장음표시 사용
91쪽
hac vita esset, instituit quum ero ipsa de corporec violenter extruditur, quia Xit, rupto Vinculo, non soluto, sit ei ipsa necessitas occasio passionis; etu malis, dum Vinculum rumpit, inficitur. Hanc quo- que superioribus adjicit rationem non Sponte per- eundi quum constet, inquit, aemunerationem ι animis illic esse tribuendam pro modo persectio Dis, ad quam in hac Vita unaquaeque perVenit, non
est praecipitandus vitae sinis, quum adhuc proficiendi esse possit accessio. Nec rustra hoc dictum est: nam, in arcanis de animae reditu disputationibus, i sertur in hac vita delinquentes simile esse super aequale solum cadentibus, quibus denuo praest situ sine dissicultate surgere animas vero in hac Vita cum delictorum sordibus recedentes, sequandas his
qui in abruptum ex alto praecipitique delapsi sunt,
unde facultas nunquam sit resurgendi. Ideo ergo concessis utendum Vitae Spatiis, ut Sit persectae pur-
gationis major facultas. Ergo, inquies, qui jam re persecte purgatu est manum sibi debet in serre,u cum non Sit ei causa remanendi, quia n0 proseu tum ulterius requirit, qui ad supera pervenit Sed hoc ipso quo sibi celerem smem spe ruendae bea-
titatis arcessit, irretitur laque passioni : quia SpeS, Sicut timor, pa88io Si Sed et caetera, quae. Superior rati disseruit, incurrit. Et hoc est qu0d Paulus filium, spe vitae Verioris, ad se Venire prope u rantem prohibet ac repellit ne sestinatum abso -
92쪽
lutionis ascensionisque desiderium magis cuim hac ipsa passione Vinciat ac retardet nec dicit quod, nisi mors naturalis advenerit, emori non poteriS, Sed huc venire non poteris nisi enim quum DeuS, inquit, istis se corporis custodiis liberarerit, huc tibi aditus patere non potest. Quia Scit jam re- ceptu in coelum, nisi persectae puritati, coelestis habitaculi aditum non patere Pari autem conStan
tia morS, nec veniens per naturam, timenda est, nec
si contra Ordinem cogenda naturae. Ex his quae la- tonem, quaeque lotinum de Voluntaria morte, C pronuntiaSse retulimus, nihil in Verbis Ciceronis, quibus hanc prohibet, remanebit ObScurum. Haec omnia, quae de Voluntaria morte commentatus
est Macrobius, referre non dubitavimus, quoniam in his manifesto apparet qua methodo praecipue USUS sit, in explicanda Ciceronis philosophia. Retinendus animus est in custodia corporis, dixerat Cicero, nec injussu ejus a quo ille vobis est datus, ex hominum
Vita migrandum est, ne munu a Deo SSignatum
defugisse videamini et hanc Sententiam, quae
Omnem Veterum et recentiorum, adverSUS Voluntariam mortem, doctrinam continet, latius et sustus, Platone, lotino et Porphyri auctoribuS, Sic proseri sit diluit, ut illius vim minuat et enerVet, nedum augeat et confirmet. Si haedonem latonis, Si nonum primae Enneadis librum, si orphyrii secundum librum de carnis abstinentia, istis conseras,
93쪽
omnia haec passim, alio tenore, aliis Verbi eXpreSSa, in entes, Sed quae in eamdem cadant sententiam.
Simul et lacile intelliges Macrobium non hos auctore ante Oculos habuisse, cum aliqu0ties ab illis tantisper declinet, et aliquoties Plotino attribuat quae ad orphyrium certe pertinent. Sic enim, dum ait Plotinum docuisse, extortas anima diu circa corpUS USU Sepulturam pervagari , 0rphyrii i), non Plotini, agnoscimus verba Neque hic praetermittendum est ista, qualiacumque Sint magni aestimata apud medii sevi scriptores, et velut ipsius latonis auct0ritate, commendata suisse. Cujus rei testem iterum habemus Abdelardum 2), qui hunc omnem Macrobii locum retulit, et illum maximis et sanctissimis
auctoritatibus, scilicet Hieronymo AuguStino, et S cri scripturis conserre non dubitavit. Et sic apud nos confirmata praevaluit opini0, qua credimus et pedilectum et magni actum, in medio 80VO, Commentarium fuisse, qui in morali, sicut in naturali et in rati0nali philosophia, plurima, et alte quidem im
1 Porph. De Carn abst. lib. II, p. 7. 2 Abdel. Sic et Non. p. 157. Vid.lAbdel. p. ined Paris, 1836. l
94쪽
Et nunc, 08tquam illa, quae de quaque philosophiae parte docuit, delineavimus, animo nobis fingere po88Umus qualem teneat in philosophiae historia locum Macrobius, si illum Alexandrinis et Λugustino conseramus Platonicus dici gloriatur, non aliter a Cicero, qui non, et ip8e, bene compertum habebat quid hoc nomine designaret. Quos autem Platonicos appellet nos non sesellit, cum manifesto sint illi quos Ne0plat0nicos, Seu potius AleXandrinos, recenti vocabulo appellavimus. Et Platonica illa, quam
amplexus est, doctrina, tot et tam diversis commentariis aucta, districta, et ad BOVOS SenSUS acc0mmodata, colluvies quaedam tacta erat doctrinarum omnium,
quas non Graecia tantum, Sed Iudaea etiam, AEgyptus et Oriens agitaverant 1). Hujus sectae, siquidem secta aut schola dici potest, maxime tunc placita
95쪽
MACROBIUS ALEXANDRINIS AET AUGUSTIN COMPARATUS. 81
vulgabalitur, cuin Ciceronem Commentario explicare aggreSSUS e St Macrobius. Storum philosophorum libros, praecipueque Plotini et Porphyrii, qui primas inter eos tenuerant, evolvit, ill08que, in itinguam latinam partim translat0S, Vulgavit Philosophiae ver hujus amator et pr0kS80r, potius quam philo sophus dicendus est. Illa sane tenere voluit
Edita doctrina sapientum templa Serena, Despicere unde queas alios 1 .
Sod non otiosis virtutibus contentUS, qua enumerat, quaeque Solos phil080pho decent, rebus publicis incubuit, et sibimetipsi laudem hanc vindicans, quam Scipioni tribuit 2 eminuit actualium gloria Virtu- tum , illam igitur ampleXUS St Platonicam, quam dicere ausim religionem potius quam philosophiam, cujus theologiam introclo invenire est, altam scilicet, naturalem, UniVerSalem, rationi accommodatam, et quae vulgatas de Diis sabulas non dedignatur omnes, sed illis γmbolicam Drmam induit, sub qua Dei et naturae vis adoratur. Isne tamen est Macrobius qui lotino, Porphyrio, et Proclo, ut philoSophus, conserri possit Non ita censuimus. Longe quidem ab illis, seu philosophicae eruditionis copia, seu intelligendi et excogitandi acultate, seu denique docendi et scribendi arte, ponendus est, et idcirco non mi-
i Lucr. lib. II. V. 8. 2 Macr. Coliam. lib. I, c. VIII.
96쪽
randum quod tanto in despectu acuerit simul ac isti philos0phi, Alexandrinorum principes graeca in lingua legi coeperint. Sed, Si eorum doctrinam Omnem reserre nec Voluit nec potuit, tamen omnia quae barbaro sermone tradit, in istis inveniuntur; unde, per plurima Secula, quamdam Veluti minutam, Sed ad Verum expressam, horum lat0nicorum imaginem praebuit Phil0Sophiam nempe illam repraesentat quae methodo carenS, Verum Sol intuitu assequi a
sectat, quae sola intelligibilia eo Se declarat, quae idaearum doctrinam Realismi et Pantheismi periculis Objicit, quae tres Dei ποστασεις explicat, quae denique de naturali de rationali et de morali philosophia, illa omnia agitat quorum summarium quoddam Somnii Scipionis Commentarius protulit.
Sin autem Macrobium AuguStino conseremUS, discemus, ex hac comparatione, quomodo, cedente
tunc philos0phia, Christiana theologia praevaluerit.
Eadem aetate florente ambo, magnum quidem, riStibus istis temporibus, locum obtinuerunt Macrobius et Augustinus dum alter rem romanam labantem, perituramque sal Sorum numinum religionem, frustra fulcire conatus est; alter ad animarum regimen accedens, noVamque religionem defendens et illustrans Christianae doctrinae, qua BOVUS rerum ordo protegendus erat, landamenta stabilivit.
I patricia et pagana gente originem duxisse videtur Macrobius e mediocri vero a milia ortus, et a
97쪽
ΑLEXANDRINIS ET AUGUSTI 0 COMPARATΠg. 83
christiana matre educatus suit Augustinus; sed ambo, alio licet sub coelo, eamdem doctrinam hau SisSe, eosdem libros evolvisse manifestum est s). latonicos ambo plurimi secerunt, sed Platonem non tam ipsum quam ipsi u commentario cognOVerunt, illisque , aequo nomine lat0nici habiti sunt lato, Arcesilas, Carneades, lotinus praecipue et Porphyrius Magna quidem Sed confusa eruditione instructi, methodo pariter caruerunt Sed in di8quirendo vero, multo inserius jacet Macrobius Licet enim neque dialecticae expers Sit, in illa quam reliquit de motu animae spontane di Sputati0ne 2), neque psychologiae omnino rudis, in his quae de animae acultatibus scripsit, longe tamen p0S A UguStinum collocandus est quippe qui plat0nicam fidem, caecanimi mente,
in omnibus amplectatur, nec unquam dubio laboravisse videatur, ideoque tradita tantum, Ut Vera omni de parte accepta, tranSmiSerit AuguStinUS autem, verum avide inquirenS, quum longa et anxia dubitatione haesitavis Set, et Sollicita mente quocumque
circumspexisset, allatonica doctrina ad Christianam fidem transiit Platonica idcirco placita, non Sicut Macrobius, indiscreta accepit. In naturali philosophia, seu ad philologiam, Seu ad numerorum doctrinam, ad musicam, ad ge0metriam, ad aStronomiam, et ad physica arte respicias, eadem quae Macrobius didi-
98쪽
citi docuit. In morali philosophia, illa quae Summatim de quaterna virtutum divisione et desiniti0ne tradit Macrobius, Augustini doctrinae in eo tantum comparari possunt quod, in Dei imitatione, et intima animae cum
De conjuncti One, maxime consi Stant. In rationali autem philosophia multum a Macrobi discrepat u-gustinus et quae de Deo, de anima mundi, de mundi aeternitate temere tradidit Macrobius, illa Christianus doctor dijudicavit, exagitataque ad normam divinae auctoritatis redegit et composuit. Neminem Verofugit quantum in hac duarum doctrinarum conflictatione, non tantum ardore discendi et docendi, sed intelligendi, exc0gitandi exponendique facultate, praestet AuguStinUS. Sed quis praeterea non agnoscat quo in discrimine tunc versaretur philosophia illa, quae libera et rati0nali solum veri disquisitione constare dieitur Hinc enim Platonis veluti divina auctoritate nititur Platonica quaedam traditio, quam summatim in Macrobi per8peximu8, quamque explicatam in Proci deprehendemus inde vero latonicis saepe placitis instructa, sed Sacris confirmata Scripturis, Christiana assurgit theol0gia, quae idem exp08cit,
re intellectum Sane quaerentem, o sed ecclesiae divina circumSeptam auctoritate. Nonne nece88 erat ut
periret philosophia illa, si novi nominis dignitatemo auctoritatem ignoraret aut respueret, Uae, Ut non conScia, et m0X pSUm nomen dum abdicatura,
99쪽
ALEXANDRINIS ET AUGUSTIN COMPARATUS. 85
jam vim et essentiam suam abdicavisse videbatur Unam et eamdem rem duplici jam vocabulo desi
gna Macrobius, theologos 1 appellans eosdem quos et philosoph0s nominat dum ipsi Christiani doctores theol0giam philosophiae 2 nomine nuncupant. No
mina igitur tunc Sicut et res, confunduntur, et una tantum intercedit distinctio, quod altera parte theo-l0giam secundum Platonem, altera theologiam Secundum Sacra Scriptura Videre St; Uarum prior, abolexandrinis defensa, marcessit et labat, dum posterior, a Christianis propagata, Viret et efflorescit. Et licet ortasse temerarium sit Alexandrinam scholam exagitare, cum de Macrobio agitur qui inter Alexandrinos longe inserior exstitit, non OSSUmUS
hic non aliquantisper in hujus philos0phis satis im
morari. Etenim post tot elapsa saecula, et tot praeStantissimorum ingeniorum SuScepto labore S, O Sque
tantum, incipiente hoc saeculo, prosecerat apud nos philos0phia, ut Europaeis doctrinis Alexandriam invisere peroptandum et perutile fore declararetur 3),
3 Totius antiquitatis philos0phicae doctrinas atque ingenia in se exprimit Alexandrina Schola , quae excepta, quod quidem tanti est, methodo nostram hanc recentiorem philosophiam, doctrinarum amplitudine atque altitudine longe exSuperat. Non ego tamen dubito illud quondam tempus assore quo purior ideoque excelsior quam apud Alexandrinos, omni sFmbolico apparatu superstitionisque velamine tandem expedita, apud nos philosophica ratio existat; sed inter invitus cogor, hactenus a proposito illo philosophandi fine Europaea doctrinas, hinc a Sensualismo, illinc ab Idaealismo longius remotas mihi videri; quo ut perveniant, Alexandriam invisisse sorsan illis profuerit. CouSin Procl. lat praes. p. XVI. PariS, 1820. t
100쪽
dum contra, eodem Vix inclinante peculo, multas post exactas disquisitiones, irritum hoc votum V sisse, imo in contrarium Verti SSe cernimus omisso igitur divinae providentis arbitrio, quae Omnia nutu Suo moderatur, cujuSque decreta accipere et adorare saepius quam intelligere nobis datum est, inquirere tentabimus, quibus humani de caUSis, Sterilis per se uerit Alexandrinorum doctrina, cujus tamen semina, alte des0883, Sque ad nos Iurimos hinc inde surculo emi Sere. Graecae totius philosophiae haeres, et universi Romani orbis doctrina complexa, ex diversissimis elementis conflata fuit Schola illa, quae neque philosophia neque religio dici potest, dum utrumque esse asseetavit. Nihil quidem humani divinique a se
alienum plata Vit, et, per omne omnium ingeniorum vias ingressa ista humanae cogitationis fastigia attigit, ubi illam ViX, mente titubantes, Sequi pOSSUmUS; non ideo mirum habendum est illam omnium tem porum ingenia allicere, et cognationis aliquid habere cum omnibus doctrinis, quae et nunc agitantur et postea agitabuntur. Sed quis non cernat quam discors fuerit illius Idaealismi concordia, quae latonis auctoritate non jure et merito commendatur Quam consuSa, quam pugnantia Saepe inter se suerunt ista placita, quae collecta et coacervata dicas, potiusquam electa et composita Num ratio, dum tali antiquarum Octrinarum mole paene obruitur, philoso-