장음표시 사용
521쪽
antea salso Numini sacrum intra Urbem deportavit: sic enim de ea Evagrius dicit: Divinus Ignatius multis post anuis translatus es eum Demopt. Max. Theodosio id furae set , ut Deiferum
Marorem majori bovore inceret, utque Templum jampridem Damoviis consecratum , quod Incola ochaeum nomisabant, forti molitiori ae Marori dediearet. Itaque quod olim delubrum Genii publici fuerat, faelum es Templam o aera OEdes Neati Muatit, eum sacra ejus Reliquiae ingenti pompa curru is Urbem invediae, ct is Tempto repositae essent: quam ob causam publica festivitas quotauuis ad uostra usque tempora communi totius Populi laetitid celebratur, quam Gλαονιus ejusdem Loei Episcopus Iovὰ adhue magni eutiorem reddidit . Haec idcirco iliae fasta fant, qu3d Deus Sanctorum
Reliquias jam ex hinc honore viciat. id ad haec Protestantes, qui Sanctorum Reliquias contemnunt, nec ullo in honore haberi volunt I. Tertiam earumdem saerarum ReliquIasum Antiochia Romam translationem memorat Martyr. ROm. die II. Decembris, dicens: Postmodism veris ejus Reliquia rursus Romam trausIata favi, σ in Ecclesia S. Gemeutis una eum eorpore ejusdem Beati mi inopae σ Maroris summά veneratione recondita. De hac tamen tertia
Translatione Romam, quando fuerit facta, Baronius ipse in Notis hactenus compertum non haberi dicit: opinatur tamen, tunc Antiochia ablatas Sanctissimi Martyris Reliquias, cum Justiniano imperante Civitas illa a Costhoe Persarum Rege anno sa8. igne ferroque vastata est, de quo Procopius L. a. de Bel Io Persico.
Interia de S. Abearpo . I. Um de S. Polycarpo aliqua Cap. praecedente dixerim,st lubet hie de eo pro dignitate sermonem instituere :cum enim & ipse fuerit Joannis Apostoli Discipulus, inter Apostolorum Discipulos locum merito habet. De exordiis vitae S. Polycarpi nil habemus , nisi ad incerta quaedam & apo- rypha Aga reeurramus, de quibus 26. Januarii Bollandus. Se ierunt ergo ista, quamdam Femi*im Callisto nomine ab
522쪽
Angelo in somnis monitam fuisse, ut sibi quocumque pretis
acquireret puerum quemdam nomine Polycarpum orientalem origine, quem duo homines Smyrnam ducebant. Paruit Callisto , & sibi comparatum puerum cum vehit filium nutrisset acieducasset, super omnia sua bona constituir, ei curam suae domus confidens , & occasione cujusdam itineris horrei ac promptu rii sui custodiam ei concredidit. Absente ergo Domina, Poly- carpus suscepta cura, omnia , quae in horreis & alibi reperit, pauperibus distribuit. Reversa Callisto, statim horrea & pro pluaria sua invisere voluit , dixerat enim Polycarpus ea esse vacua , sed illo a Deo gratiam postulante , omnia plena reperta sunt . Q uid tamen fuisset, herae suae Polycarpus silicere confessus
est, quem ipsa nedum laudavit, sed adoptavit in filium, & suum
haeredem universalem instituit. II. Prosequuntur praefata Acta in enarrandis S. Polycarpi vitae instituto in pauperes largitate & causis, quibus virginitatem amplexus fuit, cujus propositum exacte custodivit, intuitu maxime Bucoli Episcopi sui, a quo Iandem Diaconus ordinatus, curam non solum in fide Catechumenos instruendi, sed etiam Paganos, Judaeos, atque Hae reticos revincendi munus suscepit, R inmmo reto 5c prudentia administravit. Addunt fuisse postea ad Sacerdotium assumtum , quem honorem licet prae humilitate refugeret, suscepit tamen victus precibus Populi, & maxime obsecutus praecepto Dei, qui per visum hoc illi mandaverat. Sed quod hanc narrationem magis suspectam rcddit est , quod dicit, cum non fuisse Presbyterio initiatum , nili cum capilli senio albescere inciperent: nam ut infra dicam. 6o. & ultra annis in Episcopatu vixit: quod contingere non potuit set, si jam seneXSacerdotio initiatus fuisset,
III. Bucolo Episcopo defunctos serunt Acta P Episcopi vici
ni convenientes, succeilbrem Polycarpum Populi totius & Cl ri promovente suffragio , nec non visionibus voluntatem Dei testificantibus constituerunt: ac subinde aliqua ab hoc Sancto Viro miracula patrata narrant.
IV. Quae de Bucolo haec historia narrat, nempe quod Smyr nensis Epii copus fuerit ante S. Polycarpum, suscipiuntur a Grae Cis, Volentibus, Bucolum ante mortem S. Polycarpum ordinasse in successiorem. Sic enim habent in Menol. Basilii die s. Februarii,
Sunctus Pater noster Bucolus ab ineunte aetate omvem suam opero
in id contulit, uι pius esset , Deumque simereterius studium ubi gumit Sauctus Ioannes Theologus, fuscepit eum feeitque suam viscipulum ,σ uuis eam illo versatas es dum Ephesfait. Videus
523쪽
autem illum virtute praeditum , Omuibusque spiritualibat opeributrefulaeutem atque perfectum, Smyrna Episcopum creavit: qui Sa fio Spiritu duce multos Infidelium ab errore eonversos oe ad unum Deum adductos baptizaviit. Me autem excessuit, ut O futura praeis diceret. inare Sanctum PolIcarpum sibi successurum prophetico spiritu praeuinceus, adhue vitetens illum ordinavit, ct Episcopum iu suum locum Pastoremque constituit . Mortuus vero cy' sepultus plautam P tumulo suo germinare fecit, quae multas curationes ese scit .
V. Idem quoad ordinationem a Bucolo dicunt die a 3. Februarii de S. Polycarpo his verbis: Pobcarpus Sauciis ut Foaunis raeologi a Vpostoli re Evangelistae Discipulus Smrnae Disi scopus in demortui fueratissimi Bucoli Episcopi Ibeum ordinatus est:
etenim Bucolas dam adbue viveret, de eo praedixerat, fore ut esset alter Soruae Episcopas. Commota autem a Decio Imperatore a versiis Christianos persecutioue, eo rebe us oe ad Proconsulem adduitus, post multos eruciatur occubuit. Plurima vero miracula edidit: etenim priusquam ordinaretur exbassum Nutricis suae penu bouorum omnium copia , ad egeutium utilrtatem , fusis ad Deum precibus replevit. Postquam autem ordiuatus est, magnum ineendium oratione extinxit, oesiccitatis tempore imbrem impetravit. Cumqueatia plurima portenta Dei gratia fecisset, obdormivit, miraculorum dotio ad buue diem illustratus. VI. Haec Graeci partim excerpta ex praenarrata historia , quae valde dubia sunt, utpote ex authenticis monumentis non prola
ta ut infra , praesertim vero de Bucolo ejus praedecetares nam Suidas ponit Bucolum primum Smyrnae Episcopum, MS. Polycarpum secundum . Vita S. Polycarpi apud Bollandum a C. Januarii ante Bucolum videtur ponere Strateam filium Loidi de qua a. ad Timoth. i. v. s. & S. Timothei fratrem consobrinum. Constit. tamen Apost. L. 7. cap.46. Aristonem primum Episcopum Smyrnae ponunt, post quem Strateam Loidistilium , & deinde alium Aristonem. Tutius ergo est his parum iidere . Minus recipienda sunt, quae dicunt de e)us Ordinatione tacta a Bucolo, cum constet, eum ab Apostolis, qui tunc supererant, & maxime a Joanne, fuisse Smyrnensi Ecclesiae praefectums sic enim Irenaeus L. 3. adv.haeres. cap. 3. ait: 'lIcarpus au rem uon solum ab Apsolis edoctus,π conversatur eum multis ex eis, qui Domiuum nostrum .iderunt, sed etiam ab γυψοlis in Asia , io ea quae est Smrnis Ecclesia constitutus Episcopus, quemctu, s idimus tu prima nostra aetate : multum enim perseveravit, oe valdὸ
524쪽
Cum ergo Irenaeus, qui S. Polycarposuit coaevus & ipsum vidit, testetur, eum ab Apostolis constitutum fui me Episcopum, non a Bucolo vel alio ι ejus testimonio standum est .
I. C Polycarpus tanto studio ardebat, pro retentione dogmatis A. tum , quae ipse ab Apostolis Ecclesiae tradita audierat, ut Haereticos suo tempore nova , eaque contraria spargentes ferre non posset. Quare Irenaeus in Epistola ad Florinum quem dam , qui ad hiaeresim Valentini transierat, apud Eusebium L. f. hist. cap. ao. quae in operibus Irenaei extat postquam Florino ostendit, ea, quae ex Valentino tenebat, este contraria iis, quae a Beato Polycarpo simul didicerant, ait: Et is co pectu Dei af- mare possum, Beatum ilium ct Apostolieum Fresbterum, si quid ejusmodi unquam audii et, exclamaturam continuo, er obturatis auribus fuis, dicturum fuisse , prout ipsi moris erat ,, Deus bone , quae me in tempora reservasti, ut haec sustinerem l ,, atque ex D co ipsi aufugiturum , in quo seu satis seu sedetvs ejusmodi fermoves audiisset. Idemque Irenaeus L. 3. cap. 3. dicit, quod cum S. Poly- carpus Romam sub Aniceto venisset, Sunt qui audierunt eum dicentem, quoniam γoannes Domini Discipulus tu Dbsolens lavari, cum vidisset tutus Cerinthum, exilierit de balneo non lotus, diceus , quod timeat, ne balneum concidat, eum intus esset Ceriuibus luimicus veritatis. Et ipse autem 'bearpas Marcioni aliquando occumrexti sibi Ρ' dicenti: Cognoscis nos 1 Respoudit: Cognosco te primogenitum Satanae. Quod refert etiam Hieronymus L. de Script. Eccles cap. 17. II. Ne putes tamen, S. Polycarpum in Haereticos ita ast dium fuisse, ut illos si converti vellent dedignaretur. Oderat errorem, sed homines diligebat, abhorrebat contumaces, sed poetii tentes amplectebatur: ideoque S. Irenaeus citato cap. 3. re fert , quod cum Romae multos a Marcione deceptos invenisset, eos ab errore avertit, & ad Ecclesiam reduxit, constanter docens doctrinam, quam Ecclesiae tradebat, esse illam, quam ab Apostolis ipse acceperat, & Apostoli a Christo. Ita Irenaeus :Cum , inquit, advenisset in Urbem c Polycarpus ) isultos ex bis, quos praediximus t Valentinianos , & Marcionitas in haereticos cou-
vertit iu Ecclesiam Dei, anais solam baue veritatem auuautiaus,
o Apostolis percepisse se , quam ET Ecclesiae tradidit. Hinc ibi tan
525쪽
to in honore habitus est , ut Anicetus, teste eodem Irenaeo apud Elisebium L. f. cap. 24. ei in Ecclesia consecraudi munus, botioris cassa , concesserit , idest in publico omnium Fidelium conventu loco sui Pontificalia munia obeundi. Nec controversia de Paschalis celebrandi die , quae inter illos versabatur, communionem disrupit, aut aliquatenus imminuit caritatem ι nam etsi alter alterum in suam trahere sententiam non valuisses, nihilominus cum pace d se invicem discesseruas . . III. Merito igitur S. Hieronymus L. de Script. Eccles. c. I 7. totius Asae principem illum vocat, dicens: PolIcarpus Poanuis Apostoli Discipulus, Er ab eo Smr e Episcopas ordinatus , totiussu princeps fuit. Et Ignatius Martyr, quem, ut dixi, Poly- carpus Romam adeuntem susceperat, cuique moriturus Ecclesiae Antiochenae curam commiserat, in Epist. ad Smyrnenses Diguuia Deo Episcopum appellat. Et Polycrates apud Eusebium L. f. cap. 24. in Epist. , quam ad Victorem Papam scribit, post
Joannem Apostolum inter illustriores Asiae Episcopos primum
locum Polycarpo concessit. IV. Postquam S. Polycarpum in Ecclesiae suae utilitatem ac decus super terram diuturno tempore Deus servavit, tandem statuit illum ad se trahere & glorioso Martyrio coronare. Contigit istud excitata fera persecutione in Asia contra Christianos,
adrato illius Provinciae Proconsule, sexto anno Imperii Marci Aurelii & Lucii Veri, anno probabiliter Christi 166. Historia Martyrii S. Polycarpi eruitur ex Epistola ab Ecclesia Smyrnensi
paulo post ejus mortem conscripta, cujus maximam partem suae Histoliae inseruit Eusebius L. . cap. is., quam integram exhibet P. Ruinari ex Usserio & Cotelerio, ex quibus quae praecipua sunt colligam. Ex dicta tamen Epistola, ut ab Eusebio &aliis relata, S. Polycarpi Martyrium fuit velut quoddam si Fnaculum , quod persecutioni finem imposuit: antea enim gloriosum agonem plures passi fuerant, quorum aliqui flagris ad intimas usque venas & viscera laniati, adeo ut corporis membra penitus recon dita , & viscera ipsa conspectui paterent: aliqui concharum testis Sc praeacutis quibusdam spiculis humi constratis superpositi, & omni suppliciorum ac tormentorum genere excruciati , alii hestiis, ut ab eisdem laniarentur, objecti.
V. Duo tamen facta narrantur, unum celebrandum, lugendum alterum. Celebrandum,quod quidam Germanicus nomine aetate adolescens seris Objectus , cism Proconsutis tu se miseratι nem cerneret oe ab eo perguadereιur, ut saltem vel aetatem suam cogitaret , si otia forte tu se coxtemneret oravia, dolentem pro se vimi
526쪽
eum asperuatas es ct dedignatus est veniam, quam persuaderet i uinsui. uare ipse ad se feram bestiam vocabat festinans maιurὸ Muu-di buius labe exui, .el iniquitate privari. His visis vulgus auiversum stupore eo edium, Christianorum auimum mirabatur latestius, clamatum est Torqueantur nocentes,quaeratur Polycarpus,, .
VI. Alterum inigendum factum tale fuit. Quidam nomine Quintus natione Phrygius sit perveniens, forte de Patria, subita voluntate patiendi cruentoJudici se praesentavit s sed voluntatem vicit infirmitas . Nam millis ad se stris, & ipso aspectu timore perculsus, coepit nolle quod voluit, conversus ad Diaboli voluntatem probare illud, ad quod venerat destrue udum . Ita- ue Proconsulis suasionibus victus, ejurato Christo, Idolis sacricavit: relinquens documentum, ne praecipiti audacia nostrae infirmitatis obliti temere periculis nos objiciamus . Non enim I. udare debemus eos, qui ultr3 se offerunt, fed qsi iuventi latentes iv passiove potiὰs perseveravi. Sic vos namque Esaueheus fermo confirmat, er boc hortatur exemplo, quo videmus cessisse ultroueum, o eicisse compulsum.
VII. His auditis Polycarpus vir exim ae prudentiae,familiaribus hortantibus, non fugiens sed differens Martyrium, tu agrum Civitati proximum secessit, die noctuque Deum orans,
ut fortior esset in poena. Signum tamen ante triduum quam comprehenderetur revelationis accepit . Intuebatur, cervical capitis sui flamma ambiente consumi, quo se igne lare creman dum intellegit, remque iis, qui cum eo erant, communicavit. Vix amicorum hortatu in alium agrum secesserat , cum qui eum ad necem quaerebant, adfuerunt. Sed cum ubi ille esset investigare nou postent, correptis duobus quos ibi invenerant pue ris , cum eorum alterum verberibus caeci distent, perducti sunt ab illo ad diversorium Polycarpit ingressique sub vesperam in Venerunt eum in superiori parte domus quiescentem . Potuisset quidem eorum audito adventu alio divellere, id tamen neglexit dicens : Compleatur violuntas Dei : quamdiis voluit ille , distuli,
O quam iis jussit, optavi . Visis ergo illis statim descendit, & tanta pedem velocitate& membrorum habitudine in ea aetate adeo provecta, ut Omues mirarentur. Ad eos cum pervenisset, placido ac hilari vultu illos compellans, lautam mensam parari eis julsit, rogans ut in terim sibi tempus orandi Deum indulpereiit: quod obtinuit &duabus horis orationem protraxit. Qua completa impositus asino cum appropinquaret Civitati , obvios habuit Irenarcham
Herodem & patrem ejus Nicetam , qui cum vehiculo suo illum
527쪽
accepissent, eum hortari coeperunt dicentes : id mali est dicere , Domine Caesar, & sacrificare , atque ita incolumem evaderet in Fraenato ille parumper ore, eisque urgentibus, tandem iratus respondit. Numquam faciam quod siladetis, nec minis, nec ita gellis, nec morte ipsa deterritus. Commoti tunc illi P lycarpum e vehiculo summa velocitate currente dejecerunt, ita ut tibia impetu magna ex parte laederetur. Verum ille, ac si nihil mali passus esset, alacri animo properans pergebat adstaditim , deducentibus eum satellitibus. VIII. Uerum cum arenam fuisset ingressus, statim ε Coelo vox sonuit clamans: Pobcarpe fortu esto, ci' viriliter age . Et eum quidem , qui vocem emisit, vidit nemo s vocem autem , qui praesentes erant, audierunt. Tunc ad Proconsulem adductus ab eo interrogatur, num esset Polycarpus p ipsumque fatentem Proconsul hortari coepit, ut negaret , dicens: Miserere aetati tuae : Pura pergevium Caesaris : resipisee: die Tolle impios. Tunc Polycarpus gravi ac severo vultu conversiis ad Infideles& turbam Sceleratorum , qui ibi erant, manumque in eos ii tentans simulque gemens, ac Coelum suspiciens dixit: Tolle impior . Insistente vero Proconsule atque dicente: Fura, er dimitto te : coneticium fae Chri : Polycarpus respondit : Octoginta difex auui sunt, ex quo fervio es, nee me ulla asseeit injuria: θ qu modo possum convicia dicere adfersiss Regem meum , qui falvum mofecit e Urgente vero Proconsule, ut saltem per genium Caesaris juraret persuaderet Populo a Polycarpus intrepide recusavit. Tunc Proconsul Bestias, inquit , babeo , his te obseciam, nisi re sipueris. Polycarpo autem spernente bestias, rursus ait: Βρομαoquidem bestias spernis, e iam , ut igne consumaris, Nisi sevieu-riain mutes. Cui Polycarpus t Ignem miuaris, qui ad hora spatium oririt, ac paulo post extinguitur ι ignoras enim ilium futari yudicii
σ Aterua poenae uvem, qui impiis roservatur. Verum quid moraris e Profr quodcumque voluer/s .
IX. Haec atque alia plurima cum diceret, fiducia dc gaudio
replebatur, illiusque vultus plenus gratiae erat: adeo ut non in lum turbatus ad minas non conciueret , sed Proconsul ipse stuperet: qui tamen suum misit praeconem , ter in medio stadii proclamaturum: Pobcarpus se est e Chri anum eo essus est. Quod ubi pronuntiasset, universa multitudo Gentilium ac Judaeorum, qui Smyrnam incolebant, estrae nata ira & magna voce conclamare coeperunt: Hie es Asa Miagister s Parer Christauorum iu diserorum Deorum ezerfur , qtii multos docet , ne sacrisecent, Nevo
Deos adoreui. Ista inquieuies rogabant Asiarcham Pbilippum, ut Disit ab by CO '
528쪽
ut Leonem adverSus Polycarpum emitteret. At eo se excusante, quod venationes seu spectacula jam explevisset: illi uno conseia
su inclamare coeperunt, ut Polycarpus vivus combureretur rnecesse enim erat, ut visio ei, ut supra, ostelisa de cervicali ardente circa ejus caput impleretur.
X. Haec igitur citius peracta sunt, quam pronuntiata. Culr-cta Plebs conlastim ligna &sarmenta congregavit, Judaeis alacri animo, ut solent, ad ista juvantibus . Rogo autem praeparato , Polycarpus sibi detractis omnibus vestimentis, & cingulo soluto, conabatur etiam se excalceare , quod prius non faciebat, quia singuli Fidelium contendebant, quiseram celerius corpus ejus tangeret. Illico ei circumposita sunt, quae ad rogum parata fuerant, instrumenta. Cum vero etiam clavis assigendus esset,
dixit: Sinite me sie s ineuim mibi dat ignem pati , dabit oe sive
et Uira ex clavis cautioue immotum in nra permanere. Illi ergo non
clavis eum defixerunt, sed ligaverunt. Sic manibus post tergum recinctis,tanquam aries in holocaustum Deo praeparatus,Coelum intuitus oravit Dominum, ut sacrificium sui ipsius acceptaret. Completa autem Oratione & responso , statim Ministri ignis ignem accenderunt. Cum vero ingens flamma emicasset, grande miraculum visum est: Ignis enim ad formam arcus in aliquantam latitudianem cornua utraque flectens, velum navis imitatus corpus Martyris molli velabat amplexu, ne aliquid ex sanctis artubus flamma vastaret. Ipsum autem corpus, ut panis grata decoctio, velut aurum & argentum in sornace candens videbatur.Odor etiam thuris, aut myrrhae, aut pretiosi alicujus unguenti, nidorem totius fugabat incendii. Tandem igitur cernentes impii, corpus ipsius non posse ab igne consumi, jusserunt congestorem ignis propius accedere , di gladium alth in sanctum corpus adigere. Quod cum ille fecisset, statim columba egressa est, item tanta vis sanguinis, ut ignem extingueret, utque universa Plebs m,
X l. Diabolus autem justorum inimicus acerrimus videns Polycarpi vitam irreprehensibilem glorioso Martyrio coronatam ac prodigiis illustratam , invidia percitus operam dedit, ne Reliquiae corporis ejus a Christianis auferrentur, quamvis multi eis cuperent communicare. Suggessit ergo Nicetae Herodis p tri , fratri autem Alcos, adire Proconsulem , ne corpus illius ad sepeliendum traderet, ne, inquit, relicto Crucifixo, hunc colere incipiant , & hoc ajebant etiam suggerentibus Judaeis, qui o servaverant Fideles paratos illud ex igne extrahere: Gahi ajunt T.M. V. , Τ it Smyr-Disiti reo by Cooste
529쪽
Smyrnenses in Epist. apud Eusebium L. 4. cap. I s. γ ν λωποrsinrent , vos nee Christum usquam posse relinquere, qui pro salute omnium, quotquot ex geuere humano salvi futuri suot, mortem per tulerit , nec alium quemquam colere 3 Illum enim utpotὰ Filiam adoramus 3 Mar res verὸ tanquam Discipulas ct imitatores Domini merito amore prosequimur, ob eximiam Vforum besevoleutiam,quam erga Regem ct Magistrum suum declararunt: quorum nos quoque eonfortes ae condiscipulos fieri omnibas modis Optamur. Ita secundo
seculo credebant: solum Christum ut Filium Dei adorabant , sed Reliquias Martyrum ipsosque Martyres tanto honore pr sequebantur, ut infideles s licet falso existimarent, eos pari
cultu ac Christum adorare. Non contemnebant ergo, ut moderni Haeretici faciunt: non adorabant pari cultu ac Christum , ut isti nobis imponunt a sed inferiori honore, ut servos & amicos Christi prosequebaΠtur . . . a XlI. Porro CenturioJudaeoram pertinaciam animadvertens, Polycarpi Corpus in medio ignis positum exussit. itat Smyrnenses concludunt nos demam ossa illius gemmis pretiosi sinis cariora colligentes, abi decebat eoudidimus. Res etiam tu ιoco nobis, s feri poterit, eonvenientibus eoncedet Deus uataιem Uus Martyrii diem eam hilaritate O gaudio eeIebrare, tum in memoriam eorum , qui glorioso rertamine perfuncti funι, tam ad posteros Πιμjusmodi exemplo eνudiendor re confirmandos. Haec de Beato Pol carpo, qui cum aliis duodecim Philadelphiensibus MartΠio est coronatus . ui tamen solus omnium hominum memoria ac ta me praecipue celebratur, adeo ut nomen ipsius ubique terrarum etiam a Gentilibus commemoretur. Passus inisse dicitur πιπιιici die fecundo ante septimum Kalendas Moras Magno dabo ro horEouam E. Captus es ub Heriae , sub murificeiiοπο , Proconsule Matio Ruadrato. Ita in praelaudata Emi Maa. Mensis Xanthicus sumitur te pro Aprili, quem Smyrim a as. Martii inchoasse aliqui volunt. Sed quia hoc non ς2α cum eo, quod dicitur T. Kalend. Maias, putatur mendum iri Psisse. Die ergo 16.Martii, secunda mensis Xanthici sta Aprilis, Passum fuisse putat Pater Ruinare in Notis ad dictam EpistolT, cum Magni Sabbati character id evincat. Quamvis ejus iustum die a6. Januarii Latini celebrent: Graeci vero die a 3. BCDruarii. Ejus passionem anno Christi I . , alii et . consignant, alimperii M. Aurelii Antonini vel sexto vel nono . Sed no omit tenda censeo. S. Polycarpi Martyrium compendio deribit Nartyrologium Romanum die tis. Januam sic
530쪽
sub Marco Antoniso er Lucio Aurelio Commodo, sedente ' ossale, ct sui verso Populo is Amphis tro adversiss eum pers nante, igni traditus es: sed cum ab eo minimὸ Iaderetur , glacristans us Martyrii coronam accepis: eum quo etiam alii duodecim ex Philadelphia sentem es is prafata urbe Martyrio Grosati sum.
Non solum Viri, sed & Mulieres testimolitum pro Christi
ejusque Fidei ac Religionis Veritate perhibuerunt: imo quamvis sexu infirmiores, in fide tamen & dileetione constantiores Viris se praebuerunt. Cum enim, ut dixi in Passi ne Domini, Apostoli ac Discipuli in Fide nutaverint, & latebras
ne deprehenderentur quaesierint,Mulieres impavide ipsum nunquam , quando sibi licuit, deseruerunt. Eum comitatae sunt Crucem ad Calvarium portantem , Cruci affixo ei astiterunt, u guenta,ut demortui corpus ungerent, emerunt, & praecurrentes ad monumentum, Resurrectionis ejus testimonium priores dederunt. Inter omnes fide ac dilectione excelluit Maria Magdalena,
de qua in praestas agemus. De ba ergo primo situ. I. Vir una ct eadem sit mulier Evangeliea, quae Dominum unguento perfudis.
I. Ontroversiae cardo est, utrum ea, quae Lucae 7. Domini pedes unxit & peccatrix appellatur, eadem sit, quae Matth. 26. M Marci I 4. ejusdem Servatoris caput unguento perfudisse narratur : ac rursus eadem , quae Joannis sa. pedes dumtaxat Μnificatur unxisse, sororque LaZari Joanu. II. uuncupa tur . Sive utrum etiam illa ipsa mulier, quae Christum unxisse iis in locis dicitur, sit eadem cum Maria Magdalena, ex qua septem Daemonia exiisse dicuntur Lucae 8. . An vero plures Mulieres iis in locis intelligendae sint. Quaestionem hanc ex Recentioris hus fuse tractant Baronius ad annum 32 num. 18., Natalis Ale xandr. tom. r. hist. ad differt. I . Mantissa, Tilmontius tom. a. ,
aliique. Causa haec sub judice adhuc est, & propter dissensionem,