장음표시 사용
491쪽
ante divitiis abundaret ad egestatem. redactum esse, ut Deo IIberius inserviret. Intellexit Hermas s & sic finis primae Visionis
IV. Anno sequenti eadem Avus in visit ei apparuit eodem in habitu ut ante, sed legens libellum quemdam , dixitque Hermae, se libellum illum ei daturum , ut ipsum exscriberet 8c traderet Elei iis Dei. Hermas acceptum librum sigillatim littera ad litteram transcribere conatus fuit, sed syllabas combinare non poterat. At quindecim post dies praemisiis jejunio & preci hus, intelligentiam libri ei aperuit. Hoc enim monebatur, ut es uxoris suae linguam maledicam & filiorum peccata compesce rei, cum securitate indulgentiae illis a Deo consequendae , si ex
toto corde ad Deum converterentur . Interim ipse non meminisset injuriarum filiorum, sed curaret, ut a pristinis erratis resipi scerent s moneretque Ecclesiae Rectores, ut omnia secundum justitiam agerent, & cunctos Fideles, ut ad imminentem persecutionem forti animo se praepararent. Cupienti autem Hermae
scire, quae esset Anus illa , a juvene specioso tu somnis revelatum fuit, Anum illam esse Ecclesiam Dei, ideoque sub specie Anus se ei praesentastes quia omnium prima creata est, Apropter illam Mundus factus est. U. Post haec eadem Anus tertio sese Hermae exhibuit in domo sua , eumque interrogavit, an libellum illum tradidisset Senioribus , 8c respondente illo: Adhuc non: illa dixit: Bene fecisti, asserens, se aliqua verba ei edicere velle ; dixit ergo: Scribes duos libellos , ct mittes unum Clementi Papae J S' unum Gra- pia squam putant aliqui Diaconissam fuisse Mittet autem CI
mens tu exteras Civitates, illi enim permissum est. Grapte autem commouebit Viduas ct Orphanos. Tu autem leges in hae Civitate
cum Sevioribus, qui praesunι Ecelesiae . Ex hoc postremo volunt aliqui, Hermam iuisse unum ex Presbyteris , sed, ut dixi, eum
saltem tunc fuisseIaicum, verius judico. Vs. Alias visiones habuit Hermas, visionem nempe aedisicit Ecclesiae & diversorum statuum, qui eam componunt ,& hoc post aliquot dies in agro & in meridie. Revelata ei etiam fuit persecutio, quae ventura erat, & haec in itinere Campaniae sub figura Belluae monstruosae . Alia vice Angelus Poenitentiae, quem ipse Pastorem vocat, ei apparens, varias instructiones eum scribere jubet, varias etiam Imagines in sui & aliorum utilitatem ostendit, praecipiens et , ut praedicet poenitentiam , promit tens ei ex hoc magnum bonum se assecuturum. Promte implevit hoc munus Hermas , indeque Ecclesia multum profecit,
492쪽
quamvis obdurati scandaliZati potius fuerint. sunt, quas Hermas in libro Pastoris Visiones narrat, quas summatim ne prolixus essem perstrinxi. Liber iste Tom. i. Biblioth. Patrum adhuc Iegitur, ejusque extensam narrationem exhibet FleuryHist. Eccles. Tom. I. Lib. 2. VII. Quantae auctoritatis olim fuerit in Ecclesia , &quantae modo habendus sit liber Pastoris , satis demonstravi loco supra citato Cap. . de Libris apocr. g. . Tamquam rem Divinam illum reputat Clemens Alexandr. L. I. Strom. , Athanasius L. de Incam. de Decretis Nicenae Synodi, & alibi Librum utilissimum appellat, eum citat una cum Sacris Scripturae Libris: Arianoseo, quamvis in Canone non esset, usos fuisse amrmat. Idem senserunt Irenaeus L. . cap. 37. eo utens contra Haereticos: Origenes , nedum utilem , sed tanquam a Deo inspiratum putat; Tertullianus adhuc Catholicus de Orat. cap. I a. bene de eo sentit, quamvis factus Montanista L. de Pudicitia cap. Io. illum aspernetur. S. Maximus ipse septimo seculo eum cum Daniele citat. Alii tamen suscipietant quidem illum tanquam utilem , non tanquam Divinae auctoritatis. Ita resert Eusebius L. a. hist. c. 3. his verbis: quoniam ver3 Apostolus Paulus tu salutaιionibus usir, quae sub mem Epistolae ad Romanos leguntur, inter cateros meπti nem feciι Hermae , cujus esse fertur is liber , qui Pasον inferiptures: fetendum es, eum librais is nonnullis quidem iu dubium essa revocatum s quamobrem inter receptae auctoritatis libros censeri noupotest. Ab aliis Ceri, maximὰ necessarius iudicatur, iis praesertim qui primis Religionis nostrae elementis ivssi ιuendi funt: aude etiam tu Ecclesis eum publice legi comperimus, π quosdam ex metustismmis Scriptoribus ipsius testimo uio usos fuisse. Ita Eusebius . Proc dente tempore hujus Libri auctoritas declinare coepit. S. Prosper in Collat. cap. 3 o. rejicit testimonium, quod ex eo Cassianus trahebat, tamquam nullius auctoritatisti & Concilium Romanum sub Gelasio inter apocrypha illum rejicit: quod tamen intelligendum puto, apocryphum declaratum fuisse, non quasi continens doctrinam Fidei contrariam, sed tamquam non Divinum s nec ideo potens ad res Fidei confirmandas solidum praebe
VIII. Ex hactenus dictis compertum est, Auctorem libri
Pastoris non fuisse Hermam Pii l. , qui Ecclesiam circa annum is , regebat, Fratrem, idest centum sere annis posterioremsis enim non potuit esse ille, quem Paulus salutat, nec usque ad tempora Pii superstes. Imo quomodo potuissent Veteres ta quam Scripturam Sacram asserre opus recentis & coaevi Aucto-Disiti Cooste
493쪽
ris, & maxime S. Irenaeus L. . cap. 37., tempore Pontificatus Pii in vivis erat, si ab Herma eius statre editus fuisset Auctor ergo libri Pastoris suit Hermas alter S. Pauli Discipulus, qui temporibus S. Clementis Papae s ut in eo indicatur) annosa. paulo ante Domitiani persecutionem illum edidit. De hoc Ado, Usuardus, & Martyrol. Rom. die s. Maii festum agunt: Grieci autem in Menologiis die 4. Novembris 8. Martii, & s. Oct hris , ubi eum vocant Apostolum , ex a. Discipulis, & faciunt Episcopum Philipporum in Macedonia, sive Philippopolis in1 hracia. Martyrologium tamen Romanum lacit eum Rome virtutibus clarum quievisse.
De Sancto Dionysio Areopagita.
De ejus Conpersone di Athenisnsi Episcopatu .
I. Ionysium Areopagitam di num quia erat unus ex Ju- dicibus, qui Athenis in Areopago sententiam prose rebant, Christi Fidem amplexum fuisse ea Concione, quam in eodem Areopago S. Paulus habuit, superius indicavi
Cap. a. de S. Paulo s. II. num. s. Hunc S. Caesarius S. Gregorii Naziaurent stater in Dialogis ejus nomen praeferentibus putat, originem ex Thracia traxisse, Atheniensi tamen Civilitate donatum . Communiter vero existimatur . eum origine 3c nativitate Civem Atheniensem fuisse, cum S. Chrysostomo L.4. de Sacerdotio cap. 7. Is Areopagi t Areopagos enim Albenien m Curio vocabatur ait August. Serm. modo Iso. Judex, seu, ut aliqui VO lunt, Princeps erat. De eo post ejus conversionem ad Fidem, quae narratur Aet. 17. v. 34., Scriptura amplius non loquitur. Et propterea circa ejus Gesta 3c exitum Acciores in diversas se tentias abierunt. II. Conveniunt tamen omnes , Dionysium Areopagitam fuisse primum Atheniensium Episcopum a S. Paulo ordinatum. Hoc resert ex Dionysio Corinthiorum Episcopo L. 3. his . cap. 4.& Lib. . cap. a 3. Eusebius: &Graeci omnes ac Latini substribunt. Quoad reliqua, Graeci in Menologio Basilii haec habent die a. Octobris: Magnus Dionasius in urbe Athenarum unus ex iis, qui aioria divitiiset puπιia excedebant, is eo, quem Areopagum
494쪽
esteast , eaufram Iudex erat. Cum veris SasHus Apssus Aulus inbenas profectus, Christum praedicareι, uti erat acri ingenis .. meritatem facilὸ ivtellexit , σ in orisum credidit s baptizatusqua
henarum Diaevus ordinatur , multosque Graeeoram docuit, erad Deum conversos baptizavit. Didiciι etiam area Dei masteria a Saucto merotheo Episeopo , oe' multos Libros do Coelestibus Vi tutibus conscripuet. Delatur autem ad Albenaret Praefectam ab Idololatris, eo riseuditur eum duobus Discipulis 3 eamque multa
tormeuta subiissut , primus quidem ipse Aeoliatur, qui fuis manibus eaput ad duo milliaria fusuIiι , nee prius deposita, quam Christi nae Femiua obviam factus, illud ei tradidit. Postea er duo ejus Discipuli eapite obtruncatifunt. Ita Graeci. III. Latini autem in Martyrol. Rom. die s. Octobris ajunt: Lutetia Parisiorum natalis Guboram Mart3rum Dion i Areopagitae Episcopi , Minici Presisteri, π Eleutberii Diacoui: ex quihus Diovsius ab Apostolo Paulo baptizatus, primus Atheniensium Episeopus es ordinatus: deinde Romam venient , is Beato Gemeuta Romano Fouti e in Gallias praedicaudi grati Edirectus est ι ctas praefatam Urbem deveniens , eum ibi per aliquot annos eommissum sibi opus Meliter prosequeretur , tandem is Praefecto Fescenniuo post gravis a tormentorum genera unis eum soriis gladio anima refus, Martyrium eomplevit. Hic aliqua tacentur , quae in Menologio afferuntur , & ab opposito aliqua asteruntur , quae ibi tacentur.
Tacetur hie, quod Dionysius a Hierotheo de Divinis areanis instructus multos de Coelestibus Virtutibus Libros conscripserit. Tacetur, quod Caput sibi abscissum propriis manibus ad duo
milliaria prodigiose portaverit. Hoc tamen , ut Baronius ibi notat, asserunt etiam Hilduinus ex Visbio, Metaphrastes ocNicephorus L. a. hist. cap. ao. Ab opposito autem hic asseritur missio Areopagitae in Gallias, ejusque Parisiis Martyrium , cujus ibi nulla mentio fit, imo sapponitur, Athenis malisisse, Millic Martyrium conium masse. De quo magna inter Recentiores controversia est, ut infra dicam.
IV. Discordia etiam est circa annum Martyrii S. Dionysii.
Quidam enim, ut restri Baronius ad annum Io9. num. 39., UO
lunt , eum sub Domitiano illud passum filiste: ita ex Graecis M taphrastes in Dionys. die s. Octobr. , 5c ex Latinis Hilduinus in Areopagit. , S. Hincmarus Lugdunensis Episcopus, & alii. Verum haec pugnant cum Epistola ipsius Dionysii ad Ioannem Eva agelistam , dum esset in Pathmos scripta, in qua dicit, brevi eum fore ab illa relegatione solvendum , & brevi mutuo fruituros esse congressu: verba Epistolae sunt: Post paululum merdi
495쪽
dieam, etsi audax dictu videatur tibi earissim oeietate iant
mur. Ero autem promiss dignior , cui Mes habeatur ,si , quae tibi praeeunita sunt, qua ex Deo didiet , baee loquar : quod felueer ex Fathmi eustodia dimittendus es liber, ct in Asiaticam terram reveris furus. Quae cum ex Dei revelatione se dicere profiteatur, oportuit impleri ι impleta autem non fuissent, si sub Imperio Domitiani Martyr occubuisset s cum nisi post necem Domitiani sub Nerva Joannes ab exilio redux fuerit: refert etiam hoc Michael Syncellus. Insuper idem Dionysius in lib. de Divinis Nomini-hus quem praefati Auctores admittunt assert testimonium ex Epistola S. Ignatii ad Romanos s S. autem Ignatium sub Trajani anno circiter undecimo Martyrium passum fuisse creditur i igitur Dionysius multis annis Domitiano superstes fuit. Demum si idem qui supra Hin arus dicit, Dionysium Martyrium fuisse pastum post Clementem Papam, cum issiab Trajano passius fuerit, quomodo sustinere potest, Dionysium sub Domitiano Martyrem oblime rV. His igitur dimissis, verius dicendum est, S. Dionysium sub Trajano vitam clausisse. Ita Michael Syncellus Presbyter Jerosolymitanus noni seculi Scriptor, qui Dionysii Vitam ex iis, quae a Majoribus scripta invenerat, se contexisse profitetur. iii Beda & Ado in Martyrol. initia saltem Hadriani Imperii eum attigisse volunt. Quare Dionysium, vel sub finem Imperii Trajani, vel in initio Hadriani, probabilius est Martyrium
consummaste. Ita laudatus Syncellus his verbis: Beatum ejus Q οσem in postremis Trajani Regui diebus fuisse accepimus. Nam
in quarto narrationis de Divivis Nominibus evite , ubi amoris appellationem laudat, dicit sedam vero quibusdam ex nostris Sacro inrum Tractatoribus visum est, amoris nomen quam dilectionis esse divinius : scribit enim dc Divus Ignatius , Amor meus Cruci sussi xus est,,. me evim verbam Divinus Ignatius extremo supplicio Romae dimicaturus, ae Leonibus imperio Trajani Regis cibus projiciendus, circa nonum Regni ipsius annum defaevieviis contra
Chrsianos pietatis amantissimos, Romauis per Epimumscripsit. U3bine liqueat, fab em oraunicae finitia, ut pridem diximus, Dio-ndisium Sacrorum interpretem mortem occubuisse . Deinde hoc idem
probat ex Epistola , quam Dionysius scripsit ad Joannem Evaugelistam, dum esset in Pathmos, de qua supra locutus sum. VI. Quoad aetatem, in qua S. Dionysius Martyrium consummavit, recedendum puto a supradicto Syncello , qui scribit
septuaginta annos Apostolicum cursum percurrilles nisi sorte ibi non annos vitae, sed annos praedicationis receiasere voluerit. Ut enim
496쪽
enim observat Baronius ad annum ro9. num. so. , multo longius vitam produxit Dionysius : nam ut ipse ad Apollophanem scrutans testatur, tempore obitus Salvatoris , quo contigit admirandum illud Solis deliquium, annum aetatis vigesimum quintum agebat. Si ergo ad finem Imperii Trajani ejus Martyrium, vel ad Hadriani initia protrahimus, annum supra centesimum eum tunc egiste dicendum erit, & fere centesimum nonum, ut ex Chronologia apparet . Nec mirum elle debet, sed ad Diu, nam potius Providentiam referendum , qtiae aliquos ad tantam aetatem tunc perduxerit, ut Apostolicarum Traditionum essent veluti quaedam viva monumenta. Sic ignatium , qui Dominum
in carne vidisse traditur, ut ex Hieron. de Script. Eceles. c. I 6.:
sic Quadratum , qui temporibus ejusdem Trajani post Diotrysum Ecclesiam Atheniensem administravit s hic complures se vidi ite tradit, qui tempore Christi a variis languoribus sanati erant , qui a mortuis excitati a Christo fuerant. Unde S. Hi
ronymus L. de Script. Eccles cap. 19. de Quadrato refert, quod M.tiquitistemsua osseud.ns ait, plurimor o fe visos, qui sub Domatio Cariis in Iudaea opprelis ealamitatibus funati fuerant, σ quid mortuis resurrexeruut . Sic praeter alios Simeonem Episcopum
Ierosolymorum usque ad centesimum vigesimum auuum semvasse traditur.
q. II. De S. DIonasi in Gallias Adventu. I. Uplex de S. Dionysio Areopagita a Recentioribus agi
Ira latur quaestio. Una, an Scripta, quae a multis seculis sub eius nomine seruntur , genuini partus illius sint an potius suppositi. Altera, an Dionysius, qui in Gallias adventavit,& Parisiensem rexit Ecclesiam, suerit Areopagita, an alius diversus. De priori aliqua dixi de Vita Christi c. o s. 4. n. ao. 3cc. quae recolenda sunt: non enim praetentis instituti puto esse, ulteriora subji ingere. ἰ. 6 ergo quaestionem, quae non minori contentione Inter Recentiores agitatur, examinandam pro viribus suscipiam. Qui volunt, Dionysium Parisiensem Episcopum eundem esseae Areopagitam inter quos Baronius in Annalibus, & praecipue in Notis ad Martyrol. diei s. Octobris volunt causam hanc su:sse ante annos octingentos controversam & finitam,ia solum a Recentioribus iterum in controversiam vocatam.
497쪽
Fundant hoc primo in auctoritate Hinc mari Remensis, qui nono seculo scribens ad Carolum Calvum Imperat. rem sanc tanquam certam testatur dicens : Patrem veprum Niondisiam esse freopagitam a Beato Paulo Apostolo baptizatum , ct Atheniensem ordinatum Episcopum, s in Gallias is beato Gemente directam , ex his quae Graeca testifcatio σ S. Romanae Ecclesiae attestatio , πGallicaua luinnat contestatio, ratum in hae causa quod longe autenos dictum est rectav caul. Cum igitur dicat II in emarus , se hoc hali sille ex Graeca testificatione, S. Romanae Sedis attestatione, Gallicana contestatione , hoc triplici testimonio probare conantur Latini.
li I. Ex Giaecis ergo: Cum enim seculo nono coeptum fuerItaliqualiter de hoc dubitari , Methodius Patriarcha Constantino politanus & Martyr ante annum 8i8., quo Romam venerat Imperatoris Orientis Legationem gerens, cum adhuc esset in Graecia, scripsit vitam S. Dionysii Areopagitae, quam secum Romam allatam Paschali Papae obtulit, in qua expresse tradit, eum missum cum sociis in Gallias suille, his verbis : Beatus quoque hic Diovsius Crucis aratro mare di udeus Atheuis Romam d caelesti Divivaque voluntate, ut d Deo delectus, per viam deductus venit. Ingressus, eum Beatum Clementem iuvenisset, qui Apostolicae Sedis potestatem habebat , ab eo cum digno honoresatim , ut u3- res suppetebant, receptus es. Et infra : Tum S. Dionysius misi in Aquitauiae partes S. et utouiuo , ipse eum S. Luriano, S. Rustico, o Saucto Eleutherio ad Orbem parisios profec7us es .... υμ vero
S. Diovsias Parisis mansit. Nec reponat Launojus, Methodium accepisse haec ab Hilduino primo fabulae hujus inventore ac incentore. Nam si attente consulat Emebam, inveniet prius scripsit se Methodium quim Hilduinum . Nam ut dixi Methodius vitam S. Dionysii elaboraverat antequam Romam veniret: Venit autem anno 818. , ut testantur Cedrenus, Glycas, S COnstantinus Manasses. Porro Hilduiniis vitam S. Dionysii non Non scripsit ante annum 83 s. s saltem sexdecim annis post ὶ eo scilicet anno, quo Ludovieus Pius restitutus fuit in Regnum: Tunc enim ab eodem iustus suit Hilduinus vitam S. Dionysii adornare , ut constat ex Epistola & mandatis Imperatoris .ad
ipsum datis. Dicere ergo potius Launojus potuisset, Hilduinum ex Methodio exscripsit n. Sed quidquiὸ sit ; . IV. Hoc idem testatur Michael Syncellus Hierosolymitanus, de quo supra, qui in eleganti Panegyri de S. Dionysio Areopagita, ubi postquam S. Dionysii accessum ad Gallias m morasset, de ejus Martyrio locuturus, dicit, quod cum annuo
498쪽
tiatum es t persecutoribus, eum Parisiis tunc parvo Oppido consistere, eo accurrerunt, ac ipsum cum sociis Rustico &Eleutherio comprehenderunt. Deinde narrato , quod post plura certamina tam ipsi quam sociis caput amputarunt, in laudem Parisiensis Urbis erumpens : -m verὰ, inquit, beata Parisma Civitas, quae amplitudine quidem inter Gallia Civitates est minor et dum vero te , o Dociorum praestautissime, ιbesaurum fensibilibus 4ieitiis pretiosis rem fortito accepit , patrovumque er excubitorem aequisivit , splendidior omnibus aestimata est.. V. Ut autem magis appareat, quam temere dicatur, narravtionem S. Methodii nihili vel saltem parvi faciendam esse, aco cedat Anastasius s. R. E. Bibliothecarius, qui de ejusdem striptis diu a se conquisitis , dc tandem inventis anno 386. ad Carolum Calvum Imperatorem ita scribit: Passisuem S. Hieromaroris Diουμ quondam Areopagitae , posque Athenarum Antipitis, quam Romae legi cism puer essem, quamque is Consantinopolitanis Legatis Methodio &c. in audieram , secundum jussionem vestram ,
diu quaesitam , laudemque tu maximo Caeuobiorum Romae sitorum re. pertam , etiam inter diversos languores postus, arrepto interpretau
ui certamine Latino eloquio tradidi , quantam potui auxiliaute Deo so' si nou ex toto verbum ὸ verbo , spvfum ramen penitus hauriens. Cesset ergo jam quorum am opiuio perbibeutium, non esse Areopagitam Diovstum eam, qui propὸ Parisium corpore ac mirtutibus redolet. Ita Anastasius, ac si recentioribus Criticis idem opinantibus loqueretur,
VI. Ex his apparere incipit, Ecclesiam etiam Romanam in hac suisse sententia ,& eo magis, quia antiqua Mistalia Gallicana O facia , in quibus Sanctus Dionysius Areopagita Parisiis Episcopus legebatur, referente Hilduino , Summorum Pontificum auctoritate Innocentii Gelasii Gregorii fuere probata: qua de re apud Parisiensem Ecclesiam adhuc extasse litteras, idem Hilduinus testatur. Sed quid antiqua perscrutor 8 MartyroIO-gium Romanum jussu Pii V. & Clementis VIII. per Viros eruditos ad historiae fidem correctum , ut supra retuli, S. Diony sum Areopagitam in Gallias millum a S. Clemente , Parisiei sem fundasse Ecclesiam, Parisiis Martyrio coronatum fuisse
Vll. De perpetua Ecclesiae Gallica me TraditIone ambigen dum non arbitror. Nam hoc testantur hymni & partes aliae Officii Ecclesiastici in Galliis, maxime tempore Caroli Calvi reclitari soliti. Ut Hymnus Fortunati Pictaviensis, in quo de Sancto Dionysio Areopagita haec canuutur;
499쪽
Orbe missus adfuit Verbi Superui Seminis Ut fructus esset Galliae.
Antiphonale Gregorianum jussu eiusdem Caroli Calvi editum , ubi prima Antiphona ad Vigilias Matutinas ita habet: S. Di
usius, qui sedente B. Clemente Petri inpostoli Saecessore Verbi Domini femina Gentibus parturieuda susceperat: quod iisdem sere verbis repetitur in Responsorio tertio primi Nocturni. Ne autem dicatur, haec esse Monumenta antiquata , sciendum , quod cum selecti ex Sacra Facultate Parisiensi Theologi ad Breviarii 'Parisiensis emendationem , quaestionem de S. Dionysio Areopae ita & Parisiensi Episcopo diligenter expendisseiu, & in utramque partem agitassent coram Archiepiscopo Harlaeo : primo censuit sapiens ac prudens Archipraesui , antiquam Ecclesiae . Gallicanae de uno Dionysio Areopagita & Parisiensi Episcopo
Traditionem suo honore servandam esse, nec convellendam piam Majorum opinionem probabili in re munitam propter aliquorum particularium aliter opinantium sententiam .
VIlI. Sane adeo exploratum habuit Gallia post examen s culo nono institutum, Dionysium Parisiensium primum Epist pum fuisse Areopagitam , ut AEneas Parisiensis Episcopus Libro
quem adversus Graecos edidit circa annum 8ss. hunc titulum praefixerit: i Eneas Parisiueensis Urbis Episcopus, quo primus pr Iedit S. Niondisius d Paulo Pspostolo Atheniensium consecratus issecbiepiscopus, sed a Sancto Clemente totius Galliae eonpitatus invo solus, pacem oe gloriam Cathoticae fidei Calloribus. Item anno Io 31. in Synodo Lemovicensi ex Scriptura , quae Engolismae Aquitaniae Urbe asservabatur. haec recitantur: Leuod GemeN quemdam Philippum ordinavierit Episcopum , s Hispania desinoverit uae pradicandum: Dionysio vieris Verbi Ditini semina Gentibus
tradidit eroganda, quem in Galliam misit , Deiosque ei Sotμrui um, Marcellioum , π Lueianum, atque Rasleum, σ EIeuiberium adb bait. latui simul pervenissent ad porium a relatensium civitatis, Marcellinus tu Hispaniam abiit, Saturninus autem Tolosam profectus es , σ Diovsius cum Ruseleo oe Eleutherio Parisios odi runt. Anno etiam Ioso. sub Leone IX. Romano Pontifice, R Henrico I. Galliarum Rege, teste Rigordo apud Bait Tom. a. Conc. exorto dubio, an Corpus S. Dionysii vere asservaretur in eius Ecclesia , quam Dagobertus fundaverat, nec nes missisque ab imperatore ad Henricum Regem super hoc legatis, Henricus
convocatis Archiepiscopis Episcopis & Baronibus totius Re-
500쪽
giit ad Ecelesiam S. Diotrysii misit, ubi facta oratione, allata sunt tria vasa argentea diligentillime sigillata S. Dionysii Sancti Rustici & S. Eleutherii nominibus superscripta: & aperto vase S. Dionysi totum Corpus ejus repertum est , quibusdam exceptis partibus , praecipue brachio, quod Stephanus III. Papa Romam asportavit , & in Ecclesia, hodie Schola Graecorum vo
IX. Gallicanae adjungitur Ecclesia Toletana Hispaniae. Nam S. Eugenius Iunior Episcopus Toletanus, qui floruit circa annum 6so. longe ante Carolum Magnum , & Hilduinum , cujus meminit S. Hildephonius L. de Viris Illustribus, ubi inter ejus opera Libellum Carminum recenset. Is igitur in Hymno de Sancto Dionysio, quem ei tribuit Hugo Menardus , S. Dionysium Areopagitam a Clemente Romano Pontifice in Gallias
missum ita testatur. Caesi eives applaudite Mundi jueundo Iamini illuseratur ea litus Hujus diei gratia &c. Areopago e Uthenafumst diadema Caelesti gemmam fulgidam Diondisium Sophisiam &c. Gemente Romae Praesule Pubente .enit Galliam &c. Aeta quoque S. Genevese Virginis Parisiensis , quae obiit paulo post annum 48 . regnante Clodoveo Francorum Rege, S. Dionysium Areopagitam a S. Clemente in Gallias missum testantur apud Surium ad diem s. Januarii. Quod expressit etiam Venan-tιus Fortunatus in suo Hymno anno 36s. Cum igitur talis ext ret Traditio, Dagobertus Galliarum Rex , qui anno sa9. regna re coepit, magnificum in memoriam S. Dionysii construxiti emplum, in quo sibi sepulcrum elegit. Templum illud , eique anne um Monasterium multis auxit privilegiis anno 66 a. actui R fini 1 F., Clodo velis II.,ut ex ejus diplomate edito in Consilio Clypiacens s quod refert Bait Tom .a. Concit., in quo baec
habentur: No a itaque devotio baee extat avimi, ut Mouaserium trooi noseri ' Dionam, in quo tuo eam eonsortibus resfimovii ve ritatis requie it humatus Acc. Sibus alia addidit Piplinis an-Π8 7s7. Regni vero i . & ultimo, cujus diploma in Archivo dicti Monasterii custoditur, in quo haec leguntur: Diovsi ιs ctfα- ὸ jam dictus Rusticus σ Eleutherias, qui primi post Apostolus, sub