장음표시 사용
91쪽
O, VOCES AEGYPTIACAEra, et quasi aenea reddere, Gabbaras d) vocanti Glossae sapiae: Gabbari, inclusi barbari: unde Gab-
hares, mortuorem corpora condita. Glosiae Udori: Gabarus, inclusus Barbarus, Gabares mortuorum ce 9. Cum aliquando ea de re colloquerer cum Cl. Croeso, is satis probabiliter et ingeniose vocem Aegyptiacam explicabat per Cuneridiam, ut pergebat, vox prior significat relinquere, poste rior vero custodire, et custodia. Denotaret ergo vox integra OMU--eU custodiam vel conservationem reliquiarum, nempe corporis demortui. Potest ad illustrandam hanc originationem adduci locus ex Herodoti Lib. III cap. I 6, ubi de medicato Amasis corpore' agit. Sic Culint reliquiae dicuntur in Liturgia Basilii M. Aegyptiaca ΜSS. COXII et CEYΠ dicitur etiam de eo, quod post mortem relinquitur. Μarci XLI. I9,
Post mortem optimi La Croetii, evolvi in eius Bibliotheca, quam acquisiverat Carolus Stephanus Iordanus, vir illustris, Asoriam Iosephi Eabri lignarii, a Geo. Wallino Arabice, cum versione Latina et notis editam, ubi p. 76, ad verba haec Mallini: Vocaban-rur illis Gabaras, sequentia manu Cl. La Gozii adscripta deprehendi: ,, Augustinus Sermon. de Temp.
j cda In codicibus Augustini SS.. est varietas lectionis
in nonnullis vox peregrina omittitur. e In editione Graevii p. 28 legitur: Gabarus, insulissus, barbarus, unde Gai Wres mortuorum. Addit Ilidorus: Galbares legendum , cummi sis et Graepio, Gabbarer ,
Forser de Bysso p. 73 censet, corpora medicata sic ab
92쪽
quoque Thesaurum Epistolicum La Crogianum Τom. mp. I73. Et mihi quoque variae circa hanc vocem in mentem venere coniecturae. Sed quia auctores Relationum Gottingensium , recensentes Pantheon meum raptium, non semel conqueruntur, etymologia , quas affero Vocum Aegyptiacarum, laborare copia et abundantia, malo haec silentio premere. Fateor etiam, me interpretationem vocis Gabares La Crogianam, quam primo attuli, inprimis probare, eamque aliis praeferre.
DARDIANA. B, Ionia, herba. Apuleius cap. 66. ΔΑΦNO INH . Leontopodium. Appendix Disoriris ad Lib. IV cap. III f P. 4IIJ.
ab Aegyptiis appellata esse, gula sancte custodiebantur, tamquam xΟΥΔΑ - nain x est articulus, aliis item vocibus praefixus, oΥΔR est sanctus, et ultima nominis Pars significat custodiam vel custodire. g Per hanc occasionem observo, literam Copticam 2 non inveniri in vocabulis , quae Origine sunt Aegypti ea, sed tantum in vocibus, quas Aegyptii a Graecis sum. serunt. Atque in his ipsis non raro pro λ usurpatur litera
Hinc In Lexico La Croetiano litera ta Prorsus praete inissa est. Consulantur porro Mingarasitur 3d Aegyptiorum Codicum reliqui S P. XXHrI, Sin, M.' M, et Meralad μι criptione liosetana p. 16. . - ω
93쪽
, DENTE ROBO N. OI atrum. Selinon agrion. Apuleius cap. I 6.
: ΔΙΑBIwΣ, φιλεταρος. . Nomen regis Aegyptii. cum interpretatione illius Graeca, in Catalogo regum Thebaeorum arasthenis. . In annotationibus meis ad illum Catalogum, insertis Chronologiae Sacrae Rigno IA, TOm. II p. 738, 739, Vocem hanc auguratusium Aegyptiace scribendam esse ' ERSin, quasi di' eas mella dantem; Id vero Aegyptii hodie pronuntiant Diabis. Illustrationis ergo ibi . haec attuli ex Ammiano Marcellino: Pin speciem apis, mella con*eientis choc est DR sin) indicant regem: moderatori cum iucunditate aculeos quoque innasci debere, his signis ostendenter. Plura legi possunt loco indicato.
DIPSACOS. Dictamnum. Apuleius, edit. Torini, cap. 62, et sic codex Vossimus ΜSS. cap. 64, t--Ο Σ ΑΣΤΡΟΥ . Gingidium. Lepidium. Ap pendix ad Dioscoridem Lib. II cap. I Θ Γ 446J.
BYΙΜΙΟΝ. Vox haec occurrit in Regula P Momii, cap. XIv, edit, Rigaltile is die / Dominica , vel oblationis, nullas deerit de hebdomadariis, sedens in Deo Ebyimii, psallentique respondens. Cum Re gula illa, ex sermone Aegyptiaco, per Hieronmum Latine conversa fuerit, pronum est colligere, vocem ΕΘimii esse ab ipso Pachomo, adeoque Aegyptiacam. . Apud Cassianum Collat. I cap. ulta p. I96, i loquen tem de Monachis Aegypti, haec repinuntur et Horta
94쪽
stis es c beatus Moses a iisdem ipsis, quibus insidebamus. Diat his admonens incubare, embrimit paritem, capiti nostro cerricasium vice suppositis , quae crassior ius panris , in longos gracitraque fasciculos coaptatis , sesquipedali intervallo molliter nexa, quidem humillimum sedile ad scabelli picem fratribus in Esnaxi' eo identibus praestant. In Apophthegmatibus Patrum, apud Corelerium in Monumentis Ecclesiae Graecae Tom. I p. 493 , legas : καὶ κηκεν ὁ γερων δύο ἐμ βρίμιια , in καὶ ρν-ἀριςερ- αυτου , κολ- ε, καθισατε. Ibidem P. qaa, οἱ τρεῖς μονοi επι το αυτο , εἰς ti ἐμβριμιν excudi debebat ἐμβρι μιον . . Et P. 535, ὲκει me πιιατα 'Eλλεν- παλαια. Καὶ λαβων ιν υπέθηκε τὸ ἐρωτου κεφψη ώς ἶ- βρίμαιος Ex his intelligitur , quid sint Emisimia '
Recte proinde V Casaubonus, ubi cis locum Cassia-
-, quem et nos adduximus, attingit, ita iudicat: D-Dicabamur nos, ἐμβριφα dicta παροι τὸ βρι ιν, gust dormitare, et somnum levem 'capere signimat. Sunt igitur ἐμβρίμα pulpinaria- nn quibus quietem sOm numque capere licet. Videtur vox inprimis apud Aegyptios Μonachos in usu fuisse, unde etiam. in Regulam Pactomii se insinuavit, tanquam esset Aegyptiaca.
'ΕΘENXIT Potamogeton, herba. Appendix aa Dioscoridem Lib. IV cap. 1 o I fp. 469J.
EΘΙ ΟΥ Pobtricton. Apuleius de Herbis cap. SI. Appendix ad Dioscoridem Libi iv cap. 136 sp. gra Ihabet ἐπιθρ. Num forte Hris Ep , numerum faciem, id est , numerosus, ut relpondeat πολυτρίχω Graecorum. Sed haec sunt incerta, quemadmodum dubia est etymologia plerorumque nominum Aegyptiacorum, quibus herbae appellantur. EOP
In Exercitat. I de rebus sacris et Eeeos. P. I. --ἰ
95쪽
E'ΙΚΤΩ N. Numen ab Aegyptiis cultum. Iam klichus de Μysteriis Aegyptiorum feeti Vm cap. 3, τουτου του τὸ =ν ἀμερὶς κοὐ g φησιν Hermes) πρῶτον μιαγευμια, ον καὶ Εἰκτων nroνομιάζει ci . Crediderim esse cognomen Cnephi, atque fignificare , - , Ich-tho, id est, Spiritum Vni-τersi. Pluribus de nomine hoc dixi in Pantheo Aegaptiorum Lib. I cap. Iv S 6. EMBPΟΣΙ . Lactuca salix Appendix ad 2 D- Doridem Lib. II cap. I 65 p. 446J.
Ε Μ E N Y P S E. Dictamnum. Apuleius de He his cap. 62. Urcherus, in Oedipi Τom. I p. 75, Opinatur, nomen hoc Coptice scribi oportere idque inepte interpretatur genium Lunae. In ea vero interpretatione nihil prorsus inest sani, prodit ea potius summam sermonis Aegyptiaci imperitiam. Ε MINIO N. Draeontem Apuleius cap. I 4. VNde Urcheri Prodromum Copticum P. I 49.
ΕΜΡΤΟΝ Ε. Narcissus, seu bulbus vomitorius Apuleius cap. 5s. Codex MS. VOssianus, quem consului, exhibet Entanae. ENTES. Vide Anter.
i Pro 'II μῆς videtur legendum Κνη φ Vel Καμήφ. et pro μάγευμα potius μαἱευμα. partus. Vid. Gale in notis P. 3oI. Addit autem ille, multa de deo Eικτων procudisse Tircherum, sibi autem istud nomen adhuc incompertae estosgassicationis.
96쪽
ΕΠΑΦΟΥ. medium. Appendix ad Dioscoridem Lib. Iv cap. I 8 p. 463J. Cons. Plinius Lib. xxvir
EΡΑΡΗVS. satis is ex Fabulis Graecorum no
etus est. Verum illae, haud dubie, ex antiquis Sacerdotum Aegyptiorum traditionibus mysticis profluxerunt. Traditur nempe Epaphus ex Ione Argiva, postquam in Aegyptum pervenisset, ubi et postea, nomine Isidis, cultum religiosum invenit, in lucem editus fuisse. Idem postea Aegyptiis imperavit, urbemque inclytam, totius regni sedem, Memphin condidit. Eum quidam cum Api eumdem fuisse contendunt. Vide Herodotum Lib. III . cap. 27, Clementem Alexandrinum Lib. I Strom. p. asta, Aelianum de Anim. Lib. XI cap. O , qui tamen traditionem hanc falsi coarguit. Quae con-ὸectura, aut si mavis, traditio, forte aliquid ex vero trahit, quod tamen aliis explorandum relinquo. Ipsum nomen videtur idem esse, qhod Eratosthenes isti Catalogo regum Thebaeorum effert απαππος , idque interpretatur μιθσον , id est, magnitudine corporis alios Iove superantem. Accuratius nomen idem scribitur' Αποπιe, et Ἀφωως, quippe quod Aegyptiorum se mone gigantem designat. Plura de hoc nomine disserui in Vignotii Chronol. S. tom. II p. rast,' et in Pantheo Aegyptiorum Lib. V cap. IU I adi.
innsis Aegyptiorum undecimus. Meminit illius plutarchus de Iside p. gra, affirmans, uutima die mensis Epiphi, sole et luna in eadem linea coeuntibus, ferias agi natalitias oculorum ori. Scholiastes Arati p. 56, eum respondere putat Romano aum Augusto , Iulio vero Arrianus in periplo marisse Iom. L E Ery-
97쪽
Erythraei, p. 8, 22, 29, 32, edit. Hudsoni. Incl-dit vero Diphi, maximam partem, in Iulium mensem. Quod si ea fuisset primaeva ratio Calendarii Aegyptiaci, quam, a temporibus Augusti Imperatoris, adoptarunt AleXandrini , et in universum Graeci in . Aegypto, ratio aliqua vero non dissimilis huius nominis reddi facile posset. Certum enim est, mense Diphi, secundum Calendarium Alexandrinorum fixum,
Nilum crevisse, et incrementa eius potuisse iam observari. Scholiastes Arati, loc. cit., assirmat, incrementum Niliacum, illo mense, ad mediam circiter partem. pertingere: οτε το μ,εσατατον. Eςι τῆς του Nείλου αναβασεως. Itaque Aegyptii mense illo gradus et numeros Nili crescentis sedulo observabant. Sermone
vero Aegyptiorum, que ΗΙΙ, , sive ulPs , aut quod
eodem redit HΠs Is , Epiphi , significat ' numerare.
Vide Levitic. cap. xxv. 27, 5 o. Inde igitur dictus fuerit υἰphi, id est, mensis numerationis , quo nem po sollicite Aegyptii adscensus Niliaci incrementa numerabant. Quantam vero sollicitudinem Aegyptii in isthoc negotio adhibuerint , antelligi post ex iis, quae observavi. in Pantheo Aegyptiorum Lib. Iv cap. I S 8. Quae quamvis ita se habeant, fateor tamen non invitus , interpretationi huic duo obstare argumenta, non levissimi momenti. Nam primo quidem , anti-iquissimum Aegyptiorum Calendarium scimus Tuisse non Vagum, sed fixum, et menses eorum, ab initio, in aliud omnino tempus incidisse. Quod tempore Augusti, quando Alexandrini Calendarium adhibere coeperunt fixum , 'Epiphi in Iulium mensem ingruerjt, nonnisi fortuito casu accidit. Deinde, in libris Coptorum nomen huius mensis non scribitur Epiphi, uti a Graecis Romanisque effertur , verum
In libris Graecis non est eadem scripturae ratio, Briar, is , ἐ-φη, ἐπιψ, ne quideia in e
98쪽
itum 'ep , ΕΠΗΠ D. Quantumvis vero non ne gem, fieri potuisse, ut nomen illius mensis, . processii temporis, corruptionem aliquam expertum fuerit, scriptio tamen illa Coptorum essicit, ut de originatione mensis Epiphi, quam suppeditavi ι et quast prq. evio ponit, Aegyptios nomen hoc ita extulisse, Epiphi , certi haudquaquam esse possimus. Andreas mulierus in Glossario Sacro p. st eXistimat, nomen mensis uestidem esse cum Hebraeorum Abib. Lamque , Inquit
illa ipsa dictio Abib, et Aenptiaci mensis vocabulum est.' Namque Aegastu, in hunc usque aevi , quendam suorum mensium, ΕΠΗΠ, cita enim scribuni axet Abib, cita enim legere solent appellant. Ara bes quoque scribunt, iisdem quibus Hebraei L
dicibus Mss. et oditis cuiusque scriptoriso Vide Fabris Menolosium p. 22 - 27, et quos iS laudavit. Nolline o dearmen de mensibus Aegyptiacis, et eiusdem interpax'i' nem Latinam Grotii, sed servatis nominibus επι*ἱ et epiph , pro quibus hi nova bditione Anthologiae Graecae cum versione Latina H. Grotii tom. I P. 354, 355, ἐπηos et v ὴi. la In fragmento codicis Aegyptii, quod e bita et ca Nanniana edidit Mingarellius P. CLXXXVIII nomen mensis
scribitur ΕΠ, , sed legendum potius AEΠΗ existimavit P. CXC. in codi 2 Euangelioniin-sarisiensi Me
leste La Croeto in Thes. Epist. tom. 1ri s. ix qu .isfana. 1eribendi rationem in Lerico retthulta De origineeMn in sententiam Georgius disputavit, in praelathne 'Fragm. Euang. Iohanmis Thebaicum τι CXL;i ut ininegyp tiaca istius mensis appellatione laterer nomen Ibidis ι DP addita terminatione atque cum articulo Aegyptlio,
Cum nomine Aegyptio comparandum eenset He braicum mensem sic dictum de spica matura, an queinde . illu1tranda ' verba Martiani Capellae lib. II p. 4arofa . vero Ibis praenotatum gerit nomen cuiusdam mensis Memphitiei. '
99쪽
teris. Graeci EIII M. Sed Moses peregrinam vocem . non aliter, ac si Hebraica esset, inurpat. Et P. 4, Vides prope omnes pelle , vocem Hebraicam esse , ecPRIMIGENIvΜ FRUCTUM notare. Sed vox pere Aerapti est: neque 'ut haec mensium nomina: Adar , Elul,
Tainairus , Thebet, et ipsum Nisan. Et sunt, qui selint, Epiphi de Epapho dictum esse. Quod et credibile est. Namque et alios menses Heroum nominibus insigniperunt Aegaprii, aeque ac Persae, Athenienses , Romani. Hoc, ut videtur, sententiae suae fundamentum princeps p. 7 suppeditat: Nihil dubito , cum Urael Aenpto excederet, menm, queΠIMartium dicimus, Aeraptios, adeoque Hebraeos Epiphi fuerit. Verum Cl. Vignotius probare conatus est, mihique etiam persuasit, Aegyptios tum, cum Israelitae exirent ex Aegypto , egisse primum suum mensem Thoth. Vide eius Chronologiam Sacram, Tom. I p. 568 ac deinceps. Abib igitur Hebraeorum tum concurrebat, non cum uep Aegyptiorum, sed cum eorumdem Thora. Fundamentum igitur, cuIsuperstructa est sententia utituri, re ipsa nullum est. EpM , nomen proprium regis Thebaici, qui etiam .dicebatur Siphoas aut potius Saphthas, in catalogo Eratosthenis, ad quem legatur annotatio mea in 'Vignoui Chronologia tom. II p. 763, 764. Vertitur Hiic 'Eρμge Mercurius, et non minus, quam sequens .uste Hψα ου , habetur pro interpretatione Graeca no- :minis Aegyptiaci Σιφωbe sive Σαφθῶ. Male omnino. Eiusdem regis Nomen Aegyptiacum alte m erat Eois,
, Ermeis , eum proprie significans, qui alicui rei complementum dat, vel eam plenam persectamque reddit. Plura dixi in Pantheo lib. v cap. s
cma Cum iis comparanda, quae Iabsenskius ad Ven-lium a. 172o de eodem nomine scripsit. Vid. Syllogen no stam Epistolaruae vol. IV P. I86- I93.
100쪽
vocatus est Iupiter et Apollo 'Eρριονθίτης, ut auctor est Mephanus letantinus, testem appellans Strabonem libro nempe XVII pag. 8 II. Nomen habuisse videtur urbs a vocabulo Epotaex Π quod Aegyptiis malogranatum significat, veI malum Punicum. Possunti huc reserri, quae habet Balth. Lebelius de origine Philistaeorum s , 6, p. 165-ID, coli. P. I I.
EPMoΥΥBIEn Aegyptiis olim dicebantur Oi, bellicosi, id est, milites. Vide Herodotum
Lib. II cap. I64, et Lib. IX cap. 3I, Stephanum in 'Eρ κοτυμβιεῖς, Diodorum Sic. Lib. I p. 25, et XVI p. 44s. Assentior autem praestantissimo La Go- , qui aliquardo me docuit, vocem hanc compositam esse ex Epata MTDs, pugnare, vel bellam facere, et D3RE, contra. Nam a L. TO, Aegyptiace
militem sonat; EDdine Tos, militare, bellam facere
Corinth. I x. 7, DI LE autem contra. Esset igitur Epore S O, DdRE , qui militat, veI bellum facit, contra. Haec acute omnino et vere ρὰ obser- n Nomen non una ratione stribitur. In editionibus Sophani let. , quas Berkelius et de Pinedo curarunt, te gitur 'Ερμωνθδ; apud Strabonem lib. XVII p. II7I 'Eρμουθὰ, ubi tamen in codice MS. Mediceo 'Ερμonς; alibi 'Eρμο--θὶ e. 'Ερμοθυ, 'Ερμώδει, docente Messelingis ad Antonini Ilianerar. p. 16o, in quo Hermuncti. Vide ibidem notam Surisae. Nomen gentile scribitur in 'recta Iascript. antiquis P. 83. co) Fide Tireseri, dedit La Croetius in Lex. max'IUT, Arabice Λυκωολις. Minus recte, iudicio Geom