장음표시 사용
261쪽
cordiam , in vas praefatione asserit caeteras cum sancti genedicti concoxaeare.
Quibus in verbis duplex deprehenditur error quorum primus in o confistit, quod eruditissimi viri opinentur ad Ludovici ii tempora plures Regulas a Monachis Gallis servatas esseri alter vero error eorum est, quod concordiam Regularum a sancto Benedicto Indensi
eo fine scriptam autument, ut eo libentius alieni Monachi Benedictinam Regulam amplecterentur, quo certius viderent eam cum carieris sanctorum Patrum Regulis
Sed ab iis quaererem, ubinam legerint Benedictinam Regulam anno octingentesimo decimo septimo nove Monasteriis impositam , abrogatis in eisdem sanctorum Patrum Regulis. Hoc enim nullo teste alserere nemo potest, quin egregie orbi terrarum imponat Ardo namque vitae sancti Benedicti Indensis fidelissimus scriptor nunquam dixit sanctum Benedictum aliquas sanctorum Patrum leges aut Regulas antiquasse, sed solum Benedicti num ordinem in antiquum persectionis statum, a quo desciverat , restituisse narravit. Hic est, inquiunt apud idonem Indenses Monachi in epistola statim ara . . morte sancti Benedicti ad Anianenses scripta , Benedio
tus , per quem Dominus Christas in omni rem Francorum
Regulam sanct Ren icti restauravit non , promulgavit.
Certe coaevus ille octa a reverendis Patribus citatus, qui gesta Ludovici ii versibus exaravit, leges Benedic- tinas renovatas mitim asserit, non de novo promulgatas aut inpositas sic enim habet Hic decreta Patris Benedicti lege tenenda Sancit, or antiquae renovat legalia normae, Ius erat Fautor devota mente fideque. Quibus verbis, antiquae renovat legulia normae, hoc solum denotat, antiquam scilicet sancti Benedicti Regulam novis statutis, norma, consuetudinibus ab Imperatore alterius sancti Benedicti conlilio innovatam sultamque suisse. Quem genuinum esse sensum Poeta dc Ardonis, Au
262쪽
toris vitae Ludovici Pii, imo dc Conventus qui ra nensis ab ipso sancto Benedicto Indens discimus, qui in uila,Lepistola Georgio Abbati caeterisque Anianae Monasterii ad Fratribus data se vitiata corruptaque Monasteria ad pri Gmaevam Regulam districte servandam revocasse scribit 8 ia. F.bν. eos hortatur, ut diligentius provideant, ne eadem Monasteria a perfecta Regulae observatione deflectant aliquando , atque deficiant. Sicut ergo Monasteria inquit, dudum mitiata jam aliquid emendationis a nobis accepisse videntur, ira maxime nunc cavete, quod absit reposco misericors Deus sinistram viam ullo tempore tendant. Vitiata ergo Monasteria emendata fuere per beatum Benedictum Indensem , qui in ipsis antiquae normae, Regulae scilicet Benedictinae legalia renovavit, ipsamque sancti Benedicti Regulam restauravit quam nullatenus aut renovasset aut restaurasset unquam, nisi ab antiquo in iisdem floruisset Coenobiis, .lapsu temporis obsolevisset. Hanc eamdem veritatem spirant cum promulgatae in Aqui ranensiConventu Capitulares sententiar, tum etiam ipsa sententiarum verba in iis enim de abrogandis antiquorum Patrum Regulis, de immutanda Monachorum vivendi ratione, de antiquanda votorum formula nihil omnino decretum sed iisdem omnino sententiis, veris bis verborumque genuino sensu solummodo excitantur
Monachi ad eam quam professi erant Regulam serventiori studio , diligentia promptiore , propensiorique affectu servandam Ea propter praescribitur AbbatibuS, ut mox ea . .
ut ad sua Monasteria remeaverint , Regulam per vula me a sutientes pleniter intelligant, or intes nus Domino vitulante faciter cum Monachis suis impore 'deant bit Monachi omnes qui possunt Regulam memoriter , disicant i ut ad Capitulum Regula legaturi ut Lectori nihil , nisi quod Regula obet detur. Quibus verbis e mente iam
Conventus qui solius Benedictinae Regulae meminit, excitantur omnes ad eamdem legendam, implendam, cmemoriter discendam , quam procul-dubio tam Abbates quam Monachi longe antea professi erant. Alias quis Mora horum sibi non persuassisset , auctoritate Conven-
263쪽
tu suam ipsius Regulam non Benedictinam legendam memoriter tenendam, adimplendam esses Quis etiam, nisi desperet, ad injungendam novam Regulam ipsius suppressa mentione his uteretur verbi. Omnes Regulam memoriter discant, pleniter legant, adimplere tu deant, mad Capitulum legatur Z Certe qui hoc modo
loqueretur ac se gereret, ad antiquam promissamque R e gulam servandam Monachos hortari videretur, si non insanus videretur. Eadem facilitate Bollandit Hensthenii postremus error auferetur. Nam, ut ex Ardone constat, S. Benedi- ea .f. n. . Etias Anianae Abbas ut ostenderet contentio sis nulta fimolacusque a Beato Benedicto edita fore, sed siuam ex aliorum fultam esse Regulam, alium collictis Regularum sententiis composuit librum, cui nomen Concordiam eiularam dedit. Ea ergo intentione eamdem concordiam edidit, ut S. Benedicti Regulam illustrare , eamque aliarum comparatione a quorumdam calumniis vindicaret multi namque cum negligentes, tepidi, tum iidem ipsi qui inter Monachos sanctiores c insigniores habebantur, eamdem Regulam arguebant, quos inter numerandus fuit aliquando ipsemet Benedictus Indensis, cum indiscreto quodam servore, Abbate etiam invito , inedia, vigiliis aliisque poenisi laboribus corpus debilitabat tunc enim, ut sibi consuleret 8 eximeret a culpa, ipsam incusabat p. 3- - . Regulam. Cum corrigeretur ab Abbate, inquit ipsius discipulus, parcius erga metipsum exercere rigorem, assensum minime praebuit, Regulam quoque R. Benedicti Tronibus suinsemis positam esse contestans, ad B Basilii dicta , necnon ad S. Pachomii Regulam scandere nitens, quamvis exigue
possibilia gereret jugiter imposibilia rimabat.
Quantum vero spectat ad protervos negligentes Monachos, quis dubitat eos omnia cum spiritualia, tum corporalia perfectorum Monachorum exercitia irridere, eaque pro frivolis cassisque habere solitos ξ Quapropter ex aequo persecti negligentesque Monachi admonendi erant, inui ex ipsis contentiosi reperiebantur, convincendi pariter c corrigendi. Quam in curam omnia .
264쪽
Benedimi sua studia conserebat, sive adhortationibus, sive libris editis discipulos erudiret. Propter plurimorum, inquit idem auctor, in fretum femorem, o quorumdam
ineptum teporem, in que capacem sensum optimum consiliuit terminum, ordinemque se Pandum cunctis tradidit, ι. 1. idos retrahens ne superflua peterent, his imperans ut torporem excuterent, alios nihilominus admonens ut saltem jussu implere expeterent. Caeterum ipsi etiam inertes ignavique Monachi, quorum intuitu suam Benedictus Concordiam fecit, adeo dilucide hanc de qua disputo qinestionem solvunt, ut mirer aliquos repertos auctores qui negaverint Benedictinam Regulam ab iisdem fuisse promissam. id caeterae, In rafat. inquiunt, huic conferunt exuti uid ad me quas non φ promisi pertinet legere prauali dicerent, frustra eorum ob voculos diversorum Patrum Regulas apponi, cum nullam earum solamque Benedistinam promiserint. His omnibus de quibus usius egi, auctorem Vitae S. Vinvvaloe statim opponent. Ex ipso enim anno octin ud οἶgentesimo decimo octavo coepta est smari in eodem Mo- Herio Tandevenensi Regula S. Benedicti. Ad haec '
enim usque tempora colorum conversationem imitati fuerant, ut patet tum ex eadem vita, tum ex privilegio
eidem Monasterio a Ludovico Pio Imperatore concesso. Ex quo sequi videtur, ut volunt aliqui, serius in nonnulialis saltem Armoric: seu Britanniae Minoris Coenobiis Regulam S. Benediet generali usu receptam esse. Miror sane quomodo ex unico Monasterio extra Imperium c quasi extra orbem Gallicum in angulo totius universi posito, is communi Ecclesia, universalis usu
discrepante, ordinis S. Benedicti propagationem intra Gallias definire voluerint. Certe abunde id quod intendo me probaturum esse confido, quandoquidem eosdem tantum terminos Benedictinis quos apostolicis legibus praescribunt. Eadem quippe Scriptura, eademque Ludo vici ii sanctione Benedictina Regula an levenecensibus praescripta fuit , qua Romanorum Pontificum leges imperatae. Cognosentes a Scotis, inquit Ludovicus Pius,
265쪽
I. .iοι sive de conversatione, sive de tonsione capitum accepisse, dama,h.ὸ, say olic o Romanae Ecclesia aliter se habere rh-1. situr, placuit nobis ut sive de vita, seu etiam deton. sura cum universali Ecclesia , Domino dispensant , nobis commissa concordarent. Et ideo jussimus ut o juxta Regu-Lm S. Benedic Patris viverent, quae pos:bilis se Liudedigna euci o de tonsor capitis juxta taxarum modum, cum
sancia Romanae Ecclesa, quae per orbem terrarum dilatataeis, concordent unitate. Ex hac privilegii sanctione etiamsi concesserim in eodem privilegio agi de totali S. Benedicti Regula noviter accipienda, quod in dubium jure vocari potest, id tamen eruetur certiac indubitati, eos omnes Monachos, qui sive de vita, sive etiam de tonsura cum universali Ecclesia Domino dispensante, Ludovico commissa concordarent, juxta Regulam S. Benedicti vi xisses; cum idem Imperator Lande venecenses ad Benedictinam Regulam adigat , dc ad tonsuram Romano modo gerendam , ut sive de visu, seu etiam de tonsiuria camuniυersali Ecclesia Domino dispensente, ipsi commissa concordarent. Ergo nisi vitam suam ad praescriptum Regulae Benedictinae instituissent tandevenecenses Monachi, cum universali Ecclesia de vita minime concordassent. Quapropter omnes omnino Latini Monachi, qui sub Imperio Gallico per Italiam, Germaniam 8c Galliam vivebant, Benedicti ni dicendi sunt .asserendi. SVS CAROLO MAGNO REGULAM S BENEDICTI communi usu receptam in Galba, Concilia per id tempas habita demonstrant.
I superius de Benedicti nar Reguli generali per Gallias observatione retuli atque disputavi, totius Gaaliis Germaniaeque totius auctoritate firmari possunt. Anno namque omingentesimo decimo tertio jussu Caroli Magni Imperatoris variis in locis quinque coacta fue re Concilia, ad eaque celebranda Galliae Germaniaeque
266쪽
Pontifices, Abbates atque Magnates evocati, ut de totius Imperii statu tam ecclesiastico, quam civili communibus votis sententiam ferrent, ut habent Francorum Annales, Enignardus, alii. Hi ergo omnes in unoquoque Conventu, ut credere est, in tres humes divisit, quid unicuique ordini congruum d conveniens optimo quo fieri potuit modo, definiere. Sed quibus ad id regulis pervenerint ex Concilii Moguntiaci prauatione videamus. Incipientes igitur, inquiunt , in nomine Domini communi consense or cluntate tractare pariter de flatu verae Religionis es de utilitateae profectu Chrimana plebis, convenit nobis de nostro communi cos o Clericorum seu Laicorum tres facere turmas, scat se scimus in prima autem turma consederis Episcopi cum quibusdam Notariis legentes atque tractantes Ianctum Evanguium, necnon Epissolas, o Acris pomorum, C.tnones quoque, ac diversa sanctorum Patrum vascula, aftoralemque S. Gregorii cum caeteris sacris dogmatibus, diligenti stadio perquirentes, quibus modis statum Ecclesse Dei, Chri una plebis profectum una doctrina es exemplis
justitiae inconvulsitim largiente gratia Dei perficere se conservare potuissent. In alia vero turma consederunt Abbates ac probati Monachi Regulam S. Benedicti legentes, atque triac Iuntes diligenter, qualiter Monachorum vitam in meliorem statum atque augmentum cum Dei gratia perficere potuissent. In tertia denique turma sederunt Comites ac Iudices in mundanis legibus decertantes, vulgi justitias perquirentes, omniumque advenientium causas iligenter examinantes, modis quibus poterant ustilia terminantes.
Omnes proinde Episcopi Evangelium Epistolas, Actus
Apostolorum, Canones , diversa sanctorum Patriam opuscula sacraque dogmata ; omnes Abbates, Monachi S. Benedim Regulam 1 omnes Comites leges humanas penitus expendentes, .discutientes, quid in unoquoque ordine animadversione dignum , quid emendationi congruens , quid aptum esset perfectioni adipiscendae viderunt atque sanXerunt. Quamobrem sicut omnes quos
ediderunt Canones Episcopi, ab Evangelio 3 caeteris li-
267쪽
bris supracitatis inanes quas Comites promulgavere Sanctiones, a legibus humanis cita cuncta quae Abbates tulere monastica decreta in Regula S. Benedicti tanquam communi omnium Monachorum Regula desumpserunt, Qui secundum ipsius doctrinam viverent , ut bene recteque viverent, communi omnium Concilii Patrum de .co. creto sanxere. Abbates autem, inquiunt, censuimus ita
cum Monachis suis pleniter vivere, sicut ipsi qui in praesinii Synodo aderant palam nobis omnibus promiserunt, id est
scundum doctrinaminctae eguia Benedicti, quantum humana permittit fragilitas. Patres vero Concilii Remensis satis esse putavere, co ρ. Abbatibus ipsa S. Benedicti Regula legeretur. Lecta est, inquiunt, Regula S. Benedicti, ut ad memoriam reduceretur Abbatibus minus sientibus, si qui forte adfuerint, qualiter se se es suos secundum eamdem Regulam custodire,
berent atque gubernare. Sed nullum ex his omnibus Conciliis uberius hanc quam propugno Veritatem docuit , quam Cabilonenses, licet nullum pauciora Monachis decreta condiderit. De Abba tibus vero, inquit, o Monachis pauca scribimus, quia pe-Can. a. ne omnia regularia Monasteria in his regionibus constituta scundum Regulam S. Benedictis vivere fatentur, qua B. Benedicti documenta per omnia demon reunt qualiter eis etimendumst. Inquiratur ergo ubi scundum ordinem ipsem misitur, es ubi ab ipso Ordine digressum eis, ut Iuxta etin
dem beati viri institutionem ivere certent, qui se ut ita etiverent cum alteriatione professi sunt. Licet precedentis Canonis initio dicatur, qud pene omnia regularia Monasteria secundum Regulam S. Benedicti se vivere fatentur nullatenus tamen sequitur aliqua fuisse quae aliam a Benedictina Regulam habuerint: nullum enim tunc temporis ad eam servandam obligatum non fuit. Quapropter generaliter Concilii Patres sanxerunt, ut accuratius inquireretur, ubi secundum Ordinem Benedictinum sciliceto vivebatur .ubi ab eodem ordine digressum esset, ut ab utrisque eodem tenore Regula servaretur ut juxta V Iem beati viri, inquiunt,
268쪽
quiunt, inuitutioncm vivere certcnt, qui se ut ita viverint C M.
cum ausatione professι sunt. Reperti sunt enim nonnulli
Monachi, qui e Benedictinam Regulam profestas nega Oiluis in vere inuales S. Dionysii Monachi , qui eo proruperunt 2 'e audaciae, ut in Regulam se unquam jurasse negaverint. uidam etiam , inquit Ludovicus Pius , non eamdem profestonem se fecisse mentiti sunt sed sibin patentibi convicti, pro sua contumacia canoni paenitenti unisubacti.
Hac quorumdam Monachorum egundae Eenedictinae guia consuetudo, jam ante tempora Ludovici Pii multum in- maluerat s adeo ut haec eadem sancti Benedici Monuincanorma ex multis Monasteriis ejiceretur , se ut ita dicam in perpetuum exilium per emeratos o dissiautos Monachos namquam amplius recipienda projiceretur , ea enim fuere canonicoram S. Martini Turonensis initia, nam cum solo euntatis arbitrio aliquando se Canonicos dicerent, alias vero se Monaches esse faterentur: tunium Monacham sellato , ad nostra tempora eorum succcssores inter Canonicos seculares
numerati sis quae Dorum origo probari potes ex Epistola Caroli Magni Imperatoris ad Albinnm mansirum o ad Congregationem sancti Martini Monasterii missa. Ipsi quoque nostis, inquit Carolus Magnus , qui Congregatio hu jus Monasterii ac servi Dei , mutinam vere , dicimini, '''qualiter jam crebro vita vestra a multis diffamata est,in ii. non absque re Aliquando enim Monachos , aliquando Canonicos , aliquando neutrum vos esse dicebatis. Hos nonicorum ex apostatis Monachis creatorum antesignanos imitari oluere Dyonisio Monachi , quorum impios conatus , cum sanctus Benediatas Anianensis , o mulsas Abb.is cohibere non valuissent, Epi porrem Conventus apud δεηctum Dyonisiam Ludovico Pio cogendus fuit, ut promissam Regulam exequerentur, ut dictum supra. At in Aqoiianis S. Benedisti Anianensis conatus in Ecnedictino Ordine resormando, se in Monasteriis Benedictinis, quae se canonica volebanι, ad vitam Monasticam revocandis
meliores eventus habuere ui quidem idem ipsi qui se nonico videri gessebant, non sitim fateri , si etiam s-
269쪽
Benedictinos pro teri libenter annuerunt. Rem actum, his τerbis enarrat S. Smaragdus I S. Benedicti Auctor co.eiuneus Gloriosissimus , inquit, Ludovicus Rex Aquitanorum tunc , nunc autem Divina Providentiae gratia totius Ecclesia in Europa degentis Imperator Augustus. Eum scilicet S. Benedictum , omnibus in suo Regno Monasteriis praesecit, ut normam salutiferam omnibus ostenderet erant enim quaedam Monasteria Initituta Canonica servantes, Regulae autem praecepta ignorantes, cujus ille
obediens jussis , circumivit singulorum Monasteria, non solum semel desbis, sedi multis vicibus, ostendens monita Regulae , cumque iis per singula Capitula discutiens; nota confirmans i ignota lucidan : Sicque actum est providente Deo , ut omnia pene Monasteria in Aquitania sit Regularem susceperint formam Monachi vero qui ad melioram fugem non pervenere , ii sent intestigendi qui ad Instituta Canonis de scienres , Reguia praecepta perpetuo goorare voluerunt e seque noluerunt deinceps benedictivos suri. Ex quibus se ex his similibus plura prodiere Canonicorum Colligis , ad instar sciticet Mamimiani Monauerit, cujus Monachos imitari volebant etiam Dyonsani. Vbi advenere debemus, anno Chrisii octingentcgesimo decimo tertio ad Concilium Maii conensi omnes Epificopos o Albates totius Galliae Lugdunensis convenise, ut in 'us Concilii praefatio, scriptum habetur. Turonense vero Concilium eodem anno coacIam fuit, ex L
versario nostro ad ann. II. n. ao . non ex Provincia tan
tum Turonensi , inquit , sed ex tribus etiam Aquitanicis congregatum censebit quisquis aliorum quatuor ex caeteris Galliarum Provinciis hac eadem aetate convocat
rum meminerit. In his vero Conciliis Episcopos arsen sim o Turonensem , ct Abbates Dyoni nos o Martinianos convenisse exploratum evadit Latias Episcopi o Abbates totius Provinciae Lugdunensis non convenissent. Ex quo sequitur , quod in Monasteriis quorum Abbates Concilio parebant, erant quissim Monachi, qui se Benedictinos non fiebantur Ex quibus videtur etiam consequens , nemincm xissene ierinum ad Z nedictinam Regulam si andam com-
270쪽
pulsum cum Patres Concilii Parisiensis, aut Dyonis anos Monachos probatum voluerint, Benediarinam Regulam vovisse antequam eos ad eamdemservandam adigerent. Eadem quoque dicenda de Monachis Martinianis se iis
omnibus qui in Aquitania prioribus Institutis omissis, Instituta canonica semabant Instituta ignorabant Reguia; uorum Abbates Concilio Turonens earim lcmpestate coacti, inter fuisse dicuntur ab Adversario nostro ad an XIJ. n. ao . cujus Concilii Auctoritas in hanc sententiam mandam mox
Hujusce rei plura reperiri possent exempla, sed Concilii Turoni extum huc referre sufficiat quo videas hoc eodem armo octingentesimo decimo-tertio plurima fuisse Monasteria, ubi remissius Monachi versabantur, quaeque eo dissolutionis devenerant, ut etiam promissam ab ipsis Regulam nescirent quales plurimos aetate nostra vidimus Monanteria Monachorum, inquit, in quibus ea . at lolim Regula beati Benedicti Patris conservabatur, sed nunc
forte qualicumque negligentia subrepente remqsus ac dissolutius GLuditur, vel certe penitus abolita negligitur, bonum videtur ut ad prismum revertuntur flatum. Et Abbates eorumdem in eodem habitu es vita, qua ipsa Regula praecipit eos incedere , vivere sudeant: quoniam aliqua sunt Monasterii, in quibus jam pauci sunt Monachi, qui praedicti Patris Regulam suis Abbatibuspromissam habeant a uippe cum ipsi Abbates magis Canonice quam Monachice inter suos conversari videntur. Hoc ultimo textu Benedictinam Regulam per universum Gallicum Imperium multo ante annum octingentesimum decimum tertium diffiisam novimus namque in dissolutis Monasteriis iam olim beati Benedicti Regula conservabatur. Quo vero tempore in iisdem Monasteriis initium habuerit, nullus est qui indicare possit, nisi saltem ad eorum fundationem aut ea tempora de Venerit, quibus . Maurus venit in Gallias cujus opinionis princeps fuit, meo quidem sudicio Carolus Magnus Impe