장음표시 사용
451쪽
ζειν U TATI, quasi dicas clangere cornu. Existimo igitur Aegyptios την σαλπιγγα Tubam habuisse pro instrumento Graeco, sibi peregrino, adeoque Vocem illam Graecam in versione sua retinuisse. . Sed quia tarimen semel et forte iterum clangorem tubae τὸ σαλπλZγειν reddidere I iura II canere cornu, suspicor ipsos habuisse instrumentum, quod patrio suo sermone appellare consueverunt. Erit autem illud haud dubie
πλολλος, quippe obliquum et ad instar cornu recurvatum . . Itaque tibiam Aegyptiorum curvam, non ut
volebat Eustathius, Xνουη, sed Τοα appellatam fuisse , monumenta gentis huius antiqua fidem faciunt. , Sine dubio , Xνουη erat μις-υλοe , Tibia simplex et recta, quae - τ' εξογν. Tibia appellari potest , in ius iconem, uti iam obtervavi, cernere licet apud Gruterum. Sed videtur apud Eustathium legendum esse Xωνούη pro Xνο . Certe αυλος in Coptorum libris semper appellatur Xul, aut CHR, HYcu, I Cor.
SI v. Z, quemadmodum tibia canere παι et et tibicen pEil γ'Ut , Μatth. I x. 23, Apocal. XVm. 22, ουὴ hic puto eamdem esse vocem , quam Horapo Io Lib. I cap. 29 expressit ουαιε, et quam suo loco p. I9oJ explicuimus. Nempe Dd H, DNHON , apud Aegyptios dicitur longus et longinquus. Itaque Horapollo ουαε , exponebat φωνὴν ρι κρόθεν, vocem quae e longinquo auditur. Erit igitur 3 ut HONES, vel πω Om, tibia quae e longinquo au . tur. Testatur enim Pollux, tibiam Aegyptiorum fuisse πολυφθογγον sonoram, quae audiri e longinquo potuerit. Et sane testatur Eustathius in articuli huius initio adductus, Aegyptios per tibiam vel tubam populum ad sacra vocasse, ut igitur Tibia ipsis vicem campanae
praestiterit. Tibias Aegyptiorum Dcras memorat SI,
452쪽
notas de Providentia Lib. I p. 66, et Claudianus de Iu Consulatu Honorii V. 574, 575. Aut in OdΕ, possumus etiam interpretari Tibiam longam, quod reipsa longa esset. Huiusmodi tibiis in Templis uti i ter sacra moris erat. Testis est narius Victorinus Artis Grammaticae Lib. I p. 2487 ed. Pulschil: Spon sisus e duabus longis - dictus a tractu cantus eius, oui per longas tibias, in templis, a supplicantibus cita legob editur. De Othone Imperatore in vita eius reis fert mphilinus pag. 67, eum dixissh: Quid me oportebat longis tibiis c ριακροu αυλοῖς) canere. Et lamite apud Aegyptios Tibia illa singulatim hoc cognomen accepit, ut distingueretur ab alia longe minori, de qua Pollux Lib. Iv cap. X f segm 82J Γιγ γλαρος μ'
XoIA K nomen Mensis, qui fere respondet Decembri Romanorum. Et ita Scholiastes Arati in Phaenomena P. go et AI ed. Oxon. vel 35 extrem. et 36 edit. Moret. , ubi tamen minus emendate legitur. Graeci semper cpb scribunt χοιάκ, uti La-
Choeac spieigero conspergit semine sulcos ,
ex interpretatione Grotii. In inscriptione, quae est in crure Memnonis sinistro insculpta, dicitur Artemidorus, anno XVHadriani Imperatoris, audiis te Memnonem mense XoIΛΚ. V. Labisnskium de Memn. p. 9o. Nollem, nomen mensis omissum esset in Porachii Inscript. p. 83. Non tamen perpetua est haec nominis scribendi ratio; docente Fabriacis in Menologio P. zz , 26.
453쪽
Ia VOCES AEGYPΤIACAE tini Choeae. In Coptorum etiam aibris q) legitura osΔΚ. Si Menses Aegyptiorum semper fuissent
1ixi, uti a tempore Augusti Imp. evaserunt, vocem hanc interpretarer a ΟΔ,K, id est Encaenia terrae. No enim sive aput esse terram, in hisce nostris obse vationibus saepe monendum fuit, et monuimus ea de re lectorem in Dissert. um de Terra Gosen S s. ΔΝK porro est ἔγκαυνια, renovatio. Vide Iohan. X. 22. Est autem December, sive Cholac in Aegypto quaedam terrae renovatio, nam in eo mense primitiae stu-gum eX terra in Aegypto prodire incipiunt. Vnde in Epigrammate Graeco de Mensibus Aegyptiorum, IXoιακ σπειρομενων ςανων δεικνυσι γενέθλην. Sed fateor tamen, quod iam monui, non tantum in Graecorum, sed etiam Aegyptiorum libris nomen hoc scribi non χοοῖκ, sed χοιααι, et praeterea menses A gyptiorum ab initio non fixos, sed vagos fuisse, omnes hodie norunt. Cum mensibus nomina primum inderentur, Choeac videtur non in Decembrem, sed in aliud omnino anni tempus incidisse. Itaque interpretationem allatam ipso non assirmo probandam. XOMO E pΘΑ , nomen regis Thebaei an Aegypto, quod Eratosthenes in Catalogo illorum regum inte Pretatur . κοσμιος φιλεφαςος. Verba Eratosthenis levi emendatione indigent, quam nobis suppeditat Salma
sius de lingua Hellenistica p. 39I ita scribens: Huic proximum es Aeraptiorum xin, quod est θεοτις , peI
Thes. Epist. La Croetianus t. HI p. I 33. Dicitur Thebaice , teste Georgis in Praef. ad Fragae. Iob.
454쪽
xοσμος, unde nomen Aeraptii vel Thebaei regis γι ριαφθα. Quod Eratosthenes Graece vertit κοσμος ψι λήψαςοe. Nam ipθα est Vulcanus, ex quo Vrepat νfecere Graeci. Idem de Annis Climactericis p. 567, haec, quae iam audivimus, fere repetit: Inde alterius regis Thebaeorum nomen χωμαιφθα, id es, interprete Eratosthene , κοσμος Φιληψαπος. Et verum M. Prine editur χοφοεφθα. In explicatione Catalogi illius Erato enici, quae Tomo II Chronologiae Sacrae Venerandi Des V noles edita est, p. 76o de explicatione Salmasiana haec addidi: is Satis bene SM-masius nomen hoc explicuit. Nam primo xin lingua Aegyptiorum dici terram ad num. XXV M iam monui, mus. WEs Porro et dinΔS, praecipue in compositionibus est amare. Sic Deus dicitur frequentissime in Coptorum libris MLΔ,puIus, φιλανθρωπος. . Superest ψθὰ, vel rectius φθοις, quod nomen esse Vulcani A gyptiorum, testantur veterum plurimi Apparet iam ex his, nomen Aegyptiacum scribendum sic esse
Graece plane sonat κοσμον ψιλήφαιςον. V
XONΟΥΦΙΣ. Legitur hoc nomen Aegyptiacum p- 3s , qui etiam naris rat- de Gemo Socratis p. 578 , Agetoridem venisse Memphim ad Xονουφιν τὸν προφήτην, ac periisse, ut, s quid de tabula aerea in Alcmenae sepulcro condita intelligeret, sibi interpretaretur. Forte non discrepat Xονουφις apud Clemen em in X. Lib. I. strom. p. 3os f 357J. Dicitur enim eo praeceptore in Aegypto usus esse Eudoxus Astronomus. . Nec alius 'Iγονου eὸ mulπολίτης in Aegypto, de quo Diogenes Laertius Lib. vii I 3 9o. Ratio nominis potest intelligi ex dictis de v. χνουφα p. I 85J. Aegyptiace est in dialecto Memphitica , Thebaice Ni
455쪽
II OF S, atque praefixa nota generis masculini TI tu Iloli S. Recte ergo idem nomen scribitur a Plutaris cko in Solone pag. 92 Ψένωφια Significat autem cu torem boni daemonis vel cultorem Dei cr).
X ΟΥΘ H P. Nomen est tegis Τhebaei in Eratshenis Catalogo. Ejus verba sunt, 'Eβατ υσεν Xουθηρταυρος, τυραννος. Apponam hic quoque ea, quae de interpretatione Eratosthenis clam monui in lib. cito P. 758, 759. Videntur hic repraesentari tres voces una Aegyptiaca , duae Graecae , quae Aegyptiacam explicent. Dixeris vocem Xουθηρ proprie significare Taurum, per Taurum vero symbolice designari PFrannum. Quae locutio nec ipsi Scripturae Sacrae inusitata est. 'Vide Psalm. xx II. Quamdiu in hac sententia et ego sui, interpretatio ' Eratosthenis haecce . non pamrum negotii mihi facelivit. Tandem vero deprehendi, ταυρος, quam initia cum aliis credideram vocem Graecam, partem lacera Aegyptiaca , et cum. Ute cedente in unam esse contrahendam. . Sic nempe locus hic legendus est , Xουσθερταυρος , 7 Τυραννος. -xin nempe Terram Aegyptiis . significat. - ΤΗΕpNcupPorro est ταράσσειν , perturbare , . Actor. XV. 2 Qxv II. 8, Galat. i. Certum itaque est , aerat EP cup Aegyptiis dici Terrae perturbatorem. eprehendi etiam in libris Cbptorum , illis praesertim , qui dialecto Thebaidis conscripti sunt ,
cr) Comparandus Mehorus in Misc. obL Crit. Novist. II p. 147, ipse Iablonsitaus Panth. part I p. IOO - Ioas et, in quibusdam ab eo dillentiens, Gregorius in Praef. ad Pragm. JOh. p. CLUI, CLVII, qui X EUod uaterpretatur mιncium Dei, ris Προφήτην. ut explicat Plutarchus, in quo pro Xόνουφιν sine dubio legendum Xἐνρυφις assirmat.
456쪽
esse syllabam επιτατι 1 ν, quae significationem verbi intendit augetque, sicut fere apud Graecos επι. Sic igitur Nod - tu D ulp , recte. Vertetur, insignis perturbator. . Hoc vero Eratosthenes interpretatus est
XΩΚΟΡΥΗ . Maisa hortensis. In Appendico Dissioridis Lib. II cap. I 4 fp. 445J.
XΩ'N. Ita Aegyptios appellasse Numen quoddam suum, quod Graeci Herculem interpretantur , auctor est scriptor si mologici Magni in v. Xώνες. Τον 'Hρα-- κλην , inquit , φασὶ κατα την Αἰγυπτιων λαλήκτον Xώνα λέγεσθαι. Pauli maliter, et quidem cr) corruptius, nomen hoc exprimit modotus,' apud quem legimus Γιγνών , οἱ Γιγών , Λάτακος , επιπατα - κω, Tραπεῖος, οἱ δὲ Nγυπτιων 'Hρακλέα. In Eratosthenis Catalogo regum I hebaeorurn , num. XXVI ccurrit Σεμψρευκρατης , quod ille interpretatur κλῆς 'Αρποοοι , ubi, quod in notis ad illum Catalogum, non ita pridem editis, . monere oblitus sum, plane scribendum est Σεμφουκρατηρ. Nam Φουκράτης et Ἀρποκρατος omnino unum idemque est, quod alibi pluribus doceo. Itaque in nomine hoc mentio Harpocratis utique Occurrit. Superest, ut syllaba residua Σεμ significet Herculem Aegyptiorum, idque prorsus verum est. Ex illo Eratosthenis loco corrigendus alius, quod iam monui, qui Occurrit num. U, ubi rex quidam Τhebaeorum vocatur IIu φλ, idque explica
tor Ηρα-Alae. Dixi, legendum esse Σηαφῶς, id enim significat Hercutis sobolem. Plura vide in notis eiretis, Τom. M Chronol. S. V vilii, P. 739, 74.
s) Polle tamen vulgatum rois in Haθehio defendi,
observat Lablonskius pari. I Panthei p. a 88; cuius anima, yersionis, haec scribens, immemor fuisse videtur.
457쪽
VOCES AEGYPTIACAE Si iam lectionem Etymologici Magni et Eratosthenis
secum invicem eontuleris , intelliges fuisse Aegyptiis numen aliquod , quod ipsi , sermone patrio dixerunt Xων, Vel Xώμ, Vel Σέμ, et quod Graeci interpretati sunt Herculem. Aegyptiace sine dubio nomen illius Numinis sic exprimendum est, coax sive inax, quod virtutem et potentiam fgnificat. Nemo est, qui non intelligat illico, quam bene nomen hoc Herculi convigruat. Sed praeterea interpretem nominis luculentum habeo Macrobium, qui, Saturnal. Lib. I Cap. 2Ο,
Sacratissima, inquit, et augustissima Aegaptii Hercu
um religione venerantur. Ipse creditur et gigantes interemisse, cum coelo propugnaret, quasi Virtus Deorum. Paulo ante Deum illum dixerat Deum virtutem regentem. Id vero plane curax, vel paulo plenius cinax designat. vix erat, cur dubitaret Wilhinsitus de Lingua Coptica pag. m, IIa, unde haec vox derivanda esset, an a Xou fortitudo, ro-,hur, an a x, II , deliciae , benignus, an a iubere, praecipere. Primum enim unice verum est. Plura de numine isto eiusque nomine Aegyptiaco attuli in Dissertationibus v II et v m de Τerra Gosen, at que in Pantheo Lib. II cap. III S 3 et 4.
ΦΑΥΔΑΣ. Nomen alicuius unguenti Aegyptiaci.
Vox haec apud auctores nonnunquam Saraas scripta reperitur. Clemens Alexandrinus, ubi de unguentis disierit, etiam huius commeminit: Τουτων δε - μυ- ρων απειροι λαφορα βρένθλον, καὶ μεταλλιον, καὶ βασιλειον, πλαγγόνιον τε καὶ Ψαγδας Αιγυπτιας , Lib. M
458쪽
Lee Αἰ τια, misso non invitus assentior. Galenus in Lexico Hippocrateo p. Io 4 edit. Steph. Bine νι ριυρου. Alfienaeus celebriora unguenta Percensens, huius etiam oblitus noti est Possunt apud eum Lib. x' p. 69o aliquot veterum ta loca, in quibus Pragor , ceu unguenti aliqua species, comm moratur, degi. In his etiam est locus Eubuli,
quehi sic emendari posse, in ubotius existimat, Λυ
γυπτιoa Ψαγδα bιτρφ λψουμιDη, ut sensus sit, A nptio uncta, et nitro lota. Vernm nisi fallor, rem steu tetigit praestanti 'mus t a Croetitis , in cuius Μiscellancis manu exaratis haec deprehendi 'Fαγλς gentis ungue,ti Aecptiacum , ut uidetur. Eubulus ἐν ςεφανοπώλασιν, Αἰγυπτίω Ψάγδανι - τρὶς bλουμώκ. Sic legendum videtur apud Athenaeum P. 69o L. Commemorat vero Athenastus in sequenti bus etiam τὴν λεγομενην 2αγδαν , ceu speciem unguenti , a priori distinctam, p. 6su, quae tanaen est 'psissima Ψαγδα . Ochius. Σαγδους, εἰδος μυρου ἀρ Tisoaee, ubi, ut bene observant viri eruditi , pro 'Fonr legendum est Ψαγδαζ cs,or Et sane communiter apud Tcriptores legi inr ΨQnti Meminit huius unfluenti etiam Hefchius in voce ubi pariter Ψαγδας rescribendum esse, recte monuerunt viri eruditi. Est ceteroquin vox haec, quod auctores allati iam bene. Observarunt, origine Aegyptia, cuius proinde
tib fit Stephanus Ind. Τhes. L. Gr. P. 193. . u seu pro quo alii malunt, in textum
recepit Auerti, cuius et aliorum legendae annotatiOΠes, item ad v. ubi tamen servatum, φαγδῆς μυρον πρια/. Coniecturam de verbis Eubuli apud Ath
459쪽
ex gentis illius sermone vera significatio peti debeta Ex illo etiam ratio reddi potest, quamobrem modo Σαγδα, modo Ψαγδας scriptum reperiatur. Etenim Π voci Σαγδας additum, nihil aliud est, quam nota generis masculini, quae proinde omitti recte potest, sicut apud Graecos articulus ὁ. Dicitur ο Sebe, et Essi. Est autem COYΕΠ Aegyptiis μύρον, ungue tum, et cum nota masculini generis TICOYΕΠ, Matth. xv I. 7, 12, Luc. VII. 37, 38, 46, Iohan. XI. I, et alibi. Equidem Σάγδας et Ψαγδας, literis Graecis, non Σαγδας, sed potius Σαγην, set Σαγη, et Ψαγη scribendum erat. Sed vocem hanc, in Aegypto
saepius auditam, Graeci, et Omnium primi poetae, ut versibus consulere posIent, corruperunt, ac patia tim corrupta pronunciatio invaluit. Cum vero Graeci scirent, unguentum in Aegypto dici Σάγην, vel IIσαγην, aut ut Corrupte Pronunciabant, Σάγδαν et τίγδάν, eo nomine unguentum Aegyptium, ceu p culiarem aliquam unguenti speciem, designarunt cub. ΨΙΤ Τ LX E M MI Σ, κωμι το Αἰγυπτιας , teste M 'hano metantio, qui nomen gentile adisiungit In V. Ψιττ ραμις, et iterum in U. . , quod est itidem nomen oppiduli Aegyptiaci. De utroque isto loco Ethnicographi mecum olim Parisiis
ν Memphitice vocabulum scribebatur CoYER. Lbtera ου, qua Graeci carent, aliquando saltem per literas γδ expressa est. Litera D in Graecia ipsaque Aegypto pr
nunciata Interdum veluti A. Factum hinc, ut inerae ex et in multis in vocibus Aegyptiacis permutarentur. Pro C MEn Sahidice scribitur Cocri in Evang. Ioh. XI. 2. Cons. Mingarellius in Aeg. cod. rel. p. XLI, XLII. Le gitur item in versione Sabidica Matth. xxv I. 7 et I a.
460쪽
agens perillustris Monifauconius, putabat π Ψιττιμχεμ uiae significare τὴν Αἴγυπτον τὴν κατω , Beraptum inferiorem, IIECH τ enim est ' Vμμν vero esse τὸν Rrγυπτον τὸν ανω , Aeraptum severiorem , quia ' mucus re ipsa est ἄνω. Notissima quidem est Aegypti divisio in superiorem et in seriorem; sed vide tur sententiae viri doctissimi obstare, quod Mephanus scripserit Psittachemmin ac Psochemmin esse vicos , , κύμιν et πολ γιον in Aegypto. Non erant igitur duae partes generalex totius Aegypti. vidimus supra Γ p. n95--297 N eodem Chemmis nomine fuisse urbem in Thebaide, atque insulam in Aegypto inferiori. Me mini quoque de pago Chemmis legere quidpiam in
Heliodori Aethiopicis. Itaque suspicor, vicos istos, Stephano commemoratos, non ita procul digitos suisisse, quorum alter Chemmis superior, alter Chemmis inferior cognominatus fuerit. Est vix ulla regio, in qua istiusmodi desint exempla; ut quisque abunde no vii ex Geographis veteribus et recentioribus. ΨONΘOM p ΗΛ, vel 'r OM vANH X, novum nomen a Pharaone rege datum Iosepho, et sine dubio Regyptiacum, Genes. XLI. 45, ubi in textu Hebraeo
egitur De eo pluribus disputavi sp.
ΨΩ ΡΑ. Cum internrotes Alexandrini Deut. XXVIII. 27 vocem Hebraicam ana tanstulerint 'νώραν αγριαν, sermo autem illic sit de morbi genere, Aegyptiis proprio, existimat Cl. Harenbergius in Milcellan. Lipsiens.
OG Guillelmo Mn Our, idem monenti, adstipulatur Geor stiua in praefat. ad Fragm. Euang. ΙOh. p. XXV m in uot. a sed qui aut suo in codice Stephani invenilia aut sic legi voluisse videtur.