장음표시 사용
191쪽
Privilegitim memorat Drogo Episcopus Tarvanensis apud Miraeum in codice donationum cap. 6 Leode diis Abbas sancti Aniani ad muros Aurelianenses in suo testamento ad an 66 . in Annalibus posito Monasterium, inquit, in honore uncti Petri aedificare delibero, ubi jam diotas τir 1 ei socius idelicet Praese Anianus, condigne jacet αχυ- Uus, in quo Monachi juxta Regulam sanctissimi Bexedictio Domni Columbani consi ere debeant. Sanctus Drauiacio Suessionensis Episcopus, sancta Maria ejusdem urbis Monialibus Privilegium indulsit. Vt infra septa Monas erit Virgines debeant Domino militares, secundum voti δε- dicZorum Deum timentium, qui construxerunt Regulamo cursum sancti Benedicti ad modum Laxoviensis Monasterii, quem Beatus Columbanus tenuit. Quod Privilegium habetur in historia Gallicana Parthenonis Suessionensis per . Patrem omnum Michaelem Germain Studiorum doctissimi D. Joannis abillonii fidum Aedoctum adjutorem composita. Sanctus Deodatus Episcopus Nivernensis, ut habetur in ejusdem vita ad an . 6 3. Apud Cointium. Saneti desiderii ardore succensus, Reverendus Deedatus Epi pascit si Galile , Caenobiavκ juncturus construxit primus , ubi Monachos vel peregrinos sub functissimorum Patrum Benedicti or Columbani
Regula victaros deliberabat cosiocare devotus. Bertoendus
Catalaunensis Episcopus in Privilegio Dervensi Monaiaterio ad an 694 dato , decernit, uis Congregationes dictorum Monaseriorum ervensium c id egerint, secundum Regulam S. enedicti, vel Domni Columbani ab eorum Ab-Wiril. Om bate Abbatissave corrigantur Theodericus Rex, ad an. as. n. 26. apud Cointium Liceat ei Mauro Leobardinae Cellae Abbati sui qae omnibus sus immunitatis titulo. . . . cum omnibus rebus suis, o Monamrii sui fecundum normam Patrum Domini Benedicti se Columbani quietos re-sdere atque scuros.
Quos omnes Auctores percurrendos volui, ut corum
cumulo pressi lectores , aut oppressi, vel tandem sentiant, quam vere vita sancti Salabergae Anonymus Auctor scripserit olim Quod aetate sancti valberti, per
192쪽
Calliarum Provincias agmina Monachoram ac sacrarem Virginum examina Ex Regula dumtaxat eau=um TZ iam Benedictio Columbani pultatare coeperunt Licctenim Luxoviensia Monasterii, aut etiam Bestiense sancto Uval-berto antiquiora fuisse fateamurri Uerum est tamen, inl-titutum sancti Columbani Benedictina Regula corroboratum, a solo sancti valberti tempore surculos edidisse, qui totum Orbem Gallicum obumbrarent. Qua Anonymi authoritate adeo quoque decidunt omnes oppositae nobis opiniones, ut iterum sustentari non posse videantur maxime cum silentium Ionae clarara aperta Anonymi sententia illustratum fuerit supra cap. io ejusdem Monymi fides asserta Monae Authori saltem aequata fuerit cap. 9. n. s. hic iterit n. r. hoc ipsum Jonae silentium Frodoardi testimonio collustratum,3 novo lumine undique perfusum debeamus eXponere, meminerit etiam Lector eorum quae diXimus cap. 9. n. 3 dc . IV. Ejusdem opinionis suerunt Dagobertus Rex kerum S. Nivardus Audoenus, Clotharius tertius, caeterique omnes, qui sanctae Regulae, seu sanctoriim Patrum Reguli vocabulo Benedictinam , aut solitarie sumptam, aut cum Columbanica conjunctam intellexerunt, ut fusius supra cap. undecimo : Quod vocari non potest in dubium Sequenti capiti, Caroli magni, Conciliorum Saeculo oetavo de sub initium non coactorum authoritate, eamdem conclusionem probabo. Interea ad Auctores Saeculi non venio. V. Paschasius Radbertus, in Elogio valla Cometensis Abbatis, sanctum Columbanum inter Benedicti nos
recenset Uvalam enim apud obienses commorantem aut quasi exulantem, cum sancto Columbano confert his verbis. Nec igitur, inquit, abs re fctum crediderim , ut b. a. ea . pariterisma domus ambiret, unaque vicinitas Aulturae com ' - endaret, quos una Religio tenuit aequa pene tentatio a ui.
suis quasi peregrinos expui t sedibus , es tuli im se vit.
Fuerunt enim Δ. Reginae non disipari nequitia quae hoc fecerunt, non uno in tempore, sed sub uno impieratis dolere
193쪽
conjuncta or consociaM: ua pro consimili x et non ferentes sanctos miros earum cons milem reprehendere nequitiam nefandam satis , neque in aliquo contraire Idcirco coegerunt dolo fraudibus eos infriando, ut relictis, in quibus praerunt, propriis Coenobiis , Auxoniam peterent. Qua demum quorum una fuit conversitiois si parum dispar causa,
una Religio, unaque fuga insidiarum duarum Hierum, una esset quies laboris, sesepultura funeris. Una ergo e
demque Religio, utrumque, valam scilicet Sc Columba num tenuit una eademque fuit utriusque conversatio Monastica: argo una eademque Regula, ratioque V vendi i Cum vero vata BenediEtinus fuerit cita quoque DColumbanus, qui eamdem tenuit Religionem. V I. Patres Concilii Parisiensis ad an 8 6 testantur ut alias dixi Corbeienses Monachos, sacrae Religionis normam, quam primo tempore fusi erant, inviolatam deinceps retinuisse : In tantum ut eos qui se fundaverunt, non moia aequaverint eligione, sed etiam pene superaverint. Ex quo fit consequens eosdem Benedictinam quam anno 8 6. servabant , a Luxoviensibus suscepisse , cum a S. Uvalberto primum Abbatem acceperint. Quam inductionem elusit vir doctissimus, dicendo quis Patres Concilii per sacra Religionis normam, non peculiarem quam
dum seu sancti Benedicti , seu Iuncti Columbani Regulam,sid generaliter Mona cum vitum intesiigunt. Quibus verbis innuere videtur Corbeienses Alumnos ante annum 6 6 a sancti Columbani institutis ad Benedictina transiisse i Alias conclusio a me elicita, eadem semper maneret i sed Pergratum faceret Annalium Auctor, si hujusce mutationis tempora notaret, de aliquem daret Auctorem qui diceret, Corbeiens Monasterium non eodem semper instituto vixisse ante annum 46. Accedit eodem quod ex hac interpretatione maneat, Monasticam vitam saltem generaliter sumptam inviolabiliter a Cor-beiensibus Monachis ad annum 8 6 conservatam fuisse. Eadem etiam ratione manere debet Corbeienses Monachos specialem Regulam qua ab initio fuerunt adstricti inviolatam retinuisse eo omni tempore quo ad eamdem
194쪽
servandam iterunt obligati. Qua enim ratione fieri potest ut quadringenti Monachi tot enim semper fuerant Spirat Tem. Corbeienses stetae ad tempora sancti Pascia a sit, ut ex 'sancto Adalhardo discimus una parique voluntate a Regula quam semper inviolatam semaverunt, cujusque votis
tenebantur ast icti deficere potuerint, ut novam , DColumbanicae oppositam, ut volunt Annales, amplecterentur. Certe hoc non est, moraliter loquendo , possibiles Neque mori si Ecclesiae, ut rescissis prioribus votis rite servatis ad nova promittenda Monachos adigat. Dicendum est ergo quod cum Corbeienses Monachi Benedic- tini fuerint ad an. 846 nec unquam a prima Corbeten si Constitutione aberraverint a perfestione Monastica, aut a Regula cui primo nomina dederunt Dicendum, inquam, eos semper inter Benedictio fuisse numeran
Id confirmatur ex altera doctissimi viri positione, qu .. tenet, nullam Monachos novam Regulam amplecti solere , quamdiu primam quam acceperunt, integram inviolatam diligentissime colunt. Id enim supponit adan. 3s9. n. a. ubi dicit e Benedictinos Religios in re disiciplinae ferventes, in variis variorum ordinum Carnobiis,
colla m snctimoniam re laurus. Et ad an 667. n. O. ubi vult, institutum sancti Benedicti, in sancti Columbani Monasteria inductum , eo solum tempore quo O-rumdem Monasteriorum Sodales remisso Reti ionis fervore torpesierent. Perinde quasi censeret esse impossibile ut Astetae , qui eam quam promiserunt Regulam studiosissime servant, ab eadem solo voluntatis arbitrio moti deficiant , aliam quam non promiserunt velint amplecti. Quae cum ita sint 8 Corbeienses Monachi sacrae Reli-pionis normam, quam primo ic ore su ceperunt, inviola-- deinceps retinuerint. Dicendum est eos ante annum 8 6. Religionis servorem non remisisse , nec torpuisse, consequenter nullam novam accepisse Regulam, quam conversionis initio non promiserant : Quamobrem, cum
certo sciamus Benedicti num institutum ad an 8 6 apud Corbeiam servatum esse : Dicendum, hoc ipsum etiam
195쪽
institutum ab initio Corbeiensis Asteterii ibidem impe
VII. Tandem Benedictinas leges Corbe iensibus Ascetis, a primo Monasterii principio datas, testantur verba quibus sanctus Paschasius a Patribus Concilii privilegium cxpetiit. Venerabilis Frater nouer Radbertus Abbas Combra ensis Monaserit, inquiunt Patres, obtulit nobis sacras litteras piissimorum Principum 'uibus cautum est, ut ipsum Monuiserium sicundum antiquum in Iam inde a principio uiditum edictionis gratiam in rerum suarum dispensationis libertatem haberet Quis vero fuerit ille mos Abbatis eligendi, Si disponendi de rebus Monasterii a Theodorici Regis diplomate, ad an 69I. dati
novimus , quo concessum est Erembeno Corbeiensium Abbati ui haberet potestatem de tota Congregatione MonaM-rii Vc de eorum rebus o possessionibus scut in Regula faenedictina scilicet J docet Quapropter ipsum Concilium decernit, Vt si in illo Monauerio semper pri vilegium electionis. Sicut antiquitus in caesis electioco ervata fuit , non supposita , aut sussccta uia libera
iuxta authoritatem Canonicam es Regulam uncti Bened/cti. Ergo ex Theoderico tertio Rege, ex Concilii Patribus mos ille antiquus a principio custoditus, is ipse est quo uxta authoritatem canonicam, Regulam S. Benedicti Abbatum fiebat electio, eisque libera rerum suarum dispositio tribuebatur. VIII. Patres Concilii Suessionensis anni 866 in innovatione Privilegiorum Solemniacensis Monasterii, quae Normannorum crudelitate grassante fuerant concremata, sic loquuntur. Innotuit Rem dignitati, nostraque S nodo re-
emi quaciter vir venerabilis atque eatissimus Eligius Viromandensis Ecclesia psopus, amore suem haereditatis census Coenobiam ipsem quod Sotimniacus ocatur Suo opere aedi care sategit. . . . Eo videlicet tenore se uatenus sub tuitione Da berii Regis .... viverent. Et normam sancti Benedicti inviolabiliter tenerent. Quae verba iis quae in testamento sancti Eligi leguntur, consona sunt. Nam sanctus Eligius Solemniacum dotat. Eo ta
196쪽
men conditione merposita , ut vos, vel Accessores vestri, inquit ..... Regulam Beatissimorum Patrum enedicti O G- iambuni firmiter teneatis, o nultam potestatem nultamque
jus psyas , vel qualibet alia persena in pisato Monasterio, neque in rebus, neque in personis, ni tantum loriosissmus Princeps penitus sit habiturus. Quae satis deciarant, verba Patrum ex Apographo S. Eligit testamenti fuisse desumpta. IX. Huic Privilegio reponunt Annales ad . 734. n. -o quod Bernandas Abbas , solus , exposuit sua Coenobium ea conditione fundatum fuisse sub Dagoberto magno ut cetae normam sancti Benedicti inviolabilire tenerent. V de subinfert is igitu non ipsius Bernandi judicio, qui Chartam fundationis Solemniacensis prae manibus non habuit, Sed judicio dirimenda vetustiorum Auctorum Cateros autem antecellit qui 'tismum consul Mus, Ionas in vita S. Eugasii. In qua ponsione multa notanda videntur. Primo, vir doctissimus pro summa qua valet auctoritate fidem Bernardi Abbati rejiciendam putata Perinde quasi decepisset Carolum Regem, omnes Concilii Patres induxisset in fraudem: Quoi ratione Bernardum falsi arguit, Regem 3 Pontifices nimiae credulitatis incusat. Quod objectum in Bernardum, min Pontifices probrum, falsum temerariumque judicabis , si cogitaveris inter triginta tres Episcopos , ex quibus Synodus composita
fuit , numerari Hincmarum utrumque , Remensem S
Laudunensem, Remigium Lugdunensem, Eneam Parisiensem, donem Beluacensem Isaac Lingonensem, Actardum Nannetensem, de alios viginti ex Galliarum doctissimos quos in rebus Monasticis aeque ac politicis peritissimos habuere Majores nostri , quos nec decipia Bernardo, nec posteritatem decipere potuisse, debemus
credere. Secundo nos remittunt Annales ad Auctores Bernardo antiquiores , quorum omnium loco nobis ob . trudunt mutum Ionae, dubiae fidei Auctoris, testimonium, ut supra cap. 9. n. . . . ex ipso Cointi demonstra
X. Tertio, Coimius ex Chartarum Solemniacensium
197쪽
conflagratione nobis persuadere nititur, nullum Eligiani testamenti sincerum exemplar, ignes Normannicos evasisse Sed cum illud ipsum Apographum post octo ab
mannorum persecutione saecula adhuc integrum nobis Solemniacenses Asterae suppeditaverint eademque in ipso reperiantur , quae in Privilegio Suessionico legimus; hi id dicendum restat nisi quod sancti Eligit testamentum , Bernardum Abbatem a falsi suspicione vendiceti Et quod Privilegium seu testamcntum quo de agitur, jam ab octingentis annis a Synodo triginta trium celeberrimorum Antistitum approbatum fuime tandem videamus Accedit huc quod nemo vocare potest in dubium, quin Bernardus Abbas Solemniacensis, ariginta tres Archiepiscopi Scapiscopi , qui eidem fidem nabuere , quibusque innotuit normam sancti Benedicti sancto Eligio Solemniacensibus impositam, haberi debeant pro Auctoribus gravissimis , qui Solemniacense Amiasterium ab initio
Benedictinum , c consequenter sanctii Columbanume iisdem instituti cultorem suisse jam ab octingentis annis dixerunt. X I. rodoardus lib. a. cap. . de sandio Nivardo i quens , construxit, inquit, Monasserium quod dicitur Dium vis re petente Berchario Abbate , qui ab eo petierat Io-
eum sibi dari, ubi cum fratribus His Monachis sub Regula
Patrum sancti Benedicti se sancti Columbani vivere poset. Cui tanto majorem fidem habere debemus, quanto certius scimus ipsum historiam Remensem ex Archivis Remensibus, quorum erat ordinarius custos , hausisse, ce iis Alti villarens privilegium deprompsisse antequam expilatum esset Remens tabularium meque dici potest, ut ab Adversariis fingi consuevit, cum variorum Authorum testimonia volunt effringeres, dici non potest, inquam, Frodoardum, aut opera Ionae, vitam scilicet S. Columbani , c discipulorum esus, Eustasii, Attalae, Bertulfi ignorasse , aut majori studio sanctum Benedictum quam sanctum Columbanum coluisse Nam Ionae lucubrationes omnes non modo legit, sed, metriccteddidit idque tanta fides, ut omissum a Jona lancti
198쪽
Benedicti ejusque Regulae nomen , ipse pariter omiserit:
Quo fit ut pro certo habere debeamus eumdem Fro-doardum in laudatione Altivillarensis Privilegii num- quana sancti Benedicti ejusque Regulae vocabulum cum sancti Columbani nomine copulaturum fuisse nisi eadem in Archetypo privilegii, constincta reperisset Neque etiam dixisset sanctum Bercharium sub Regula Patrum S. Benedicti cra Columbani vixisse, nisi ea de re in ipso privilegio aut in actis ejusdem iancti Berctari certior fuisset effectus Neque dicendus est Frodoardus in Benedicti nos propensiorci tantum enim abfuit ab Ordinis sui nimia laudatione , ut nullibi se sancti Benedicti discipulum dixerit : quin immo sancti Columbani discipulos in eo, sancti Benedicti propriis alumnis praetulisse videtur , quod istorum acta penitus omiseri Ilorum
vero vitas a Jona soluta oratione compositas, stricta reddiderit. Quae cum ita sint, nullius Auctoris testimonium, in rerilia de agitur, Frodoardi sententia praeserendum
existimo meque capio quibus oculis in Jonae lucubrationibus, seu potius in Jonae silentio Annalium conditor, aliique pauci numero, videre potuerint institutum sancti Columbani a Benedictino distinctii , cum vir tantus, Frodoardus scilicet Cointi octingentia fere annis antiquior, qui tot annis propius ad Jonam,is ad tempora de quibus loquitur , accedit nihil in Jona sive loquente, sive tacente viderit, quod utriusque sancti Regularum
unionem, aut excluderet, aut impediret, aut quod cum ab eadem admittenda con)unctione deterrere videretur:
XII. Arnulsus magnus Flandriae Comes ad an. 937. Monasterio Blandinienti a B Amando fundato, quaedam praedia restituit speciali Charta , quae est 3 apud Miraeum in notitia Ecclesiarum Belgii, in qua haec habentur. Haec cuncta obtineat perpetualiter cam suo Albate Monachorum Cate a Cupio namque omni tempore aevi sepefato Monasserio Monachos Chrisso anciliari, ut actum est tempore sancti mandi , sicundum normam sane ii Bene Hviventes. Quae proinde norma sancti Benedicti in Monasteriis a sancto Amando secundum Luxoviensiuna
199쪽
morem conditis, vigebat,eo tempore quo lanctus Amandus eadem inhabitabat. XIII. Gerberius Monachus Benedictinus, qui Silvester secundus inter summos Pontifices fuit appellatus, sanctuin Columbanum Patrem tuum fuisse dixit. Crebris iti-mribus, inquit epistola 3 o Patris mei Columbani pro miribus executus sium, quo nomine eum appellavit, non ratione dignitatis Abbatialis sed professionis, quae utrique communis fuerat. Hic commemorare poteram lententiam Molismensium Monachorum , morderici Vitalis de sancti Columbani Regula quam Benedictinae confunC- tam videbant Sed cum de eadem prius cap. s. n. Io ri dixerim , hic praetereundam silentio duxi meminerit tantum lector, sancti Columbani leges tunc temporis solum Monasticarum consuetudinum nomen habuisse, nec ex aequo Monachis impositas. XIV. Eamdem quam propugno veritatem admittunt Trithemius, Arnoldus Uvion , Menardus, Renerius in Benedictinorum Apostolatu in Anglia , Symphorianus Guyonius in Gallica Aurelianensi historia, edita anno 16 sub Leodegario Aurelianensi Praesule. His autern omnibus longe praeferendus Genebrardus , his verbis mentem suam aperii ad annum 6 Q. Praecipui columbunificii se impat exiisere, Galfus qui in He eria consedit, Ionas , Romanus , Romaricus, Leodegarius, quos consicuti sunt Arbo ius, mandus, Hii innumerabiles, qui ρ- aentibus saeculis Monasteriis ad Episcopatus extructi sunt, Reliquum Septentrionem converterum. Erant aracm omnes Benedictinae formae mam occidens mi ullos alios agno- .it ante annum millesimum quinquagesimum, ut Oriens in
hanc usique diem nonnisi Bassi sectatores.
X V. Inter superiores Austores numerandus est Stengelius An husanus, cum aliis plurimis,quos laudat,qui lectione Praefationis in Regulam sancti Columbani ab opinione Adversariorum nostrorum deducti , eam quam tuemur amplexati fuerunt,ut diximus.
XVI. His omnibus adjungendus est vir doctissimus Orolus Dufretine, Dominus duxange in suo Glossario
200쪽
ad scriptores mediae, infima latinitatis, ubi sanctae Re gulae nomine, sexto septimoque Saeculo , Benedictinam intelligi censet, de per Regulam sanctorum Patrum camdem S. Benedicti Regulam cum sancti Columbani norma con)unctam iisdem saeculis designari confirmat, laudata in eam rem Dissertatione quam Cointius toties impugnavit. Renua sincti, inquit, eadem quae sancti Benedicti Tum diversis authoritatibus laudatis; idmultis υir doctissimus laudamitis Philippus apide Benedictinus, in Dissertatione de antiqua ordinis S. Benedicti Propagatione
cap. 7. Et ante eum Sandovallius, c. Item : Regula SVPurram sanctorum Benedicti silicet o sumbani, ideeumdem Eapidum cap. . se Ioannem Mabillonum, in praef. ad . tomum vitarum Sanctorum ordinis sancti Benedictin. 37. At nemo Regulam sanctam, Regulam sanctorum Patrum eo modo, meoque sensu, potest interpretari, quin Regulam sancti Columbant iisdem sarculis, Benedictinae supplementum, eidemque con)unctam fateatur jum H unum iisdem septimo octavoque Dissertationis capite consequi voluerim. XVII. In opinionis meae defensionem hic etiam adiactico doctissimos viros liarium Armachanum, Patricium Flaminingum, LR. Patrem Ludovicum Thomas sin Oratori Iesii Premiterum qui , licet teneant sanctum Columbanum numquam inter Benedictinos Monachos fuisse numeratum, Nobis plurimum favent, dum
asserunt utriusque Legislatoris Regulas septimo Saeculo ad invicem in eisdem steteriis unitas. Qua positione doctissimi viri Cointi conatibus plurimit adversantur; Si quidem ipsa Regularum uni ab ipsis admisia, erroris arguit eos , qui tantam inter utramque Regulam oppositionem inesse somniant , ut communiter observari non possint. Secundo fimclamentum Cointianum a silentio Jona petitum totum evertunt 8 hac eversione
omnes eiusdem de cincti Columbani Monachatu opiniones funditiis delent Nam si Monachi Luxovienses subsancto Eustasio, Moniales sub sancto Romarico , Maumtmdarienses 8 Stabulenses sub sancto Remaclo, Ge-