장음표시 사용
131쪽
suggerit quae S. Patrum Benedicti cxohinabant dicebatur, qua explicatione omnia dubia quae de natura Regulae Patrum , possent oriri soluta manent. IV. Inter ea tamen quae noster Adversarius in oppumatione Benedictinorum mira gessiit , id vel maxime mirandum, qudd Benedictini nominis erasione contentus S. Patrum Regulam nullibi suo moverit loco : haec citim in privilegiis caeterisque Monasteriorum Chartis, aut in actis S integra nec etiam impugnata perseverans, erasam S. Benedicti Regulam restituit. Etenim si statuta SS. Benedicti, Columbani saeculo septimo ab invicem separaveris, neque ea in uno eodemque Monasterio vigere permiseris, necesse est ut S. Patrum Regulam pertitus auferas, eamque dicas nullibi Galliarum eodem tempore servatam esse, idque ex Adverserit positionibus fit
evidens. Nam ad annum 34. n. ior textu supra laudato Admittit quidem per Galliarum Provincias Vma berti tempore agmina Monachorum ac crurum puelgarum
examina non solum per agros, villas , icorique atque Casten, verum etiam per eremi vastitatem ex Regula dumtaxat Matorum Patrum Benedictio Columiani Hulare carpis suum ante istud tempus vix pauca illis reperirentur in locis. Sed, cum velit eorum Monasteriorum nulla sub utraque Regula militasse, eodem loci n. o. dicat Guod specialis Regula S. Benedicri nunquam appentur Regula S. Patrum, o quod idem asserendum est de peculi 1-ri Regula S. Columbani , sequitur ex eodem Author ex illo immenso Monasteriorum numero quae per Gallias omnes tempore S. Uvalberti, id est ab annosi . ad annum 66s totum saeculum septimum pullulavere, nullum omnino Monachum S. Patrum Regulam sequutum esse. At
ex opposito S. Nivardus qui de eisdem Monastellis quae eadem aetate pullulavere loquitur scribebat enim privilegium Altivillarens ut Annalista fatetur ad an 661. asserit eadem fuisse constructa sub Regula S. Patrum. Ergo necesse est ut secundum S. Nivardum dicamus Regulam S. Patrum eam esse quam nonymus in actis sinctae Salabergae vocat Regulam Beatorum Patrum Benedicti
132쪽
nedicti, Columbani, quod etiam asserere videtur S. Audoenus qui habet eadem steteria, quae ea tempestate fuerunt aedificata, ortum habuisse aut exemplum a Lu-xoviensibus aut Solemniacensibus Monachis. Accedit eodem quod Episcopi Fratres . Aivardi, qui Mona in secundum ego mus Patrum aedis care non cessabant, iidem ipsi sunt intelligendi qui ab anno r . ad annum 66s infundandis, dotandis, approbandis privilegiis , ornandis Monasteriis, monastico Ordine propagando laboravere, nempe Abellenus,aliique Galliarum Episcopi e quibus constabat Matisconensis Synodus. Quibus ad ungendi sunt Eligius qui praeter Solemniacens Monasterium, plura apud Lemovirenses, Parisienses, Noviomenses, M Tornacenses constraxit Et S. Audoenus sub quo, ut habet ipsius vitae Authorci usi Dioecesis in cunctis Galliarum Prominciis seu tempore Dioecesim Rothometensem
superare, vel etiam aequare poteraticantus enim erat numerus a nobiorum dives ni Monachorum filicet o Mο-nach.irum qui ad sus institutionem quas ad Diυinae rionis messis subito enituit, ut o numero simul es etigione, Coenobia Agyptiorum ab Antonio quondam exorsa aquare viderentur. Quae Monasteria Regulam Beatorum
Benedicti 3 Columbani habuisse ex Monasteriis Gemeticensi S Fontanellensi, ex quibus caetera prodiere, opinari debemus. His Episcopis adjungendi videntur sancti, Emmo Senonensis Amandus Trajectensis Bert adus Ambianensis irata scio Suessionensic Leodegarius Augustodunensis Moaldus Pictaviensis rar gastus Argentoratens Audebernis Parisiensis monatus Ve- sontionensis Faro Meldensis indeodatus Nivernensis Mommolenus Noviomensis: Quorum nullus Regulam ullam intulit aut propagavit, quae ex dictis aut exemplis Variorum Patrum constaret, aut a Regulis sanctorum Patrum Benedicti, Columbani esset distincta i Immo iidem omnes, si Cointianis Annalibus fides, . Columiabant Regulam propagaverunt , eorumque multi eamdem fuerunt amplexi . At si verum est, ut S. Nivardus asserit, quod omnes fratres c)us Episcopi Monasteria SS. Pa
133쪽
trum aedificare non cessabant ad annum 66a necessarid litoque dicendum erit cuncta Monasteria, quae a superiotibus Episcopi S. Columbani cultoribus ante annum 66s.fuerunt erecta ex Regula S. Patrum, id est, ex Regula Beatorum Patrum Benedicti Sc Columbani pullulasse. U. Ex quibus videas quam vanum sit istud Annalistae effugium, qui cum videret in sancti Draustionis privilegio Suesionensibus Montalibus dato scriptum haberi p. sarum Coenobiumsub eruta Beatissimorum Patrum fit econum Ne cogeretur fateri sanctos Benedictum MColumbanum eos esse Patres sub quorum Regula illud Asceterium fuerat erectum, Qui facilius posset suo gladio ancipiti, sancti Benedicti nomen ex eodem privilegio abradere, finxit illud ipsum Coenobium primo sub Regula, scriptis variorum Patrum collecta fuisse conditum tum paucis annis ab eadem aedificatione, post habita sanctorum Patrum Regula, S. Columbant normanaccepisse, perinde quasi Regulae ad modum vestimentorum sese haberent, quibus eadem facilitate exuimur, qua possumus indui. hi vero Author id didicerit, tacet.
Quia procul dubio ipse solus hujus opinionis inventor, propagator 8 vindex. Sed cum Sigeberti Regis diplomata erant , Coenobiorum Regula, o traditione Patrum,
Coenobia ab ipso fundata informata fuisses; denonense privilegium doceat Monachos an ti Petri vivi sub Regula sancti Benedicti, modo Luxoviensi sinctorum Patrum iram siectatos esses Et tandem Corbetense privilegium eo fine datum uerit, ut Monachi ibidem degentes sub Regula sanctorum Patrum quieti conversari possent Eademque Codrobi sub Regula sancti Columbani ex contraria concessione vixerint neque unquam Regulam mutasse dicantur: Mirari subit cur vir doctissimus in Sues sionensi Monasterio, Regulam S. Patrum ab ea quae Beatorum Benedicti, Columbani dicebatur, diversam fuisse, 6 S. Columbani Regula in eodem Monasterio antiquiorem ausus fuerit scriberes, cum hoc idem S. Patrum institutum in aliis praeceptis, privilegiis lauda
tum a nec ante consuetudines taxovienses receptum, nec
134쪽
ab eis distinctum dixerit unquam. Accedit huc quod sancta Ada, seu Adrelitidis, ut inquit Author actorum sancti Aldrici Coenomanensis Episcopi Sc ex ejus discipulis unus, de Monaiseri sinctae Mariae quod stum est in .is
urbe Suesionis ad Carnomanicam urbιm venit, tempore
sancti aeteri prima Suessionensis Abbatissae , O ibi iis ψ
suburbi Carnomanico in rufato Monaiserio sanctae Maria Regulam S. Benedicti docuit, o eam inibi decenter ordinavit, ex quo textu evidenter colligitur sanctam Adam sub sancta Eteria Benedictinam Regulam fuisse professam, eamdemque sanctam Eteriam Benedictinam. Sed quid mirum si viri etiam doctissimi, qui quos pepererunt errores indubitanter propugnandos suscipiunt, non semper sibi constare videantur U I. His ergo omnibus quatuor praecedentibus Capitulis de Columbani Monachatu tam late disputatis jam, ut opinor, exploratissimum erit aumdem sanctum Regulas condidisse ut ea definiret quae sanctus Benedictus a singulis Abbatibus statuenda mandaveratri idque docentium Praefatio Coenobialis , tum utriusque S. Columbani
Regulae natura, qua nihil sunt aliud quam aut exhorta tiones ad virtutem 1 aut consuetudines quaedam quibus
Benedic in Regula novo modo ad praxim redigeretur. Constabit etiam Benedictinas leges non solum a discipulis sancti Columbani, sed ab ipso-met sancto Columbano
receptas, Conlmque mores, amis, totamque Monasticam disciplinam instituisse : Adeo ut ex aequo omnes ex S. Benedicti instituto vixisse videantur Quam veritatem astruunt Matisconensis Concilii Patres, qui Luxoviensium Regulae servandae modum ab Agrestio improbatum communi generalique sententia statuere, summoque studio propagavere sub nomine etiam communi, Regulae dumtaxat Beatorum Benedicti, Columbani, aut, ut alii volunt, sub sola Iancti Benedicti norma admodum & consuetudinem Luxoviensium Patrum servanda, aut tandem omissis S. Benedicti, Columban in minibus sub sanctorum Patrum Regula, quam Sigebc
135쪽
ios ORDINI S. BENEDICTItus ex saeculo septimo communem sui e omnium Gabsiae Coenobiorum Regulam posuit. His de instituto . Columbani delibatis, ab ulteriori inquisiitione de Regulis in Galliis saeculo septimo servatis abstinere poteram : Cum enim ea quae supra laudavimus variorum Authorum Chartarumque testimonia de omnibus fere Coenobiis intelligenda videantur. Nullum est Asceterium quod aliis Legislatorum institutis possit adscribi, nisi id manifestis indiciis ostendatur : Qua nulla esse subsequenti capite manifestabo.
tam in Occidente quam in Oriente ante saeculum septimum.
I. Dcentiores quidam Authores Regulam S. Benedi cti sola sui cum aliis Regulis unione dilatatam, dixerunt. II. Hos inter Doctissimus Thomas Or
torii resister Monachos omnes aque omnibus Regulis obligatos censet, a Clericos omnibus Con ciliorum canonibus III. Haec posita Monacho rum s Clericorum comparatim rationibus a S. Gregorio ' a S. Bernardo petiti rejicitur. IV.
Idipsum per Monasticam Benedictinorum profeF
Iionem confirmatur. V. Nussus enim in Benedic linum assumitur, nisi alienas Regulas a Benedicti na distinctas dimiserit. VI S. Gregorius desancto Benedicto perinde quasi unicus essetLatinorumMonachorum Pater, sqμitur. VII. Ejusdem Regula eadem ratione ab eodem Papa Monachorum R
136쪽
GALLICANA PROPAGATIO. os gula antonomastice ocatur, es Bonifacius Papa IV omnia concessa Monachis censet quae per BenedictinamRegulam, prohibentur VIII HocBonifacii decretum, Latinos Monachos soli Benedic- tinue Regula adstrictos declarat. IX. Anteriores
S. Benedicto Legisatores suas sola Regulas suis
Monachis impostuere. X. S. Pachomi Monachi
alienos Monachos nec ad colloquium admisisse di
cuntur; eorum vivendi ratio, ab aliorum moribus tota distabat. I. Idipsum etiam probatur de S. Basibi in suto. II. Ipsorum sanctorum aliorumque ordines a se inticem distincti florebant duodecimo seculo XIII. Impossibilis noetus ille omnium Monachorum unicus ordo quo quisque Monachus Rctulis omnibus ligatus tenetur.
I. A tequam ad Regulae Benedictinae, I Ordinis 1 1 progressus ulterius enarrandos accedam ; operae praetium est ut clarissimis quibusdam occurram Authoribus, qui nuperrime scripserunt Regulam S. Benedicti solitarie sumptam ante saeculum octavum servatam non esse, solius unionis illius cum aliis principalibus Regulis beneficio propagatam. Neque ullum ordinem sep ratum ab aliis conmtulisse,sed ad usque saeculum octavum, aut ut alii volunt undecimum,unicum fuit se omnium Monachorum ordinen PM qnninum, ut ita dicam neque in alios plures divisum. II. Ex his scriptoribus unus, videlicet Ludovicus Thomassimoratorii Presbyter ipso nomine celeberrimus, scri I m. r. opsit Monachos omnes antiquitus Legislatorum Omnixim . . a. i. I Regulis eo modo obligatos fuisse quo Clerici Cmnes ad . ,.s .n.is. Conciliorirna omnium Canones servandos adstricti tenebantur. Vt enim, inquit Gallice loquens, num fuit superioribus seculis inter Monachos institutorum diversitas, m-δus auoque Monasticae οι . ii em Monachis commvncs
137쪽
erunt i eo prorsus modo quo omnium Conciliorum canones Clericis omnibus communes exiliunt. Et iterum insta comsequens putat ex eodem principio sanctos Gregorium ejusque discipulos, Augustinum ejusque socios , Bedam aliosque plures,Benedibinos nominandos non esse Ioiaeorum temporibus, inquit, nondum abierat in morem ut
Monachi inter se Regula cujusque amplexu Didioque distinguerentur, cum omnes Regulas ex aequo colerent. Quin
loci oblitus videtur eorum quae ibidem n is scripserat. Scilicet ex Bonifacio Papa quarto, evidens esse saeculi sexti primordiis ex omnibus Legiuatoribus solum sanctum Benedictum in Italia in omnium Monachorum Patrem agnitum esse. Qui , de re fusius infra. Haec interim viri doctissimi principia firmis rationibus convelle da propono. III. Primo namque laudata comparatio Iericorum de Monachorum quantum ad leges quibus tenentur, nulla sui parte consisti : Siquidem non omnium Synodorum canones Clericos omnes obligant, sed Di ccceianae Diccceianos, M sic de caeteris, solae generales Synodi omnibus Clericis imperant, nec eos addictos tenent nisi ea dem admittantur ab omnibus Regnis , Rebus- publicis, Provinciis, Populisque. Quantum vero ad Monachos, nullae invitis imponuntur Regulae, sed ea tantum quisque tenetur quam libens acceperit, nulla Concilia, nulli summi Pontifices, Episcopi nulli, Regulas ullas unquam approbarunt quas ab omnibus totius Orbis Monachis suscipiendas uberent Saninis Gregorius Papa, primus omnium Summorum Pontificum , apiscoporum, generali decreto Benedictinam Regulam approbavit, 3 custodiendam sancivit. Sed nunquid ab omni aut ab iis
qui se aliis Regulis addixerant ρ minime gentium I sed ab iis qui deinceps ad vitam Monasticam accederent. Scripsi vitam B. Benedicti, inquit, o legi Regulam quam ipse sanctus manu propria r sit, laudavi eam o confirmavi in Iuncta Synodo se per diυersas partes Italiae, ubicumque Latinae litterae legerentur praecepi ut diligentissime obsimarent quicumque ad conversionis gratiam accessuri essent usi
138쪽
qae in nem mundi. Nam liberum est Summis Pontifiei bus ut Regulas in suturum servandas praefiniant, easque dicant quas amplectantur futuri Monachi , sed ugum Monasticum in professione promissum, novae Regulae
accessione premere nulli tentarunt. Utrum vero novas
Regulas antiquis Monachis imponereri aliorum esto judicium civisique profissus in quovis genere salutiferae, M inquit S. Bernardus lib. de praecepto dc disp. c. s. nec nox obedientiae legem cogendus nec citra es inhibendus quam ua ipsius videtur comptim profsso. Praelati, si vel prohibitio non pratereat terminos professionis, nec, ira extendi potest nec contrahi citra. Nihil me Praelatusprohibeat horum quae promisi, nec plus exigat quam promisi;
vota mea nec augeat ne mea voluntate e nec miAu.it sine
certa necessitate, quo vero modo S. Gregorii decretum mandatum fuerit, quove modo receptum a Monachis, per Provincias dilatatum, dictum est superius.
I V. At Benedictina professio ad solam Benedictinam Regulam Monachos adigit, eaque sola eis legenda mandatur antequam professionem emittant, Legatur ei egu Reg. rv.f.
Lι, inquit S. Benedictus, ut fiat ad quid in editur, orsi adhuc sat post quatuor menses iterum legatur ei haec eadem Regula, O se habita secum deliberatione promiseri se omnia colidire, o cuncta sibi imperata servare tunc Fuscipiatur in Congregitione sciens lege eguia constitutum, Dod ei ex illa die non liceat de Monasterio egredi nec col- cum excutere de sub jugo Reguia, quam sub tam morosa δε- liberatione licuit recusare aut suscipere. Quantum ver,ad
Professionis formam, omnium Benedic inorum tam antiquorum quam recentiorum his verbis concipitur. Promitio tibilitatem, conversionem morum meorum es obedientiam secundum Regulam sancti Benedicti mon aliorum quorum-libet Legislatorum. Hac sola Regula vixit S. Benedictus, ut ait sanctus Gregorius his verbis. Cujus si quis velit subtilius mores vitamque cognscere potes m. a. v in eadem in litinione ReguD, omnes Magi erit istius actus se ε 36. inventres ciuia sanctus mi nulla modo potuit aliter docere auum vixit Sub eadem etiam vitae Monasticae se a con-
139쪽
versati sucre S. Placidus Maurus, caeterique ipsius incipuli, qui in eo tantum jusdem Alumni dicendi videntur, ubd isdem legibus, eisque solis vixere. V. Neque dicant Caninenses Monachos a Benedictuctinis institutis ad aliena desecuise, aut alienis Regulis B nedictinam conjunxisse, cum ex opposito constet alterius professionis Monasteria non, nisi abdicatis prioribus institutis, Benedictinae Regulae nomina dedisse Experientia compertum est, inquit Fundensis Abbas in Epistola act idAU. Simplicium tertium Cassinensem Abbatem, qui circa an- .. c. p. num quingenteisimum quinquagesimum Valentiniano sue
ch . cessit, multorum Rectorum mores , varias vivendi normas
in Monasteriis peperisse : hinc fictam es ut jam o ia Monasteria Campaniae, Samnia, Valeria, ostiae, Liguriae aliarum Provinciarum Italia , certam es rectum Regulam misendi quam sinissimus meo acceptus Benedictus Magii ter tuus instituit fruare decreverint ut juxta Ium viventes, nec ad dexteram, nec ad sinistrum declinare tra*mot. Omnia ergo Monasteria earumdem Provinciarun,
abdicatis prioribus institutis Benedictinae Regulae immobiliter adhaeserunt. Quod praestiterunt eo modo eisquo de causis, de quibus egimus ultimo prioris Dissertationis
capites: Haec enim verba, ut juxta eam viventes nec ad dexterum nec ad sinistram declinare praesiumant, indicant aperte alias omnes Regulas ab eis relictas esse, ut uni Benedictinae totos se darent. VI. Sanctus Gregorius summus Pontifex qui proximus
ad sancti Benedicti discipulos accessiti libros Regum
ante annum nonagesmum supra quingentesmum dum adhuc Monachus esset composuit, ut quidam viri docti credidere, de eodem sanctissimo Patriarcha tanquam de communi soloque omnium Latinorum Monachorum a tre loquitur aput arctissimam conmersationis iam impe- Lb. . o. ' ut, qui , noviter accedentibus facile aditum non im-- pcndant: 'uare es V de arctissimae ira Magister optimus, Summae veritatis disicipulus eruditus praecipit dicens, probate Spiritus s ex Deo sunt, or item, nuncientur ei omnia ora es asser per quae iiii ad Deum, ut at ad quid in
140쪽
1rat. Quae verba sumpta sunt ex Benedictim Reg. cap. 18 3 palam ostendunt eam eorum esse propriam Regulam quibus exequenda proponitur , alias numquam nullo adjecto nomine laudaretur neque ejus Author arcti simae irata iner optimus es summ. Veritatis di putas eruditus, nullo alio designatus ex nomine diceretur, nisi haec eadem verba inter eos haberentur, qui, Regulam Regulae scriptorem notissimos haberent m eorum essent alumni. Qui enim modo multiplicatis Regulis sic loqueretur, surdis omnino loqueretur, cum ea verba a
solis Benedietinis percipi possint, d ab aliis paucissimis qui sancti Benedicti legenda Regulae vacare possitnt
Quos sanctus Gregorius non alloquitur, sed Monachos
omnς, eosque praecipit qui Monachis ad Prosessionem
admittendis praenciuntur. Utrum vero sanctus Gregorius aut quivis alius hos libros ediderit, nihil mea reser inquirereri modo ea quae ex ipso laudavi, ejusdem aetatis Authorem sapiant, Monachorum enim instituti rationem indagamus, quam sive a summo Pontifices, sive ab Abbaia te monacho qualis erat laudatus Author, didicerimus,
sententia nostra semper favebit. VII. Siclus Gregorius eamdem veritatem iterum i
quitur cum jam summus Pontifex , loco supra laudato ex Registro Monachum in Praepositum eligendum vetat quod in Regulam Benedictinam peccasset Guod ex quanta cordis amaritudine senderit, inquit, tua poterit dilectio scires Regulam Monachorum nosse voluisset. Ex discipulo autem tuo cognovimus quia tu qui Abbas diceris adhue esse Monachus, sicis. Quo loci ex viro clarissimo sanctus Gregorius de sancti Benedicti Regula loquitur. Id vero praelia sanctus Doctor non tanquam de Regula quae una cum pluribus aliis, in Lucusiano Monasterio servabatur, eo enim casu numquam Monachorum Regula ad aliarum distinctionem dicta suisset sed tanquam de Regula antonomastice dicta , seu qua sola tenebantur non modo Astetae Lucustani, sedi caeteri omnes qui ea