장음표시 사용
281쪽
q. I. Patria, Genus, Vocatio ctc.
I. Vae de S. Andreae Apostoli Genere, Vocatione, &Apostolatu dici pollunt, fere omnia nobis exhibet Evangelium. Patria ejus suit Bethsaida Civitas G lita ae: Patrem habuit Ionam seu Joannem, fratrem vero Simonem seu Petrum Apostolum. Hoc totum dieit Joam
nes cap. I. iniis horum Datrum natu major fuerit, ambigitur , ut Observavi cap. I. s. I. num. a. sprofessione ambo Piscatores
erant. Andreas erat unus ex Discipulis Joannis Baptistae . Illum stequenter adibat, horis nempe a piscatione vacuis, non tamen semper cum illo erat. Porro cum quadam die auditat Joannem dicentem, quod Jesus esset Agnus Dei s horum verborum mysterium divinitus edoctus, ipse cum alio Discipulo, relicto Ioanne, Jesum sequi coepit. Joann. I. v. as. &c.: e tero die iterismstabat Ioannes, oe ex Diseipulis ejus duo. Et respiciens Iesum ambulantem , dicit: Eeee Agnus Dei. Es audierant eum duo Discipuli ιoquentem , re fecuti funt Iesum . Conoe us autem y us , oe . deus eos sequeutes se , dieit eis: LUem quaeritis dixeruvi ei et Rabbi quod dieitur tuterpretatum Matister λ ubi habitas Dieit
eis: Venite, re videte. Veneruut, ct viderunt, ubi maneret s σapud eum manserunt die illo et hora autem erat quasi decimo . Eruι autem Andreas frater Simonis Petri unus ex duobus, qui audie-
υντ ὰ γοaune, re fecuti fuerant eum. Haec initia Apostolat usAndreae. Qui, ut prosequitu Ioannes v. 4r. , invento fratri suo Simoni dicit: Invievimus Messam c quod est interpreιatum Chrisor adduxit eum ad yesum. Intuitus autem eum rasus dixit :Tu es Simon Ilus Ionat fu ooeaberis Cephas , quod iuιerpretatur Petrus . Sed de Petro egi supra cap. I. s. a. II. Non sic tamen Andreas cum Socio accesserunt modo ad
Jesum , ut cum eo indivisi permanerent, sed ut scirent, ubi habitaret ι ideoque apud illum steterunt una die, & forte etiam nocte, ut sentit Augustinus tract. . in Joann. & postea recesse runt : Modis ergo inquit S. Doctor i qu)d illum sequvotur isti duo,
282쪽
beatum diem duxerunt , qudm beatam noctem p est qui vobis di- eat , quae audierint illi d Domino AEdi emus o nosmetipsi in eorde nosνο , er faciamus domum , quὸ vemat ille , ct doceat nos , eoII
III. Quis autem fuerit alter Discipulus Joannis, qui cum Andrea accessit ad Jesum , Evangelista tion dicit. Hinc Chrys
stomus homil. I 8. , alias II. in Joann.: Cur ergo , inquit, ait rius nomen nou profert .dam dicaui, eum qui hoc scripsit, Vomos qui sequutur es: Alii contra , quia ille nou ex cotispicuis erat. vibit praeter nec aria sibi dicendum esse putasse. Idem dicit S. Thomas in cap. g. Joanu. Lect. Is ., his verbis: Et hujus quidem Andrear nomen describitur , ad osendendum Aodrea privilegium . qaod insignis fuerit. Atierius enim nomen tacetur : aut quia ille alius fuit Poannes Evungelista , cujus consuetudo est iu suo Gangelio , cum de eo agitur, nomen suum non exprimere propter humilitatem: aut fecundum G se mum non fuit aliquis insignis . nec fecit aliquod maguum s avdὰ non fuisset utiIitas nomen ejus povere. Sie enim π Lucas c Lucae Io. nomina septuaginta duorum Dis pulorum , quos Dominur binos misiu ante faciem suam, nos posuit ,
quia non erant solemnes perfouae er insignes, ficat inpostoli fuerant. qui feeundum Aleuinum ille Discipulus fuit Philippus. Et hoe patet: quia flatim postquam Evangelisa proseeutus est de Anisea, prosequιtur de Phuino diceus: In erastinam amem voluit exire is Galilaeam , iuvetiit milippum &c. IV. Ex dictis primus omnium , qui ad Christum factus eius Discipulus accessit, Andreas fuit. Unde S.Gaudentius serm. 7.
ubi dixit, primum & Angelum & Prophetam & Apostoluinsuisse Joannem Baptistam, qui missus is ι eos, des uatus emis nuneupatur in solus s subdite Posi buue babemus ZYndream hea-ιissimum, primum γοannis ipsius Discipulum , deinde Salvatυν is, quem priorem Chrsus Apinoiumscribitur elegisse. Andreas ergo,
ut supra dixi, post moram una cum Socio apud Jesum factam, inveniens Simonem fratrem adduxit eum ad desum : cum eo tamen non plus una die manentes, ad p copria idest ad piscationem reversi sui at. Eorum exemplo & verbo dicentium se invenisse Messiam, etiam Philippum, qui pariter e vico Bellisaidae erat, Christi sequelae se tradidisse, putat Chrysostomus liOm. zo. . alias I9. in Joannem i & hinc admiratur potentiam Iesu , qui nullis adhuc editis signis, e Galilaea primos ad se attraxerit: Unde nee Propheta prodibat, neque aliquid boni exibat. Rustica quippὰ Geus erat, agresis, aspera . Andream, Petrum , & Philippum dixisse Nathanaeli Ioan. r. v s.MQuem scripsit Moyses Lla in
283쪽
in Lege Sc Prophetis , invenimus Jesum Filium Joseph a Nagareth se censet S. Augustinus L. ι a. contra Faustum cap.4 . ex Andrea Petrum , Philippum, & Nathanaelem Christo acquisitos. Dia tamen nemo illorum adhuc fixe A permanenter ei se mancipaverat, putat Epiphanius haeres. si . , neminem horum nuptiis Canae cum Christo adsuisse , quamvis oppositum sens rint alii, ut suo loco dixi. V. Circa finem ejusdem anni a , ut ex Matth 4. v. 18. Marci l. v. 6., A Lucae s. v. a. , praeteriens Jesus juxta mare Galilaeae, vidit Andream una cum Petro piscantem , R COS vocaviti proinmittens , se eos facturum piscatores hominum , qui relictis retibus Jc navi ei deinceps immobiliter adlia sere. Sequenti anno II. , post peractum Jerosolymis Pascha, reversus Iesus in Gali Leam, duodecim elegit, quos Apostolos nominavit, inter quos primus recensetur Petrus , secundus Andreas Matth. Io. v. a. Lucae 6. v. 4. Anno 32. ineunte, cum Jesus in desertum secet tillet, eumque quinquies mille homines comitati fuist)nt , bc a Discipulis suis postularet, quo nodo tantam multitudinem se triduo sustinentem pascere pollet Joann.6. v. 3. J Andreas indicavit ei puerum habentem quinque panes Ordeaceos &duos pisces. Auno etiam 33. paucis ante Passionem diebus Joann. a. v. aa. cum quidam Gentiles, qui ascenderant deros lymam, ut adorarent in die Festo, desiderarent videre Iesum , accellerunt ad Philippum ι Philippus autem dixit Andreae, &ambo dixerunt Iesu. Et Marci I s. v. a. , AndreaS unus eA quatuor Apostolis fuit, qui Iesum interrogaverant de tempore , quo ruina Templi futura erat. Demum post Ascensionem inter Ap stolos, in Coenaculo Adventum Spiritus Sancti expectantes, Act. I. v. I x Andreas recensetur. Haec sant, quae de Andrea , praeter ea , quae ipsi cum c. eteris Apostolis sunt communia , sp cialiter in Sacra Scriptura habemus. Reliqua ex historiis decerpemus.
q. II. S. A dreae Praedicatis , Mar0rium, Aria θαI. X r Aricias, qua de Actis Praedicationis S. Andreae Antiqui V locuti sunt, ea non satis explorata reliquit. Facta inter Apostolos totius Orbis distributione , quo quisque EvangeIii veritatem deserret, Andreae colitigille Scythiam , sentit Origene L. f. tu Genes, his verbis: Gam Mucii ct υμ
284쪽
scipuli GIPatoris nostri per uuiversum Urbem dispersi essent, I ο-mas quidem , ut is Majoribus ι roditum accepimus, Purthiam fortitus es, Audrear verι Scribiam. Qiuod ex eodem Origene narrat
Eusebius L. 3 hist. cap. i. . Addunt alii ex Sophronio de Viris illustr., praedicationem extendisse ad Sogdianos, Saccos, Sc etiam AE illiopes. In Graeciam lumen Fidei expandille,sentit Theodor, tus in Psalm .ii F., in Epirum Gregorius Narian enus Orat. 2 s. sti in Achajam S. Hieronymus Epist. sis. ad Marcellam . Et S. Paulinus carm. 24. addit, hunc Piscatorem, cum Argos adventallet, vanam Philosophorum eloquentiam confudisse, hisce verbis: Hie pater Anaereas, bie qui piscator ad Argos
Missius , vaviloquas docuit mutescere Iuguas: Ie Vi postquam Fopulos, ruptis erroris iniqui Retibus, explicuit, traxitque ad retia Corsi ,
essalleat fasib damnavit favguiue Patras. Menologium Basilii ad diem 3 o. Novembris Andreae praedicationem his verbis describit: me germanus magni Apogioli Petri frater, post Ascensionem Domini nostri Iesu Grisi, praedicavit in
tu tota maritima ora BitDviae , Fonti, raraciae, re Sotbiα. Delude magnam Sebastopolim Instravit , qua is fluvii duo lutersci ut marus o Phasis, cujus faut accolae interiores Gribiopes. P fremo Patras si cohae tu Pelopo uelium migravit.
II. Philastrius cap. 88. Bibl. p P. Tom.4. e Ponto in Graeciam transiit se dicit s addens, Synope Civitate Ponti antiquam esse Traditionem , Populum illum ab Andrea & Petro Verbum Ueritatis hausiste, Sc adhuc ostendi Cathedram, ex qua fama est, utrumque praedicasse, & servari imaginem praetentam S. Andreae miraculis celebrem . Fundasse etiam Ecelesiam Constantinopoli,olim ByZantio,sentiunt Graeci in Menologio die a I.Oct bris , ibique Stachym Episcopum constituisse : ajunt enim, Sanctus e solus Staeos ab Audrea Saurii Mo Apostolo Di ο-pus 'aamii ordinatur . Quibus eadem die consentit MartyroI. Romanum his verbis . Constantinopoli S. MacΘr Episcopi, quiis Beo: o Audrea Apostolo primus ejusdem Civitatis Episeopus ordi-Motus est. Idem sentit Pseudo-Hippolytus in L. 7 a. Disci p. , ex quo Dorothaeus in Synopsi. De hoc Nicephorus Callixtus L. a. bist. cap. 39. dicit, S. Andream , cum praedicasset in Cappadocia, Galatia, Sc Bithynia, dc subinde circuinisset Pontum Euxinum ex parte Meridionali, tandem venisse Byzantium, ibique aliquandiu praedicasse. Sed cum vid illat, tyranuum Zeuxippei
ejus vitae iusidiari, tu locum vicinum se transtulisse, ubi biennio
285쪽
moratus landavit Ecclesiam , & Stachym Byrantii Episcopum
reliquit, ac deinde Synopem se recepit. III. Haec tamen historia de adventu S. Andreae ByZantium suspecta redditur. Tum quia antiqui Graeci, qui Sedem Con stantinopolitanam extollere adeo conati sunt, de hac praerogativa nihil unquam dixere, alioquin non praetermissuri, si vera fuisset. Τum quia Nicolaus I. acriter tenet, Ecclesiam Coninstantinopolitanam a nemine Apostolorum fundatam fuisse. Baronius ad ann. 44. n. I a. hoc esse falsum reputat, alioquin By-Zantium prima Sedes ejus Provinciae fuisset ; quod tamen falsum esse constat, quia prima Sedes erat Heraclea : unde Gelasius Papa ad Episcopos Dardaniae, agens adversus Acacium, jur, inquit, Sedis Episcopus Cujus Metropolitanae Civitatis Antipes Nouue Parochiae Heraclensis Ecclesiaei Additque , quods Bygantium ab aliquo Apostolorum Episcopum accepisset, a Petro potius accepisse dici deberet ι id enim eruitur ex Agapeti Papae Litteris ad Mennam a se ordinatum Episcopum Con stantinopolitanum, quae Litterae in V. Synodo Act. a. recitatae fuerunt, in quibus haec leguntur et Et hoc dignitati fuae Mennae
addere credimus, quod d temporibus Petri Aposoli nuuum alium snquam Orientalis Ecelesia fuseepit Episcopum manibus nostrae S dis ordinatum. Et forsitan ad demonstrationem Iaudis ipsius, .el a defructionem inimicorum Insans res tanta provenit, ut illis ipse similis esse videatur, quot in his quandoque partibus Apinoiorum primi eIemo ordinavit. Haec Agapetus . Verum hoc testimonium
clim loquatur in generali de Episcopis Orientis, non determinate de Episcopatu Constantinopolitano, non concludit, hunc
a S. Petro institutum primo fuisse , sed potius alios orientis Episcopatus Ponti & Bithyniae, ubi S. Petrus praedicavit. Quidquid autem sit: cum de Episcopatu Bygantii, ab Andrea vel alio ex Apostolis instituto, nemo probatae fidei ante Nicepho
rum sit locutus, res incerta est. l V. Praedicationem suam Patris in Achaia S. Andream Martyrio coronasse celsi de circumstantiis aliqui dubitent puto non negabitur. Sic enim habetur in Martyrol. Rom. Io. NOU. Apud Patras Aebhae Nutatis S. ondreae Aposui, qui in Thraeia er Sothia CBrisi Evaugelium praedicavit. Is ab AEgea Pro-e t Uule comprehensus, prim) tu carcere elausus es, deinde gravis n. 2 eaefus, ad ultimum in Cruce suspensas, in ea Populum doeeurbiduὸ supervixit: Ο rogato Domino, nee eum sineret de Cruee deponi , circumdatus magno splendore de Caeso , Ucendente postmodum
Iamine, emisit Spiritum. Graeci etiam in Menol. Basilii ad eamdem
286쪽
dem diem ajunt: Postremis Patras Achclae in Peloponesum mn gra*it , ubi ab e ea Proco uis io Cracem sublatus es, atque ita
U. De S. Andreae Martyrio extant Acta, quorum titulus praefert, ea suille scripta a Presbyteris & Diaconibus Ach ae,
oculatis testibus eorum quae narrant, δέ directa Ecclesiis totius Orbis. Certe si haec genuina essent, magis antiqua & authentica post Sacras Scripturas monumenta forent, quae habeat Ecclesia. Verum rigidiores nostrorum temporum Critici ea vel tanquam spuria rejiciunt , vel ut suspecta habent. Ea rejiciunt Heterodoxi moderni, quia veritatem, & realem praesentiam Corporis Christi in Eucharistia, quam ipsi negant, nimis aperte testantur. In eis enim S. Andreas sic alloquitur AEMam Proconsalein : Ego
Omnipotenti Deo, qui unus cy' verus est, immolo quotidie, non Taurorum carnes , nee Hircorum fauguinem , sed immaeulatum Agnum in Aliari, erius carnem , poseaquam omnis Populus eνede itium manducaverit, Aguus , qui sacrί catus est, tuteger perseverat ac vivus. Scio, hoc monumento nos non egere ad hoc Catholicum
dogma adstruendum , quod Scriptura & Traditio mira conseir. sone confirmant: quia tamen veritatis hostes ad vivum serit, ideo illud fide spoliare nituntur. VI. Suspectum Sc dubium habent etiam ex Catholicis severiores Critici quidam : primo, quia non redolet illius primi s culi simplicitatem : secundo, quia in eo Trium Divinarum Pe sonarum , ipsa Trinitatis , Consubstantialitatis voce exprimitur consessio his verbis: Hoe esse Uuigeuitam Filium , quod es σ ilia
qui genuit'. qua phrasi contra Arianos non dimicarunt Patres et tertio, quia aute octavum laculum nemo Patrum horum Act rum meminit: quarto, quia S. Andreae Acta piares Pontifices& Patres ut apoci yptia respuerant: quinto, quia ex eis non satis apparet quomodo S. Andreas ante Proconsulem steterit, an v
catus , an sponte se Martyrio osserens. Et in aer quomod&S. Andreas noluerit e Cruce deponi, quasi suae uecis ipis auctor fuerit. Demum incredibile est quod ajunt, universam Achaiam in AEgeae mortem conspirat se, cuna eo tempore major Populi pars in Christianos desaeviret. His alitisie, rigidioribus Critiscis haec Acta suspecta redduntur. VII. Nihilominus ad ea tanquam genuina & sincera tuendaeum Natali Alexandro hist. laculi a. cap. . art. O. moveor auctoritate Patrum, & Auctorum Ecclesiasticorum , qui ab octavo seculo ea laudarunt. Inter quos primi occurrunt Etherius Ux mensis Episcopus, bc Beatus Presbyter, qui ai ta 788. contrari, Disitigoo by Gorale
287쪽
F lipandi errorem scripsere. Ita enim habent Lib. I. pag. stas. in Bibl. PP. Parisiensit Tom.4. Ise Christus es Agnus immaeulatus, qui quotidie. ut Beatur Andreas ait, tu Auari Crueis Deria fleatur : eujus carnes posteaquam omnia Populus credentium manduia
eaverit , ct ejus Sanguiuem biberit, e riuus, qui faer catus est, integer perseverat ae vivus. Idem sub finem seculi f. sensit Remi pilis Monachus Antisiodorensis in p. 2I., ubi de Sacramento Eucharistiae : Iesmvis, inquit, hoe Sacramentum d pluribus arcipiatur , nou tam eu, ut videtur , in partes es divisum, sed totam iusvgalis es ivdivisum , Avdrea Apostolo sit testante e Agnusquamquam sacri catus est, integer perseverat ae vivus. Succedentibus seculis eadem Acta in auctoritatem habuerunt Petrus Damiani serm. a. in Natali S. Andreae; Lanistancus
Cantuariens s L. de 'orp. & Sanguine Dominis S. Bernardus Abbas, qui in sermonibus, quos habuit de S. Andrea, plura ex dictis Actis refert, ut legenti constabit ι Ivo Carnotensis, qui serm. de Convenientia Veteris & Novi Sacrificii: Ecce, inquit,
ad memoriam veniunt verba B. Audreae Apostoli, quibus afferit, S
in Caelis esse Corpus Domini, θ' de Altari posse fumi Corpus mini, cujus carnes eiιm simi comesae &c. Sed hoc me magis movet, quod Ecclesia totum sere de S. Andrea Ossicium ex praefatis Actis ligit. Num ergo tot Patres qui per octingentos annos ea Acta susceperunt, Ecclesiam ipsam , quae eos sua auctoritate
probat, deseram , ut Haereticorum cavillis & quorumdam Recentiorum conjecturis subscribam e 'Ill. Nec ea quae opponunt me a sententia deterrent. Nonrrimum s nam unde colligunt, praelata Acta styli illius seculi simplicitatem non redolere ρ An quia de Sacramento Eucharisiae & reali Corporis Christi in eo praesentia apertis verbis io quuntur λ Hoc dicent Heterodoxi. Sed numquid de hoc apertἡ etiam Scriptura non loquitur , ut suo loco contra ipsos demon stramus 8 Non secundum , nunquid enim Consubstantialitatem
sui cum Patre praecipue non exprestit ChristuSJOann. l . v. O .scio'Pater unum fumus. Et v. 38. moer tu me es, ta ego tu Patre. Trinitatem verti Matth. 28. v. f., cum ait, bupti zantes eos iu nomine Patris UT hblii G' Spiritus Sane ι γ Non tertium s quia argumentum est mere negativum , sorte enim inter persecutiones Acta illa in aliquibus Ecclesiis latuerant , ut e rum notitia nisi in octavo seculo non apparuerit, nequc credi bile est , Patres, quibus primo innot nerunt, S qui eis contra Haereticos usi sunt , hoc secisse , nisi de eorum veritat certi eiiciat s nec subsequentium seculorum, imo nec Eccle-
288쪽
sia ea Acta acceptasset , nisi ea legitima esse agnovissetit. Non quartum s quia Acta S. Andreae, quae Pontifices &Patres antiqui inter apocrypha rejecerunt, non sunt haec, quae a Presbyteris Achajae de ejus Martyrio scripta sunt, sed alia , quae ab Haereticis exarata vel falso supposita circumferebantur. Talia sunt, quae Innocentius I. R Gelasius I. apocrypha declararunt , nimirum quae a Noxocharide & Leonide Philosophis conscripta sunt, ut Innocentius Epist. 3. ad Exuperium testatue cap. 7.: talia quae Philastrius haeresi 88. reprobat. Non enim erant Acta Passionis S. Andreae , sed Aciacorum, quae in itin re a Ponto in Graeciam fecerat, in quibus nulla passionis ejus mentio, & quibus Manichaei ad suos errores abutebantur, Maliqua ridicul a tanquam prodigia inseruerant, nimirum ut pecudes & canes & bestiae loquerentur, similesque esse animas hominum animabus pecudum, ut ibi dicit Philastrius. Nihil autem horum Acta, quae defendimus, indicant. Talia sunt etiam, quae S. Augustinus istu ut alii volunt Evodius L. de
Fide contra Manichaeos cap. 38. explodit. Eorum enim auctor,
ut ibi, fuerat quidam Leucius , qui plura indigna S. Andrea, 8c Manichaeis faventia in eis supposuerat, de quibus nec volain Actis passionis ejus a Presbyteris Achajae scriptis reperitur. Acta ergo reprobata nou sunt Acta passionis S. Andreae, de quibus agimus.
Neque quintum; nam Acta dicunt, quod AEgeam Proconsulem Praedicationi Evangelicae resistentem Andreas liberrime increpavit, cumque renueret sacrificare idolis, dicens, se quotidie sacrificare uni Deo Agnum in Altari, qui integer perseverat ac vivus, propterea comprehensus , in carcere detrusus fuit. iQuid hie contra Apostolicum Ministerium , quo Matth. Io. ii here loqui praescribitur coram Regibus & Praesidibus , & tradi propter nomen sessi e Minus movet quod Acta praefata dicant, S. Andream in Cruce positum rogasse, ne a Cruce dimitteretur: non est enim sibi auctor mortis qui vitam pro Christo dare peroptat, & positus in supplicio ab eo tolli recusat, & descendere reuuit, cum Christus ipse, cujus imitator voluit esse Andreas ,
Minus obest quod ultimo adjicitur de morte AEgeae Proconsulis . in id enim repugnat, quod populus valde Andreae praedicationi addictus, Sc ex magna parte Christi Fidem amplexus , videns crudelitatem ita Apostolum , in ejus necem conspiraverite Uno verbo hae Criticorum ratiuncillae non me movent, ut a tot seculorum sententia recedam, & non sentiam tanquam Tom. V. Mm pro-Digitig Ooste
289쪽
probab luis, Acta pastamnis S. Andreae, prout ad nos devenermis, Cutena quantum ad stib statiliam esse admittenda. IX. Circa genus supplicii, quo S. Andreas assectus fuit . conveniunt seie omnes suisse Crucem. Circa modum Sc quali talem Crucis discordes sunt. De modo, volunt aliqui fuisse clavis Cruci affixum , quia sic mos erat crucifigeret 8c capite in terram verso sensisse viti sunt antiqui Grieci. Probabilius tamen creditur sit ille Cruci iunibus alligatum . & capite in Coelum erecto. Ita r serunt Acta . Clim euim biistio manserit in Cruce docens Populum, id certe contingere non potuissset, si clavis confixus fuit let, R capite in terram verso. Hunc singularem modum excogitavit crudelitas , ut diutius pateretur Dequalitate Clucis; S. Petrus Chrysologus serm. I 33. censet fuist alligatum arbori, quam Pseudo-Ippolytus dicit fuisse olivae , ut duobus ramis arboris sursunt erectis brachia Apostoli alligarentur, Ec reliquum corporis a recto arboris penderet hanc figuram Y reserendo, ex quo forte Pictores S. Alidreae Crucem sub forma X pingendi morem sumsere. Alii autem volunt Andreae Crucem fui iste figurae Crucis Clitisti. Ferunt, Massiliae apud S. Victorem adlluc asservari Crucem, in qua passus est S. Andreas.
ejiisdem prorsus figurae , qui est Crux Christi iaX- Tempus passionis S. Andreae incertum est. Esto enim omnia Martyrologia Latinorum, & Graecorum Menologia eam
diei 3 o. Novembris cousignent, amaum tamen non statuunt
Censent proinde aliqui eum passum non fuisse nisi in persecuti ne Domitiani anno Christi sς. s sub quo emanavit generale Ediacium, ut omnes Christiani idolis sacrificarent. Volunt enim, ab anno 67. Neronem concessisse Achajae libertatem , & hanc innovatam fuisse a Vespasiano,. qui denuo Actia jam erexit in Pr vinciam , & in ea Magistratus stabilivit: unde inserunt, ab ea quam elicitavit Nero usque ad illam , quam renovavit Domitisenus anno 9s., nullam in Claristianos saeviisse persecutionem ab Imperatoribus excitatam t alias oporteret dicere , Andream justu Magistratus Achajae, non Proconsulis, fuisse morti addictum, quod est contra hactenus dicta: praeter quam quod certum non est , Magistratus in Coloni ix habuille damnandi ad mortem
Alii ergo probabilius censent, nihil obstare , quin Andreas sub persecutione Neronis eodem anno, quo Petrus & Paulus, pastus sit, it aut Petrus & Paulus passi si ut die as. Junii . Andreas
vero die 3 o. Novembris. Ita hanc opinionem videntur i nclina e Baronius ad ann. o. num. 14., d Tilmontius de S. Andrea
290쪽
Nota 3. Baronius tamen, ut dixi, Martyrium Petri & Pauli resert ad ami.69., Tilmontius vero ad ann.66. s cum ex nuper dictis supponat, anno 67. concessam fuisse Provinciae Achajma Nerone libertatem. Sed laboramus in incertis. XI. S. Andreae corpus e Cruce sublatum sepultum Patris fuisse, curante Maximilla ab Apostolo ad Fidem conversa , fertur . Hanc fuisse AEgeae Proconsulis uxorem tradunt aliqui, quae cum post susceptam Fidem Viro suo conjugaliter misceri renueret , iratus AEgeas, Apostolum , cujus suasione eam hoc detrectare existimavit, Cruci addixit. Sed hoc falso asteritur. Tum quia Apostoli lenocinia quidem prohibebant, sed matrimonia non diliblvebant Tum Acta praefata dicunt,ffgaeam eum unice quia Idolis nollet sacrificare, morti tradidisse. Undε hoc non ex Actis a Presbyteris Achajae conscriptis, sed potius ex iis , quae Leucius confixit crediderim emanasse. De eis enim S. Augustinus sive Evodius L. de Fide contra Manichaeos haec habet : Attendite in actibus Leueii , quos sub nomine Pqpostolorum scribit , qualia sui, quae accipitis de Maximilia uxore AEgetis: quae eism nou vellet I Iarito debrium reddere , eum Apostolus dixerit :,, Uxori Vir debitum reddat, & similitcr Uxor Viro se: Illa supposuerit Marito suo ancillam fuam Eumam Nomiue, exornaus eam, μαι ibi seripsum es, ad Persariis lenociniis σ fucatiouibus, S eatis nocte pro fe vieariam sappoueus, ut ille nescieus , cum ea tanquam eum uxore concumberet. Haec Sc alia indigna ibi narrantur,merito
explodenda. XII. S. Andreae Corpus quamvis apud Patras primo sepultum , fuit tamen postea Constantinopolim translatum una cum Corpore S. Lucae Evati gelistae, & Timothei Beati Pauli Discipuli. De rempore quo facta fuit haec Iranslatio controvertitur. Quidam enim volunt, eam Constantino Magno imperante νfactam esse anno 33 F., qui inhonorem Apostolorum Ecclesiam ibi aedificaverat, atque in ea sibi sepulchrum condiderat:
scilicet precationum , quae in honorem Aposolorum ibi caebranda eruut, etiam mortuus partieeps feret . Cisis igitur duodecim illie cauus,quas acras quasdam columnas,lu honorem ac memoriam Apst solici Coueati erexisset, suam ipsius arcam tu medio eo fituit, qua Ievar utriuque Apostiastra is cauus diypositas habebat. Atque id is eo Aco,ubi Corpus ipsius post mortem decenter deponendum esti et, fo-Iertissetis P providit.Ita Eusebius L. .de Vita Constantini cap.6o.: quibus addit Socrates L. i. hist. cap. o. , quod eam Ecclesiamao consilio aedi averat , ut Imperatores σ 'χιιisces ab Apostolο-
m Reliquiis haud procat abessevt. LIoc ergo votum suum implere