Pauli Ernesti Iablonskii opuscula, quibus lingua et antiquitas Aegyptiorum, difficilia librorum sacrorum loca ... Edidit atque animadversiones adiecit Iona Guilielms te Water. Tomus primus quartus 1

411쪽

Graeciam intulisse. Originem sacrorum Phallicorum Diodorus Siculus a fabula Osiridis et Typhonis deeantata et trita repetit lub. I. p. I9 .s cap. za J, Τὸ δὲ ρώ- δοῖον ὐπο μύεν Τυφῶνος εἰς ποταριον ριφηνα λεγουσι, τὸ μι-ενα τῶν συνεργησαντων H τὸ λαβεῖν βουλνθῆναὶ ' ὐθὸ δὲ τῆe 'Bσιδοe ουδεν ηττον τον ἄλλωνεηναι τιμιών ἰσοθεων. Ἐς τε γαρ τοῖe ἱεροις ελλὸν

quoque Plutarchum de Is et Osiri p. 338 , Nonni Συναγωγὴν 'Iςοριών p. I 39 ed. Ehon. , et Eusebium Prae*paL Lib. M p. sa edit. R. Steph. cap. p. 5o J Idem Eusebius p. 3 cap. 2 p. 54J addit, . foret p

ιτὶ ἱερον Dτε--ενον. Alia de Phallis Aegyp 'rum. vidi de supra p. .258, 259J in ' Saleb. Perspicitur ex iis, quae attulimus, Phallum , Aegyptiis symbolum 'fuisse virtutis genitricis et sOecunditatis, quae naturae 4nest, eumque hac. de causa in summa veneratione fuisse et cultu religioso ornatum. Nec minus ex illis testimoniis intelligitur, usum phallorum ab Aegyptiis per 'enisse ad Graecos. Ego vero existimo , non modotem, sed curti re vocabulum etiam ex Aegypto transitsse in Graeciam. Certe non videtur voX φαλλος com

412쪽

Aegyptiaca nobis suppeditat, unde vocabuli illius estionem satis facilem reddere possimus. Nempe et cum signis masculini generis IIII ON vel

puerum significat. Ita nomine paulo verecundiori videntur veteres Aegyptii appellasse primo quidem simulacra. illa νευρόσπικα, quae Herodotus i. c. describit . et deinceps quosvis phallos, sive imagines membrorum virilium , in templorum parietibus aut alibi depictas. vel alio modo effctas. Videtur hoc confirmari ex hili ce Clementis Alexandrini verbis, quae reperiunturi StrO-

γύπτου - επὶ του ἱερου καλουμενου. πυλῶνος, διατετυ

ρ τοὐ παιδίον μεν γενεσεως σωβολον. Erat igitur puer symbolum generationis, non minus quam pha lus. Nescio, an non eo etiam pertineat, quod Lactant

pius scriptum reliquit Instit. Lib. I cap. xx I: Vidis μ' raptior sacra sunt, quatenus Alium .parvum , vel perdiderit, set invenerit. Et quibusd*m interiectis et Deinde puer producitur j quasi inventus. Observa νhaec ιactantii verba tangere inventionem Osiridis. . E clyte ν acur puer, *um alinquin sit maritus Isidis. A guror itaque per puerum ψ Aegyptios κατευφημ σαόν, hic subinnuita Mesium,S cuius ih lacri Isidis plurimum usum luisse, ex superioribus . e stat potuit Et forsitan eodem respicit Plutarchus de Isid.

tur Arsaphe , quod nomen; sermone AegyptIOrum, eteste Plutarcho ψ fgnificat ἀνhsjον , id est, membrum yirile Nihil verius. Nam est γε A, genDrare. igitur est το τῆς γεώσεως αιτων ciei' liget μόριον , uti Diodorus et Eusebius membrum illud.

413쪽

vocant. De nomine ' σαφές comparentur, quae su-Pra Op. 38, 39J dixi. Hinc igitur Graecorum ψαλ-λbe et φαχbe; nam et ipsos antiquitus pueros sic vocasse ex quibusdam vestigiis colligi potesti Eustaratus

in Iliad. A p. 84, καὶ παλλαντες παρὰ τοῖς ἀρ- χωοις οἱ νέοι, ως φησι Φιλις ιδες ἐν συγγενικοῖς. H Dcisius , παλλὸς, αρρην νη rιος. Inde παλλακιον 3 μιειρακιον, teste eodem miscuo. :ΦΑMEN Ω Θ, Hamisoth , mensis Aegyptiorum, respondens maxime Martio Romanorum. . In illum in Aruebat aequinoctium vernum , adeoque mensis ille au- nunciabat solem, magnum Aegyptiorum deum, ad istos iam redeuntem ce). Suspicatus igitur sum, an non spa-Mε- Aegyptiis sonuerit id est , - nunciam Deum. est tinnunciare, ut in v. 'm

.ει νωφις I p. 29 J observatum est, atque I Odra significat Deum c d , ut norunt Omneso , .

maereas Phamenoth pacat ad fera bella cohortes s. ut Gratius interpretatur. Ab aliis appellatur Φαρωνει, monente Fabricio in Menologio p. 22, 26. Minus reiqς. d Εtsi. huic orietinis suspicioni opem ferre videtur I sevus in HIPomnestico cap. 27 g. γ έ nomen mensis Aegyptiaci scribens ΦαμενουθI. repugnat tamen nDmeu Q 'axEIuim , quod legitur in Menologio Coptiuo, adiecto codici Euangeliorum in Bibliotheca publica Parisiensi. Vid. Thes. Epistol. La Croetianum t. III p. 13 . Recte ergo Plutarchus et alii Φαμνωθ. Aa 2

414쪽

χωρίων. Non discrepat Phamenophis ab Amenophi, de quo ante sp. 26 - 3od a me abunde dictum est. Nimirum litera di, praefixa nomini Adtasirioris, tantum est nota generis masculini.

is Llsi Hir est notissimus Orphes et Orphicorum deus,

qui eum singunt πρωτογονον, ex aethere et nocte pro ductum. Vide loca Orphicorum allata a P. Leopardo Emendar. Lib. x II cap. 2 , et T. Cantero Lib. I Var. Lect. cap. 26. Adde Mohenbatam Epigenem. Orphicum p. 64, 8a 92 ac seqq. , et Richardi Bengleii Epistolam ad D. Millium, subnexam Chronographiae Iohannis Malalae. Recte omnino, si quid iudico, observavit Benιkius, vocabulum Φανης ex Graeca lingua originem minime habere, etsi Graeci illud λπb του φαίνειν ducere consueverint. Horus ex Orpheo . apud Etymologici auctorem in Φανης, rem ita explicat, Tὸν δε καλε σι Φάνητα, οτι πρωτος εν ca ειρι φαντὸς εγενετο. Sed Orpheus nomina haec sine dubio e Τheologia Barbarica, et sigillatim ex Aegyptiaca desumsit. Pleraque enim ab Aegyptiis Orpheum accspisse, et in Theologiam suam transtulisse, ab omnibus agnoscitur. manetis etiam mentionem fieri in x Theologia Aegyptiorum invenio. Ita Ausonius Epig.

Αἰγύπτου πιεν πισιρις εγάMυςει δὲ Φανάκης. Quod idem Epigr. xx Ix ita Latine interpretatus est,

Ogygia me Bacchum vocat, Osirin Aegapiui puta , . seMasiae Phanacen nominant.

415쪽

In quibus versibus pro Φανακης reponendum esse Φα-νητης, et in Latinis maneten, nemo negaverit, qui loca veterum de celeberrimo Orphicorum manete attente expenderit. Aegyptii itaque maneten volebant esse ipsum Osirin. Id Ausonius indicat, et Orpheus ipse in vorsu illo, quem legimus apud Diodorum Sic. Lib. I, pag. 7 cap. II J, Clementem Alexandrinum, Eusebium in Praeparatione, Iulianum, aliosque,

'Oν A1 νυν ce9 ηο εουσι Φανητα τε καὶ Διονυσον. Ibi per Διονυσον, more Graecis perquam familiari, intelligi Osirin Aqgyptiorum, res ipsa haud obscure loquitur. Sed quid Φανηe, si vox illa Aegyptiis debeatur, horum sermone designabit 3 Existimo, Φανης esse Aegyptiorum id est, αιώμ. Convenit hoc I. Cum Τheologia veterum fere omnium Gentilium, in qua plurima του αιῶνος mentio, st. Id quoque Observandum , ex opinione orientalium , τbν ἀιωνα ex aethere, vel nocte, in lucem editum fuisse, quod de Phanete suo fabulantur Orphici. Phoenicum Theologia , teste Sanckuniathons apud Eusebium Praeparat Lib. I p. 22 cap. IS p. 34J, tradebat, γεγενῆσθαεκ του κολπια/Spiritu Dei θ καὶ γυναικὸς -του βααυ

1igillatim Aegyptiorum Theologiam adeamus, et illic αιῶνα reperiemus, qui ab indigenis alio nomine quam insigniri non potuit. Pseudo-Her mes in Dialogo Asclepio, inter opera Apuleii, ex Ae-.gyptiorum Theologia haec profert p. 8a: Aeternitas Dominus Deus primus est. Secundus est mundus. Homo es tertius. 4. Et illum μιλα Aegyptii quidem

416쪽

eumdem putabant cum Osiride, sicuti Phanetem Ompheus et Ausonius pariter non alium, quam Osiridem agnoscunt Damasius in vita Igdori apud Suidam in

κατα ριυςικν/ θεοκρατιαν. vide de hoc loco etiam Pholium in Biblioth. Cod. CCXLII p. 558 edit. ΗΟeschel. Idem Damascius apud Suidam in Ἐπιφανιος id si/-τον 'χσιριν τελετῶν ην λιφάνιος, ου μονον ἀλλ α κα τῶν του αιῶνος υρινουμενου θεου. Neque illud s. praetermittendum est, quod Nonnus Aegyptius, auctor antiquitatis Omnis, ae praecipue Theologiae veterum non mediocriter peritus, Dion iaci Lib XII sub init. Διιώναε et φάνητα pro iisdem habere videtur. Vide eum p. 213 edit. Gr. Falchenb., e compara versum hunc 9,Και μακαρων τίνι τουτο γέρας μνηςευ NM M .

Plura vide in Dissertat. nostra MSS. de Phanete f)

ΦΑΡΑΩ , Pharao, Hebraice raras, nomen, quo

in Libris Veteris Testamenti omnes fere Aegypti reges insigniri solent; ex quo recte colligitur, nomen fuisse istud non uni vel alteri proprium; sed appellativum et . commune omnibus. Asticanur vocabulo hoc , Ae-

Non ea ad me pervenit. Alibi vulgatam esse , non iam recordor. Pauca de Phanete legas in Pantheo Aepyp. tiaco pari. I p. 128. De verbis Suidae v. notavit vir doetus in Ob1. Misc. Crit. Vol. II P. II , 12.

417쪽

gyptiorum sermone, designari regem, auctor est. Verba Eius apud Eusebium in Chronico Graeco edit. Scaligeri P. sto ista leguntur, Φαραώ, ουτω γαρ ωιγωτιοι τοῖς me λεις se νευουσι. Scribit Θncellus in Chronographia p. 63 ed Paris. p. so ed. Venetae cuncto rum regum Aegypti nomen commune et appellativum fuisse Pharao, et rarissime propria eorum Occurrere nOmina in Libris Divinis, cet. Ita et ante Eusebium, Iosephus g), et post eum Hieroumur et alii, quorum testimonia observavit Leo Altatius in Hexae meron Eustathii Anti heni p. 28o, 28 I. Quibus adde nidorum Orig. Lib. v II cap. v I. Fuerunt eruditi, qui veteribus, id memoriae prodentibus, fidem denegarent, aut rem in dubium vocarent, Sed frustra. Niω

. - -

tiorum reges per annos amplius trecentos et mille Pharao-αes dictos esse; nomen esse Aegyptium et significare regem geos a pueritia nomine alio usos, sed reges creatos dein vocis tos Pharaones, ut iplorum potestas lingua patria significaretur A Losepho ex parte dissentit Bochartus lib. II Geogr. c. 26.

G. Lameson in Spicilegiis Antiq. Aegypti P. 3 , 4, et non pauci alii existimant, nomen in B es e origine Hebraeum

vel Arabicum. . Vix hodie aliquis erit, qui neget. natalefivocis in ipsa Aegypto quaeri oportere. Odpo est rex.

Iordani Hist. vitae La Croetii p. a9a, 293, et Michaelis in Suppl. Lex. Hebr. p. go38. In Herodoti lib. II c. III Nomen scribitur Φερων . ad q. l. vide Meselivium. Erat ab initio nomen appellativum, ut vocant, deinde factum Veluti proprium , inditumque Aegypti regibus omnibus . quorum tamen aliqui a ceteris cognomine quodam disce nebantur. Cuiusmodi exempla in annalibus veterum populorum extant plura, laudata a Picquem l. c. et Relania Pari. 1 Disteri. Misc. P. 224.

418쪽

hil *ne verius. Idque ex eo intelligi satis potest, quod rqges Aegypti omnes, in Cudice Sacro memorati, nomen illud gesserint. Idem e* stylo Scriptorum Sacro- . rum, loquentium de Pharaonibus, confirmari vel maxige potest. Consuli possunt, quae ea de re monui inissertat. de Terra Gosen I v I III p. 59, ubi in notis haec notavi: Apuae Aeraptios communi dialecto oodDO regem significat, et dialecto Thebaidis, quae

1 . . . . ,

es antiquissima, Tippo, quasi dicas Parro, vel quod Aenptiis plane idem est ilippo , Pharro. Quibus

uuod addendum nunc sit, non Occurrit.

APMΟΥΘr, Pharmutrit, mensis Aegyptiorum, qui cum Aprili Romanorum fere congruit. Iosephus Lib. II Amiq. cap. XI v 36 aui r est, iotersectionem prim9genitorum in Aegypto contigisse isto mense 9uod si verum estet, atque probari posset, illo iam tem- .pore menses Aegyptiorum ordinatos fuisse, elegans dari ratio posset, ob quam mensis ille Aegyptiis c is ψαρ κουθι audiverit. 'Id enim Aegyptiorum sermone 1bnat Iethalem , vel letiferum , quia nimirum mensis ille omnibus Aegyptiorum in hominibus et pecoribus primogenitis lethalis et exitialis fuit. Vide plura in

Interprete Grotio, . . . . . .

Prata rosis index peris Pharmuthi colorat. . In lapide literato apud Donium Inscript. Antiq. p. 23 Ie.gitur An PIAIDN ΦΑΡΜΟΥΘΙ. . ' i'b Commentatio de Calendario Aegyptiaco, manu D-

419쪽

ΦΚΡΟΣ, Latinis Pharus. Iusula quaedam .prope

Alexandriam, continenti adiacens, in qua turris aedificata erat in salutem navigantium. Vtraque et

insula et turris homen Phari habuit. Vide Stephanum metantinum in v. Φαροe. Adde de Insula illa Stra-konem Lib./vII p. 5 4, 54s Dii IJ, Ammianum Lib. xx II cap. 16, Eustathium in Homeri Odyss. Δ P. I soo, eumdemque in Diovsii Perieg. p. 45, et inprimis Salmasium in Solinum p 379 edit. Paris. aς Pr aux Histoire des Iulia Tom. III p I -I6.

di omen insulae huius deducunt nonnulli a Pharo quo-ctam, Menelai, vel, ut alii volunt, Helenae et Paridis nauclero aut gubernatore navis, qui illic eS morsu serpentis perierit. Vide Stephanum letant. et Εusathium l. c, qtque Elymologicum M. in v. Φαρος. Sed notum pst vulgo. Graecos fabularum talium plenos este. Alii nominis istius veram fignificationem ex

Graecorum sermone eruere satagunt. Ita Etymologi ci auctor , Φαρος - παροι τὸ φώ, τὸ φανω, φαρος, παρ ι τὸ φανεσθα αυτην πρὸ τῆς Αἰγυπτου ' εχεικαι ἄλλον λογον, και ἐπὶ του προφα ομενου τοῖς πλέοucri πυργου, ητοι υροι το φωρ ἀναπτειν τοῖς πλέουσιν '

Honsili scripta, mihi tradita non est. Aut fallor, aut quadin ea de Pharmuthi mense scripserat, inserta leg9ntur Mi

stellaneis Berotinensibus tom. VII p. 426 - 428. ka Monumentis Aegypti praestantioribus annumeratur Pharus Alexandriae, ex huic altitudo I 8o cubitorum adscribitur ab Abufeda in Descript. Aegypti p. 7, ad q. l. Vide

notas Michaelis p. 38. - observat Plutarchus de 1s. et Osir. P. S ed. OSon. , Pharum, quam Homerus cursa unius diei ab Alexandria abesse canit , nunc partem esse Aegypti, cet. Quae docti hominea de verbis Homeri dispu- tarunt, Vinus , miserius , . alii, legas in Semleri notis Germ. ad Plutarchi l. p. 249. Praestantior autem est Dilsertatio Monfauconii de Pharo Alexandriae , in Comment. Acad. Inser. et Lit. tom. VI p. 576 - 582, de vocabuli origine Aegyptia non dubitantis. Eadem do origine nominis pος dedit Sebolatus in Repert. l. c.

P. 23, item de quae vox illustrabitur p. 379, 38O.

420쪽

ter alii quoque, et veteres et recentiores Critici. φω 'rum Phari nomen est antiquissimum, cuius Homerum iam meminisse videmus Odyss. n. v. 3ss, adeoque insulae illi non a Graecis, verum ab ipsis Aegyptiis impositum, quare nonnisi ex eorum lingua merito explincandum erit. Neque etiam dissicile est, ex lingua Aegyptiaca nominis illius rationem reddere. Nempe mi sus ab antiquo specula fuit, et Iocus munitus, φυλα. qui ab Aegypto peregrinos arceret. Id vero Aegyptiis dicitur et cum articulo masculini generis ΦΔ'E . Testem locupletem habeo Strabonem qui Lib. xv I p. s s DII ad ita scribit de Pharor

Enimpero pruni Aegaptiorum reges, suis contenti UAhus , nec importata aliunde magnopere desiderantes, Omnibus exteris navigantibus eo infensi erant; maxin me Graecis, qui ob soli penuriam populari atque apperere aliena solebant, ideoque muniverunt locum hunc praesidio imposito, φυλακην τω τοπω τούτω. Itaque locus ille nomen videtur accepisse a custodia Aegypti, quod est, uti dixi, Ecdem vox etiam speculam potest designare, quia in specula custo des solent esse constituti, Et ita vox Aegyptiaca usurri Patur Ps. L XX v M. 4. Quod Num. XXm. I 4 in Graeco est, καὶ παρελαβον αὐτον ευ αγρου σκρπιαν, inmterpretes Aegyptii transtulerunt, odor Sil λέ

et axΔΠΔpΕ , si vim vocum spectes, idem signita

Care. Et vero tradunt antiqui, Pharum fuisse σκο ιαν i,

Deculum. Dionasius certe Perlegetes ita Pharum describit vers. 258, 259,