelligimus, potuisse Hebraeos ab Aegyptiis appellari pallores arma'tOS, atque eo facere notionem verbi 'HK seu MinK. Sed idem illud verbum non adeo usurpatur de vinculis, quibus captivi vinciuntur ac constringuntur. . Solendenim Copti hac in re adhibere voces C IZ et dino'
s Legantur Schullens ad Prov. IV. II, Hatisma iusiuris ad' Ε Odum p. 86- 89, 196, et Michaelis in Suppl. Lex. Hebr. p. 8as - 838 coll. p. 8aa. 823, qui pro mutatis Vocalibus legi vult m uri, vertitque fuinquageni, in cohortes quinquagenarias disim Quidquid eligatur, . Opus n0n est coniectura Critica mubigantii P. 8s, Opinantis, literam unam traiectam esse legendumque
ta ripa, ex Vari vel taurI, festinare, quod eXtat
ud. XVIII. 9, ut profectionis festinatio illa significetur , 9e qua dictum est Exod. XII. H. , Quod addit ille, ex hodierna scriptura sententiam duci, vel probabilem , ViX posse, nec vero ullum veterum potuis e interpretum, non facile omnibM persuadebi tuta
404쪽
vel LLH', ut patet ex omnibus Sacri Codicis locis, in quibus vinciendi, ligandi, captivandi vel captivorum mentio Occurrit. Quae omnia cum mecum perpendo , non parum in ea confirmor sententia, quae iam dudum menti meae etiam invitae obrepsit, Mane- rhonem, quamvis esset genere Aegyptius, Sacerdotum. que in ordinem allectus, Graecis tamen potissimum literi .innutritum fuisse , linguae autem patriae Aegyα Ptiae et antiquitatum gentis suae vix mediocriter perutum. Vivebat in Aegypto inferiori, in qua eo iam tempore lingua Graecorum praevalebat, cum pauci omnino invenirentur, qui avitas Sacerdotum Aegyptio rum scientias excolerent. Quod si cui mirum et para' doxon videbitur, mirari iis desinet Q vhi meminerit,
strabonem tempore Augusti Impera ris, cum studi 1e in antiquas res Aegyptiorum inquireret, comite Aelio Gallo, Aegypti Praefecto, neminem Plane PO tuisse invenire, priscis Sacerdotum artibus ac scientiis imbutum , Chaeremonem vero quemdam , . scientias istas falso venditantem eraditioribus Iudibrio fuisse. Vide notabilem Strabonis Ioeum Lib.: XVII P. 55 editionis, quam ipse C ausonus curisit* sp. II 59 ed. Hi mei. J. Quando igitur Manetho ΥΚ interpretatur
χριαλωτου ς, captivos, non tanta eius apud me fides est et auctoritas, quanta videtur aliis, reclamante usu
linguae Copticae. Neque, enim huc pertinere videtur Iulias, quod Ps. xxx II. 9 ponitur pro constringero veluti vinculis. Progredior nunc ad alteram vocis ΥΚΣΩΣ partem, ne inpe ΣΩΣ , quae pastorem d. sigilat, teste Maneth oneta Qua in Voce, etsi multis negotium facessere videtur, parum re ipsa est dissicultatis. Quamvis enim in versione Coptica Pentateuchi Mosaici et Librorum: Novi Testameia tit vox 'in quaeratur, ibidemque, pastor dicatur II. reperitur tamen in Pragmentis , quae diilaeto Thebai dis live Sahidica sunt conscripta, et in Bibliothecis qui-
405쪽
Adan extant. Deprehendi eam ita Dictionario Cop. tico- Arabico, in Bibliotheca Regia Ρamsiensi, quod exhibet vocabulae Coptica ex guangelio IQhannis i. ad , iuncta interpretatione Arabica.. zo in codice MS. inter vocabula ex cap. x Euangelii Iohannpi est etiam Iiululo . quod translatio Arabica reddit fassorem. Postea vir harum literarum permuimus, Celeberrim La Gozius, nactus .est apographum Fragmenti capitis. 3Euangelii Iohannis, eadem dialecto Thebaica , e codice MS. Bibliothecae Bodleianae Oxoniensis, quod mecum Tua pro benevolentia pommunicavit. . in . illo autem Fragmento ita legitur vela et, ΠΕ ΙΗΛ ILE
qui vero ingreditur per portam. es ipse pastor. Et
sic iterum verL7, H, ac quoties in Graeco eiusdem capitis rextu prostat Inde haud dubie constat, ΣΩΣ, 'vel Coptice scriptum cucuC, Aegyptiis: vere passorem significasse ci, Observari meretur, Eusebium Lib. x Praep. Euang. cap. I 3, ubi citat lo-ςum Iosephi, pro Σώi pag. 29 ed. Rob. Stephalii dedisse. Ουσπώς. Scribit enim: εῖτο δε το συμπαναυτῶν εθνος 'Τκουσσώς; iterum: ΤΟ δε Ουσσυς πο - .ες:; et sie porro. Lectionem hanc non putem aspernandam eR. enim est a ticulus indesinitus cui, si
ab Fragmentum Codicis Oxoniensis, de quo Lablonsitus h. l. et in Thes. Epist. La Croetano tom. I p. I 88 loquitur, editum est Oxonii a. 1799, sed verba commatis secundi paulo aliter distinguuntur. Idem obtinet in editione eiusdem Fragmenti ex Codice Naniano apud Mingarellium in Aegypt. Codd. reliquiis p. XXXIV. Ubique tamen ser-Vatur Πmulo. In Fragmento alio Thebaico , ibid.
406쪽
substantivis cum masculini tum Reminini generis promiscue additur. ΟΥΤ UC igitur vere est ν. Vix aliter Aegyptii in continua quadam oratione dicerent, quam DK lG, vel ONS IC. Proinde varians haec lectio non es: de nihilo. Si autem eae recte se habeat, novum ex ea capi possit argumentum, quo pateat, momen hoc non toti populo impositum esse, sed uni alicui viro in gente Hebraea, nempe Mosi. Od enim articulus nunquam cum plurali, sed semper cum singulari tantum numero iungieur. Cum autem 'Tκαίς, uti eXplicuimus, significet aut magum piastorem, aut pastorem armatum, utrumque illud ad Blosen, ex sententia Aegyptiorum, potest referri. Erat certe pastor , non tantum ex gente pastorum Israelitarum oriundus, sed qui etiam pastoris provinciam in Nidiane apud socerum suum gessit. Dicitur Moses
rem Alex. Lib. I Strom. p. 34s f 415J. In primis legatur Philo de Vita Mosis p. 6iet 9o, 9i J. Eo forte
respicit Herodotus, narrans Lib. II cap. I 28 , im verasse Aegypto reges quosdam improbos, qui templa deorum Occluderent et populum ad exstruendas Pyr nides cogerent, atque has ab Aegyptiis Vocari Pyra- .mides Passoris Philitionis, ΓΠοιμενος Φιλιπιωνος. An non hic latet Pastor Philistaeus sive Palaestinus, id est, Iudaeus' Cum vero addat Herodotus, imperasse istos reges per C v I annos , videndum , an hoc sit regnum Heracleopolitarum , quod Manetho apud Eusebium p. is assirmat durasse C annos. HeracleO- pol in vero esse Gosen, terram Israelitarum in Aegy
pto, alibi docui. Habebatur idem Moses pro Mago seu
Ingρniosae hule coniecturae minus lavet auctoritas plurium codicum, in quibus pro Φιλπίωνος legitur euλBιος. quod Gronoxius probavit, et Messelingius in textum recepit.
407쪽
seu Sacerdote Aegyptiorum, et credebatur disciplinis 1 acris Aegyptiacis ita imbutus, ut cum Magis auderet decertare, ac tot tantaque ederet miracula. Addantur superius dicta sp. 359J, et interpretes eruditi Actuum Apostol. XII. lla, ubi Μoses dicitur ποώλυθευ πασησοφία Alγυπτι- , et συναπὸe εν λογοις καὶ εν εργοις. Quis denique neget, Mosen tractasse arma, ducem to- , tius exercitus Hebraeorum fuisse tempore liberationis ex servitute Aegyptiaca atque in deserto, et vi ctoriam saepe de hostibus reportasse si quis vero 'risse accipere malit de passoribus armatis, et istud referre ad universum populum, non ego quidem praefracte refragabor, ea tamen lege, ut intelligantur Hebraei, in Aegypto diu viventes, indeque tandem egressi, non auistem Arabes, . quod vult narshamus in Canone Chronico p. Ioo- IO6, et 3I9 - 325, quem confutarunt Perizonius in originibus Aegyptiacis cap. XIX, Buri Mus in Hist. Eccl. U. T. Tom. I p. 358 et seqq. aliique plures c γ).
ν Praeter scriptores , qui aut Chronologiam illustr
tunt, aut Historiam sive communem sive ecclesiasticam, adi 'tringam t. I Comm. in Iesaiam p. 549, Sso, e cuius commentatione pererudita de regno Aegyptio p. 534 - Ssa, etsi auctore non laudato, non pauci deinde alii sua sumseis te. - Aserus in Epist. p. 9 pastores cinctos i. e. reges HK- DC exponit de Amalecitis, gente nomadica, Arabibus origine, vitae genere pastoribus. - Partem allis quam observationis Lablonskianae dedit Scholaius in Repere. t. Xm p. I7, 18, adiectis verbis , Hactenus Labonskius,' suamque adiunxit sententiam, ex qua ξ Scinctio essent a mari pastores. hi vero Amelecitae seu Arabes. Vidimus auistem . ipsum Labisnskium satis ample dixisse de pastoribus arismatis. - Ne longior sim , unum praeterire nolo , lectu dignam esse concertationem altercattollemque, amicam tamen illam, ut decet eruditos, de pastoribus Hebraeis regibus Regyptiis, aut veris aut sietis, quae Boivinum inter
408쪽
''Drmeme, M sesus, Hebraeis .anne. Satis conastat inter Omnes , unam eamdemque . plantam triplici isto nomine designari, atque nugari Etymologici Magni ductorem et ceteros ,: eum secutos, quando vocem alunt esse origine Graecam. Estne igitur Hebraea IIta ςensent plerique, qui de Hyssopo prolixe egerunt , Imasius de Homonymis Hyles latri. cap. XIT, Bochartus inart. I Hieroz. Lib. II cap. s , OL Cum Part. II Hierobotanici pag. ψοῖ - 448, alii. Mihi quidem videtur vocabulum Aegyptiacum , quod ab Aegyptiis primum ad . Hebraeos transiit, ab . his ad Graecos ac Romanos. Non provocabo ad versionem Copticam Exod. XII. 22, Levit. XI v. 4, 6, SI, 52, Num. XIX. 6, 18, Ps. LI. 9, Iob. XIX. 29, Ilebr IX. I9 , quibus in locis reperitur ZNCuIIIori aut cum articulo οπ cuimori , quandoquidem haud nescio, videri posse interpretes Coptos ad literam secutos Graecum 'Tσσωπος, quod habent LXX ec scriptores N. T. έ adeoque non . esse vocem Aegyptiam cx . Dicam ergo potius, Hyssopum mille plantam in Aegypto crescentem, non modo memoria recentiori testibus peregrinatoribus omnibus, sed etiam temporibus remotissimis. Sacerdotes Aegyptii; quibus nefas erat quidquam comedere et bibere aliunde invectum, solebant Hygbpum tusam cum pane sumere, ut ex Chaeremone refert Porphrius Lib. iv de
i Ab- et stanterum intercessit; cuius mutuae disputationis argummentum praecipuum legitur in Historia Acad. Reg. Inscript. et bonarum Lita Paris. t. Ira P. 22 - 3s. .
409쪽
Abstin. . cap. 6. Notabilis magis est usus Uys i in primo Paschatis festo, ab Hebraeis celebrato ante-Ruam Aegyptum relinquerent, LXod. xI1. 22. Existimo. igitur, insen in scribenda historia retinuisse nomen plantae antiquum, in Aegypto nascentis, idque ipsum nomen deinde datum esse eidem plantae, etiam tu Palaestina crescenti, quod nemini dubium est. Si quis autem ex me quaerat vocis Aegyptiacae etymologiam haud vereor. confiteri ignorantiam coe .
AAΛΟΣ. Η nomine Graeci appellant simuI cra membri virilis, aut statuas, quae membra huiusmodi hobent appensa, inusitatae magnitudinis , quibus illi in sacris utebantur. Mochmi, Φαλλ ' τὸ μιλιον ανδρικον. Idem, Φαλικας ccorrigunt eruditi Φαλλικα) ωδη reon1ριενη εἰς τον Διονυσον , το : ψαλ-λου αδομενου. An hic legendum cet) αγομενον , id est quando Phallus portatur et circum gestatur. Idem, Φαλλικὸν/ita corrigunt viri docti ορχημα τι, οἱ ΣιμDος, αλλοι, ωδὴν αυτοσχέδιον ἐπὶ τίη Φαλλis αλ- μενην. Lucianus de Dea Syria p. 887 scap- 16 p. 463J ,. Φαλλοῖς VEλ νες Διονυσω εγείρου - των
Q Vberrime de Misopo commentatus est Bia i ci.
Iophilus pari. I Dicteri. Miscellan. p. 185 - 256. Intelligit origonum, et non uno argumentorum genere evincere studet, domen esse Aegyptium, ad Asianos primum translatum , postea a Nicandro ac Dioscoride usurpatum , non item a Theophrasto, qui vocat ὀργανον. . λ. in cuniectdrae. ΠΟΠ admodum favent, quae apud nerachium sequuntur v. Φαλλικsi.
410쪽
δε νευροσπατα. Respicit Luciamus ad Herodoti loeum Lib. II cap. 48. Praecipue tamen Phallus dicebatur membrum virile essictum , et In pompa sacra portari solitum. Sacra istiusmodi phallica fere apud omnes gentes ustatae fuerunt, quae hisce imaginibus et si mulacris vim naturae genitricem et sopcunditatem, cui omnia debentur, symbolice adumbrare voluerunt. Vi ' detur autem mos ille primum Aegyptiis usitatus fuisse, et ab his ad alias deinde gentes dimanasse. Conia spinianus de origine Festorum, VOl. I Opp. P. II 6 sq. ca). Testatur id historicorum antiquissimus Herodotus Lib. II cap. 48, ubi loquens de Festo aliquo Bacchi, i. e. Osiridis, ita seribit, Τρο δε αλλην αναγουσι ορτὴν τω Διονυσω οἱ Αἰγυπτιοι, γοίρων b ).
podem sacra haec Phallica ab Aegyptiis accepta in
notae ad Lucianum l. l. , Messelingius ad Herodoti et Diodori verba citata, Elmenhosius et Heraldus ad Arnobi lib. v adv. Ghntes p. 176, I77, inprimis interpreteS erudiit Attiquitatum Herculanensium tona. II P. I 49 - ISI U. 27S - 277, IV. 72, v1. 38o-382, 397, 398. Vnum adiungam. Ab Aegyptiis videntur Brahmanes, ut ritus plures, ita quoque accepisse cultum phallorum in honorem Shivae , qui a Baccho non diversus est. Vid. P. a S. Bartholomaeo in Systemate Brahmanico ex monumentis Mu
sei Borgiant Velitris p. 188, 189. b Cronovius ex cod. Mediceo dedit χορῶν chororum , servatum a Meselingis, etsi in notis probante χοίρων por