Institutiones theologicae quas in usum auditorum suorum composuit Franciscus Iavarone in Regio Archigymnasio Neapolitano theologiae dogmaticae professor, Academiae Herculanensis archaeologiae socius ordinarius, Herculanensium voluminum interpres. Tom

161쪽

sanae. Deinde ne verum quidem es citatis temporibus desecisse Ecclesiam. Nimirum in Adam, et Ileva ante peccatum adumbrata tantum , nondum efformata Ecclesia dici potest ;Post peccatum cnim Redemptorem Christum promisit Deus , atque ex hac promissioue sides in Christum ipsum ad salutem necessaria coepit esse. Deinde ex Communiori seu tentia Adae peccatum non fidei , sed humi litati , obedientiae, temperantiae repugnavit ; nec Adam filiis, ac postoris suis quidlibet fidei contrarium tradidit. Tempore Vero Mosis, quum populus aureum Vitulum adoxavit , non defecit Ecclesia; tota enim tribus Levi, quae tribus ac viginti millibus viris constabat, in fide reman,it constans, ac firma, Moysenque Ecclesiae caput nondum enim sit minus Potiχisex Consecratus suerat Aaron sequuta est. Denique Eliae tempore praeter illa septem millia virorum, Regno Israel , totum Iudae Regnum ve- iam fidem integram, illibatamque Conserva bat. Nihil. igitur probant adducta exempla. Obite. II: Sic in Isaia de repuIo Suo conqΠ xitar Deus: Cognopit bos POεεessorem SMum,

162쪽

et asinus Fraosγί domini sui ; Israel autem ms non cognoviι, et Populu3 meus non intelloxit. A planta pedis usquaad νserticem non est in eo εanita8. I. 5. 4. Et per Ieremiam similiter : Confuεi sunι domus Israel, ipsi , et Rems eorum, Principes, et Sacerdotos , et Pro hetas eorum , dicentes tigno : Pater meus es tu; et lapidi: Tu mes genuisti Quid otitiis mecum iudicio contendere 7 Omnses der liquistis mct , dicit Dominus. II. 26. 27. 29. Bosp. Illa Scripturarum testimonia Per

mul os tunc temporis fuisse Idololatras , non universos Comprobant. Scripturarum enim mos est univerSum coarguere populum , quasi

nemo reperiatur tu illo bonus, quum tamen non pauci inveniantur boni , et a peccato alieni. Sic , ut moris huius exemplum aliquod asseramus, in Ezechiele legimus: Omnis domus Israel attrita frontes est, et duro corde, IV. 7. at paesto post subiungit: signa thau su er frontes Mirorum gementium, et dolentium super cunctis abominationibus, quae sunt in medio eius. IX. 4. Item Paulus Galatas generatim omnes reprehendit: Ο

163쪽

insensati Galalas, quis Vos fascinarit non obediro Oerilalip Hl. I. attamen in eadem Epistola scribit: Fratres et ai praeoc πα-tus fuerit homo in aliquo delicto, NOS, qui virituales estis , huiusmodi inεtruus in spiritu lenitatis. VI. I. Animadvertendum insuper id, quod dissicultatem totam a san damentis evertit ; utrumque Prophetam de

Regno Israelis loqui , quod maxima ex Parte schismaticum erat, et Idololatriae deditum , non de Regno Iudae , quod veram fidem

conservabat , ideoquo veram Ecclesiam constituebat.

Obiic. III. Ecclesiam desecturam ostendunt etiam Danielis verba : Deficiet hostia , et sacriscium IX. sq. et verba Christi: Fiatius hominis νεniens, putas inponiet Idem in terra P Luc. XVIlI. 8. verba denique Apostoli: Nisi Menerit discessio prim&m , ει repetatus fuerit homo peccati. II. Τhes

sal. II. 15.

Res p. Ad rem non faciunt Danielis verba, quae ad Iudaici sacrificii cessationem Spectant. Quis autem ignorat antiqui Foederis sacrificia , Christo adveniente , cuius sacri

164쪽

scium vetera illa adumbrabant, deficere debuisse, ex ipsa Dei institutione3 Christus vero non de fide quavis , sed de praestanti illa fide , quae in paucis etiam nunc reperitur, ac in paucissimis invenietur extremis Mundi diebus , loquitur. Vel si de fide generatim loquatur , multos significat diebus illis a sido

desecturOS, non omnes, more in Scripturis usitato, ut Paullo ante animadvertimus. Demum quid Paulus discessionis nomine intellexerit , obscurum est. Aliqui enim hoc nomine Antichristum a Paulo notari volunt, atque, hoc sensa accepta discessione, nihil

habet ponderis dissicultas. Sod otsi de fidoldesectu accipere velimus, deficientium multitudo , non universitas ostenditur, ut semel et iterum monuimuS. PRO P. VI.

Vera Christi Mol ia in iis , quas ad Maem msciant, proponendis, seri de tendis fulli non pote4t. Illud heic etiam animadvertendum, quod

165쪽

in superiori propositione monuimus , Prae rogativa ui nempe non errandi visibili, ac perpetuae Ecclesiae a Christo fuisse concessam ; ita ut visibilis Catholica Ecclesia Perpetuo duratura nunquam in iis , quae adsidem pertinent , errare POSSit. Prob. I. Scripturis. Sic enim de Spiritu Sancto, quem missurum pollicetur, Apostolis loquitur Christus: Ego rogabo Patrem, et alium Paraclitum dabit νobis, til maneat Oobiscum in aetornum, Spiritum Ueritalis... Quum aulem oenerit illo Spiritus seruatis, docebit sos omnsem peritatem. Ιoan. XIV. 16. et XVI. 15. Et alibi Christus ipso ita

Apostolos alloquitur : Doceis Omnes Ventes Baptizantes et Ecce ego νObiscum sum omnibus diebus usques ad consummationam

saeculi. Mailli. ult. Priori eni in promissione Spiritum Sanctum suum cum Apostolis in aeternum permansurum pollicetur Christris, ut verae doctrinae praedicatio nunquam in Ecclesia deficiat ; ideoque non solam Apostolorum Personam , sed omnes ipsorum invexae doctrinae Praedicatione successores PQ spicit. Altera vero eum ApoStolis, qui certe

166쪽

morituri erant, Se suturum Promittit usquaad consummationsem saeculi , scilicet usquoad Mundi sinem , ideoque cum ipsis, et horam successoribus. Praeterea Ecclesiae , quae est Christi corpus, caput est Christus ipse , anima vero Spiritus Sanctus. Nimirum et ipsum, Christum scilicet , dedit caput super omnem EccIesiam, quas est comus ipsius, Ephes. I. 22. 25. Vnum cor us , set unus Spiritus, Ephes. IV. 4. Atqui Christus est seritas. Ioan. XIV. 6. Spiritus Sanctus est Spiritus peritatis. Ioan. XVI. 15. Ergo a veritate non potest desipere Ecclesia. Denique Ecclosia Dei inoi columna , et Amramentum peritiatis appellatur ab Apostolo, L Titu. III. 15. scilicet firmissima veritatio columna, vel inconcussum veritatis sundamentum. Ergo Veritati firmiter, ac perpetuo adhaerebit Ecclesia , nec unquam errori obnoxia esse Poterit. Prob. II. Patribus. Hi enim veritatem ab errore discernendam in fidei negotiis non Proprio ingenio , sed Ecclesiae iudicio constantissime docuerunt non verbis tantum ,

sed et ipso facto. Illud enim fide firma te-

167쪽

nendum quovis tempore Proposuerunt, quod a maioribus ipsi didicerant , nec alia via haereticos a fide alienos demonstrarunt, quam unanimi , ac universali antiquorum doctrina. Atque eiusmodi morem vel a primis Ecclesias saeculis usitatum evidentissime demonstrant Patrum scripta, in quibus vel fidei veritates evolvunt, vel haereticorum errores consutant. Nimirum, ut exemplum aliquod asseramus , Tertullianas in toto de Praescriptionibus libro , Christi doctrinam ab Apostolis , et Apostolicis Ecclesiis accipiendam esse ostendit, quum Apostolis Christus , et Ecclesiis Apostoli fidei doctrinam tradiderint, cap. XXI. nec umquam admittendos ad tiliam de Scripturis disputationem haereticos, cap. XV. Primum, quod Mes nostra obsequium debeat Apostolo prohibenti quaes.stiones inire, nOpis vocibus aures accommodare , haereticum POει unam correptionem conpenire , non POSt dis utationem....deindo quoniam nihil prosciat congressio Scripturarum, nisi Plans aut stomachi quis ineat eνersionem, aut cerebri, cap. XVI. Profecto haeresis, pergit Tertullianus,

168쪽

non recipit quasdam Scripturas, et εi quas recipit, non recipit integras; adiectionibus, et detractionibus ad dispositionem instituti sui in temertit, et si aliquatenus integras praestat, nihilominus diseersas ovositis scommentata conPeriit. . . . . Quid P -υobis sexercitatissimo Scripturarum , quum,

at quid defendoris , negatur 7 ex disereo, si quid negasoris, dosndatur 7 Et tu quidem nihil predes, nisi Vocem in contentione ς nihil consequeris , nisi bilem de bl

sphematione. cap. XVII. Concludit postea :Ergo non ad Scripturas pro Docandiam Est, nec in his constituendum certamen solum disputandum est: Quibus competat

idos ipsa cultis sint Scripturae 3 A quo et Per quos , et quando, et quibus ait tradita disciplina, qua sunt Christiani Z Ubi

enim apparuerit essct peritatem et discisti naes , et Ibi Gnatianao, illic esrit peritaε Scripturarum, et ovOSitionum , et Omnium traditionum Christianarum , cap. XIX. Haec omnia denique Apostolicae tantum Ecclesiae convenire sustus demonstrat. Itaque Apostolica Ecclesia est veritatis Magistra ,

169쪽

ideoque errori haud obnoxia. Ad eumdein scopum collimat S. Cyprianus in libio clamitato Ecclosias, ubi ostendit a vera doctrina deficere, quicumque ab una , et visibili, et

Catholica Ecclesia separatur , qaae veritatis Magistra est. Atque inter cetera haec habet; Ecclesia Domini luce perfusa per orbem totum radios suos Porrigit..... Adulterari non potost sponsa Christi, incorrupta est, et Pudica. Unam domum nooiι , unius cubiculi sanctitatem casto pudore custodit. Haec nos Deo sorpat, haec filios regno, quos g ne rapit, assignat. Quisquis ab Ecclesia so- gregatus adulterae iungitur, a promissis Ecclesias ssparatur. Nec peroeniat ad

Christi praemia, qui relinquit Ecclesiam

Christi. Alianus esι, profanus est, hostiSest. Haberes iam non potest Deum patrem , qui ncclesiam non habet matrem.

Evindem sibi proponit finem S. Augustinus in libro Do titilitate credendi , ,iquidem in eo nihil magis rationi consentaneum , nihil magis utilo esse ad salutem asternam obtinendam, quam Catholicae Ecclesiae fidem profiteri, demonstrat. Postquam euim humanae rationis imbecillitatom aucto-

170쪽

ritatisque necessitatem ostendet; necessariam hanc auctoritatem in Catholica Ecclesia a Deo Pr.iestitam his verbis concludit : Hoc factum est disina propidentia per Prophetarum Daticinia; per humanitatem doctrinamques Christi; per Apostolorum itinera, per Mardirum contumeliaS , O CES , Sanguinem , mONES; Per Sanctorum praedica bilem pilam; atqus in his unioersis digna robus tantis atque Oirtutibus pro temporum opportunitate miracula. Quum igitur tantum auxilium Dei , tantum profectum , fructumques Micleamus , duhitabimtis nos eius Euclesiae condere gremio , quost usqus ad confesssionem generis humani ab Ap stolica actia Per Succestiones Episcoporum, frustra haereticis circumlatrantibus,

et partim plebis ipsius iudicio , partim

Conciliorum grapitate, partim etiam miracu 'Orum maiestarct damnatis , culmen

auctoritatis obtinuit 2 cap. XVII.