장음표시 사용
111쪽
u fidem nostram de Spiritu Sancto in ipsi expreS- Sam inVeniemus, cum hanc ipsam animam et crea torem nominet, atque ex Deo patre et Noy hoc est Deo silio, eam Sse adStruat, eamque nonnUn- quam Noyn ausus Sit appellare. Unde et verba Virgilii exponens dicit, de mundana loquens ani- ma : nam et mundo animam dedit, et ut puritati uia atteStaretur, menten vocavit. Ac si diceret eam esse ejusdem Substantiae cum ipso Verb0, a quo ipS QSi noninem deinde Macrobii locum de mundana anima per parte reserens, et Subtilius eXplicans, ostendere
aggreditur phil0sophos, in his, Spiritum Sanctum, et Spiritualem vitam significavisse quod quidem in
extenS hic proserre non necesSe St, cum de Λbae lardi opinione non sit nobi prop0Sila quaeStio. Monstrare tantum Voluimus quo titulo lectus, et quanti factus fuerit in medio aevo Commentarii auctor, et id quidem patere nobis visum est ex istius disputationis expositi0ne, quam abS0lven Q C pSe, ait s), Macrobius ea quae de anima mundi a philosophis dicta sunt, mystice interpretanda eSSe meminit. Quae etiam cum exponi veraciter aut conVenienter nullatenus queant, ut supra memini-κ mus ip8a nos littera ad expositionem mysticam compellit Pluribus quoque sanctorum testimoniis
112쪽
didicimus Platonicam sectam Catholicae fidei con-
cordare, Unde non Sine cauSa, maximus lato phil080phorum prae caeteris commendatur ab in nibuS, non Olum a periti saecularium artium, si Verum etiam a Sanctis nolias etiam Macrobium
Se legisse declarat, seu ad Heloissam scribat 1 curraro mulieres inebrientur, seu senarii 2 numeri persectionem enuntiet, et de numeris 3 disputet, aut
de Virgilio 4 l0quatur. Quin et illa quae de quatuor Virtutibus, Deo assignati allotin, 5), de civitatum definitione 6), de quaternaria virtutum divisione et distinctione T), de animae imm0rtalitate 8), disputat, Macrobio auctore , protulit; nec Π0n, P0St
illum, narrat 9 quomodo leusinae Deae Numenio
iratae apparuerint , quod illorum mysteria vulgaverat, et illa exagitat quae Macrobius docuit, post Plotinum, de astrorum significatione. Haec sunt, inter multa Macrobii quae ab Abselardo deSumpta, asserre possumus. Et idem de Bernardo Silvestri 10 lacere posse opta i8SemuS, qui persec-
1 Abael op. Paris, 1849, par prior, p. 111 et 169. 2 Id ibid. , P. 664. 3 Id ibid. par posterior, p. 40. 4 Id ibid. ibid. P. 45. 5 Id. ibid. ibid. p. 87. 6 Id ibid., ibid. P. 17. 7 Id ibid. ibid. P. 682. 8 Id ibid. ibi , p. 409. 9 Id ibi t. ibid. p. 461. 10 Bernar de Chartres. V. Dicti0nn. de sciences philosophi lues, Paris, 18444 1852; et Abdelard. op. aris, 1859, par pDSterior.
113쪽
tissimus inter Platonicos duodecimi seculi, a Joanne Sarresbiensi s dictus suit. Ille enim totus a Macrobi proVenire nobis visus est, cum prope nihil Sit ex his quae legimus, ab illius operibus deSumpta, qu0d non Macrobianam doctrinam linguamque omnino redoleat; sed non illius opera in manibus habuimus, et excerpta tantum quaedam in appendice operum Abdelardi reperimus, e quibus non temere conjecimus nos disjecta Commentarii membra in medii sevi Scriptoribus colligere acile potuisse, Si re p0Stula-Visset, tempusque et librorum copia suppeditaviS-
Sent. 1 Iean de Salisbury. V. Dictionnaire des sciences philoS0pliiqueS, Paris, 18444 1852.
114쪽
Haec de Macrobi Ciceronis interprete indagavi mu8; et, postquam ista philosophiae vestigia, 0mnii
Scipionis Commentari impreSSa, XploraVimVS, et, quantum nobis datum erat, nova Sub luce poSui muS, restat Ut, concludendo, Summatim notemus quid ex hac investigatione exstare arbitremur. Macrobius, ex Oriente et e graeci Scholis ortuS,
Libanii diseipulus, paganorum addictu religioni, et magnis uetus dignitatibus, circa primos quinti seculi annos in Occidente floruit. Etsi absolutum et persectum nobis reliquit Somnii Scipionis Commentarium, in quo univerSam declarat contineri philosophiam, non idcirco philosophus dici potest; sed tarmen legendus est, ut qui philos0phiae historiam pro parte illustret hi enim temporibus scripsit, quibus nullum aliud phil080phiae vestigiuur apud
Pro sanos in Occidente invenitur Magna instructus eruditione, et ingenii acumine pollens, adeo ut merito inter philo80phiae prose880res annumeretur, nobiStradit ea qua vulgo in Occidelite, a Pro saliis tum do-
115쪽
cebantur, cum jam antiquus rerum labaret ordo, et nova inter ruinas propagaretur ae invalesceret religio Animarum immortalitatem ut probaret, latonicorum, id est Alexandrinorum, placiti USUS, Somnium Scipionis interpretatus est. Inter haec vero
quae tradit, ipse prope nihil, quod proprium vindicare possit, invenit, sed illa quae docet e notis et publidis sontibus hausit. Operae igitur pretium est istos sontes inquirere et designare, ut inde planius et rectius judicetur simul, et unde descenderit, et quo tunc devenerit apud Latinos Philosophia. Etenim medii aevi scriptoribus pernotus sui Macrobius, et
Seholasticorum multos, Platonis nomine et auctoritate, in errorem inducere potuit unde sit ut non
nullius momenti sit, ad illustrandam phil0s0phiae
historiam, cognoscere et quam Scientiam et quos erroreS, Sub Platonicorum nomine, Commentario
suo infuderit posterisque transmiserit. Et, quoniam in tam multiplici tamque Varia suppellectile, quam omnium Scipi0nis explicaturus comparavit, indigesta quaedam mole tenebras operi obducit, seorsum et vicissim tre philosophiae partes, quas in sine Commenlarii indicat, evolvere placuit:
naturalem scilicet, rationalem et moralem
In naturali philosophia, de numeriS, de geometria, de musica, de sphaerarum concentu, de Solis principatu de caeli et terrae descriptione, Platonicorum placita retulit, quae longe a nostri plerumque
116쪽
discrepant. In quibus alia preSSius, alia latius, pleraque consustu deScripta, rudem adhuc scientiam, observationis expertem, et methodo certa carentem produnt, quam aliquoties temere eXcerpsisse magis quam intellexisse videtur Macrobius, si modo astronomiam excipias, in qua habita quidem temporum ratione, excelluit. Illa autem, qualiscumque exstitit Scientia, quae parum, a Ciceronis temporibus ad Macrobii tempora prosecisse videtur, magni aestimata in medio aevo, apud Scholasticos recepta et vulgata fuit. In rationali phil080phia, de Deo, de anima, de mundi aut animae immortalitate, de animarum sorte post mortem, Sta praecepit quae clare satis ostendunt quo auctore Secutus fuerit; quod item domorali philosophia dici potest. Manifestum est enim, sive ipsum profitentem audiamus, SiVe sententias quas protuIit crutemur, illum multa ab ipso Platone, multa a Pythagoricis et a Platonicis, pleraque autem a lotin et a Porphyrio desumpsisse. Ista vero, non ad Verbum XpreSSa, Ut quae ab ipsis a gistr0rum operibus translata fuerint, in Commentari reperiuntur, Sed ut quae ab istorum discipulis,
positi neque methodi conscius suit. latonem ducem habere tantum et Platonicus dici gloriatur, dum Plotinum, Porphyrium, illorumque discipulos caeca fide sequitur: unde facile intelligi potest
117쪽
quantum Scholasticos hoc nomine deceperit. ErrOris nempe illius semina profert inscius, qui Reali8mi, et, posterius, antheismi nomine designatus suit. In ejus C0mmentari0, quasi in speculo vetustatis rubigine obscurato ultimi apparent conatus quibus ad altiora de Deo, de mundo, de anima, de virtute excogitanda, hominum ratio asSurgere tentaVit, cum jam lassa suique ipsius obsita, in hoc Supremo O
fert, ostendunt quasi licetam ea aetate in Occidente exstitisse philosophiam, quae adeo non ab antiquis Graecis temporibus usque ad Macrobii tempora prosecit, ut contra ea ipsa obscuret quae, Veluti dogmata quaedam transmittit. Plura habuit quae eligeret et doceret, sed non altiora et certiora docuit de his quae n0scendi cupidam mentem Sollicitant, quaeque hodie 1 integra ex integro agitantUP. In hoc autem peccat et maxime infirmitatem suam
prodit philos0phia apud Macrobium quod non dubitare aut exagitare, non inquirere aut dijudicare, non ratione et via procedere, Sed Platonicorum placita eligere tantum et tradere curae habet, et memoriam potius quam rationem ducem sequi videtur. Multiplicem sane et variam rerum qua tractat Scientiam reperimus apud Commentarii auctorem; sed ille in hoc simul
1 V. Caro rade de Dieu, Paris, 1864 P. Ianet La Cris philosophique et les idsies spiritualistes en France Re e de DeuX-Μondes 1864 iet Chartes Levoque iniudes de philosophie grecque et latine Paris, 1864.
118쪽
ingenii sui sch0laeque suae imbecillitaten quamdam, aut temporis sui infelicitatem, testatur, quod non satis dignoscit, sed c0nsu8ius transmittit omnia quae ab aliis accepit, dum eadem apud Christianos, longe ingenio et auctoritate praestanS, agitat lagustinus. Ad id om quamdam Ρlatonicam Stabiliendam, p0tius quam ad veri disquisitionem instituendam, spectant omnia quae tradit, et tenor ipse quo docentur. Philos0phiam igitur, quamjactantius totam in Somnio Scipionis contineri declarat, quamque in Commentarium suum inserre Voluit, Vidimus, tunc temporis, in Occidente, non sui Sati con Sciam Deorum religioni quam rustra sulcire conata est arctius adjunctam, jamque umbris involutam, ad occaSum Vergere. Quomodo sordescere et cedere coeperit phil080phia, quomodo autem stabiliri et regnare valuerint theologica dogmata inde intelleximus. Simul et nos acrior subiit imbecillitatis humanae sensuS, cum Macrobium vidimus Superbiu praedicantem et docentem, ut qui verum in omni re scibili possideret Optaverimus
illum cum latone sin, cum Cicerone 2 , cumque
2 Quid tam indignum est sapientis gravitate, quam quod non Satis explorate perceptum sit et c0gnitum, sine ulla dubitatione defendere Cic. de nat. Deorum P. 1.
119쪽
Seneca lymodestius sentire, neque his omnibus tam lacile contentum esse quae sua esse ei et tradidit. Macrobius tamen, qualemcumque eum et tempora et scholae, et propria naturae is esse cerunt, non inUtilem neque spernendum Somni Scipionis Commentarium reliquit, utpote qui ultima latonicae sectae in Occident apud Pro sanos vestigia retineat, et incomptaS, Sed Stantes reliquias ostendat, ex quibus
simul et quanti facta, et quam sterilis per se uerit Alexandrinorum philosophia dijudicari possit, cujus quidem placita, ut meram Platoni doctrinam, Serus noster Ciceronis interpres ad medii aevi scriptores detulit.
1 Nobis rimari illa et conjectura ire in occulto tantum licet, nec cumsiducia inveniendi, nec sine spe . . . Egregie Aristotele ait nunquam nos Verecundiores esse debere, quam quum de Diis agitur ... Nec miremur tam tarde erui quae tam alte jacent. . . Senec. Quaest natur. XXX et XXXI.)