장음표시 사용
21쪽
nuuquid nou liber Deus , ex quo non potest , nonnisi bonum , operari 3 Sed plura suo loco. Ad tertium dicimus , quod ex Apostolo non est apud Deum acceptio personarum in iis , quae ad justitiam , non vero ad gratiam pertinent. Etenim primo ad Rom. cap. II. dicit. Tributatis , et angustia in
Omnem animam hominis operantis malum , Iudaei Primum , et Graeci. Gloria a tem, et honor, eι Pax omni πeranti bonum , Iudaeo primum, et Graeco. Et inde subdit. Non enim est accePtio Personarum πω Deum. Cum vero gratia sit donum gratis datum, Sine ullo merito recipientis, Deus illam distribuit, prout vult. Sed quoniam, ut suo loco dictum est, Deus Voluntate autecedenti sincer vult salutem omnium, et pro omnibus Christus mortuus est , ideo , ut Videbimus , Deus cunctis gratiam sussicientem impertitur. Ast non eodem modo et mensura , ut Christus ipso docuit tu Parabolis de mercede reddita operariis , et de talentis distributis. Ex dictis patet responsio ad quartum. Τuae enim agitur more tyrannorum , cum exquiritur a subditis , quod nulli mode illi praestare poteruut. Sed Deus cum hominibus rationem ponet juxta illorum vires , et gramitum , quam tribuit. Unde Apostolus in supradicto loco dicit. Quicumques enim sine lege scripta Peccaverunt , Sine lege ρeribunt , et quicumquσ in lege Poc-CuMeruut , Per legem judietibuntur. Ergo si praecipit
Deus ut totum legem servemus , et OmneS CoerceamuSPr. Vos concupiscentiae molus , ad haec Omnia praestanda cum suis suilicienti gratia et praesedcule , et conco-
22쪽
Pars I. de Gratia aereali. 23mitante nos adjuvat , et nunquam permittit , ut quis supra proprias vires tentetur.37. Quoniam Adam peccando non solum amisit fametitatem , et justitiam , in qua constitutus fuerat , et caetera , quae pertiuent ad ordinem supernaturalem ; sed etiam secundum corpus , et animam in deterius commutatus fili ι , juxta doctrinam Concilii Tridentini sess. V. cau. I. Et rursus, quia idem Concilium ibidem cau II. definivit, quod Adae peccatum non sibi soli nocuit sed in omnes posteros transfunditur, ita ut can. III. sit unicuique proprium , idcirco vindicata absoluta necessitate gratiae praevenientis, et concomitantis pro quocumque opere meritorio vitae aeternae, eamdem necessitatem, est etiam de fide , verum non absolutam seu ut Theologi dicunt, phisicam , sed moralem , contra eosdem Pelagianos , opus est tueamur pro tota adimplenda naturali lege. Sit ergo
PROPOSITIO II. Sine gratia nec eOgnoscere possumus omnes Meritates naturales , nec totam naturalem legem serpare , nec re-ιiιtere , et superare graνes tentationes.
38. Prob. Prima pars. Ex primo citato Canone Coneilii Tridentini confiteri debemus , primum hominem Adam , cum transgressus est Dei mandalum, nouSolum amisisse sanctitatem , in qua constitutus fuerat , et caetera dona ordinis supernaturalis , Sint etiam secundum comus , et anu iam in deterius commuta
23쪽
24 I. Theol. Lib. VII. de Chr. Red. Gratiatum Disse. Si in deterius anima Adae per peccatum commutata fuit: ergo non amplius illius intellectus aptus suit ad omnes cognoscendas veritates, sed saepe opus fuit in errorem decidere in iis, quae ad theoricam partem pertinent legis naturalis. Sed ex can. ΙΙ et III. ejusdem
sessionis in nos omnes vere transfunditur. Ergo sine gratias auxilio cognOScere non possumus omnes neceSin vias veritates ordinis naturalis.
39. Et id confirmatur ex facto. Etenim , ut in primo libro demonstratum est, in quot pessimos errores, et manifesta absurda non deciderunt populi , et quidem non Solum rudes , et ignari , sed culli , et qui philosophi nomine gloriabantur 2 Quinimo quo cultiores suorunt , eo magis erraverunt , uti habemus de pluralitate Deoium , et de nefandis vitiis , quae tribuerunt illis. Nihil dicimus de regulis morum. Si Deis ipsis tribuebant horrendas spurcitias , si pium existimabant senes parent intersicere , quantum depravati esse non debebant illo-Tum mores , quantum erronea regula Vivendi, quantum
a veritate aberrans illorum ratio 8 Dicendum ergo , quod non susscit humana ratio , prout nunc est , ad Omnes naturales Veritates cognoscendas , sed opus est divina opitulante gratia, ad necessarias assequendas. Et id eo vel
magis , quod magno studio . et longa experientia homo indiget , ut expedita sat ratio naturalis. o. Quoad secundam no irae propositionis partem . quod scilicet tu praesenti statu non possumus sine gratia
Sulvatoris totam legem servare , veritas per Se patet , si cum innata nostra imbecillitate consuramus maximam
dissiculi alem quorumdam praeceolorum. Quidi enim su
24쪽
Pura I. de Gratia aemuli 25 satis firmum cognoscit ad continentiam servandam semper, et tu quavis circumstantia , cum violentem in se
agnoscit cupiditatem , et concupiscentiae motum 7 Nunquid validiores nos , quam Auctor lib. Sapieuliae , qui cap. VIII. v. ut de se dixit: Et ut scivi quoniam aliter non possem esse continens , nisi Deus det, et hoc ipsum erat Sapientiae , scire cujus esset donum radii Dominum , et d recatus sum illum Quis videns naturalem inclinationem ad injuriam vindicaudam, poterit , sine Divinae gratiae auxilio , illam Semper , et ex corde , condonare , et non odio habere , sed potius diligere inimicum , et benefacere illis , qui nos persequuntur 7 Quis patienter se conformabit semper Dei voluntati in infirmitatibus, in egestate, in aerumnis , et in persecutionibus, maxime si sint cum ingratitudine conjunctae 7 Non pinsumus, non possumus sine Redemptoris gratia totam servare naturalem divinam legem. 4 i. Quod si ila communiter, quid dicendum si addantur periculosae circumstantiae, et graves lentationes 2 Quomodo simul , et quidem semper , de interioribus , et exterioribus tui micis triumphare poterimus Si ex Λ-postolo Paulo ad Galaias cap. V. V. II. Caro Concupiscit Persum Diritum , et Diritus aduersus Cnem , quomodo Stare poterimus cum impulum iunos faciunt Daemon cum suis sugestionibus , et mundus cuni blandimentis , et illecebris p Concludeudum igitur, quod siue Redemptoris gratia nec cognoscere Possumus visi
25쪽
26 Inst. Thul. Lib. VII. de Chr. Reae crata. Sol ntur Objectiones.
a. Triplicis generis sunt quae objiciuntur, scilicet
ex sacra Scriptura , ex SS. Patribus , et ex naturali ratione. Ex Scripturis I. objiciunt verba , quae leguntur Deuteron. cap. XXX. V. M. Mandatum , quod ego Araec is tibi hodie non sum te est. Si ergo , dicunt , lex , quae per mandatum intelligitur, non est supra hominum vires , procul dubio homines illam i tam servare possunt solis naturae viribus. II. Ecclesi stici cap. XV. v. I 4. legimus Deus ab initio constituit hominem , et reliquit illuni in manu consilii sui. Ergo ex se homo , nullo alio interveniente Dei auxilio, potest omnia adimplere , quae sui muneris sunt, scilicet tolam naturalem legem servare. III. Et revera Apostolus ud Romanos cap. II. v. s4. testatur , quod ita servabaut legem naturalem gentes , quae non habebant legem Scriptam et Cum enim Gentes , quae legem non habent , naturaliter ea , quae legis sunt , Iaciunt.' . Et quidem ad primum dicimus , quod quidem ,
quae Deus , maxime per legem naturalem praecipit , non sunt impossibilia. Quinimo si lex naturalis praecipit , ut homo vivat juxta sui naturam , procul dubio illius praecepta non possunt esse absolute supra humanas vires. Sed meminerint adversarii primo , quod n0uloquimur de impossibilitate physica , sive absoluta , sed morali. Secundo , quod per originale peccatum homo in iis , quae ad ordinem naturalem pertinent Sallus nouxbi , bed quoad animam , ut corpus suit iu deterius im-
26쪽
Pars I. de Gratia actuali 27 mulatus. Et tertio , quod Deus, qui vult salutem omnium , semper nobis praeSto est cum sua gratia, maxime cum ob circumstantias relativa hominum impotentia fit absoluta. Inde ergo fit, ut licet praecepta legis naturalis per se , et separatim considerata, non sint supra hominum vires , lamcn si considerentur relative ad circumstantias , et omnia simul , fieri non potest ut persecte solis naturae viribus serventur. Eieuim propter adductam causam humanus intellectus non omnia simul, et constanter clare videt , et rebelles cupiditates adversus rationem obnubilant intellectum , et liberum arbitrium , licet non extinctum , infirmatum tumeti , sacile itaque labitur in malum; unde necessario requiritur gratia pro totius legis naturae obServantia. Ad secundum respondemus , quod Ecclesiastici verba supponunt Dei gratiam , et declarant, quod sola nousussicit , sed necesse est , ut illi nostris operibus cooperemur. Et quoniam possumus , idcirco verissimum est,
quod Deus posuit hominem in manu consilii sui. Id clarissimo patet legenti totum illud caput. Ad tertium dicimus , quod ex adducto Pauli testimonio nihil contra nos deduci potest. Etenim iii objecto loco Apostolus loquitur de justo Dei judicio , et retribbutione , quam retribuet omnibus juxta illorum opera, et id sine acceptione personarum. Uudu prius dicit, quod
qui legem scriptamὶ non habent, sine lege peribu ut, et qui tu lege scripta peccaverunt, secundum legem
judicabuntur. Et postea ratiouem addens , cur merito peribunt, qui non habeut legem, dicit quod sunt inexcubabitus pro peccatis suis , quouiam Operuli Suut couli a
27쪽
28 μι. Theol. Lib. GL de me. Red. Gratia legem naturalem , quae communis est omnibus, ψsi sibi sunt lex , et ostendunt opus legis scriρtiam in cordibus suis , testimonium reddente illis conscientia eorum. Scopus ergo Apostoli est demonstrare, quod excusari non possunt Gentes de suis offensis contra naturalem legem , quoniam , etsi non tota , et in Omnibus arduis praeceptis persecte servari potest sine Dei gratia , quia tamen ut supponit Deus cunctis impertitur gratiam ; et voluntarie, et culpabiliter peccaverunt,
idcirco ipsi sine lege scripta peribunt i, quia scilicet
non secerunt ', quae naturaliter facere poterant. Itaque non negat Apostolus necessitatem gratiae pro tota lege
naturali rite adimplenda , sed solum , quod peccaui , qui contra illum agunt. Sed age nunc, et contra Semi- Pelagianos sit sequens de fide
Gratia Dei tam praeoeniens , quam concomitans necessaria est ad initium Fidei salutaris.
3. Prob. primo ex Conciliis. Patres Conc. Arausicam II. ita cap. V. de hac re decretum ediderunt :Si quis , sicut augumentum , ita etiam initium fdei, ipsumque credulitatis essectum , quo in eum credimus , qui justificat ii tam , et ad regenerationem baptismatis peruenimus , non Per gratiae donum , idost, per i iratione n Diritus Sancti corrigentem 'Oluntiatem nostram , ab in elitate ad Mem , ab limyietate ad pietatem , sed naturaliter nobis inesse
28쪽
Pars I. de Gratia Glaali 2Idicit; Apostolicis dogmatibus adoersarius πρωθα-tur. Apud Boucat dissert. IV. de neces. gr. Sed omnino facit dogma fidei decretum Conc. Τrident. Sess. VI. can. III. in quo sic decrevit: Si quis dixerit , sins praeueniente Diritus Sancti in iratione, atque ejus adjutorio , hominem credere, Verare , diligere , aut Poenitere posse , sicut πOrtet, ut ei justifcationis gratia conferatur; anathema sit. Et id jam cap. V. ejusdem sess. declaraverat dicens: Declarat praeterea synodus γ φsius justificationis e mdium in adultis a Deo per Christum Iesum , Pra Meniente grviis , sumendum esse , hoc est ab ejus pocatione. Et cap. VI. Disponuntur autem ad psam justitiam , dum excitati diuina gratia , et adjuti , sdem ex auditia conciρientes , libera moventur in
4 . Prob. II. ex Scripturis. Ieremiae cap' XXX. V. II. Scriptum est: Arelicabo eum , et accedeι ad me e quis enim iste est, qui πρlicet cor suum, et onropinquet mihi , ait Dominus 2 Ex quibus sic argumentamur. Procul dubio nonnisi per fidem accedimus ad Deum : sed tunc ad Deum accedimus , cum Deus applicabit nos, et ex nobis non possumus applicare Cor ΠωStrum , et appropinquare Deo. Ergo initium fidei non est a nobis, sed ex gratia Dei. II. Ioannis cap. VI. postquam Christus v. O. dixit Iudaeis : Haec est autem Doluntas Patris, qui misit me: omnis , qui pidet Filium, et credit in eum , habeat ollam aeternam et eisdem Iudaeis propterea murmurantibus idem Redemptor v. 44. ait: Nemo potest Menire ad me, nisi Pater, qui misit
29쪽
30 Inu. Theol. Lib. VII. de chr. Red. crassa me traxerit eum. Ergo ex Ioanne nemo credit in Chri stum , nisi prius Pater gratia praeveniente , et Cone initante traxerit eum. Similibus testimoniis pleni sunt libri novi testamenti, praesertim Epistolae Apost. Pauli I. ad Corinth. cap. VII. ad Ephesios cap. II. ad Philip . cap. Ι , ad Romanos cap. XI. Sed brevitatis causa illud solum asserimus in I. ad Corinth. Cap. IV. V. 7. ex quo se convicium fuisse Augustinus dixit ad suum deponendum errorem. Itaque Apostolus scribit: Quis
enim te discernit 2 Quid habes, quod non accepisti Si autem accepisti , quid gloriaris , quasi non acceperis Et Sanctus Augustinus in lib. de praedest.
Sanct. cap. III. n. 7. ait. Quo PraeciPue testimonio etiam φse convictus sum , cum Similiter errarem ,
putans , idem , qua in Deum credimus , non esse donum Dei. Utinam Deus sua gratia similitor quoque emolliat, et inclinet, cor omnium qui Scmi pelagianorum
vestigia sectantur , ut suum errorem abjurantes in sinum Ecclesiae redeant. Concludendum igitur etc. 45. Supervacaneum videtur congerere auctoritates Sanctorum Patrum , qui unanimiter hanc doctrinam docuerunt , et propugnarunt , et maxime omnium Doctor Augustinus. qui tanta scripsit pro tuenda Dei gratia contra Pelagianos , et Semipelagianos , ut gratiae defensor merito appellari possit. Nihilominus unum et alterum adducimus , ex Graecis , et Latinis , scilicet Sanctum Gregorium Nazianzenum , et S. Oprianum. Ille in orat. XLIV. in Pent. n. is . ait. Qui dedit , quod primum est . diabit et quod secundum est. Et
iste in lib. terito Testimon. ad Quirinum , scribit : In
30쪽
Pars L de Gratia aedisti aintilla gloriandum , quando nostrum nihil est. Et ne omnino praetereatur Augustinus , asserrimus illius verba in lib. de dono perseverant. cap. XXIII. n. 63. ubi ex consuetudine Ecclesiae orandi pro infidelibus, sic argumentatur. Quando enim non oratum est in Ecclesia pro infidelibus , citque inimicis ejus , ut crederent 7 . . . Nam si haec ab imo Deo quidem ρο-
scit Ecclesia , sed a seipsa sibi dari putat et non -- ras , Sed perfunctorias orationes habet; quod absita nobis. Quis enim veraciter gemat, desiderans accipere , quod Orat a Domino , si hoc a seipso se sumere existimat, non ab illo p Ergo dicendum etc. M. Confirmatur tandem Theologica ratione. Procul dubio , ut suo loco dictum est , et hic pro certo ponimus ; homo per peccatum primi Parentis originalem justitiam amisit, et omne jus ad vitam aeterna , et omnino excidit a statu supernaturali ; quinimo et in deterius quoque mutatus est quoad statum naturalem. Ergo viribus naturalibus nihil efficere possumus , quod merito rium esse possit pro ordine illo supernaturali, scilicet pro aeterna vita beata e etenim contradictorium est , ex viribus naturalibus haberi effectum supernaturalem. V rum quidem , quod tantum malum reparatum fuit per Divini Verbi Incarnationem. Sed id mirifice potius sa- et nostrae causae. Etenim inde sequitur, quod si non absolute , sed dependenter a nostra cooperatione , Redemptionis fructus acquiri potest , necessario ad quod- Cumque noSirum opus , ut meritorium sit vita aeterna uti est vera Theologica fides comitata a nostris operibus , requiritur Christi gratia et concomitans , et prae