장음표시 사용
201쪽
meticenses sub ancto Philiberto, aliique plures sub insti-
- .i; tui commitru sancti scilicet Benedictio S.Columbani vi n. d. s. Co Xerunt, ut Vult Patricius Flemmingus Et si omnia Mo- mb. nalteria a sancto Eustasio,aliisque sancti Columbani dita
' ipulis, sub utriusque Regulae legibus fuerunt aedificata.
ut idem ipse fatetur: Certe silentium Jonae mutum prorsus remanebit Nec eorumdem Patrum instituta dicet unquam fuisse separata, ab invicem disjuncta ramna , expuncta ab Annalista Francorum diplomata, restituenda. erunt in integrum 8 S. Benedicti nomine iterum re plenda. XVIII Eadem inserenda videntur ex opinione clarii-1 C, se simi Viri Thomasii Annalisti contubernalis, ejus a ea .3,. de dem Congregationis cum ipso Cointi, qui omnia di-. plomata, MX Ge utriusque Regulis, Junctione loquun- tur, aut eamdem supponunt, pro veris habet Benedictin Regulam a discipulis sancti Columbani admissam tenet , laudatque rodoardum de fundatione Altivilla rensis Coenobii loquentem , Privilegiumque . Ni vardi referentem. Ex quo Privilegio , plura opinionis meae fundamenta desumpsi, ut videre est supra, eaque adeo clara, solida, ut mihi quidem videtur, ut admisso semel Privilegio, nulla vi , nullisque cavillationibus dejici possint Gisque admissis, non modo patet sancti Columbani discipulos inter Benedictinos reponendos, sed ipsum eorumdem Magistrum Benedicti num fuisse concedendum; maxime cum nulla dari possit ratio qua constet sanctum Columbanum ipsiusque Discipulos non iisdem Regularibus institutis vixisse ' aliunde constet vivente sancto Columbano, aut saltem altero ab ipsius obitu anno, sancti Benedicti institutum una cum sancti Columbani Regula Bessiensibus Monachis impolitum, ut probatum ea, , est supra, Cumque Valdalenus Monachus Luxoviensis, 5 ex praecipuis sancti Columbani discipulis unus, idem institutum in Bestiens Monasterium ex Luxoviensi trans tulerito Necessario dicendum videtur eumdem ipsum sanctum Columbanum, hanc ipsam sancti Benedicti RG
gulam Valdalenum docuisse, eamdemque servasse de
202쪽
nonnisi consuetudinibus in sui ipsius Regulis contentis mulasse. Quae omnia ex principiis ab istis tribus Auc talibus . Eusserio scilicet , Fleminingo,, Thomastino laudatis, illatione necessaria, meo quidem judicio, con
XIX. Tandem Auctoritate generali quae Auctores habet infinito pene numero, sanctum Columbanum in Benedictinorum album restitues hujusce enim rei omnes prope Monachos Gallicanos qui ab ejus temporibus ad nostra vixere testes adduco. Nam perlectis quanta potui cura Monasteriorum Kalendariis, nulla fere repeti, quae sanctum Columbanum non eodem ritu quo sanctum Maurii colendum reserat Omissis enim Monasteriis quae ab eodem sancto aut ab ejus discipulis aruulo septimo ortum habueres Cartera quantum mihi licuit, ut m do dicebam, summa cura percurri, reperi in Kalendariis Benignianis Divionensibus, Molosmensibus, Sange manensibus uti siodorensibus , S. Petri vivi, de sanctae Columba Senonensibus majoris Monasterii Turonensibus , sancti Theodorici juxta Remos , an filique Bas lici Festum S. Columbani his omnibus Asteteriis, LuxOviensi antiquioribus imperatum fuisse. Eodem etiam cultu sanctissimum virum coluere Monasteria Luxovio recentiora, licet sancti Columbani institutionibus non fuerint addita 1 Ex quorum numero fuere Coenobiari Dyonisii in Francia , saneti Remigii, sanctique Nicasii Remensium S. Remigii Senonentis, sancti Albini, S. Sergii, Bacchi, S. Nicolai, Beatae Mariae de Aquaria Andegavensium , sanctissimae Trinitatis de indocino sanctique Michaelis ornodorensis quibus adjungenda cuncta ordinum Cluniacensis, Cisterciensis Coenobia, quae singulis annis festum sancti Columbani celebravereι qui illus apud Benedicti nos perseverasse videtur ad usque tempus quo Procuratores generales quarumdam Congregationum , monasteriorum BenediEtinorum, jussit Clementis octavi summi Pontificis Roma novo conscribendo Breviario Monastico desudarunt : Quorum unus San-callensis Abbatis Procurator ab aliis, ut tertur, tan-
203쪽
dem obtinuit, ut sancti Columbani esto suppressis ejus dem loco sancti Galli festum in novo reviario pones tur. Quam in uriam sanctissimo viro illatam nullia Galli iniuria, propulsarunt Majores Congregationis sancti
Mauri Superiores, cum itertim S. Columbani diem Festum die Σ . Novembris coli mandavere; idque fecere ingrati animi testimonium , quo cum in primum tali nis Benedictini Reformatorem, summumque Propagatorem
XX. Ex eo decreto, Wc omnibus aliis variorum Monasteriorum , c diversorum ordinum alendarii videtur innui in omnium Benedictinorum animis , ad nostra tempora insitum fuisse , traditione perpetua probatum , sanctum Columbanum Benedictinis legibus vixisse Nullum enim ex omnibus sanctis quorum n mina in Breviarii Roman Kalendario posita fuere, reperies, cujus festum Benedictini generaliter agant, nisi fuerit ipse , non solum Benedictinus , sed inter Benedictinos insignis multum, commendandus Qualis V. gr. . Maurus , sanctusque Bernardus. Neque bis opponant sanctum Martinum Turonensem Episcopum : Nam utraque Ecclesia, Latina scilicet c Graeca,
communi decidio in m speciali festo colendum man. davit ar Imrtara B cuiat, qui speciali culturi Martinum eneratus, alumnos suos ad similem venerationem
hortari videtur aut saltem id praestant ad imitationem S. Odonis Abbatis Cluniacensis: Qua de re sic loquitur Uldaricus Cluniacensium consuetudinum scriptor suod
IVLivitatem . Marum , qui cap. 43. Hoc procli a prim loci nostri Abbate proprio Domno scilicet Odone, qui nonis oriundus . sancti Mariis alumnus o Canoni userui ibidem Vnde Antiphonas non antiquas, sed novas,
quas med cantamus in depossitione functi Confusoriis Episcopi super noctamus, ipse fecit it ipse hymnam i ipsi uoque, ut praemisum est, octavas suas indixit. At prodigii loco habendum esset , si Benedictini tam longe dissiti, per varias Galliarum Provincias disjunctici nec ullo societatis aut communionis vinculo ligati, proprio motu, nulliusque
204쪽
nulliusque generali imperio aut consideratione, per omnes mates quae a sancti Columbani temporibus fluxerunt, eumdem sanctum, si Benedictinus, aut inter Benedicti. nos singularis non esset, tam generali cultu veneraren
XXI. Dicamus ergo sanctum Columbanum inter Benedictinos semper numeratum rumpamus altum illud silentium , illasque tenebras dissipemus, quibus eumdem volunt involvere, ne agnoscatur a nobis Et mer-randum est, cum Patribus nostris Benedictinis erremus: Immo, quia non est errandum , fidem habeamus ipsi-met sancto Columbano , c sociis ejus, qui se actis, vitta scriptisque Benedictinos dixere. Neque dissentiamus ab iis, quos recensuimus omnium aetatum scriptoribus, Monasteriorum Fundatoribus , Episcopis cum solitari sumptis, tum in Concilia coactis qui omnes quasi una voce conclamant, . Columbani Regulam in supplementum Benedictinae, ipsi semper unitam fuisse a Luxoviensis Monasterii conditu, eidem subsectam odedit ipsa Benedictina mandata, sexto, septimo octaVoque Saecu- Iis, ubique Galliarum, ad modiura, similitudinem Lu-xoviensium Monachorum servanda, propagata fuerint, ut toties supra tota Dissertatione notum fecimus.
Monachos Gallos octavo Saeculo servata.
I. Nulla instituti Regularis mutatio Saeculo octavo II. III. IV. Omnia Monasteria ab adetentu S. Mauri in Gallias secundum Carolum magnum Benedi lina fuere. V. VI. Concilia sub Carlo- manno. Plin celebrata explicantur , quantum ad gula Benedictina leges attinet. VII. VIII.
205쪽
E Icatio Cointiana rejicitur. IX. Quidam textus Conciliorum , annorum Is V . D.
Soa referuntur, qui de Benedi in Regula sunt intelligendi. IX. Id probatur, ex Chronico Moi
I. ULT, Auctores superiori capite laudavi, qui1V1 omnes toto Saeculo septimo Galliarum Ccenobia Benedictina dixere. Cumque ineunte Saeculo octavo apud Monachos Gallos nulla facta suerit instituti Regulari mutatio i Certum videtur sit initium ejusdem Saeculi, eadem S. Benedicti decreta in Galliis apud M nachos omnes viguisse. Quo semel positori Cum nulla Monasteria ab initio ad e)usdem saeculi finem , a Benedictinis legibus ad alterius cujusque Legisatoris Regulam
defeci e videamusci neque Advertariorum ullus hanc veritatem impugnare tentaverit, perspicuum est, Levi dens, toto Saeculo octavo ab initio ad finem, nullam Monasticam Regulam, Benedictina dictinctam ramo nachis Gallis receptam aut servatam fuisse. II. Haec generalis assertio firmari potest auctoritate Caroli magni Imperatoris, quem in rem eamdem laudavi in priori Dissertatione cap. . Cum enim inquirit; ua Regula Monachi vixerint in Gallia priusiquam Regula sancti Benedicti in ea tradita fuisset. Et capitul interrogationis n. r. Vtrum Monachi esse possim praeter eos qui
Regulam sancti Benedicti observam Se pro certo habere fatetur, nullum , a Propagatione Benedictinae Regulae per . Maurum, notum ubi fuisse Monasterium, quod alienis Regulis aut institutis fuisset addictum. Quod non eo sensi est intelligendum, quasi nulla alia Regula Monachis Gallis per eadem tempora nota suerit, aut ab eis servata : Cum ignorare non potuerit Columbani decreta, in quamplui imis Coenobiis Saeculis sexto , septimo, octavoque floruisse Sed quia nullam novit , quae per seipsam subsisteret, aut quae ad Benedictinam per O-
dum constitutionum , declarationum, aut consuetudinum
206쪽
specialium se non haberet. Quod Regularum genus a proprie dicta Monastica Regula plurimum disteri, ut ostensum est propugnatae Differtationis cap. u. Cui nihil Cointius habuit quod opponeret.
III. At si Carolus magnus in dubium vocavit, utrum Monastica Regula a Benedictina differentes, non m do susceptae fuerint a Gallis Monachis Sed utrum uiacipi potuerint ab eo tempore, quo primo eisdem sanctus Maurus Benedictinam tiadidit multo magis nos de ei Ddem addubitare possumus, nec ullas alias a Gallis admissas Regulas ab iisdem temporibus debemus crederes, nisi id certis 3 indubitatis argumentis constare videamus. Immo , ex eadem duplici Caroli magni interrogatione certum videtur , hanc fuisse eorumdem temporum opinionem , solum sancti Benedicti institutum, a sancti Mauri in Gallias accessu , per easdem vulgatum fuisse Eadem quoque sententia, de ipsa Carolinae interrogationes sep- ponunt, eo quo factae sunt tempore, solam sancti Benedicti Monasticam disciplinam ab omni hominum memoria fuisse receptam Carolum magnit nullam aliam, ut diximus,admissam vidisse , aut legisse. At qui fieri potest, ut tantus Princeps, tantaeque scientiar, qui Alcvinum , aliosque Monachos viros doctissimos ad Aulam
evocaverat, ut eorum consuetudine familiariter uteretur,
sui saeculi res gestas ignoraverit 3 Qua ratio clarior evadet , si meminerimus Carolum anno quadragesimo sex t supra septingente limum ortiam habuisse ; anno vero
sexagesimo octavo Regnum iniisse , illudque produxisse
ad annum decimum quartum supra octingente Iimum es tandem educatores, Praeceptores habui e qui ineunte Saeculo octavo, aut aequales, aut superiores fuerunt. Quae cum ita sint dicamus Carolum , quale fuerit Saeculo octavo Monachoriim institutum ignorare non potui Clarim consequenter ex eodem Carolo Monachos omnes, saltem toto Saeculo octavo Benedictinos fuisse, cum nullos alios noverit Carolus magnus , qui Saeculi clavi res gestas ignorare non potuit.
IV. Argumento ab Authoritate Caroli magni petito,
207쪽
jam alias , cap. scilicet Duffert secundo contra Cointium disputaveram sed placuit doctissimo viro hujus argumenti discussionem ad eam Annalium partem ejicere, in qua de ejusdem Imperatoris rebus gestis loquuturus erat Attamen, suae sponsonis oblitus, cum de capitulis a me laudatis, dicterendi se praebuit occasio, ad an scilicet 8 ii. n. 6s. Iterum camdem discussionem differendam voluit. Cum hoc capitulo, inquit, conser undecimum prioris capit inris Tomo primo de multis egimus Regulis, ρε prius in Galliis observari carperent, quam B. Maurus istic Benedictinam ex Italia deferret. Nec dabino, quin antiquis illis temporibus, plerique Galliarum Episcopi, modum mimodi Monachis intra suas Diarces commorantibus,
praesicripserint Dra de re fusius disseremus alia occasione
6M Ludovico pia Au sto. At argumenta a me ex Car linis interrogationibus proposita non agunt de Regulis sancto Mauro antiquioribus, sed post sancti Mauri Gallias adventum, promulgatisque S. Benedicti legibus, nullius alterius Legissatoris institutum admissum tuisse, ex Carolo magno deduco idque evidens esse contendo,
saliena quantum ad Saeculum octavum attinet. Quam meam positionem suo silentio Annales hactenus editi, mirum in modum confirmant nec infirmabunt unquam ni fallor, qui de novo proclibunt in lucem. V Carlomannus ad annum Christi quadragesimum secun-dsi supra septingentesimum, hortante Bonitacio Germanorum Apostolo jubente Zacharia summo Pontifice, Con. cilium Germanicum primum coegit , ad restituendam in
integrum Ecclesiasticam simul ε Monasiicam disciplinam pene collapsam. In nomine Domini nostis Iesu Chrim, inquit idem Princeps in ejusdem Concilii Praefatione. Ego
Carlomannus Dux Princeps Francorum . . . . Cum conssilio
servorum Dei, Optimatum meorum Di copos qui in Regno meo unt, cum Presbyteris ad Concilium ou nodum pro Dei timore congregavi .... Vt mihi consilii Medissent quomodo lex Dei. Ecclesiastica eligio recuperetur, quae in diebus praeteritorum Principum dissipata corruit. In eodem autem Concilio sancti Benedicta Regula, tamquam ge-
208쪽
neralis omnium Monachorum norma laudata suit. Id colligimus ex sancto Bonifacio Concilii moderatore, qui 1; sio. scribens ad Culbertum Dorobernensem Episcopum,
edita a Patribus decreta referens, haec habet. Decrevimus in nostro Synodali Conventu SInodum per annos singulos congregare. . . Statuimus, ut per annos sngulos nonum decreta, o norma Regularis vitae in gnodo e n-tur , es recuperentur. Quaenam vero sit illa noima Regularis vitae quae in Synodo legenda praecipitur, ex Ca-
non primo Sc septimo ejusdem Synodi intelligimus. Datuimus,inquiunt Patres,can. I. per annos Angulos Synodum con- reguri, ut nobis praesentibus, Canonum decreta es Eccles jura restaurentur, o Religio Christiana emendetur at
n. 7. Statuimus quoque, ut Monachi es Ancilia Dei )uYta Regulam sancti Benedicti, Carnobia, vel enodochia sua ordinare, gubernare, es vivere studeantur es Bam proprium de re secundum predicti Patris ordinationem non negligant. Non enim hic loquitur sanctus Germanorum Apostiolus de norma Regularis vitae in abstracto , ut ita dicam, sed de quadam norma communi secundum quam vivebant ejusdem aetatis Monachi omnes. De ea loquitur quae litteris mandata erat; quae legi poterat in Syno- ει ι quaeque revera recitata fuit, is omnium oculos posita in qua recesserant Monachici quamque novo studio recuperare debebant. At sola Benedictina Regula in Conciliis quae sub Pipino, Carolo magno, c Ludovico Pio fuerunt habita , mandata suit c recitatari Caeterae omnes omissae. Ergo Benedictina Regula , ipsa est norma Regularis vitae, quam S. Bonifacius, caeterique Germanici Concilii Patres legendam praecepcrera ut iiisque Monachus, quam promiserat Regulam recuperaret. Eadem norma quam Germani Patres in Germanica Synodo legendam curarunt, in Liptinensi, Suessionensi Conciliis confirmata fuit monachis iterum imperata .ab eis libentissime recepta, his verbis senes venerabiles Sacerdotes prioris Synodi decreta constentientes Jrmarunt
seque ea implere velis es observare promiserunt: Et omnis Maesiastici Ordinis Clarus it pisivi, Presbyteri or Dia-
209쪽
coni, cum reliquis Clericiis Vientes antiquorum Patrum notae promiseruntse velli Ecclesiactica ura , moribus, ordocronis es ministerio recuperare: Abbates vero es Mo.
nuchi receperunt Regulam S. Patris Benedicti ad remurandam normam Regularis itae. Et in Concilio Suessionico ad an. qq. aut S. Can. 2. I. primis consituimusdem Catholicam Et judicia canonica aliorum sanctorum,
quae constituerunt in Synodis suis, quomodo lex Dei es a clesiastica Regula recuperetur, quae in diebus priorum Principum dissipata corruit. Quae verba desumpta sunt ex
Concilio Germanico primo Et Canone 6. Vt ordo Monachorum via Ancillarum Dei e naum Regulam sanc2am subitis permaneat. VI. Quae omnia , eodem sensu accipienda videntur, quo Germanici Concilii Canones oum quia confirmantur δ renovantur, mad verbum, ut ita dicam , in iisdem iterantur; lim quia idem ipse S. Bonifacius auctoritate summi Pontificis his omnidus Conciliis praesitit, ca-que fuit moderatus. Unde cum eadem omnium Provinciarum esset necessita, iisdem , ut plurimum, decretis
eis consuluit a tantum discrimine , quod Benedictina Regula in Provinciis ex quibus Concilium Suessionente constabat, multo melius quam in aliis se habuisse videatur cum Monachos tantum Patres hortentur, ut secundum Regulam sanctam stabiles permaneant: non vero jubeant, quemadmodum Germanis de Liptinensibus, ut recipiant Regulam S. Benedicti ad restaurandam normam Regularis vitae ut eadem Regula recuperetur. Quibus tamen prioribus decretis, clim ubetur Vt mnonum decreta , se Eccles ae jura resaurentur , es norma Regularis ita in Synodo legatur, es recuperetur. Cumque dicitur bd omnis Ecclesiastici Ordinis Gerus; Episcopiorci Suscipientes antiquorum Patrum Canones promiserunt se
velli Ecclesiastica jura moribus, o doctrinis, o minis
ris recuperare , es quod Abbates orionachi receperunt Regulum sincti Patris Eenedicti ad restaurandam normam e gularis vitae. Nullatentis opinari debemus Episcopos, Presbyteros, Diaconos , de Abbates, ad novas aliquas leges
210쪽
servandas, ad quas non tenebantur, a Comitiis obstrictos suisseri sed iis omnibus decretis solummodo mandatur, ut eas leges, Regulasque Christianas, quibus prius erant addicti, diligentius nerent. Qua in re Abbatum eadem est ratio quae Episcoporum, Presbyterorum
Cum ex aequo iisdem omnibus imperetur, ut promissas antea leges restaurarent,ra recuperarentra quia nempe ab iisdem omnibus defecerant : Quod verba Prestauravera recuperare testantur. VII. Neque audiendus videtur vir doci issimus, qui ad an. 7sI. n. 32. Mihi respondens, & superiora Conciliorum decreta , justo examine , ut ipsi videtur, ponderans Anno Christi 3 inquit, habita in Cario x manni majoratu Synodus Germanica , cujus can. 6. statuitur, o Monach o Ancilia Delio Heriales, juxta
Regulum sncti Benedicti Carnobia , vel enodochia saordinare se non negligant. Anno proximo, in eodem Carlomanni majoratu , Celebrata Synodus Liptinen si in qua communi consensu canones Synodi Ger manicae recepti sunt, mapprobat atque in primis Albates o Monachi Canone primo receperunt Regulam S. Patris Benedicti, ad remurandam Normam Regularis vitae. Prii largo quam Concilia Germani mi Liptinense congregarentur, erant Abbates ac Monachi, qui pro priam retinebant servabantque Regulam quam pro fessi fuerant, a Benedictina distin tam ira dictarum Mque Synodorum Patres accipi debent pro gravissimis auctoribus, qui pheraque Monasteria, rejectis, quas,
antea profitebantur, Regulis ad Benedictinam acces- ς sisse testantur. Suo quoque tempore, cum series re rum a nobis id postulabit, ex aliis scriptoribus osten d mus niformem tandem traditum cunctis Monasteriis,
tam miris quam sanctimonDtibus arminis vivendi secundum eiulam nriti Benedicti incommutabilem morem. Nihil enim per antecessum hic dimim volumus. Huc usque Annalium scriptor. VIII. Quae superitis dixi de hac trina Synodo, adeo a prasuri sunt aperta, mad propositum certa, ut ampliori discursu