장음표시 사용
31쪽
32 Insf. TheoI. Lib. II. de Chr. Red. cralia veniens quoque , quia secus initium fidei, quae est num , sive medium , pro bono Supernaturale, esset sine
4 . Mulla objiciuntur a Semipelagianis , et quidem
ex Scripturis , ex SS. Patribus , et ex Theologica ratione. Nos nonnulla ex illis asserimus , et breviter dissolvimus. Itaque ex Seripturis , quae maxime urgentsunt verba Proverb. cap. XVI. V. I. Hominis est animam PraeParare, et Domini gubernare linguam. Et ibidem v. 9. Cor hominis dismnit piam suam , sed Domι ni est dirigere gressus ejus. Item Zachar cap. I.. V. 3. habemus et Convertimini ad me, ee conperiar ad vos. Ergo, dieunt, si prius est praeparare , et poStea gubernare, prius disponere , et postea dirigere , et prius nos converti debemus ad Deum , et postea Deus convertetur ad nos , quis non Videt , quod milium nostrae sidei et salutis est a nobis, et Deus complet , et perficit auxilio suae gratiae Z Ex novo autem testamento apud Lucam cap. XI. v. 9. Christus dicit: Petιte , et dabιtur vobis et quaerite , et inuenietis pulsate, et vemetur Mobis. Ergo initium est a nobis, et persectio est a gratia Dei. Et Matth. cap. X. V. D. Christus Apostolis suae fidei praedicatoribus ait: In quamcumque civitatem , aut castellum intraveritis , interrogate , quis in ea diguus sit, et ibi manete. Er
v. Haec, et similia Scripturarum oracula supponunt
32쪽
pura T. de cratia actuasi . .' 33
emper phaevenientem , et covcomitantem Dei tratiam quam omnibus impertitur Deus , ut insta dicemus. Et viare evincitur ab aliis: Se ipturae testimoniis , quae attulimus in probationibus et ratio Theologica evidenter evincit , quoniam nultimode seri potest, ut viribus naturae habeantur operu , ut est fides , quae spectaut ad ordinem supernaturalem , ut est Vita aeterna Itaque sensus testimoniorum , quae in objectione aliata sunt , est: Hominis est praeparare animam cum suo
amemu gratiae praevenienti, quae nulli denegatur , et Domini est gubernare linguam cum gratia cbncomitante, et essicaci : cor hominis assentiendo gratiae praevenienti dispbnit viam , et Dei est elc. Et pariter dicendum exide aliis. Unde apposite Concilium Tridentinum sess.VI
cap. V. postquam dixit: Declarat praeterea synodus'
imius justificationis exordium in adultis a Deo per. Christum Iesum , praeveniente gratia , sumendum esse , hoc est ab eius vocaticine, qua, nullis eorum existenLMus meritis, Mocantur etc. tandem dicit: u G in sacris litteris cum dicisur : Convertimini ad me , et ego eotaVertar ad vos ; Iibertatis nostrae asmonemur. Cum remondemus d Converte nos Domine, ad te , et convertemur ; nos gratia praeveniri eOn
Ad verba Christἱ Lucae cap. XI: petite etc. eadem est responsio. Et riuidem Apostolus ad Bomanos cap. VIII. v. α6. scribit: similiter autem et S ritus amjuvat in mitatem nostravi: nam qiad Oremus , SACut Ῥortet nescιmus. Tandem Matth. VII. ideo Christus ita ulloquitur. Apostolos , non quasi qui illorum do-TOm. V. 3
33쪽
34 Inst. N ol. Lis. VII. de chr. Red. Gratia
elrinam audire debebant , prius propria virtute eadem fieri deberent digni , sed ut aliquam prudentiam , et delectum haberent , ne sanam et divinam doctrinam una
Solountur obieetiones ex Sanetis Pasribus.
48. Ob. Multi Sancti Patres ex Graecis , et Latinis eamdem prorsus doctriuam docuerunt de gratia , quam postea.repetitam a semipelagianis Ecclesia damnavit. Et qgidem I. Clemens Alexandrinus lib. I. Strom. n. 2O4.Scribit. Preparat ergo Philosophia ei uiam muniens , iqui a Christo perscitur. Sanctus Optatus Milevilanus . in lib. II. Bist. Donat, ait. Est enim Christiani nominis , . quod bon-'esι ν vella I et in eo , quod bene ooluerit , currere sed homini non est datum Pescere . . . quia no redim est currero , Dei autem yrescere. Sed prae omuibus in pluribus locis Sanctus Chrysostomus apertissime domi doctrinam Semi pelagianorum. Sic Hom. XLII. in Gen. ita loquitur de Patriarcha Abrahum. δει- imam quod Patriar
34쪽
e , e Para I. de Gratia actuali astera omittantur . sic loquitur in Hom. XII. in Epist.
ad .Hebraeos et Nostrum quidem . mi praeeligem , et Melle ; Dei autem era perscere. Quis ergo non videt, Chrysostomi doctrinam eamdem prorsus esse , ac illa Semipelagianorum . Aut ergo haereticum dicere debemus illum . quod absit, aut ab haeresi excusare istos. v. Et quidem I. ad verba Clementis Alexandrini dicimus, i quod non excludunt Dei gratiam praevenientem , sed solum indicant, graecam Philosophiam praestare veluti quamdam negativam dispositionem ad sequendam Dei gratiam vocantis ad Christi Religionem , ope , et ministerio praedicationis. Quia igitur philosophia acuit intellectum , et reddit dociliores animos ; propterea S. Clemens dicit, quod illa praeparat , et munit viam ,
quia removet impedimenta naturalia ad libere cooperandum gratiae praevenienti , et vocanti ad salutem. Ad Sanctum Optatum resp. quod non loquitur l de initio fidei , et bonorum operum , de quo res est cum Se pelagianis ,rsed de vera Sanctitate , et persectione contra Donatistas , qui superbe illam sibi arrogabant. Ia, manifeste paret ex verbis antecedentibus, et immediata subsequentibus. Etenim primo dicit a Vos imi Do tistae , quil saneιi , et innocentes uideri ab hominibus oultis , inhiM , uinde est tua sanctitas , quam Oobis licentius usurpatis 8 Quam Ioannes Mostolus prosteri nota aude , qui it: Si dixerimus etc. Hoc qui dixit , svienter se ad Dei gratiam reseruaoit.
Quis digerit . hie loqui de initio fidei. i et non potius
de persectione, et i Sanetuate , ad quam praeter gratiam
Praevenientem , et eidem nostrum assensum, requiritur
35쪽
38 Im . Navi Lib. VII. de chr. Red. crassa. gratia concomitans , et esseax, sub consensu Semper nostri arbitrii p Deindo sequuntur objecta Verba, et postea
eiis et Perfectus solas Dei Filius Christus. Ceteri Omnes. sem,perfecti sumus. Quid haec cum errore Semipelagianorum s es doctis. Ioan . Perr. truci. de Grat. n. a. s. 88. Quoad Clii ostomum , quem nonnulli tam ex haereticis', quam ex Catholicis judicarunt Semipelagian rum pulvere conspersum , dicimus , quod si aliquoties
videtur non accurale loqui respectu haeresis Semipelagianomin , in bono sensu tamen aecipienda sunt illius verba, tum quia nondum orta erat ista quaestio , tum quia agebatur contra oppositum errorem Marcionitarum et Manichaeorum. Caeterum certi sumus de sana Metria na illius rea nocessitatem gratiae Praevenientis ex multis lotis , praesertim ex hom. XII. in primam Epist. ad Corinth. n. r. in qua dicit. Rhil ex te habes , sed a Deo laccepisti . . Ergo cum accePeris , habes , noxi hoc , vet illud sed omnia , quae habes non enim haec tua recte facta 3unt , sed ex Dei gratia Pimoniunt. Si fidem dixeris, ex υocatione i H- emn Quid clarius pro asserenda necessitate gratiae ad umium fidei ' cs. Bouc. tom. LI. art. VIi
Soluuntur obiecti es ex theologiea ratione.
rei Semipelagiani, sic pro sua causa ratiocinantur. Eisi ex Apostdis fides sitis randarum substantia rerum, argumentiam non amarentiam ad Hebrae. cap. XI , S
36쪽
Pars I. de Gratia ariarii , 37 lamen necessario impellimur ad credendum , ubi vera adsunt eredibilitatis motiva et sive eum humana ratio vere madet , nullam esse formidinem neque de scientia, neque de sinceritate narrantis. Hinc ex quo eviden lex cognoscimus , Deum, ex quo est persectissimus , neque directe , neque indirecte , neque Per Se , neque Per alios , mentiri posse ; ubi aliquam doctrinam videmus veris miraculis confirmatam, tunc tuto co ludimus de verilate illius, et naturaliter amplectimur, quoniam miracula , uti actiones contra , Vel Supra , naturae leges , nonnisi a solo Deo patrari possunt. Ergo sola vi nuturalis rationis agnoscimus , amplectimur quoque, prositemur, et luemur etiam fidem Divinam. 5o. Et requidem vera : Philosophi sola naturali ratione demonstrant adversus Irreligionarios , et Naturalistas , Deo deberi Religionis cultum , et quidem nousussicere naturalem , sed necessariam esse diuiuam Bevelationem. Et iude deducunt quoque veritatem Religionis Christianae , quia haec sola , etsi supra humanam
rationem sua dogmata tradat , nihil tamen contra eamdem docet. Ergo solius naturae viribus, non Solum ducimur ad verae fidei initium , sed etiam ad fidem i
5 r. Confirmatur. Sola naturali ratione duce habemus fidem humanam , scilicetiamplectimur , et Pro Cerritis habemus aliquas veritates , . etsi illae sint praeter ra tionem , et sensum, dummodo solum constat de scientia , et veracitate inarrantis .i Ergo facilius , et libentius possumus naturaliter habere quoque sdem Divinam, quia evidenter certi sumus de scientia , et veracilate Dei nar
37쪽
38 Inu. Theia Lib. VII. de Chr. Red. Gratiarantis , vel saltem narrata confirmantis. Neque dicas , quod certi esse non possumus , et omnino persuasi , quod illae veritales sint a Deo revelatae. Elauim pro certo ponimus, quod veris miraculis ipsae sint confirmatae , et propterea eonfirmatae ab ipso Deo, a quo solum miracula patrari possunt. Ergo etc.
6. Et quidem ad primum dicimus. Usi eredibilita.
tis motiva , praesertim miracula multum convincunt humanum intellectum, nunquam tamen movent voluntatem
ad amplectendam veram fidem Divinam , nisi gratia Christi praecedat , et comitetur. Id experientia comperitum est. Certe credibilitatis motiva ex se majorem habent vim in intellectu hominum philosophorum , et eruditorum , quam rudium , et simplicium. Et tamen videmus , quod rarius illos , quam istos , ad fidem divinam amplectendam inducunt. Quini tuo Philosphi prae ominnibus tot assurda mostra de Deo , et Religione docuerunt. Cur ita ' Quia majori superbia ipsi dominautur , ut Divinae gratiae dociles obediant. Quoad miracula , utique quis , si illa vera sitit , convincitur , quod a solo Deo Patri possunt : oti quisque etiam latetur, quod repugnat , ut Deus confirmara possit fulsitatem . Sed ubi non viget Dei gratia , homines aut liment ne illa sint
ex impostura, et falsa narrentur, aut suspicantur, quod Don excedunt naturae vires. Quiuimo nisi divina gratia praecedat , et comitetur , etsi homiues illa negare non posSint , quia coram ipsis patrata , tamen quo magis clura, Et btupendu erunt, eo magis illorum corda induserni lur. Et quidem , nonue magis induratum suit cori
38쪽
digitus Dei erat in signis Moysis ' Nunquid Seribae , et Ρharisei amplexati suere Christi fidem , eum de Re
demptoris veris, stupendisque miraculis certi facti fuerunt ' Quinimo magis exarsit illorum odium. Quaerebant oceidere caecum, qui a Christo visum ace erat, et conati sunt suadere sepulcliti eustodibus, ut dicerent. quod, ipsis dormientibus , venerunt Discipuli, et furati sunt corpus Iesu. Quid elarius , quod sine gratia praeveniente et comitante, ad iiiii ilum valet couvictio intellectus P Sed adde , quod ista omnia evenerunt, et eveniunt etiam in dies , sub auxilio gratiae suffcientis , quam nos dicimus nulli a Deo denegari. Quanto magis ergo pejus esset, sine ullo Dei auxilio lInde patet responsio eliam ad secundum. Utique naturali ratione enitimur evincere neeessitatem religiosi cultus erga Deum e et inde etiam necessitatem et existentiam Doctrinae revelatae, quoniam ad id sussie iens non est humana ratio sibi relicta. Et verum quoque est, quod validissimis rationibus naturalibus demonstramus, uti jam demonstravimus tu priori libro, solam Christianorum Religionem veram esse , quia illa sola non coul radicit religioni naturali , quae a Deo est. S d cum haec pera-gimus , pro certo povimus , non deeMe gratiam praevenientem illis , quos naturali ratiocinio convincere de ve
Ad ultimum dicimus, quod etsi per naturalem rationem, reclum tamen , multo magis tuti sumus de auctoritate Dei loquentis , quam hominum, mullo lamen ma jus discrimen est inter side in Divivam , et humauam : Haec enim respicit ordinem naturalem, in quo sumus,
39쪽
40 Inu. TheoI. Lib. VII. de Chr. ML Gratia illa autem supernaturalem , quem per originale pectaritum amisimus , et per solam Christi Redemptionem f. et gratiam iterum acquirere possumus. Sed acquirim
per fidem , et baptismum , ut Christus ipse ait: Ioha a. cap. VI v. 8 : Qui credit in me , habet Milam aegerna in Ergo sides divina , quae est medium pro a Sequenda vita beata , quae pertinet ad statum superuaturalem haberi non potest sine praeveniente , et comitante gratia ipsius Christi Bedemptoris. Omittimus naturales rationes , praesertim , quod fides humana immediate nititur autoritali narrantis , et non sic sides divina .., quocirca , sine gratia homo semper inelluat ad dubitandum, nutu vera miracula sint , quae porteutosa Videt , an potius effectus occultarum naturae virium, illusiones, et praestigia , et num vera sint, quae ab aliis narrantur , an vero ficta , aut saltem immutata. Praetermit' timus , inquam , quia sufficit adductum discrimen.
E onuntur et rejiciuntur systemata eorum , qui a rota gratia repetentes nostram aeternam salutem , σmiς-
sum dixerunt libertim arbitrium Per Adae PeccatumqSa. Rejecus erroribus Pelagianorum , et Semipelu gianorum , qui nimis tribuentes viribus naturae, quam integram dicebant post Adae peccatum , male sentiet, ut de necessitate gratiae ; profligamus nunc oportet: oppositam haerosim eorum , qui per excessum erraverunt , d0centes non solum sauciatam per Adae peccatum bu
40쪽
Puri L de cratis oriuali 4 Imanam naturam , sed amissum suisse liberum arbitrium , quo ex infinita Dei bonitale respondentes gratiae Salvatoris promereri possimus, et quasi pro mercede assequi aeternam gloriam. Hi suerunt impiissimi Lui herus, ei Calvinus, quibus associali sunt Bajus , et Iai Senius. Sed ante illos commenti sunt, qui ex doctrina Magni Augustiui mkle assecuta , pessimos errores circa gratiam docuerunt i et hi Praedestin9tiani dicti fuerunt, ex eo, quod praedestinationem ad vilam , vel ad mortem aetertiam absolutam , et omnino iudependenter a libero arbi trio , luebantur. 53. Quatuor errores illis altribuuntur. I. Liberum hominum arbitrium per Adue peccatum extinctum pror-S fuisse . II. Deus solos. praedestinatos vult salvos. III. Christus non pro omnibus , sed solum pro praedestina- iis , mortuus est. IV. Qui non salvantnr, a Deo praedestinati sunt ad peccatum , et ad mortem aeternam. Sed errores istos , quos videntur Semipelagiani tribuisse Discipulis Augustini , reipsa professi sunt, et docuerunt Lulli erus , Calvinus, et eorum discipuli. Sit ergo.
Suinma errorum Lutheri, et Caloini.
54. omissa historia Lullieri , et Calviui , quomodo scilicet a doctrina Calliolicae Ecclesiae recesserunt di
cimus , quod revera ipsi umplexi fuerunt quatuor errores , quos Sup. S. retulimus docuisse Praedestinatianos. Quinimo et mullos alios addiderunt in negotio gratiae I edemptoris actualis , ut videro est de Calvino in ejusl b. I. Iustitutionum cap. XVIII, et de Luthero in va-