장음표시 사용
61쪽
trinam nunXiSSe, quam ampleXUS St, et in qua praecipue immortalitatem animae, a Veteribus et a recentioribus probatam, expromere et Xplicare Voluit. Qu0d si autem quae censet ipS de animae natura, non ex prose880 enuntiat, indicat tamen qualem habuerit de hoc doctrinam, et a quibu illam Sumpserit. De ternari enim numero disserens, ait 1 : Τernarius vero assignat animam tribu Suis parti-u bus absolutam. Quarum prima Si ratio, quam λο-
cupatur. D Quam i autem Pythagore0s imprimis ternaris hujus divisi0ni auctore asserat, non n0S fugit tres illas animae parteS, Seu 90tiu facultates, a
Sed et manifestius quam Sententiam Secutus sit, de animae natura et Origine testatur locus ubi latius dis serit quomodo men homini cum Sideribus communis esse dicatur 5 . Ibi enim, postquam de Deo et de anima mundi haec disputavit quae supra retuli
st ait 6 nam ideo ab anima natura incipit, quam Sa- pientes de Deo et mente ob nominant , ex illo mero
62쪽
ac puriSSimo sonte mentis, quem nascendo de ori gini Suae hauserat copia, corpora illa divina velu supera coeli dico et Siderum, quae prima condere bat, animavit : divinaeque mente Omnibu corpo- ribus, quae in sormam teretem, id est, in Sphaerae modum formabantur, insuspe sunt . In inseriorare Vero ac terrena degenerans, fragilitatem corporum si caducorum deprehendit, meram divinitatem men- tis SuStinere non poSSe imo Vix partem ejus oliS humanis corporibus conVenire : quia et sola viden tu erecta, tanquam quae ad Supera ab imis recere dunt, et sola coelum facile, tanquam Semper erecta,
suspiciunt 1 solisque inest vel in capite sphaeriaeu similitudo, quam sormam diximus Solam mentis capacem Soli ergo homini rationem, id est, vim mentis insudit, cui Sedes in capite est; sed et gere minam illam Sentiendi creScendique naturam, quia
it Pronaque cum spectent animalia caetera terram, O homini sublime dedit. .. V. et . l. I, V. 84. Cons. Bernardi Silvestris Microc08m. Fiet homo, Qualis ali aeterno, sub mundo principe, ViVit, Digna nec inferior mentis idae meae. Mentem de caelo, corpus trahet ex elementis. Cum Superis commune bonum rationis habebit. Sed majestatem mentis testante sigura, Tollet homo sacrum solus ad astra c3put. Sed cum nutarit, numeris in sine solutis, Machina corporeae collabefacta domus, Ethera scandet homo, jam non incognitus hostius, Pr eveniens Stellis Signa locumque Suae.
63쪽
c caducum Si corpus inseruit. Et hinc est quod homo et rationis Compo est, et Sentit, et CreScit, si Solaque ratione meruit pr20Stare caeteris animali- situ quae ilia Semper prona Unt, et ex ipsa qu deque suspiciendi difficultate a Superis recesse- runt, nec ullam divinorum corporum Similitudi si nem aliqua Sui parte meruerunt, nihil ex mentere Sortita Sunt et de ratione caruerunt: Hunc verum ordinem et Virgilius expressit l). Nam et re mundo animam dedit, et, ut puritati ejus attestac retur, mentem OCaVit. Cellam , ait, et terraS, et maria et sidera spiritus intus alit, id St, anima....u Et ut illius mundans animae assereret dignitatem, si mentem SSe teStatur
nec non , Ut Stenderet ex ipsa anima ConStare et animari UniVersa, quae vivunt, addidit:
Inde hominum pecudumque genus,
et aetera. Utque SSereret, Umdem Semper OSSe in anima vigorem, Sed usum ejus hebescere in animalibus, densitate corporis, adjecit
Quantum non noxia coipora tardant,
re et reliqua omis ergo dictis, solum homine SionStat, X terrere nis omnibus, mentis, id est animi, Societatem cum cael et sideribus habere commUnem. Non aliter de his lotinum censuisse videmu ex
64쪽
his quae disserit in quarto tortis Enneadis libro l),
ubi didit animas humanas mundaniae animae partem aliquam 8Se, illa Sque, prout rationem plus e minUS-Ve coliterint, in sole aut in sideribus habitare. Hanc quidem doctrinam apud Platonic0S, magna Pr parte, in Venire erat, quam clare in Somnio Scipionis Cicero exposuit 2 Tu vero . . sic habeto non 8Se te mortalem, Sed corpus hoc. Nec enim ulu is es quem sorma ista declarat : Sed mens cu- USquei e Si quisque, non ea figura quae digit dure monstrari potest. Deun igitur te ESSE Scito: Si quire dem est Deus qui Viget, qui Sentit, qui meminit, qui uiro id et, qui tam regit, et moderatur, et movet id si corpUS, Ut praep0SitUS St, quam mundum illure princeps Deu : et, ut ille mundum, quadam partere mortalem, ipS Deu aeternus, Sic fragile corpus animuS Sempiternus movet , Sed hane d0ctrinam apud lexandrinos hauserat Macrobius quam, Alexandrinis placitis instructus, explicat vel potius diluit : Quia Tulli mos St, ait 3), prosundam rerum
scientiam sub brevitate tegere Verborum, nunc g quoque, miro c0mpendio, tantum concludit arca - num, quod Plotiriuo , magi quam qui Squam Verb0
rum parcus, libro integro 4 disseruit, cujus in-
65쪽
scriptio est, quid animal quid homo. . . . ., pro 'u nuntiat animal esse torpus animatum deo, phySic mundutu magnum hominem , et mm emu breuem mundum 1 eSSe di Xerlint .....
Ex hac Commentarii parte, magi quam ex qua i Salia, liquido constare arbitror quibus e sontibus et qua ratione philosophiam suam hauserit et tradid0rit Macrolbius Multa legit, multa et memoria tenuit,
quae, nec Sati meditatione et cogitatione concocta, sua esseeit illa vero curtata depromit, prout reSpostulat, et auctori quem Sequitur Sensum potiusquam Verba ipsa refert. Sen Sus autem ab aliis acceptos non tam dijudicare quam transmittere cordi ha bet, et Sic auct0ritatem quamdam philosophicae traditionis, aut constituere, aut constitutam accipere Videtur. Non enim ratione et via, aut proprio intuitu, sicut latonici non dialectica et observatione, Sicut Peripatetici non divina auctoritate, sicut Christiani, nititur Magistrorum auctoritatem equitur, nulli Smethodi conscius; non disquirit et dijudicat, sed
reperta accipit et tradit in quo sane maxime periclitatur philosophia, dum sic dogmata quaedam constituuntur et velitat incon ussa Stabiliuntur. Id autem Maerobi soli vitio vertendum non credimus, Sed Λlexandrinorum potius methodo, qui re Sel
1 Hinc originem duxisse arbitramur Berinardi Silvestris opus, quod iti- Scriptum est Megacosmus et Microcosmus, et in quo omnia Macrobianam doctrinam et linguam sonant. Vid. COUSin, bael. p. ined. Ρ3riS. 1836, p. 627 et Seq.
66쪽
rerum naturam, intuitu et divina quadam communicatione, noscere profitebantur. Ratione inimquamvis tentes rationem dedignabantur et vim Omnem et auctoritatem divinae mentis sibi tribuebant, cujus participes Se 1eri posse jactabant.
rius ostendit quam cum de anima loquitur Seu enim Plotinum et Platonicos nominet, seu de illis sileat, in eorum placitis Semper immoratur, eorumque Octrinam propagare et defendere adoritur. Nec mirum id habendum est, cum Sit illius propoSiti Summa, ut animae originem et immortalitatem demonstret, idque eo tempore aggrediatur quo Undique, aut apud Hellenas aut apud Christianos , easdem doctrinas maxime vulgata animadVertimUS.
Quanti autem aestimati tum suerint Platonidi apud ChriStianos, et quomodo haec, quae de De et de anima mundi apud Macrobium invenimus, ab Augu-Stino exagitata, et ab Abselardo laudata et per involucrum de Spiritu Sancto accepta suerint, p0Stea exponemuS, quum illa omnia quae ad rationalem phil080phiam pertinent, apud Macrobium recen Suerimus, et Ummatim protulerimus. Non parVi autem id laboris est, quum omnes, apud noStrum, philo- Sophiae parte confundantur, et inextricabili quodamn0d Spepe vinciantur. Quin a Somni Scipionis proposito et verbis saepe desectit Commentarius, multaque Supra vidimus, a Macrobi disputata, quae ab
67쪽
Operi US Limina recedi mi; sed quia jam ad illa devenimus quae de vita, de morte, de inseris, de immortalitate disseruit, in his paulisper immorabimur, ut omnem nil de hac quae8tione, quae prima tenere debet, opinionem X plicemUS. Animas ait 1 de coelo originem ducere, illud que, inter recte philosophantes, indubitatae esse Scientiae , Persecta igitur animae sapientia in hoc consistit ut si de quo sonte Venerit Semper agno Scat ...
. . . Si enim anima Virtute Sip Sas, conscientia nobili-αtatis, induit, quibus, p08t mortem, eo unde deSeendere rat reportatur ... Ci Vitatiam Vero rectores caeteriquere SapienteS, CelUmae8pectu, Vel quum adhuc corpore tenentur, habitante S, facile, O Si corpUS, caeleStem, quam paene non reliqUerant, Sedem repo Seunt.
Hanc doctrinam, a veteribus et a poetis 3 illus
tralam, apud Plotinum 4 et apud orphyrium 5)
invenerat Macrobius. Et sententiam pariter Platonicorum agno Scimia in his quae sequuntur, ubi inquirit quid vixere et mori dicatur, quid et ubi inseri sint, Secundum Platonicos Docet enim ill0s qui Pla-
68쪽
lonem secuti sunt, duas mortes distinxisse unam scilicet animae, alteram animalis mori animal, quum anima discedit a corpore ipsam Vero animam, Umu a simplici et individuo sonte naturae D in corporea membra descendit. Necesse est enim animam in corpore vinciri 1), ut constet animal, de eorpus δε- νυας hoc St Vinculum 2), nominatUr, et σω λα qua Si quoddam ση λα, id St animae Sepulchrum. Inseros
autem latonici 3 certam mundi ipsius partem, Ditis sedem, vocaverunt, de loci ipsius finibus inter se dissentientes. Sed illi u quorum sectae amicior est rati v animas beatas ab omni cUJUScumque contagione corporis liberas, coelum possidere dixerunt; animae vero quae re ab illa specula altissima et perpere tua luce terrena appeti Verunt, pondere ipso cogita- tionis paulatim in inseri0ra dilabuntur 4 ... Nec subito a persecta incorruptibilitate luteum corpus si induuntur, Sed Sensim per tacita detrimenta, et si totidem mortibus quot Sphaeras transeunt, ad hanc u perVeniunt, quae in terris ita Ocitatur. Multa deinde refert de eo itinere, quo de coelo in hujus terrae in serna animae descendunt b), et ista quidem ad cosmographiam potius quam ad philosophiam pertinere videntur. I iam de animae essentia
69쪽
disserens : et haec est essentia, inquit, re quam indi viduam eamdemque dividuam 1 Plat in imu)0, cum de mundanae animae labrica loqueretur 2), Dominavit anima enim hominis, Sicut et ipsa re mundi anima, modo divisioni reperientur experte S, si si divinae naturae simplicita respiciatur, modo si capaceS, cum illa per mundi, haec per hominis
membra distanditur 3 . Nil novi proser Macrobius in his quae allatone, et praecipue a lotino, desumpsit; neque cernere videtur quid obscuritatis et dissicultatis habuerit doctrina quam exposuit; sed hoc quidem novi in illius expositione animadvertimus quod ista omnia veluti dogmata tradit quae desinita et absoluta, nullam admittunt disceptationem. Quod idem observari potest cum de divinarum rerum Oblivione, animis obrepente, disserit. Non enim dubitat quies 4), si
animae memoriam rerum di Vinarum, quarum in coelo erant consciae, ad Orpora usque deserrent, nulla inter homines laret de divinitate dissensio. Sed oblivionem quidem omnes descendendo hauriunt, aliae Vero magi S minu aliae QCum Vera discimus, in- quit b), ea recogn0ScimuS, quae naturaliter O- eramuS, priUSquam materialis ins luxi in corpus
1 Macr. Comm. lib. I, C. XII. 2 Frequenter ista, istis verbis expressa, apud Abaelardum inveniuntur. 3 Cons. Plot. Enia. IV, lib. I,bib. ΙΙ et libraΙΙ. 4 Macr. Comm. lib. I, c. XII. 5 Id. ibid. lib. I, C. XII.
70쪽
cc venientes animas ebriaret. maec est autem y-κ te l), quae omne corpus mundi, quod ubique cerni mus iamia impressa sortii it Ne te moveat quod de anima, quam esse immortalem dicimus, re mortem toties nominamus. Etenim morte sua anima non extinguitur, sed ad tempus obruitur mec tem- porali demersione beneficium perpetuitatis eximi- Ur eum rurSUS a corpore, ubi meruerit 2 , conta- gione vitiorum penitia elimata, purgari, ad peren- nis vitae lucem restituta, in integrum revertatur. Sed non haec tantum, post Platonicos, de animarum origine vita et morte disseruit eo Silem enim Secutus,
hominem duplici ratione mori docet primum si anima corpus relinquat deinde Si anima, in corpore
adhuc manens, corporea illecebra contemnat ex his vero mortibus posteriorem hanc Omnibus appetendam, priorem arce SSendam non SSe, Sed expectandam. Et de his disserens, multa de Voluntaria morte tractat, quae ad moralem potius spectant philosophiae partem, quaeque illuc distulimus. Quod si lectorem taedeat, propter linguae barbariem, et ipsam rerum
obscuritatem, pleraque ista Macrobii recen Sere, 'liliae ad rationalem philosophiam pertinent, recordetur necesse est unde Sta originem trahant et quo perducant. Illa enim quae de Deo, de anima mundi, aut de humana anima tradit Macrobius ab Alexandrinis de-
1 Hanc vocem et hanc sententiam frequenter in Bernardi Silvestris Me