장음표시 사용
451쪽
Quinque prope annis post hanc constitu- Huic No..ionem, Justiniauus alteram edidit, quae est VII NOR. XEIX. περὶ ἀληλεγ ιων: in qua di hanc laudat. Adjicit vero,illos ἀληλεγ ἰους, etsi se hisis iaexpressim obligarint singuli in solidum, ramun ἀνά non nisi pro parte singulos teneri: S pro parte tantum unum conveniri. si alter praesens & p osori. solvendo sit. Videtur autem tunc inter em tantum obligationem ipso jure dividere. Sed satis su- conveniri Perque esse videtur, si iis tribuat exceptionem, Ni item qualem antea vel reis constitutae pecuniae pro μῆ sister alio intervenientibus ipse tribuerat. vel fide. iussoribus pluribus simpliciter acceptis concesserat Epistola Λdriani. Caeterum magna est quaesito,quinam vel sint vel dicantur γυιοι. Vetus interpres Novellarum, inseri. sninamptionem illam αRO1λοBιοι vertit, DE -
DuOBus REIs PROMiTTENDI. Sed neque verbi significatio, neque juris ratio videtur talem im .e'terpretationem admittere, Certe non est te. μεμ
mere evertendum conturbandumque jus I is his Ibis 'de duobus reis: neque horum conditio est, di se j. quae est fidejussorum. Scio ct eos, qui epitomas Novellarum inseruerunt Codici,secutos veterein interpretem, conssit titionem illam opposuisse legi secundae. C. de duob. reis. Sed eos nihil moror, Non enim iudicant causa cognita. Haloander inscriptionem illam pluribus verbis exponendo magis restringit.
certe meminit totidem verbis Papinianus in
452쪽
l. r i. de duob. reis. Sed neque vis verbi Graeci ad eos proprie pertinet, neque juris ratio, quae
est in d. l. ii. hoc patitur. Nam si non solum si- dejussi res, sed & rei debendi simul sint: etsi habeant jus divifionis, ut sunt sideiussores: ta men id non haberit, ut sunt rei, sicuti Papinianus eo loco significat. Neque facile locum illum a Justiniano corrigi per illam Nov. mira nune dixerim. Quid igitur 3 Existimarem potius αληλεγγυιους esse 2 appellari, qui duobus modis fideiussores sunt : hoe est, ubi duo fide-jusserunt pro uno aliquo reo debendi, dc rursus invicem alter pro altero fidejubet. Nam&fidejussorum fidejussores accipi possunt,ut ait Ulpianus i. g. ult. de fidejussoribus.
Jam Vero, ut commodius transeamus ad se cundum caput hujus constitutionis, commodum est explicare quod quaeritur: an ut reum, sic & pignus excutere prius debeat creditor. Iustinianus mox tradet, fideiussorem conve niendum esse, antequam actio hypothecaria intendatur adversus eum, qui rem a debitore
διορ νL Oblig/tam, di deinde alienatam possidet. Sed
stiti, a s j in quaero, an saltem pignus , quod pencs cre- pinsitim ditorem est, non sit a creditore,antequam imprini ex- petat fideiussorem distrahendum 8 Sane ant, quo jure libera in eo quoque genere fuit eletin L -cre litoris. l. inter eos. S. creditor. de fide. J'g'' l a l omissiu C. illo tit. An erit aut inhu
manum, aut abs Iustiniani sententia forta sie a. lienum, si dicam, hoc jus nunc esse mutatum: ut fidejutar non conveniatur nisi quatenus ex
453쪽
pignore distracto creditor servare non potest 3 Accursius id dicere non audet, quia distrahendi pignoris aliqua sit dissicultas: α ut creditori, sicct juri antiquo injuriam fieri putat, si hoc dicatur. Equidem jus novum teme re hic edere aut fingere nolim. pra sertim cuin Provideam, quam inultos illud locos in Pandectis & Codice, qui huc pertinent, evertet.
Sed quod Justinianus statuit . ubi debitor pi.
gnus possidet, nonne inulto magis id ii/xuςrς cisti, posivoluit, ubi creditor pignus tenet 3 Statuit, ut dente enna prius quam conveniatur fideiussor, excutiatiar flatposse. debitor,& quod in bonis babet, praesertim si id creditori siti obligatum : tantumque defendit alium possessorem, ne i , qui alioqui obligatus non est, ante fidejussorem. Quomodo igitur creditor non excusso pignore, quod ha het. fide jussorem vexare poterit 3 Scio, quaenam olim esset cauti a. pignoris transferendi in fidei uiorem, qui prius conveniebatur. Sed iam Iustinianus fideiussori magis contulere &cavere voluisse videtur e & tam aequa est ejus sentetitia, ut & henigna ct liberali interpretatione adjuxanda sit, tametsi hoc jure covstituis ' o magna . juris antiqui ruina dc perturbatio fortasse consequatur. Certe fraus huic eonsti. 'tutioni fieri videbitur, si ri ρητον observemus, . την δανοιαν vero negligamus: aut id, quod ex illo, quod expressim positum est, omnino n- sequitur, repudiemus. Nunc videamus, quod proximo capite Iustinianus exprimit. Constat,
antiquo jure bberum fuisse creditori, utrum
454쪽
4o6 Fν. BaIΔἰni Iustinianus. primo loco debitorem, ejusveheredem,an fi- dejussorem aut pignoris possessorem conveniret : sicuti intelligi potes ex iis, quae supra dicta sunt,& ex l. persecutione. C. de piggorital ult. C. de act.& oblig. l. I9.qui pol. in pig. dc plurimis aliis Pandectarum Codicisque locis. Sequenti nune Justinianus y Hunc ordinem in uni- p I μ' versum praescribit: ut primo loco reus conve'. m A. Diatur . vel eo Omita, res obligata, quam ipse -m ct adhuc possideti Est enim tune creditori libe, pignus ab rum vel in personam agere, vel hypothecaria eoposses- statim rem vindicare. Secundo loco fideiusso-μ si' rem conveniri ait . ut jam satis superque di-
ἰών ctum est. Post excussum fidejussorem, vult ille
fossa oxeu. agi contra possessores rerum a debitore oblisi posse. gatarum: neque prius hypothecariam ad verissis eos intendi patitur. Et certe sequius est. fideiusso res prius conveniri, cum ipse sese obli- garint, quam emptores & possessores rerum Obligatarum, qui imprudentes fortasse in hane obligationem inciderunt. Possessores dico, Tune vero quos noster simplicius dixit κατεχοντας. Sed Bae etiam .ratio juris postulat, ut hic κατεχειν accipiamin cuti pro DoMisai auRE PossiDEst K. Nam si qui μενσο u .iantuin rem obligatam detinerent, tam facile
poliam couveniri eo nomine possent . quam debitor ν. ipse rem suam possidens: qui ct eam animo possidere dicitur,quam alius detinet. Jam vem, ne plane jus novum videatur, quod Iustinianus debitorem heredemve vult conveniri principali actione , . antequam rei obligatae possessor conveaiatur hypothecaria : obser Ul
455쪽
vandum est, quod aliquando rescriptum sim igulariter fuisse Paulus narrat in l. 47. de jure fisci. Debitoris fiscalis heredes praedia quaedam hereditaria vendiderant. Cum fiscus em. Neqsse obptorein conveniret jure suae tacitae hypothe- ea . dicebat emptor heredes debitoris esse ido' hoeis neos, dc praeterea multos alios ex iisdem bonis iis Patiia emisse. Inquit Paulus: aequum putavit Im- responsum. perator noster, prius heredes conveniri debe- - quod bicre: deinde in reliquum possessorem omnem, e pom μηatque ita pronunciavit. Fuit haec prosedio li- heralis sententia Imperatoris, fisco suo ne jus
quidem commune tribuentis: ut sub bono
principe malam plerumque si sci causam esse Plinius dixit. Quod hic emptor objiciebat, multos alios esse emptores, videtur id dixisse ad dividendam actionem: sicuti inter plures fideiussores eam dividi diximus. Sed haec divisio locum non habere videtur in actione hypothecaria. Nam ut in divisa pignoris causa esse dicitur, sica actio hypothecaria est individua. l. 6 s. de evict. l. r. C. si unus ex plurib. hered. Fieri potest, ut in specie proposita, eum secundo loco rerum possessorem quemcunq;
conveniendum esse Imperator pronunciavit,
singulariter etiam senserit, singulos pro rata parte tantum conveniri. Sed quodnam jus commune alioqui sit, dixi. Quod autem in illa specie olim placuit fingulari jure heredes idebitoris principalis prius conveniri, quam re rum obligatarum alios possetares Iustinanus, nunc commune jus esse vult,&quidem adjicit,si-
456쪽
4οῖ '. Batauini Iussisianuae. deiussores quoque prius conveniri. Sic enim res Mis hypothstcRriam magis quam fidejussoriam a. Hrtim ob. ctionem esse subsidiariam placuit. Itaque si cui ligatorum ut Veteres loquebantur ) praedibus praediisque possessores cantum sit: is praedes excutere,antequam prae necesse sit .sa impetat, debet. Quod certe plane noVu se jus Sed ut eo modo Iustinianus infregit vim hypothecae, sic postea rursus eam, saltem . si hypotheca sit specialis . magis atque magi confirmavit. Nam in Nov. cxii. quam anni , prope septem edidit post hanc Nov. iiii.) sta-Exeipitur tuit, si res aliqua mihi nominatim S speciali-rome j ter obligata sit, quam, vendiderit deinde debisv tor, posse me, cui de precio non erit sati,ia 'thὸea J.. etiam nonexcusso debitore, remetali. illam persequi, emptori eripere. Quod quidem singulari jure tribuisse videtur speciali hy.pothecae, ne jus creditoris ex ejusmodi aliena. tione ullo modo fiat deterius. Atque inde haec Novella quarta restringi videtur, ut de jure generalis potius quam specialis hypothecae intelligatur.
.l o ire hactenus dicta sunt de fidejussore, qui
dictis A., Veluti medius collocatur inter reum&pigno. his possestarem, Justinianus ait locum etiam nutriis φον. bisero in qO, quem βες οὐlην vocant. Vulgo riguis vj vOςarὲ auctorem secundum, qui evictionis no-ogois mine fideiussit, ait Ulpianus l. 4. de evies. Sinam dis verbi Graeci propria fgnificatio exprimenda sit 4 se esset, eonfirmatorem diceremus . sicuti & ve- ρ ρ μ' tus interpres dixit. Sed vereor, ne id Latine non dicatur. Vocavit quodain loco Ulpianus
457쪽
amrmatores, qui tutorea idoneos esse assi averint: ct fideiussorum uicem eos sustinereonis: sic iis non dari, quod Justinianus hic tri- rum eom. buit aliis fidejussoribus, facile crederem. Oh petat bene. sat enim eadem ratio, ct idem favor pupillo frium difrum : qui certe major est . quam fidejusso. V ρ mrum: neque facile existimandus est Iustinianus in hoc genere pupillis eripuisse antiquum jus ςommune, quibus etiam jus singulare otiin tributum est. Sed fidejussoribus evictionis causa
acceptis cur non tribueret, quod Sconstitutae pecuniae reis tribuit 3 Sane Scaevola l. penuit.
f. i. de fideius generaliter fidejussorem appellat βείαοblην. Hie vero specialiter Justinianus.
sc eum appellat, ct appeJlari significat, qui a
Latinis dicebatur auctor secundus. Nam ct a pud Graecos εεζαωσεως δικη appellari dicitur, actio ob evictionem: quam ct nostri Iurisconsulti appellant auctoritatem . l. Ull. de eviet. . Postremum caput hujus constitutionis est, de dehitoris honis creditori in solutuin dandis, ta imo is, eique veluti addicendis: quod quidem appel- eo dat Νο- laci I u s P R a s o L u To, ipse quoque Justinia- vssa crenus admonet in Nov. cxx. ubi agitur de bo. Ostri.' nis Ecclesiasticis ereditori in solutum dandis. Nota est antiqui Juris regula: aliud pro alio latum, solvi invito creditori non posse. Sed necesssetas legem non habere dicitur. Si debitor, cui centum aureos mutuo dedi, possit reddere am: C e s reos dixit, i. 4. g. ult. de fide jussi tui. Sed de iis
Iunc son agitur. Imo vero ut olim fidejussoribus tutorum non dabatur beneficium divisi.
458쪽
4IO D. Balduim Iastia anus. eos ejusdem aestimationis, reddere cogetur.
Si non habet, bona illius distrahenda necessario sunt. Ac si quidem emptor inveniri possit, vendentur, ut ex precio satisfiat cresitori, potius quam creditori in solutum dentur: sic. uti Justinianus hic fatetur, & res ipsa iuri que ratio satis docet. Sed ubi emptor nullus occurrit, qui precium justum offerat di quid a- , liud fieri potest, quam ni creditori addicantur quod etiam olim constitutum fuit de rebus captis in causam judicati. l. 366. si pignora. de re judic. l. ult. C. si pign. in cau. iud. Nequ erat necesse, ut hic pluribus verbis Justinianus id excusaret: quia neque aliud fieri possit, si debitorem urgeas. Nam ad summum is cedet bonis: & ut liberetur, poterit τῶν ρικεέων ἐερα Beti. Nam eo verbo utitur Iustinianus, quo&Demosthenes υπερ φορμι. Antiquo jure x ri. Tati agebatur acerbius, eum ipsorum debitorum . qui non solverent, corpora creditoribus addicerentur: neque so- Ium vinciri, sed & dissecari posse dicebantur. Sed hoc jus multis ante Iustinianum seculis sublatum erat. Iam vero audiamus, quibus vel conditionibus vel legibus' bona debitorum. ereditoribus in solutum dari velit. Primum quidem mobiles, deindoimmobiles res ita dari praecipit, sed alioqui in suo genere optimas ct praestantissimas: ut creditori magis conis. latur, cui alioqui invito aliud pro alio hic
solvitur. Caeterunt in Nov. cxX. majorem ha
bet rationem Ecclesiarum. Nam si quod prin
459쪽
4 II dium Ecclesiasticum creditori in solutum dari debeat, non vult dari optimum quodque, sed mediocre : veluti quod partim sertile sit, estis
partini non sit. Porro hic adjicit, res, quae dan- debiroris tur in solutum, prius aestimandas esse a Magiis tuto cre.
Bratu: quod certe jus aequissimum est,ut S de ditori bitori S creditori consulatur: debitori, ut reddatur, si plus sit quam debeatur: creditori, ut si , sit minusantegra supersit petitio residui. Ul- dis. planus l. rs. g. si pignora. de re iudic. cum ag ret de rebus in causam judicati captis, creditori addicendis, visus est hujus aestimationis
Tationem non habere. Nam creditori non relinquit petitionem residui. Sed loqui videtur de creditore, qui ea lege sibi rem addici nota Tecusavit, ct ea veluti conditione ius dominii petiit & impetravit. Nos hic agimus de creditore, cui invito res in solutum datur. Sane iniquum olim & fuit. ct esse visum est, illud Iulii Caesaris deeretum,
ut debitores, qui pecuniam mutuam accepe Tant, creditoribus satisfacerent per aestima
tionem possessionum , quanti quasque ante civile bellum comparassent: qua ratione creditoribus peribat tertia pars crediti, sicuti imtelligimus ex Suetonio, & ipso Caesare lib. 3.-eνὲH. de bellis civit. Postremo Iustinianus qui qum' tori a deis tum potest, operam dat, ut creditoribus satis- bitore emfaciat, flatuit, ut debitor, cujus res in solutum vendumdautur , qualemcunque potest cautionem det rum creditori, si forte illae res evincerentur. Q aiis is - rursus in re videtur aliquid esse novi iuris. a Nam
460쪽
32 Fr. Balduini Iustinianis.1 Nam alioqui cautio non exigitur, nisi si aliqua quaestio mota sit, ct in ipso limine contractus immineat evictio: ut ait Diocletianus Imp. l. et . si post persectam. C e evict. Verum etsi cautio hic non praestiretur, tamen jure etiam antiquo fuit creditori aliquo modo cautum. Nam Antonini Caracallae est hoc re. scriptum: Si praedium tibi pro soluto datum est, quod aliis creditoribns fuerat obligatum: causa pignoris mutata. non est. t Igitur si hoc iure fuerit evictum, utilis actio tibi contra deis suis uen, bitorem competit. Nam hujusmodi contra. Aitionis chus vicem venditionis obtinet. l. q. C. de evi.
estvtro 3 Dixi de duabus Novellis Belisario V. e. Consule promulgatis, quae Iuris perpetui no bilissima capita continent. A lias ejus anni γναραις nunc praetereo. Nam neque ad Iuris, quo utimur, causam magnopere pertinent.
Subjiciam vero illam, quae post Belisarii, consulatnm anno primo prima occurrit, Kalend. Maji edita Nov. Constit. xviii. quae plura etiam iuris novi capita, eaque utilii sima suggerit, quam superiores duaeλ
Novellae. - .Primum caput hujus Novello Constitu-i8. pars tionis. illam legitimam portionem, quae ex primo k- eludit querelam inofficiosi testainenti, auget. giςim quidem etiam repetitur & confirmatur
iii Novel xxxix. & Novel . cxii Sed quod huieri. 'l' constitutioni aeceptum ferri debet, inepte quidam ascripserum Novellae primae, Inter