장음표시 사용
271쪽
O Gallis Benedictina Regula tradita suit, eamdem Benedictinam Regulam per omnes Imperii sui regiones propagatam fuisse atque diffusam , ut dubitaverit, utrum ab eodem tempore aliae Regulae observari potuerint, de pro sus ignoraverit, an priusquam eadem Regula e monte Cassino emitteretur aliqua alia specialis vivendi norma vigeret in Galliis quamobrem utrumque Episcopis, Ab-cni istis . batibus discutiendum proposuit. De conversatione Mona-D. terroga chorum, inquit, interrogandi siunt, o utrum aliqui Mon -
iρ' ' μῆ- ω esse dis is praeter eos qui Regalam S. Benedicti ob e/tant. Inquirendum tim si in Gasti Monachi fui sen tri quam truditio Regulae S. Benedicti in his parochia δε- lenisset. Et alibi eodem modo interrogantam jubet, isa Brav.Catit Regula Morachi vixissent in Gallia, pri quam Regula s. Benedicti in ea tradita fuisse, cum legamus S. Martinnm
Monachum fise , sub se Monacho habuisse, qui mistab
ante S. Benedictum fuit. Certum ergo habuit Carolus Magnus, nullam in Galliis suum Regulam a Benedictina diversam ab eo tempore quo Gallis innotuit alias frustra quaereret, utrum Monachi esse possint praeter eos qui Regulam S. Benedicti observant frustra utrum Monachi uisent, pri quam truditio Regulae S. Benedicti in has provincias devenisset inaniteri frustra inquirendum juberet, qua Regula vixissent Monachi in Gallia, priusiquam exul S. Benedicti in ea truditu sui sit, si aliqua alia Benedictam antiquiore aut
etiam posteriore Monachos vixisse novisset. Nullam ergo aliam a Benedictam in Galliis observatam agnovit, nullam praeceptam esse didicit, nullamque ex aliorum relatione credidit esse servatam. Nec ullatenus mihi timendum existimo, ne dicant doctissimi vir , quorum opinionem impugno , Carolum Imperatorem perpetuis bellorii motibus occupatum a que detentum, a legendis antiquis historiis vel invitum abstinuisses cum prooe noverint eum tanta cupiditate ad acquirendas de addiscendas scientias incubuisse, ut ab Alsia, a cuiri in artes utroduc Ius liberales refigerari paululum no--iisi his verit, sed exsaturari ob fervorem satis nimium nequiυerit.
272쪽
ta licet ab evolvendis historiis aliarumque scientiarum i o ribasesin. bris prorsus abstinui et, attamen hanc ipsius opinionem '' doctissimorum virorum tuisse contenderem. Quis enim nescit, ea quae nomine summorum Pontificum, Regum, Imperatorum , Principum scripta seruntur, insacris seu politicis Conventibus examinanda traduntur, perraro ab
ipsis esse composita, numquam ex proposita in publicum , priusquam ab omnium peritissimis visa fuerint demendata 3 Quod cum nullus inficiari possit, nullus ctiam, ut spero, aegre feret, si tanti Principis tantorumque virorum qui sub ejus Imperio floruerunt, auctoritate steti, Regulam S. Benedicti ara Mauro per Gallias diffusam crediderimus nullis aliis postea intra Imperium Gallicum admissis, ne ipsa quidem Columbani Regula, si eam a Benedictina sejungas aut separes. Et si enim vere dici possit , eosdem doctissimos viros, Carolum scilicet Magnum , dc qui ipsi erant a studiis, omnes generaliter Regulas a Benedictina diversas a Gallis Monachis receptas negasse , id maxime de Colum dii ni Regula est asserendum 'anc enim peculiariter novit S. Adhelardus Abbas Corbe 1ensis Monasterii a B Columbani discipulis erecti, qui inter Caroli Magni consanguineos, familiares numerabatur. Hanc ignorare non potitit Alcvinus, quem Carolus loco Patris amplectebatur. Nullos tandem eorum latere potuit, qui didicerant quanta sanctitate, quantisque miraculis S. Columbanus Galliam illustraverit, quanta animi libertate et Fiae
nem Regis Theodorici libidinem damnaverit, quanto lumine ipsius Regis filiorumque ejus interitum cum ob
impuram ac immoderatam ipsu intemperantiam , tum
ob violata Luxoviensi claustra prae viderit. Quae omnia sese Fredegarius descripsit in suo Chronico tunc temporis omnibus noto.
Immo nullo historiar'ti arsito lumine S. Columbani Regillam noverant omnes, cim ad annum usque centesimum quadragesimum supra millesimum eam Monachi I xovienses, Remacenses, Meldenses, Sithivenses, Gem- meticenses, aliique permulti omni quo potuere modo ser-
273쪽
vaverint, ut in historia Orderici Vitalis refertur Abias a. hist)ν siquidem Columbano, inquit, Eustasius, Agilus, Faro Audomarus, Philibertus aliique permulti, modum diυinae se itutis se ordincm didicerunt, formam orationum pro contris ordinibus qui in Ecclesia Dei sent, nigredinem filum, aliasique obstruatione sum eruuet, quas pro religione: honestate ipsius tenuerunt, or sequaces eorum usique
in hodiernum diem reverenter observare appetunt. Quis vero putet Carolum Magnum ignorasse, qua lege vixerint maxima Galliarum Monasteria movit ergo S. Columbani Regulam, eamque observatam vidit ab
iisdem ipsis Abbatibus, a quibus quaerendum habebat, qua Regula vixisseni Monachi in Gallia, priusquam Regula S. Benedicti truderetur utrum aliqui Monachi esse po sint
praeter eos qui Regulam S. Benedicti observant. Sensit ergo nulla Monasteria, nullos Monachos sola Columbani Regula aliquando vixisse ; sed omnes ex aequo, etiam ipsos qui . Columbani instituta servabant, ab initio in S. Benedicti verba urasse cognovit. Orderici Vitalis testimonium de Columbani observata Regula non huc refero, quasi velim omnia credi quae idem auctor de S. Columbani in Gallias appulsu retulit ;sed cum oculatus testis fuerit earum S. Columbani observationum , quas suo ipsius tempore Gemmeticenses aliique Monacha reverenter observare appetebant, eum tanquam certissimum testem, spectatorem earumdem observationum exhibeo, atque inde deduco illatione quasi necessaria, Luxovienses, Remacenses, Gemmeticenses, Corbet enses aliosque Monachos ad annum octingentesimum , modum divinae servitutis, formam orationum pro cunctis ordinibus, aliasque observationes a S. Columbano praescriptas c acceptas continu servasse, cum duodecimo saeculo easdem nondum intermivissent, ut ex O deri o constat.
274쪽
SUB PIPINO ET AB ANNO SEXCENTESIMO ad Pipini aetatem, S Senedicti leges longe lateque promu gutas ex variis Conciliis sanctoque Eonsucio ostenditur.
CAPUT III. ETsi siqui reperiantur qui a Caroli Magni de Re
gulae Benedictina propagatione sententia discedant, nullos tamen reperiri arbitror qui modo denegent, eamdem Regulam toto Saeculo octavo a Monachis Gallis et vatam esse, cum idem Imperator idipsum de prioribus saeculis asserat, Sc saltem nec ipse, nec qui ipsi a consiliis c studiis erant ignorare potuerint, quae dimidio ante ipsos saeculo contigere. Quamobrem dicendum existimo , Canonem tertiuin Suessionensiis Concilii, quo jubetur ut ordo Monachorum , vel Anci garum Dei sicundum Regulam sanctum flabilis permaneat, de Benedicti Regula intelligi debere, eamque consequenter solam tunc temporis observatam, totumque Monachorum ordinem fuisse complexam Alia mitto Concilia quae jubent ut Monachio Ancilia Dei mo Cone ι .nas alis juxta Regulam S. Benedicti Caenobia vel eno L dochia ua ordinare, gubernare se viυere studeant, ἐκ quorum auctoritate Abbates o Monachi receperunt Regulam S. C.n L.=ιi- Patris Benedicti ad restaurandam normam regularis visae U Qtue cum ita sint, minime mirandum, quod in or mula ab ordine Romano antiquitus in Abbatis benedictione praescripta, solius Benedictinae Regulae fiat mentio; dc quod in eodem ab Abbate benedicendo inquirendum
praecipiatur , sancti Benedicti Regulam si veli ipse observare, sibiique ubjectos ut idipsium faciant diligenter instruere eique a benedicente dicendum : Accipe Regulum a sanctis Patribus nobis truditum ad regendum custodiendumque gregem tibi a Deo creditum . . . Acrip monastice Pro-sisionis Regulam, ad quii propriam iubditoram debes corrigere vitam. Sola namque in totus Romanae Ecclesiae Monasteriis Benedictina servabatur Regula.
275쪽
Hanc eamdem Regulam S. Bonifacius Germanorum Apostolus, qui circa annum septingentesimum in Germaniam venerat, per diversas provincias propagavit, novisque, Scoticis scilicet, consuetudinibus ornavit, felici ri procul-dubio modo quam Columbanus, qui quidem novis statutis Regulam fulciit, sed non nisi moderata prius lunam Scotorum in victu temperentia, quam ad communem Reguli modum revocavit. Et Bonifacius ad eamdem priscorum Solitariorum Monachorumque fruga-a ga litatem Germanos Monachos adduxit, ut ipse refert Eu -- -- locus Avaricus , inquit, in eremo vasissima stitudinis, incta ....isi medio nationum praedicationis nostrae, in quo Monasteriam construentes constituimus Monachos sub Regula S. Patris Benedicti viventes, iras stricta abstinentiae, absique carne, mina, ab que sicera o servis prop=io manuum suaram labore contentos. Cum ero ipsemet dicat, Monachos in Monasterio Fuldensi constitutos sub Regulari. Benedicti degisse talia quoque cum ab ipso, tum ab aliis fundata Moriasteria Benedictina fuisse quis ambiget maxime cum
in duobus Conciliis proxime citatis, quibus interfuit, MZachariae summi Pontificis nomine Eefuit, sola haec eadem Benedictina Regula fuerit commendata. Easdem radices egerat Benedictina Religio ante annum sexcentesimum sexagesimum, ut testantur acta Concilii Augustodunensis, quae sic habent me Abbatibus ve-aia, ιι, ra via Monachis ita obsiervare convenit, u quicquid cum- n. s. nicus ordo, vel Regula sancti sene icti docet, G implereor cu Dire ante omnia debeantes enim haec omnia fuerint legitime apud Abbates vel Monaueria conservata es nu-erus Monachorum Deo propitio augebitur, o mundus omnis per eorum orationes assiduas malis curebit contusis. Hanc Synodum admiti R. P. Cointius sed ne opinioni suae de multis Regulis anno sexcentesimo sexagesimo
tertio per omnes Galliarum provincias servatis contraria videatur , eam observatione quadam in eumdem Canonem facta conatur eludere. Ex hoc titulo liquet, inquit,id Leodeiurio placui se, ut in Coenobiis dia coeos Augusti- doensis nulti EQuia prater Senedictinam vigeret Melius,
276쪽
si addidisset hoc etiam placuisse aliis ejusdem Concilii . . esia
Patribuc non enim a species Synodo se a solo S. Leo Curi Au degario prodiere Canones , de Monachis editi, ut cons. μ' η tat ex indice collectionis antiquorum Canonum , qui in Bibliotheca Thuanea servatur ibi habetur, plures Episcopos hos eosdem Canones dictasset, ut refert Petrus dela tande in supplemento Conciliorum. Hoc ipsum etiam
indicat S. Leodegarii subscriptio, quae sequentibus verbis componitu consensus domni Leodegarii Episcopi Augustodunensis. Ego eodegarius cs cccator psopus camconsensu Fratrem meorum polliciti sumus, o perpetualiter placuit obse andum. Nulli namque S Leodegarii Fratres praeter Episcopos notari possunt, qui polliciti fuerint, quibusque placuerit Canones perpetualiter obse vandos. Neque ipse Leodegarius consensum dedisse dicendus esset, si ipsius sola auctoritate Canones conditi suissenti promulgati.
Monasteria vero tam Eduensis Dioeces quam aliarum quae a Patribus praedicti Concilii pendebant, solam Beneia dicti nam Regulam tunc habuisse ex ipso Canone decim quinto notum est atque manifestum. Non enim aliae prohibentur Regulis, non nova inseruntur dogmata, nec novo professionis vinculo Monachi vinciunturi alligantur agitur tantum de Regula S. Benedicti apud Abbates monasteria conservanda, implenda atque custodienda : ut quicquid Canonicus ordo , inquiunt Patres, vel
Rigda S. Benedicti docet, se implere , cu indire Abbates se Monachi in onnibus debeant f eniin haec omnia fuerint legitime apud Abbates O Monasteria conservata, o numerus Monachorum Deo propitio augebitur, o mundus omnis per eorum orationes assiduas malis carebit contagiis Qv cum nulla posita conditione, nulla suppositione, Benedictina mandata implenda, custodienda, conservanda
mandentur, omnes omnino Monachos praedictarum Dice-
ceston imo, Gallicanarum omnium si enim omnes Burgundi Monachi Benedictini ad annum sexcentesmum sexagesimum tertium , ubinam alii reperiri eodem tem
pore potuerunt e eadem Regula adstrictos antea vixiae nobis est concedendum. Vi
277쪽
Accedit eodem , qud Monachorum nullus ad Benedictinam Regulam implendam, custodiendam adigi potuiss t, i eam numquam antea suisset amplexus. Certe
quilibet ipsorum dicere potuisset quod tali casu dici posse ,- - Bernardus ultro fatetur solum quippe id a me .H
ctia. o. o. posse arbitror, quod promisi. Singulares namque Pontifices, Reges aut Abbates quacumque polleant auctoritate, pro libitu suo promissas Regulas immutare non possimi. aut ad arctiorem vitam Monachos etiam plis iure sibi c., si subditos adigere. Hoc tantum, inquit Concilium Toleta.
m. num quartum anno sexcentesimo trigesimo tertio cele
bratum, sibi in Monasteriis vindicent Sacerdotes quod praecipiunt Canones , id es, Monachos ad professionem sanctum promovere, Abbates aliaque officia constituere, atque extra Rerula facti corrigere. Plara possitnt equidem Conciliorum legitime congregatorum Patres , sed nescio utrum aliquod exemplum proferri possit, quo generales Synodi Monachos dier- sectius vivendi genus, aut etiam ad alienam Regulam amplectendam invitos compulerint cum alias tepidos Monachos ad propriam Regulam serio servandami ab Episcopis S a propriis Abbatibus cogi posse nullus du
Scimus quanta animi propensione, quanta solertia, quanta auctoritate Ludovicus Pius Imperator torpentes tepentesque S. Dionysii Monachos ad servandam Benedictunam Regulam excitaverit ; sed ad id peragendum duarum provinciarum , Remensis scilicet, Senonensis, cogenda sui Synodus, iijus Patres in hanc unam rem cubuere , ut chirographis testibus, aliisque certis argumentis evincerent eosdem Monachos Benedictinam Regulam proseos esse. Tesibus, patentibus, inquit Ludovicus Pius, convicti pro seu contumacia canonicae paenitentiae
sunt addicti . . . loque s prosternentes confessi sent eamdem professionem in eodem loco re Eariter se promisisse iseique misereri, o a Domino veniam pro tanto admisso humiliter flagitavere. u. confsson factu cxcussis s. propositi coram ortu pisoporam se induerunt, atque regum
278쪽
rem pro'ss. onem Iuraverunt. Quasi vero hac assertione testium iterata professione poenitentia publica Benedic- tinae Reguli satis non esset consultum, scriptis publicis eam iterum Ludovicus Pius asserendam voluit. Ibidim tres chartutisinsiri erunt, inquit idem Imperator, ut una earum ad caput gloriosissmorum Chrsi Martyrum fleret, a tera regiae dominationis nostrae cumia mari demandaretur, tertiam vero ipsius Monasterii Albas haberet, in qu bus a Patre Benedicto Spiritu sancto docente defriptum Regulum se servare meae professi, Munussu rue eorum nomen propriu- cum gradus Monachi appetatione in eisdem cha
iis subter mavit. Videant ergo quanta cautione , contentione, providentia, auctoritate cum Monachi S. Dionysii agendum fuerit, ut promissam Regulam servarent; utim ad mutanda regularia vota multo plura requirantur, quam ad inducendos Monachos ad pristina vota integre persolvenda, fateantur necesse est S. Leodegarium caeterosque Concilii Patres alios Canones condere aliterque loqui debui Dse, si uariim Dioeceseon Monachos ad novam Religi nem amplectendam adigere voluissent nullum enim unquam daturus est exemplum Annalium auctor , quo ad insungendam novam Regulam. priore rejecta, alicujus Concilii Patres ea tantum verba usurpaverint, quibus Monachos ad implendam, conservandam e custodiendam Regulam adhortantur, nullo de alia ab)icienda edi
IAM INDE AB ANNO SEXCENTESIMO VIGESIMO quinto ad annum Atingentesimum quamplurima Carno-bia sub Regula s. Benedicti o Columbani mititasse δε-cent acta S. Su bergae aliaque monumenta.
ASuperiori discussione Canonis decimi quinti Augustodunensis Concilii controversiae quae mihi cum R. Patre Cointio intercedit, dirimendae initium silmpsi, ni-
279쪽
hil magis ad rem qua de agitur me iacturum sperans, quam ii ab ipso Concilio tanquam a principio omnium
firmissimo momenta rationesque desumerem , quibus Benedictinam Regulam ante annum sexcentesimum sex gesimum tertium Monachis omnibus, Burgundis maxime, praescriptam probarem. Quam Veritatem antequam ulterius probem , novisque rationibus, auctoritatibus fulciam , quid inter nos potissimum in quaestione versetur mihi exponendum incumbit. Vir doctissimus ut ordinis Benedictini progressus exiguis certisque finibus concluderet , Regulam S. Columbani a Benedictina ita distinguendam voluit, ut toto lae. culo septimo ab eadem fuerit sejunctari adeo ut ambae in uno eodemque Monasterio ad usque annum septingentesimum servatae non fiterinici qua possitione Benedictinos ab iis omnibus Monasteriis exclusit, in quibus Luxovienti . . ad si instituta Orucre. Regulam S. Benedicti, inquit, per
'. 73 Francorum Regnum ante annum Christi sexcentesimum oc-
iua esimum , quo veriorem nostrorum Annalium tomum clausi mus , cera. propagatam non inficiamur, Monasteria non
pauca commemoravimus, ubi jam ab istis t. poribus receptu si negamus cum ea Regulam S. Columbani tunccia. ιὸ coaluus. Et ubi 'at Bercharai si ad annum sexcenis a. tesim sexagesimum fecundum, praelaudatae S. Benedicti S cotamiani di inguebantur Regula, nec in uno eodemquecusodiebantur Monasterio. Quapropter solam S COIambaniti Monachis Luxovicnsibus,m Altivillarensibus olim pG-Friptam arbitramur ii quodque hoc loco de Alloυinri dicimus, id quoque de aliis Monatriis dictum volumus. Unde nec etiam mirum quod ipsemet neget S. Columbanum Benedicti leges unquam servasse.
Ego vero e contrario dico, omnia quae ab anno sexcentesimo vigesimo quinto a Columbani discipulis condita fuere Monasteria, Benedictina instituta una cum Columbani legibus servanda suscepisse : idem etiam postea dicturus de omnibus omnino Monasteriis, quae seu ab ipso Columbano, seu ab ipsius sectatoribus principium acceperera cum ipsa S Columbani Regida ab ipso sui ini-
280쪽
tio eodem modo se habuerit ad lege Benedicti nas,quo postea Cluniacentium aut Cisterciensium constitiitiones
ad eamdem se habuere, ut inferius patebit. Interea lectorem moneo, me non hic agere de rejiciendis Basilii Macarii, sanctorumque Patrum Regulis, quas etiam tunc vigui e Annalitim auctor ami mat; quia ex his quae proxime circa Regulam Columbani di intrus sum, facile erit dignoscere quid dicendum sit de caeteris. Quid tamen intelligendum sit per Regulam sanctorum Patrum inferius aperiam , insuper addam quoad sanctos Basilium, Macarium me nullibi legisse in auctore coartaneo aut suppar aut etiam antiquo aliquod Galliarum Monasterium saeculo septimo eorum specialia instituta servasseri quod si aliquis contrarium sentiat, suam sententiam probet, eamque rationibus 8 auctoribus antiquis firmet, aut meam opinionem sequatur necesse est. Ad propositum redeamus e Auctor vitae S. Salaberga Laudunensis Abbatissa primam quam demonstrandam suscipio veritatem promovet, ut R. Patres Hugo Menardus, & Domnus Joannes abillon jam alias annotarunt. Hujus sancti, scilicet ita S. SM,Vvalberti, timore, inquit, per Galliarum provincias mi r.
na Monachorum ac sacrarum puelgarum examina non stam .d. per agros, villas, vicorique atque castella, verum etiam pereremi amtutem ex Regula dumtaxat Beatorum Patrum Benedicti es Columbani pultatur carperunt: cum ante Llius tempus Monasteria vix pauca issis reperirentur in locis. Cujus auctoritatis lumine duo nobis manifesta fiunt primum aetate valberti, ab anno scilicet vigesimo quinto supra sexcentesimum, quo prim Luxoviensi Monasterio praefuit, ad annum sexcentesimum octuagesimum, quoad superos fuit evocatus, passim per totam Galliam Monasteria aedificata fuisse, quae Regulam S. Benedicti cum S. Columbani conjunctam servarunc secundo ex iisdem verbis colligimus , pauca ante praedictum tempus in Galliis Coenobia extitisse. Postremam observationem veram esse ultro concessuinius est, ni fallor, sed a priori summopere abhorret An