장음표시 사용
121쪽
Ies ta AMORI sus stantiores , cura erat Plutarchuj, Amicus est magis necessarius , quam
aqua, aut ignisci major jactura est
amici, quam pecuniae P. Crinitus in eo carmine cui lemma est, De mutua benevolentia Felix ille nimtis, nec veris minor, Cui tantum liceat carpere commodi,
Sperari 1mlim Me. Hiero Xenophonticus Ingens bonum esse judico amari, ei qui dilige te ultro bonis adfluere tum a Deo, tum ab hominibus vult, cujus possesnsonis tam praeclara minus habent tyranni, quam alii Domicius Pauladius : Non quicquam melius est homini, quam semper amari. Tradit Iacobus Magnus in sophologio, Pr dentis patrisfamilias esse, aliquos intimosin fidos sibi acquirere amicos.s Σ, Quemadmodum Baldus scripsit, 2 licere procurare utilitatem propriam sine dolo ideoque licere amicitias captare ex quibus dona proveniunt.
in vis ea scilicet , vel eiusmodi
quaevis utilitas non sit, finis habenda inaniicitia, ut di inaus, contra vero,
122쪽
μφcipue cum amare nihil hominia difficile sit, quod ait D. Hieron. nihil inutilius pejus, labominabili uriq uam odio habere haberi saepe . Ex quo etiam, quantum boni sit in amiscitia judicari potest. Quae enim domus tam stabilis, quae tam firma civitas est, quae non odiis atque dissidiis funditus possit everti' ut ait Cicero. Elee ab re Plautus , Est miserorum, inquit, ut malevolentes sint, atq; invideant bonis. Vnde Martiali: s dixit: Ego esse miseruere docui placet nemo. Qualem prope ferunt suisse Timonem Atheniensem, que Cicero iaLucianus describunt μισει ἴ-ν. Ad
quod pertinet allud quod Plato in
Phaedro scribit, praestare ridiculum amicum esse, quam gravem inimicum. Sunt tamen quidami pro Deum
fidem atque hominum vel nomine tenus Christiani, qui magis se filios
diaboli ostendentes , tum bene habent, cum inimicitias, simultates, lites habent cum aliquo. Hi inquam filii perditionis sunt, de quibus B. Ioannes ait: Qui non diligit,cion novit Deum. Et Paulus: Et vos habetis
liter adia icem Mon efficiamini in-
123쪽
cantes, invicem invidentes. Quod si invicem mordetis comeditis, videte ne ab invicem consumamini. Rursum vero E diverso de amantibus&pacificis ille idem Christo dilectus discipulus testificatur, quod ex Deo nati sunt. Et Christus ipse in Evangelio utis... .,ii scripsit B Mat. 32 d c,, Ore
Dei vo roaldu a 1 in dicitur , nunquam
2:μ' eum ullo odium sives multatem e ercuisse. Et a Cornelio nepote similiter dicitur de Pomponio Attico eum neque in ius de sua re unquam ivisse,
judicium nullum habuis e. Atq; hoc
ex omnium sententia intestigendum est: non nisi inter bonos amicitiam esse posse, atque debere minime amari malos, sed bonos probos. Quare Plato ait, nullum majus improbitatis argumentum esse alicujus , quam si ei desint amici, fidique homines nem,us. c. que probitatis, quam si adsint. Et enim malorum amicitia quamvis vetus, repelli lege pr cipitur. Lactantius Firmianus, Qui bonos diligit,& non odit malos bono no diligi r inquita
124쪽
de Charilao Lacedaemoni ru , ut re tulitPlutarchus, praefecto, laudatrii b' illum quibusdam collega ejus dixit. Et quomodo probus est Charilaus, cum ne in malos quidem sit acerbus II dem autor ait , amorem illum validissimum atque sanctissimum merito haberi, quem per virtutem quispiam a civibus & popularibus sibi comparat. Et sane natura quoque ipsa ducimur ad id, ut malos sponte prosequamur odio, bonos vero amemus, etiam laudantes. Nempe verae virtutis Zelus non fit, nisi per summam laudantis belle volentiam tonorem qui vero sine amore laudant bonos,ii reverentur quidem famam illorum, n5
autem virtutem admirantur, neque imitantur, ut Plutarchus inquit. Sic tamen natura comparatum est , ut eum, quem non ficte laudes, Lames:
porro quem ames, laudari te ab eo velis, uti scribit Aput ejus. Et Dionysius Arihelus Carthusianus theologus, Amanti, inquir, delectabile est occupari in laude dilecti. Adeo vero
virtutem amamus natura, vitium odimus, ut id nobis contingat etiam
in illis, de quibus habemus nihil prς-
125쪽
ter auditum. Nihil est enim amabilius virtute, ni tui, quod magis alliciat homines ad diligendum, quippe citra
propter virtutem, probitatem eos etiam, quos nunquam vidimus, quodammodo diligamus, ait Cicero in Laelio. Tum pro M. Marcello Cum aliquid clementer, mansuetes, juste, rectet, moderate, sapienter factum, in iracundia praesertim , quae est inimica consilio, in viistoria, quae natura insolens & superba est, aut audimus, aut legimus quo studio incendimur, non modo in gessis rebus Sed etiam infinis, ut eos nep quos nunquam vidimus, diligamus' Quis inquit est, qui C. Fabritii, M. Curii, non
.cum charitate aliqua tenevolentia memoriam usurpet, quos nunquam
viderita Quis autem est, qui Tarquinium superbum, qui Spurium dimiles non oderit Idcirco Titus Livius, ob rarissimam eloquenti: do tu, plurimum memoratur dilectus etiam ab absentibus. Ad quem etiam accesserunt plurimi nobiles, fama virtutis pertracti, tantum ut viderent, sicuti scripsit ad Paulinum B. HieronymuS.C. quoque Plinius nepoti suo testat urs
126쪽
tur, Gaditanum quendam ab ultimo
terrarum orbe venisse, tantum ut videret illum,is abiisse ut vidit Salo is monem etiam sapientia ejus fama, regina Saba invisit. Eum quoque, qui plus est quam Salomon, regem regia, Dominum dominantium , etsi non viderat , Agabarus Edissae princeps plurimum diligere visus est, epistola ad eum missa, quam retulit Eusebius. Similiter B. Ignatius illius summi regis momini nostri Iesu Christi matrem, in terris adhuc agentem, se plurimum diligere demonstrat ad B. Ioannem scribens , sibi renuntiatum, eam esse multis ornatam virtutibus :proinde petens, ut sibi concedatur aecedere Hierosolymam, quo illam Iantam virginem videre possit,&alios sanctos. Quemadmodum de antea Ioachim summus Pontifex de Hierusalem venis. narratur in Bethuliam cauniversia presbyteris suis, ut videret Iudith, rarissimae videlicet virtutis mulierem. Ex quibus id etiam animadvertere licet, non esse puerilem, ut quidam arbitrantur is ineptuna
assectum, neque vanam operam νVidendi homines in mundo opti
127쪽
optimam semper es Plutarcho retinebimus virtutem esse. In hocque modum apud Xenophontem Socrates docuit, ut permittas alicui deferrere apud illum, quem vis tibi fieri amiacum, dicere quod admiratus eum. cupis amicus et efici. Quod tamen prudentissime commodissi ineque, si fiat, faciendum est. Ait enim Plato Quicunq; in coparandis amicis sapit,
non prius quenquam eorum lauda re debet, quam ipsorum familiaritate fuerit assecutus futura namque se mi dat Plerique enim cum laudarii se extolli sentiunt, fastu tumescunt. Porro volentem fieri amicum efficere convenit, non qui non vult, commodis amabilibusque beneficiis, non uti timore. Viamicos inquit Xenophon neque capies, neque tenebis. Beneficio enim voluptate fera haec capitur Nolentem amicum eia ficere dissicile est dissicilius ligatum retinere ut servum. Namque. ut Plato scripsit, dissicile domatur homo,
dissicilis possessio hominum est. Ad
haec Annaeus canit: Amor timere neminem verm poten.
128쪽
Parens odii metus. Aristoteles inalietoricis r ullus a-1nat, quem metuit in Cicer Amicorum studia beneficiis Mossiciis, Avenustate, facilitate &jucunditate naturae parta esse oportet. Pra os quidem homunculos nullo modo,
nisi eis aliquid praestando , allicies: bonos vero homines, doctos non nisi amicitia molliei, inquit Xenophon Ac, quemadmodum Claudia
Non quari pretium, vitam qui debet a
Sed, ut ait Tibullus Obsequio sano plurima vincit amor.
Unde Martialis Parva dabu charoissed dulcia dona,sodali. Isq; negat, beneficiis tantum paratos, amicos esse inquiens: Nunc, quem coena tibi, quem mensa pa
Esse putas fida pectus amicitia Aprum amatis mulos, ct sumem,
129쪽
ir Da AMORI Bus Equidem dicendus talis magis, quam amicus, animal ad convivia natum, ut est apud Iuvenalem Cui nimium dulce aliena timere
De cujusmodi hominibus, qui scilicet utilitatis suae causa alicui , tanquaamici, cum non sint , adulantur , ait Plautinus Euclio Altera manu fert Ira lapidem, panem ostentat altera. Et histre sit appellantur a Paulo nostro levi eo n-su Iis juncti notitia. Nempe talis amicitia,ia et levis est,&facile recedit, cessante scilicet causa levissima cujusmodi Garcia Hispanus censuit esse , inter quos emptio, venditio maxime rerum non pretiosarum agitura in quibus
decentior permutationis compensatio, antiquae Romanorum amicitiae, nobilitati, fidei, humanitati, propin qua, est stabilitatem magis arguens; quae nullo modo futura videtur , ubi
tantum utilitas quaeritur. Nam pretio si situs amor, cum mimere cedit, quanti durat largitio, durat amismProsa taliis amor, mensuram muneris implens
Non tibi vera fides , ubi munus donat
130쪽
Ponderat ipse dati merces se copia donλMutua sit nobis dilectio, mutuus adsit Icexu amicitia , quam nec fortuna no
ut cecinit Anticlaudianus. Neque enim utilitas finis amiciti .est, sed sola propter Deum benevolentia ipsa sibi finis esse debet, sicuti dicit B. Hieronymus. In amicis non res quaeriatur, sed voluntasci quia alterum ab inimicis saepe praebetur, alterum sola charitas tribuit Cicero, Se quisque, inquit, diligit , non ut aliquam a seipso mercedem exigat charitatis suς.
sed quod per se sibi quisque charus est. Quod nisi idem in inimicitiam
transferatur, verus amicus nunquam reperietur. Est enim is amicus quidem, qui est tanquam alter idem potissimum autem valet in amicis conciliandis , naturae ac studiorum similitudo quemadmodum docet Cicero cum alibi, tum pro A. Cluentio, dicens magnam vim habet ad conjungendas amicitias , studiorum acuaturae