장음표시 사용
501쪽
Ordiuatiove Clementis Petri Apostoli Successoris, in hane Galli
X. Ex diciis apparet, adventum S. Dionysii in Gallias ab
exordio Ecclesiae, nemine reclamante, imb Ecclesiis Graeca , Romana, Gallicana, & Hispana uno consensu attestantibus, tanquam indubitatam Traditionem habitum fuisse. Et licet se-chilo nono coeptum fuerit dubitari, an Dionysius, qui in Gallias advenit, fuerit Areopagita , an alter: attamen a Scriptoribus illius secuti Methodio, Hincmaro, Hilduino ex praefatis Ecclesiarum antiquis attestationibus omnis dubitandi ratio sublata est: & in hac fide omnes perseverarunt 3 donec novissimis temporibus contra hanc Traditionem Sirmondus &Launojiis vexillum iterum erexerunt: adeo ut divisos inveniam Moder- nos, aliis pro antiqua Traditione stantibus, inter quos Natalis Alexand. Tom. i. hist. Eccles disteri. is. proposit. a. Chi siletiusti alii, aliis eam rejicientibus , aliis in dubio relinquentibus . XI. Rationes , quibus Auctores oppositi moventur, ut negent, Dionysium Parisiensem fuit se eundem ac Areopagitam , videri possunt apud Natalem Alexandrum citato loco,qui eas solvit, cui tamen novissime refragatur Roncaglia animadversi ne di. in dictam disteri. I s. ejusdem Alexandri. Is enim animadvers. I. adhaeret AleXandro dicenti sub Clemente I. Pontifice
Fidem in Gallia praedicatam si iste , & animadv. a. ab eo recedit, dicens, Dionysium mistum in Gallias non suisse Areopagitam. At quaeso: Si inter primos ex Apostolorum Discipulis , quia S. Clemente in Gallias missi sunt, unus fuit Dionysius nomine:& hic non fuit Areopagita, dicat, quis alius Dionysius fuit Certe inter Apostolorum Discipulos nullum alium Dionysium nisi Areopagitam invenio , nisi ipse alterum exhibeat. Dionysius ille, de quo Gregorius Turonensis L. i. hist. Franc. cap. 3O. dicit, quod sub Decio una cum aliis sex Episcopis in Gallias
mistus fuit, non potuit a S. Clemente mitti, nec unus eX Apostolorum Discipulis esse, cum haec missio anno Christi aso. contigerit, quo certe tempore non poterat a S. Clemente mitti, qui post annum centesimum Martyrium consummavit . Quis
igitur est iste alter Dionysius Parisiensis, si Areopagita non est rDionysium hunc a S. Clemente fuisse missum creditur, quia
antiqua Monumenta hoc testantur: at cum eadem , saltem pleraque testentur etiam suisse Areopagitam , cur fidem in hoc
non merentur e Adsunt Acta S, Dionysii a Visbio tςste oculato illius Martyrii conscripta , quae vetustate pene absi pta Hilduinus ab interitu vindicavit, & Ludovico Pio Regi ac Imperatori Ied by Coo le
502쪽
ratori obtulit. Haec testabantur , Dionysium Areopagitam a Paulo Apostolo ad Fidem Christi conversum , a S. Clementem illum iii Gallias , Parisiensem fundasse Ecclesiam, & sanguine suo irrigasse. At haec, inquies, suere ab Hilduino conficta. Et tamen , dicam ego, haec alia similia fidem indubiam per tot secula in Ecclesiis Graeca, Romana, Gallicana, Hispana, ut supra notavi, Obtinuere.
XII. Relicia igitur cuique aliter opinandi potestate,claudam cum Tertulliano lib. de praescript. cap. 18. Et quid veri simile es,
ut tot ae tautae Eeclasiae tu unam Mem eνraverint 8 Nullus inter multos evevius es unus exitus . Variasse debuerat error d urinae Ecclesiarum . Coeterum quod apud multos unum iuvieuitur, non esserratum , sed traditum: & infra cap. 3 i. Ex ipso ordiue mavi satur, id esse Nominicum vierum , quod si prius traditum s id autem extraueum G fassum, quod sit posterius immissum . Cum igitura stertio, quae Dionysium missum in Gallias a S. Clemente fuisse Areopagitam testatur, sit prius tradita s quae vero duos Dionysios ponens vult alterum ab Areopagita venille in Gallias , sit posterius immissa, quaenam sit ut vera amplectenda, aequo Iudici statuendum relinquo. Qui plura de hac re optaverit adeat inter caeteros Natalem Alexandrum tom. I. Hist. Eccl. secul. I. dissert. 16. propos. a. , ubi Recentiorum aliter opinantium momenta soluta reperiri s & Baronium etiam in Notis Martyrol. ad diems. Octobris.
I. I. Genus Hemo ad Episcopatum. I. X Veterum Traditione Sanctus iste Simeon Cleophae se filius fuit, Ec Mariae dictae Mariae Cleophae, ac soro ris Beatae Virginis ι nepos S. Ioseph, & frater Jesu
Christi consobrinus. Frater quoque germanus S. Jacobi Min ris, Judae & Ioseph seu Joser alias dictus etiam Unde creditur filiste ille, qui apud Marcum cap. 6. v. s. inter fratres Domini a Iudaeis recensetur: nonne hie est faber , filius Mariae, si ex Jacobi, cν γ epo, ct Iudae, S' Simonis e Legitur etiam Matth. II. v. s3. enim & . eou in idem redibant: unde
503쪽
observant aliqui, quod Petrus regulariter dictus Simon, in textu originali vocatur Simeon. Et nunc Simonis nomine appellat etiam S. Hieronymus in cap. a. ad Galat. dicens de Iacobo Minori :-σ isto postea de Templo praecipitatur, fuccessorem habuit Simonem. Hunc Simeonem facit filium Cleophae , & patruelem Christi Eusebius lib. a. hist. cap. II., & cap. II. infra referendus .
II. Simeonem fuisse unum ex Discipulis Domini, censet idem Eusebius dieio cap. 32. Porro, inquit, buvc Simeonem nouabsurdὰ quis dixerit , S' spectatorem oe adjutorem Domini fuisse ' estis re diuturnitas vitae ipsius ct EvangeIiorum Fides a fruere ideatur , tu quibus Ma= ia quaedam eommemoratur Cleopae Alia ivelut alii volunt uxor cujus Simeonem suum fuisse supra docuimus cap. I r. Cum ergo Simeon inter fratres & discipulos Domini fuerit, credibile fit, eum fuisse de numero illorum, qui sero, idest paulo ante passionem crediderunt, & de quibus S. Ioann.
cap. 7. v. s. dicit: Neque exim fraιres ejus eredebaut in euis: ubi S. August. trac'. a 8. in Joan. -re, inquit, is eum non ered haut e ista bumanam gloriam requirebant. Nam re qu)d eum videntur monere fratres , gloria ipsus eo uisus: facis mirabilia , innotesce, ides appare omuibus , ut laudari possis ab omnibus. Loquebatur eare earni , sed caro siue Deo, earni eum Deo: loquebatur enim prudentia carnis Verbo, quod caro factum est, Er habitaviti tu nobis. Fundamentum autem hoc asserendi accipit Augustinus ex v. 3. , ubi habetur: Dixeraut autem ad eum fratres ejus: Transbiue , erviade iuyudaeam, ut O 'Discipuli tui videanι opera tua , quae fa eii &c. Et ideo jure subditur: Et fratres ejus nou credebant iueum, qui gloriam suam non quaerebat: unde Ioan. 8. v. o. dicit:
Ego autem non quaero glorram meam. Cum Lucas Act. I. v. 13.14. inter eos, qui post Christi ascensum erant uni lim perseverantes in oratione, recenseat etiam fratres Domini, tacite indicat , inter eos fuisse etiam Simeonem.
III. Dum dudaei in S. Jacobum Episcopum Ierosis lymitanum irruebant, necem ei parantes, resert S. Epiphanius haeresi 8. cap. I ., Simeonem ejus fratrem liberrime ipsos increpasse. Eusebius tamen lib. a. hist. cap. a 3. ex Hegesippo putat, hunc qui Iudaeos increpavit, fuisse unum e Sacerdotibus Rechabitam, ait enim: Cismque homiuem saxιs obruerest, unus Θ Sacerdotibus
Ex filii Rechab filii Reebabim, qui Hieremiae suffragio commendati su ut, eontentis voce: Pareite, inquit, quid faciι is ὶ Iusus orat pro Φοbis.. Cum ergo Simeon Jacobi frater, nec Sacerdos fuisse I Satur, nec de stirpe Rechabitarum, alius ab ipso fuisse qui in
504쪽
crepavit credendus est: nisi sorte dicamus duos fuisse qui Iudaeos a tanto scelere deterrere conati sint, nempe & Simeonem, ut dieit Epiphanius, & hunc Rechabitam, ut sen iit Hegesippus. Si tamen verum esset quod supra cap. . de S. Iacobo Minores.s. num. 7. admisi, nempe S.Jacobum Minorem potuis edenumero Sacerdotum esse, cum ingressus in Templum ei quotidie , imo bc in Sancta permitteretur, idem de Simeone eius se tre existimari posset. Sed hoc asserti nec ibi dixi, nec modo
IV. Hoc certum est , quod cum Iacobi Minoris Martyrio ac morte ierosolymorum Ecclesia suo viduata mansisset Pastore, anno Christi Fa. vel sa. communi Apostolorum & Discipulorum Domini suffragio, Simeon defuncto fratri ei in Succes
forem datus fuit. Ita resert Eusebius L. 3. hist. cap. Ir. : PUMarorium Iaeοbι eontinuo subsecutam Per Obmorum expugua tionem , fama est, inpostolor caeterosque Domini Discipular, qui adhue supersites agebant, ex variis locis is unum convenisse , ω σπε eum iis, qui Domiuum secus ism earsem propinquitate geueris eontingebant spleriquo enim eorum adhue is vivis sapererant iueommune eonsuluis, quis tu Deo bi locum fuccedere mereretur. Omnes utique uno consensu Simeovem Mium Cleopae , illius , cujus
in Elangeliis fit mentio , Episcopali Sede dignum judieavierunt. In hac tamen Eusebii narratione observationem meretur , quod Simeonis electionem in Episcopum videtur disserre ad tempus post expugnatam Jerosolymam . hoc est ad annum Christi o. vel 7s.;quasi octo vel novem annis Ecclesia illa sine Pastore manserit: quod est contrarium iis, quae scripsit in Chronico , ubi dicit, quod statim post Jacobi mortem Simeon electus fuit anno Neronis septimo . Et hoc quidem veritati magis consonum est squis enim credat, Apostolos aliosque Discipulos adeo neglexisse Ecclesiam principalem , ut eam octo annis sine Pastore reliquerint , quo tempore Fideles maxime indigebant Viro, qui eos regeret & in Fide confirmaret 8 Vix quatuor a nece Jacobi essu-Xerant anni, cum bellum derosolymis exitiale exortum fuit, unde Fideles qui ibi erant ad cladem declinandam in Urbem trans Iordanem nomine Pellam Divino monitu transfugerunt.
Rem narrat Eusebius L. f. cap. s. his verbis : Sed Er eism univem D Plebs Fidelium Ecclesiae Ierobbmitanae ex Oraeuis, quod Viris quibusdam Sanctiissimis divinitiss editum fuerat , ante initium belli ex Civitate migrare, re oppidum quoddam travs Iordanem Pellam
nomine incolere jussa fuisset, jamque omnes, qui in Corsum ered derast , reiictis Ierosoldimit sedes suas Pellam transuissent : ita
505쪽
ει' Regis Orbe, quae totius Gentis eaput es ,re sol verss yadae s ymνis Sanctis desituιε , tum demum Divina illos ultio ob tot admissatum in Chrisum tum iu eius Apostolos scelera eorripuit, totamque illam imploram sebosem funditiss delevit. Numquid in hac traiis migratio ire & mora Pellae nullus aderat Fidelibus Dux aut P sor , qui eos regeret e nullus certe adsuisset, si nomii si post expugnatam Ierosolyniam Simeon electus fuisset: jam ergo ante fuerat electus. In hanc sententiam venia , quamvis iupra oppositum admiserim iaq. II. Gena m Episcopatu , Martyrium I. V Lectus Ierosolymorum Episcopus Simeon siib initus
v. belli Judaeorum cum Romanis , Ierosolyma relicta una cum sitis Fidelibus Pellam transmigrasse, ibique mansisse cre ditur, donec expugnata a Romanis derosolyma anno Io. illuc cum suo Grege reversus est . Post excidium Jerosolymitanum Ecclesiam signis dc prodigiis ibi refloruisse, auctumque credellatium etiam ex Iudaeis numerum , resert S. Epiphanius L. d
AI eusuris cap. s. : unde Eusebius L. 3. demonstr. Evang. cap. s.
ex quo Jerosolymis florens Ecclesia laetit ex ipsis Judaeis com- . parata, & qui primi ejus Episcopi eam gubernarunt , ex Judaeis tuerint, inseri , omnem contra Discipulos calumniam dilui , quando & illis testificantibus, & illis non testificantibus, ex ipsa tum Gentium tum Judaeorum confessione Iesum este Christum
II. Fuma es t laquit Eusebius L. 3. hist. cap. O. J Vespasi
om pus exprauatam 'er obmorum Civitatem , eos qui a Davidagevas ducerent, perquiri jussisse, ne quisquam apud Iudaeos ex Regii Stirpe saperesset: eaque ex causa grasissimam rursὰs perfecutioπet Iad is illatam fui e . Hanc quibusdam Haereticis occulte instigantibus a Domitiano excitatam fuisse, relari cap. 1μ & et O. , c ram quo delati etiam fuerunt illi, qui cognatione Christum socundum carnem quoquo modo contingebant, tanquam suspecti quod de Familia David essent otiundi. Sed clam interrogati respondissent , se quidem ex Familia David esse oriundos MChristo cognatione juniflos, sed nullas possessiones habentes victum sibi terram exercendo propriis laboribus quaeritare, manun te callis obduratas ostenderent, Domitianus illos despi-
laus , liberos abice permisit. Cum ergo Simeonis Epistopi d
506쪽
rosolymitani in neutra barum persecutionum fiat mentio , quamvis Sc ipse Christo secundum carnem proxime jungeretur. argumento est, ipsum ut hil in utraque suisse passum. III. Trajano tamen inquisitioilem & persecutionem iterum acriusque excitante,Simeon ad AtticumConlatarem delatus fuit, coram quo de prNinquitate generis cum Christo , & de Christianae Fidei profestione ac propagatione accusatus ab Haereticis quibusdam secta Cerinthianis seu Nicolaitis si Chronico Alexandrino sides est sive ex aliqua Judaeorum secta , quae tunc iaJudaea regnabat, diversa ac atrocia tormenta perplures dies sustinuit , cunctis ipsoque Attico stupentibus : tandem annos agens centum vigintiaupplicio Crucis damnatus, eodem mortis genere, quo Christus ipse, vitam gloriOSe coronavit. & ad con regnandum immortali vita ejusque aeterna gloria transivit . uultis historiam ejus Martyrii ex Hegesippo celebrat Eusebius lib. 3. hist. cap. 3 a. , ubi concludit, quod Agnati Coripi profus da pace Ecesilae resiluid ad Trajani usque tempora supersites fuerunι ἡ Οιπιe Simeon supradictus Ctiopa Aius, ejus qai patruus erat Domisi, accusisIus Iuniliter ab Haereticis , ct is eandem causam tu Pas locatus est eorum Attico Cossulari s Legato Syriam administrante er peν msitos dies acerbi .mis ιormentis ex cruciatus Fidem Cori ti eoustantissimὰ professus est: adeo ut G Consularis ipse , o
omnιν qui oderaNι, magnose i miraretitur , qua ruione vir centuruiac Siginti an vos natus tot tormenta perferre posui es. Tandem geroseu. eo ita Pudicis inuti instans es. IV. in qualitate martyrii, nec non in aetate, qua illud S. Sis Teon pallus est, conveniunt tum Latini in Martyiol. die 18. Februarii, tum Graeci in Menol. Basilii die i8. Septen bris, ubi
inter caetera haec habent: Sim ιου autem accusat Μι u Iudais, q'ὐ Ctiripum praedicaret , compreheajus a Graeeorum Praefectis, gruois sime caeditur . Deinde multis tormeniis subjectus in carcerem co0icitur , ut fume S squallore coinceretur. Inde eductus estis uullo ratione adduci posset, ut Chrisum abvegaret, cruci clavis os ur, mortem occubuit annos nasus centum Er Quinti . Ejus mari ycium juxta Eusebii Chronicum figitur anno Io . ,secundum alios 1 o9. 3 Cumque obierit annum agens Iao., credi debet natu ninvem aut decem annis ante Nativitatem Christi. Creditur autem, Ecclesiam Jerosolymitanam 43. annis & ultra Fubertiasse. R fert insuper idem Eusebius citato loco, Eos inos Simeouis accusatores, enis raue temporis omnes ex Regia yadaeorum Tribu orium di fossicitὰ iuvemeaxe viar, e victor esse , qaod ex ea stirpe ori,-xem ducerevi s de sic debitas poenas luisse is,
507쪽
V. Addit idem Eusebius liba . cap.3s., quM Simeone vita fui acto , Ierosolamitani Episcopatus sedem yusus quidam yudaeus
eapessit. Eruippe eά tempestate innumerabiles ex Cireumesone ad risii Fidem transierant. Hunc Iustum Chronicon Alexandrinum vult fuisse Ioseph Barsabam cognominatum , qui una cum Matthia propositus fuit, ut locum Judae proditoris impleret. Sed huic existimationi post Hegesippum resistit Eusebius lib. 3. cap. 3 ubi dicit , in morte Simeonis tempus Apostolicum terminasse: eorum scilicet , qui sortem habuerant ex ore ipsius Christi veritatem audiendi. Quo posito Barsabas Justus,
qui ex horum numero erat, iam excesserat, nec Episcopatum capessere poterat. Sed de hoc statim dicam . VI. Refert ergo Eusebius lib.3. cap. 3 a. ex Hegesippo, usque ad tempora Simeonis , EeeIesam insar eujusdam Virginis integram atque iucorrupsam permansisse , adhue in obscuro ree u deIitescentibus quicumque rectam praedicatiouis Gangelica regulam dein pravare niterentur. Sed p stquam facer se postolorum extus vario mortis genere extinctus es, effluxeratque jam aetas hominum illorum,
qui Ditiinam tuam sapientiam suis auribus auscialtare meruerant stune demum exorta es impii erroris eo piratio fraude π malitia falsorum Dociorum. utpotὰ nullo amplius ex Aposolis opem site, post haec nudo, ut riuat, eapite adversus praedicationem veri ιatis adulterinam dotiνinais obtrudere conati fusi. Occasionem autem, qua haec corruptio in apertum prodiit, narrat ex eodem
Hegesippo Eusebius lib. 4. cap. a a. fuisse repulsam cujusdam Thebutis ab Episcopatu, quem ambiebat: Primus, inquit, butis indiguὰ fereur , qa3d Uuimὰ ereatus esset Discopus, eam oe culιὰ vitiare es aggressus. Fuit hie ἡ solem illis Seriis in Pudatos puto prosemivatis ι ex quibus fuit etiam Simon , d quo Simoniani fluxero ut, σ Cleobius is quo Chobiani, ct Dosthaeus is quo erDosithaeavi, σ Gribras is quo Gortheni, ct Masbotheus is quo
Marbotbei fuvi eognominati. Ex his etiam manarunt Meuandriauim Marcioni , ct Carpocratiani, er Vatialisiaui, Bassidianio Saturuiani, aliique, qui sorsum singuli proprias optutoves tu duxerant. Ex iis orti sunt mead Chrsi , Pseudo- Fropbetae , Pseudo-Aposeoli, qui adulterinam invehentes doctriuam adversas
Deum ct adversiss Christum ejus , unitatem Ecclesae diseiderunt. Deinde recensens Sectas, quae erant apud Judaeos: Erant, inquit, diversa secta, atque sententiae tu Greumcisioue inter Alios Israelaizersiss Tribam Iuda , o adversas Christum: Essaei seisieet, G lilaei , Immerobaptisa , Masbothaei, Sammarita, Sadducaei, no-eisai. Habenus Eusebius ex Hesippo.
508쪽
VII. Verii in dictae narrationi ea in parte, qua asserit, Ecclesiam mansisse virginem & incorruptam toto tempore, quo Ap stoli&alii, qui Christi vocem propriis auribus audierant, superstites fuerant, & solum post eorum excessum coepisse in doctrina corrumpi i obstare videtur, quod etiam viventibus Apostolis non defuerunt, qui Ecclesiam corrumpere falsis doctrinis tentarint. Fuit enim Simon Magus , qui S. Petro se opposuit: fuerunt Nicolaitae, de quibus S. Joannes in Apocalypsi
cap. a.v.ε. & Is .: fuerunt Ebionitae, contra quos negantes Christi Divinitatem suum Evangelium idem S. Ioannes diripsisse fertur . Sed hoc non obstare dicunt plures, qilia Hegesippus & E
sebius non loquuntur de Ecclesia universa, sed de sola Ecclesia Jerosolymorum, de quo sermo erat: haec enim quousque Apostoli & alii, qui viderant Dominum, superstites fuerunt, incorruptam servavit doctrinam , quam ab eis acceperat. Si autem in ea erant aliqui errorum semina habentes, ea tamen spargere& sectam lacere, nisi post obitum eorum, qui Dominum suis auribus audierant, ausi non sunt. Quod si quis velit, Hegesippum& Eusebium de universa Ecclesia fuisse locutos , dici poterit, eam adhuc mansisse virginem 3c incorruptam, quia licti Sectar& haereses essent, ejus tamen unitatem schismate corrumpere
non audebant, quamvis de Simonianis & Nicolaitis hoc aegrhpossit sustineri . VIII. Ex dictis colligitur Ierosolymitanam Ecclesiam spatiOTO. annorum , dc sorte ultra , duos tantum habuisse Episcopos, nimirum Jacobum Fratrem Domini ab anno Christi 34. usque ad Fa. vel σ3., & Simeonem ejus germanum usque ad annum Io7. vel ros. Si tamen his duobus in Episcopatu successere omnes tamen ex Circumcisione fuere usque ad annum I 36., quo ab Hadriano omnes Iudaei Ierosolymis pulsi
sunt, brevi admodum tempore Ecclesiam illam rexerunt. Ita Eusebius L.4. hist. cap. s. dicens: Omnes quippe brevi admodum empore sed e perhibentur. Illud tantism ex Veterum Scriptorum mοσumentis didiei, ad uiam usque obse uem Iudaeorum , qua imperante Hadriatio eouiuit,quindecim Episcopos coutinus Decessione illi Ecclesia praefuisse, quos omnes origive Hebraeos fuisse memora
Fidem Christi Aueeνὰ atque ex animo fuseepisse : adeis ut ab illis. qui de hujusmedi rebus judicium ferre poteraut, Episcopali O iudigui mi eenserentar. Irulπὸ tune temporis uuiversa Perofobm rum Ecelesia conflata eraι ex Hebraeis Melibus, qui jam inde abe θωolarum aetate ad illam usque obsidionem permanserant , qua Iudaei iternis is Romanis defletestes maximis pratiis domiti atque
509쪽
IX. Episcopi autem, qui usque ad illud tempus ab Eusebio recensentur, sunt Jacobus Frater Domini, Simeon, Justus, Lae- clivus, Tobias , Beniamin , Joannes , Matthias, Philippus, Seneca, Iustus Il. , Levi, Ephres, Joseph, tandem Judas : Ex
eo deinceps tempore prosequitur Eusebius ibidem cap.6.ὶ univiercu Iudaeorum Geus in Regiouem circumyerosolrmam sitam pedem iu-jerre probibita es lege o constitutione Imperatoris Hadriani , ade3nt ne prospicere quidem Θ lovginquo patrium solum ipsis liceret, ut scribis Aristo Pellaeus. Iu hunc igitur modum eam ciuitas Iudae ruis Gente nudata esset, o veteribus Iucolis penitus vacuefacta , post baee auesigenis eb eonfluentibus , Urbs o Colouia Cisium Romanorum secta in bovorem 2Elii Hadriani Imperatoris AElia nusis eupata es. Et eum Ecclesia ejusdem loci ex Geutibus eoaluisset ,
primus post Episcopos ex Circumcisione Sacerdotium illius Ciuitatis fuscepit Marcus. Hactenus Eusebius, quae colitigisse asterit auno i 8. Imperii Hadriani, seu anno Christi is .
I. Ignatium fuisse genere Syrum potius quam Graecum, putant aliqui, forte moti , quod, ut infra dicetur. A Episcopatum Antiochiae Syriae gesserit, & quia ipsum usum fuisse Evangelio Hebraico Matthaei dieit S. Hieronymus
L. de Scrip t. Eccles cap. Is., ut infra dicam. Praeter Ignatii, nomen etiam Neoptiori gessisse indicat ipse suis Epistolis , hunc titulum praefigens: Ignatias, qui ρο Theopo rur, Theophorus autem Graecis, idem Latine reddit ac Deum ferens seu Deifer: quo nomine ab aliquibus Patribus etiam Christus appellatus fuit. Attamen vox ista quibusdam praecipue Nestorianis ansam praebebat dicendi, quod Christus non eoiet verE & supposita liter Deus, sed solum Persona creata ferens Divinitatem in se inhabitantem. Unde Baronius ad annum 48. num. a a. dicit, quod licet ab aliquibus Patribus Christus Theophorus seu Dei ser dictus fuerit, Nestorius tamen , qui eo nom sene ad suam Haeresim tuendam abutebatur, in causa fuit, ut ab
Ecclesia in Concilio Ephesino in quinto Anathematismo Cyrilli
510쪽
statueretur: Si quis cirisam Deiorum hominem audet Aeere , non potiar Deum feeundis. veritatem, axatbema sit. Hoc tamen omisso, quia praesentis instituti non est 3 nomen Theophori esse nomen seu cognomen proprium, non autem titulum honoris, indicantem specialem ejus pietatem, ex eo colligitur, quod, ut dixi , eum sibi ipse arrogat in suis Epistolis; quod ejus humilitas pasta non fuisset, si titulus honoris extitisset. II. Volunt alii, quod nomen Theophorus aliter pronuntiatum idem sit is Deo latus seu portatus: dc inde putant S. Ignatium fuisse puerum, quem manibus apprehensum statuit Jesus in medio Discipulorum proponens illum in humilitatis exemplum Matth. I 8. v. a. , Marci s. v. 3s., dc Lucae p. v. 37. Sed hoc ita antiquitate nullum fundamentum habet. Attamen S. Chrysostomus Orat. in S. Ignatium videtur dicere, eum audivi sse Christum & cum Apostolis versatum esse his verbis: Cuis Christim audivi et Leeutem: ,, Bonus Pastor animam suam ponit pro ovibus is omni fixtitudine eam pro ovibus profudit. Cam vinolis strenud Cessatus est , ET Faeuta bausit spiritualia . Iem igitur eum esse paν fuit, qui eam illis edueatur est &α ρ dicens autem cum illis non abutis, educatus est, indicat S. inuatium ab eodem, quo Apostoli, nempe Christo educatum fuisse . Hi ronymus etiam Christum eum vidisse asserit L. de Script. Ecclesicap. 1 F., ubi ait, quod in Epistola ad Polycarpam de Evangelio nuper a se ex Hebraico translato igi ratius Christi ponit testimonium dicens: Ego ver) ct pin Risurreetionem in caree eum vidi, π credo quia sit: quibus probabile fit, eum Christum secutum fuisse. S. Gregorius verbL. s. Epist. 39. , alias 37. , facit S. Igna tium S. Petri Discipulum. Res in ambiguo est. De eo in Scris pluris nulla mentio fit. III. Quod S.Ignatius fuerit Episcopus Antiochenus, certum est. uo autem tempore, & , quibus fuerit ordinatus , 8c cui in Episcopatu successerit, contentio non modica est. Apostolo rum manibus eum fuisse ordinatum, Veteres sentiunt. Ita Sal ctus Chrysostomas orati supra laudata , Chronicon Alexandrinum ι sive a S. Paulo secundum Constitutiones L. T. cap.46.ν sive a Sr Petro secundum Theodoritum Dialog. r. , A ut locum S. Petri impleret, ut ait Chrysostomus laudato loco, eique im
mediate succederet: Nam ut se quis ὰ Dudamento magnum tui dem eruat , alterum omnino parem tu ejus loco conatur consituere , nisi vielit totum adiGium eoucutere , ae debilius reddere: ita eum
Petrus Actiochis di discessurus, aherum Perro parem Ignatium stilicet praeceptorem grati4 Spiritus substituit. Idem sentiant