장음표시 사용
181쪽
r65 propositionibus contendat 'esse damnatum . de iis tamediis , qui sub vividiori delectatione servari docent libertatem inis differentiae, haec pronuntiat observat. q. pag. I l. Ad juste incurrendam Iiansenismi suspicionem minime sufficit , ut medicinalis gratia Chrisi in caelesti inde liberata delectatione statuatur Omisso namque . quamplures Theologos Cathol cos de natura divinae gratiae ita modo sentire, quin in di, scrimen vocare illorum fidem aliquis propterea ausus usque
modo fuerit, perspicuum cuique esse puto, ejusmodi flatui possse naturam gratiae medicinalis, quin necessarium esse ponam tur , voluntatem n fram secundum vitiidiorem delectationem Anecessario steriari, ac proinde quin pro vero habeatur famo-fum illud principium, cui potissimum Iacenti sedissema innitratur . Et obserueat. S. immediate sequenti pag. Id. .psum de iis quoque dicendum sit, qui negant quidem , voluntatem nostram secundum id necessiario operari, quod ipsam magis delectat , verum pro certo habent , voluntatem ipsam secundum vividiorem delectationem certo & infallib iliter semper operari, non omnibus persuasum ess In eo versatur in cultas , num verum esse queat, voluntatem nostram certo & in fallibiliter obsequi semper vividiori delectationi, de fecundum illam perpetuo agere motus suos, quin sit verum, eam esse seu naturam , seu conditionem humanat voluntatis, ut secundum id necessario operetur, quod ipsam magis delectat . Si aeamque primum nequeat admitti, quin detur hoc
alterum, liquido apparet, emugere non posse Iansenismi notam , qui ita opinantur. Velint quippe , nolint , famosum principium tunc vel inviti admittant, necesse es. Si autem oerum esse possit primum, quin sit verum fecundum, nemo nomsidet, iis , qui illud primum tradunt, Iacenismi notam in-tiri jure non posse.
Fortunatus itaque a Brixia , quamquam ab eruditissimis viris non tanti fortasse habitus , quanti aestimatur ab adversariis nostris, ultro fatetur quamplures Theologos Catholicos naturam gratiae medicinalis constituere in caelisi in Suberata delectatione Theologos autem istos, si gratiam seipsa essicacem, atque victrice in agnoscant, agnoscere consequenter essicacem, atque victricem delectationem , dubitari
non potest. Qui ergo in vid trici delectatione statuunt essicacis gratiae naturam, Theologo isto judice, Catholici sunt ,
182쪽
oee aliquis in discrimen vocare debet illorum fidem . Atque id pariter est asserendum de iis , qui a junt voluntatem , nostram fecundum vividiorem inlectationem semier certo ct insolubiliter operari, dummodo nitide , dc peripicue ostem dant, se non adstruere delectationem invincibilem , secundum quam voltintas nostra necessario operetur , necessitate nimirum antecedente, quae Una cum libertate indisserenistiae nequit consistere. Nostram vero de hac libertate senistentiam scrutari quisque poterit, ne loca alia producam, complura. libro Theol. discipl. 16. cap. E. es 3. Ut insuper praetermittam quae inter nostrum , & Iansentanum systema demonstravit Gallus Theologus Antonius Boucat disseri. g. de Grat. art. q. sed . 2., de quo viro diximus Volumine E.
Vindic. disc. a. cap. I. num. 13. neque ea commemorem ,
quae de me Ioseph Catalanius Congregationis oratorii S. Philippi Nerii, di qui sub nomine Philalethis Romani .
di Eusebii Eranisti Praedicatorum Familiae Scriptores percelebres litteris tradidere; ad calumniantium ora obtundenda sussicere puto testimonium Scipionis Ma tali , viri generis claritudine,,multiplici eruditione conspicui, quem obtre- . atorum meorum unus universis, qui de Christi gratia scripserunt, confidentissime praeferendum esse non dubitat . alter vero ejusdem instituti nunc Theologicam illius Hist riam latine redditam, vindiciisque munitam typis committit peregrinis, ac nitidissimis . Is itaque, Masse ius nempe, Impugnatorein suum praestantissimum refellens pro ingenii sui viribus, in opere conscripto vernacula lingua ia) cap. pag. 26. , laudatis Thom istarum nonnullis recentioris aetatis, inquit: ., It P. Bellelli net suo Mens Augusini, at libro x. cap. E6. dichiara , che Id dio non da Ia prem ogione, nisi
accommodata earumdem creaturarum o naturae Dirtute , ,
libertatique indisserentiae jura servante. E al cap. 28. Pom ro non minus ubera facultat indimerens es ad opposita ,, terminationes , quam ad oppositas voluntates . It P. Berti A net suo sistema Agos in iano scrive cosi: Unanimiter tamenta stom. 2. Pag. Io Augusiniani , ct Thomiliae fatemur ,, dari in fiatu naturae lassae sub gratia ruictrici liberta-,, tem indisserentiae , quam denegare praecipuus charaHer
183쪽
n es dogmatis Iaceniavi. Avea gi, detio prima pag. 38. In
,, quo ergo lita est Iantaniana haeresis e risponde: Praesemo tim in his duobus; quod in praesenti tormitatis humanae,, statu Iacenius neque libertatem indimerentiae; neque aliudis iratiae adjutorium, quam efficax, sue cum Crassi conin nista cium agnoberit. E quanto alia necessista, e al dir i tatvol. M ta, che si is necessaria inente, dichiara pag rss. che s inista tende fumpta necessitate pro infallibili consecutiove a Ius , is non pro negatione possibilitati= ad actum oppositum. Bal inoia queste pochi autorita per far conoscere come tuiti sonis d accordo ne punii essendiali i Cattolici. - Eadem aequanimitate de nobis Masse ius sentit proximo capite sexto pag. 28. & 2'. necnon in altero opere (- lib. I. cap. g. Pag. 23. Hunc vero Auct rem non abs re lacrit produxi cse , quoniam apud oblocutores nostros egregius est , maximus, & doctrinae de Christi gratia scientissimus, nihil inisterim, quod ad cumulam laudum ipsius conferre valeat, nobis vel addentibus, vel detrahentibus Ex rebus quoque gestis Archiepiscopi Viennensis Ioannis De Saleon, a quo tamquam Jansentani ad Apostolicaira Sedem delati fuimus , haud exiguum accedit sententiat ,
qua in Propugnamus, mutat mentum. Etenim quod tentavit,
consequi minime potuit . quidque et significatum sit a Pontifice Maximo, a Litteris ab eodem Episcopo (b in lucem editis, & quibus admonitus est , ne Catholicorum Doctorum sententias insectaretur, Galliarum incolis magis, quam nobis Italis, compertum est- Certe ad hanc usque diem, nulla in nos Censura lata est Apostolica, nobis ad eam , quamquam contraria foret, recipiendam probaneamque paratissimis, ut nostrum ergo Petri Cathedram studium non solum per bonam famam, verum etiam Per infamiaem, ut monet Apostolus, universo orbi catholico apertam, atque testatam reddamus. Deinde anno II S. in Gallicani Cleri Comitiis praelaudatus Antistes libros nostros tamquam, an seniana labe pollutos denuntiavit. Turonensem Archie-ae scopum Comitiorum Plaetidem, ac majorem Sacrorum ita
184쪽
iorum Antistitum numerum deprehendisse in hac denuntiatione Zelum felle permixtum atque amaria lentum, non
uno tantum comprobatum est testimonio . Detur id falsum esse. At nulla in nos Episcopi illi, instante Rutheno , promulgavere censuram: & accusator diu quae typis mandaverat, censuit esse occultanda . Ubi vero ad ipsum pervenere duo Vindiciarum mearum voluminae, in lucem emisit adversum nos anno Irso. die IE. Aprilis Pastorale Docuis mentum et quo ita me ad angustias redaelum esse, ut nublus mihi apud Deum iustae defensionis locus remaneat, Iinealis tignificavit Auctor Historiae litterariae in omnes opimnationibus suis adversantes inofficiosus , atque inhumanus . Verum si Documentum illud pervolutasset, aut causeae con ditionem rationemque percepisset; nequaquam judicium tulisset adeo sinistrum , ac remerarium, ut inverecunde assereret nos apud homines quidem adinvenisse patronos, sed apud Summum Iudicem Deum qualibet carere tolerabili deis sensione. Nihil enim in eo Documento continetur, quod iam non esset a nobis discussum, & refutatum: & si forte aliquid est non dispunctum, non explanatum , proferat gnarus iste, scitusque homo, non Projiciat, ut Venusini uistar phrasi, ampullas verbaque sesquipedalia . Huic auteri, crediderim datum fuisse opportunum aptumque responsum. Id unum a quovis frugi, nec praejudiciis abrepto, non posco, nec flagito, sed postulo ut saltem illius Documenti Perlegat praefationem. In ea quippe ita Viennensis Praesul praefatur: Litterar ad Sanctitialem Suam sub initium annis et s dedimus, una cum nostris adnotationibus impres , n stro nomine praetermisso, duobus libellip contentas , quorum a teri tituluae Bajanismus Redivivus , alteri Jan seni simus R, divivus. R esponsium nobis ea qua solet humanitate a Summo Pontifice fuit, se, quamois peregrinus in controversis istis non
esset, nolle tamen sibi uni filere , sed Theologoae docti moae, S
is ulli addi Ioy parti electurum , quos ad rem naviter per emdam impelleret, ct quantum in se esset, fore ut nulli dilia
gentiae parceret ac labori, quin o sufragia gravi morum S. R. Ecclesiae Cardinalium , generatium Inquisitorum, pr cesque p ivatas ac publicai ad implorandam, cum oporteret,
185쪽
T66 Sancti Spiritus opem, fore indicturum. Orationem , vigilanistiam , studiumque Pontificis Maximi nemo non videt. Veis retur Viennentis Praesul, ne alio Summi Pontificis animum assiduae, quibus destinetur, occupationes fortasse avocaverint: queritur me ipsi editam a me Apologiam non misisse; ait, si ad eum perferendam curassem , potuisse rem peragi flentio qui cte. Haec omnia sunt sententiae , quam tuemur , fi missima propugnacula. Summus enim Pontifex jussit, ut Theologi in Urbe doctissimi di delatoris accusationes, scripta nostra perlegerent, cunctique pro nobis suffragium tulere. Apologia Pontifice non ignaro, ac Theologis ab ipso delectis probata typis procula est Vaticanis, atque ut cuncta silentio re quiete peragerentur, non est promulgamea . nisi postquam Baianismuae & Jaceni uae Redivitii prodeuntes e latebris palam in Parisiensi, aliisque florentissimi Galliarum regni coeperunt publicari. Nullum Apologiae exemplar apud nos erat. Iubente Pontifice conscripta fuit,impes lente commida typis, annuente vulgata. Quid ergo a
nobis admissum est criminis Ad nos, inquit. P. Berti suam
Apologiam perferendam non curavit, Ut factum a nobis est. Ad me curavit, ut Accusationes suae perferrentur 3 At ipse mei superiori periodo inquit, P. Berti Summus Pontifex n βras elucubrationes tradendaI censuerat. Si eas itaque peris legimus Summi Pontificis beneficium fuit, non accusatoris erga nos comitas et poteratque idem . Gui alienas elucubrationes censuerat nobis esse tradendas , nostrκs vicissim aliis, ac praesertim accusatori communicare, Id vero si fecit . frustra delator conqueritur: si non fecit autem; non mihi imputandum est quod Pontificis Maximi fuit consilium , providentia re sagacitas. Neque illud percipio, quomodo res posset peragi quiete dc silentio. Silendum ne in caussa, in qua Hie-Tonymus non sinit quemquam esse patientem p Silendum ne, dum haereseos insimulantur libri typis editi, Romae procu si, u-hique terrarum dispersi Silere non debebat vigilantissimus Ecclesiae Rector, si aliqua ibidem occurreret aut vetus, aut nova haeresis: silere non debuissent Theologi ad examen, & consultationem adsciti; nec silere debuissem egomet, ad omnem Prorsus errorem verbis scriptisque ejurandum paratissimus Quapropter si Roma, ad cujus judic iam provocatum est, adis
iudicat esse silendum, si adversarius ipsc fatetur rem silenis
186쪽
tio & quiete peragi potuisse; non est in libris nostris error
adeo manifestus, ut vociferantur conviciatores. Sed quid juivat parere repetita crambe fastidium P quum omnia accusa. tionum capita sint consectaria , quae ab adversariis e princiis piis nostri systematis inferuntur; principia vero damnata non sint, & ipsa consectaria a nobis denegentur, ac diluantur: quibus stantibus evanescere fuspicionem omnem e roris semel, iterumque demonstravimus . Quae tamen dicta sunt nuper, non sunt quibus praecipue nititur ratio ex rebus gestis Cl. Archiepiscopi depromenda . Ille anno I et g. die Ii. Novembris litteris ossiciorum plenissimis ad celeberrimam Universitatem Viennensem in Austria pro examine judicioque misit quinque , quas subj, cio propositiones. Ostor NE PREMO I. Omnis actio humana, quae vel non elicitur, vel non imperatur ex molim caritatis, fallem inchoatae , qua Deus
propter se diligatur , est vitica .
II. Omnis agitio humana , quae vel nou elicitur, vel nou imperatur ex motivo caritatis, fallem inchoatae, qu
Deus propter se di statur , vel hoc ipso arguitur seri
ex motivo vitiosae alicujus cupiditatis.
Luaeritur ab illum simis, S eruditissimis Dominis, Decano , Professoribus , S Doctoribus Almae Unitie tutis, utrum duae ille pro sitione , quae in idem recidunt, podsint defendi catholice, ct citra labem erroris , aut haere, o
I. Gratia Gmax eo sit in delectatione eaelesti , indeliberata , eaque gradibus superiore ad delectationem terre-
II. E cacia gratiar consissit in illo prae minio delectationis caelisis indeliberatae, re relative fusterioris . III. Uoluntas humana in flatu naturae lapsae semper , O -- vincibiliter sequitur motum antecedentem di indeliberatum delectationis relatise superioris , se ea si terre-sxu , Me caelestis
187쪽
fessorisus, es Doctoribus Almae Unitiersitatis, utrum tre1 ictae propositiones, quae in idem recidunt, possint defendi catholice, o Iabem erroris aut haeresse. Si a nobis quis petat nostrum de propositionibus istis iudicium; respondemus, Primam propolitionem Ord. I. si
accipiatur relative ad secundam , defendi non posse citra Iabem erroris, aut haeresis; quia non omnis actio, quae non oritur ex caritate, qua Deus diligitur propter se , saltem inchoata, est vitiosa, nec fit ex motivo noxiae cupiditatis; sed potest esse ex motivo bono, atque honesto, re quod spectat ad ossietum, esse intrinsece, & secundum se
actionem bonam : si vero eadem propositio ita accipiatur, ut omnis actio deliberata, quae caritate saltem inchoata. actu seu virtute non refertur in Deum, licet sit bona, non fiat tamen unde quaque bene, quoniam caret circumstantia ordinationis in finem ultimum , & consequenter in eadem actione reperitur vitium deliberate operantis , non quia iam ctionem ipsam exequitur, sed quia eam non refert ad quod est referenda et dico in hoe sensu propositionem esse Augustini, omniumque Augustinentium Theologorum docentium omnem deliberatam actionem caritate saltem virtuali esse referendam in Dcum; id coque hoc sensu posse catholice defendi. Secunda autem propositio damnata est in Bajo i i, nec in idem recidit cum prima , si intelligatur secundo
sensu, in quo duntaxat sensu, ab Augustinianis Theologis Propugnatur. Pariter prima & secunda propositio fecundi
Ordinis , si accipiantur relative ad tertiam , adeo ut delectatio superior in deliberata sit inoincibilis, & inducta antecedenti necessitate auferat libertatem indifferentiae , d fendi neqU unt citra labem erroris , aut haeretis . Si vero ita accipiantur, ut essicacia gratiae statuatur in delectatione in deliberata superiori ad delectationem terrestrem, quae tamen non auferat libertatem indifferentiae, neque sit invincibilis , sed relinquat potentiam ad oppositum ; praedictae duae propositiones sunt Augustini, omniumque Augustinensium Theologorum, & catholice defenduntur. At prorum
188쪽
vo stlo tertia, quoniam enuntiat voluntatem humanam in hoe infirmitatis statu semper & in vincibiliter sequi motum antecedentem & in deliberatum delectationis relative superioris , Propter adverbium illud in vincibiliter est hac aetate propos tio iuspecta haeretis Iansentanae, nisi explicetur de illa consequente tantum nece ilitate, quam in praedeterminatione gratiae essicacis , non sublata potentia ad oppositum, certissimum est inveniri. Hoc autem sensu tertia illa propositio non rectis
dit in idem, ut perspicuum est. Atque hoc est nostrum de propositionibus illis judicium. Quid vero celeberrima & clarissima Universitas Viennensis 3 Cum ad ejus pervenisset notitiam eumdem Archiepiscopum nobis, tanquam Iansenti assectae essemus, intentasse criminationem, & Romae hanc discuti caussam, quamquam allatae propositiones pravum sensum prae se ferant, quo etiam a me reprobantur; verita nihilominus, ne illarum censura praejudicium aliquod Orthodoxorum Scholis posset afferri, respondendum duxit; nolle se judicem constituere de doctrina, quae in Urbe Roma, jubente Summo Pontifice, ad examen reuocabatur, suamque omnibus Catholicis libertatem inesse illa dogmata Propugnandi, quae nondum ab Apostolica Sede fuerunt proscripta . Haec a fide dignissimis accepimus testimoniis, quorum litteras asservamus. Atque iis publicum aliud det recentissimum addimus fulcimentum. Superiori quippe an-ae s s die 16. Aprilis in eadem Viennensi Universitate, conmsensu , & auctoritate Doctorum omnium Facultatis Theologicae, Reverendissimi Rectoris, eximii clarissimique Dirc storis ejusdem Theologicae Facultatis P. Ludovici Debiel Societatis Jesu , approbatae , typis editae, omniumque Plausu propugnam tae suerunt ad consequendam supremam lauream Theses a P. Aurelio Reichen bach nostri ordinis: inter quas theses habentur istae e XVI. Ut homo deliberate operans ab omni penitur
culpa undequaque sit liber, astus suos in Detim tielut ultimum finem caritate fallem virtuali referat, est necesse . XVII. Mius tamen sic non relatos, vel etiam alisque gratia justificante, aue fide Theologica factos, si ceteroquin ex ossicio boni Fnt, ritque honesti , intrinsece malos , atque vitiosos esse, dogma es uvianum aequissime ab Eccle a proscriptum . XXIV. Statum naturae purae , ncn quidem spe ctiatis intrinsecti naturis e humanae principiis . donisque eamdem consequentibui ( ut absone prorsus, ac e
189쪽
ronee a firmasIt Baius verum attento Davi Atiliae stros demtiae, justitiaeque ordine, piabilem non esse omnino sentimur. XXV. Creatura rationalis solis naturae viribus instructa Auctorem suum , etiam ut naturae conditorem, super omnia diligere nequit. XXVII. Gratiam e cacem haud aliud esse, quam victrilem de ectationem relatiDe superiorem, diiunitur quiden inspiratam, verum in operaudo perfecti sine liberam c quod pessine
insic latus est Iansentus a Protoparente n/ro , ac Theologorum principe Augustino copsis sime edocemur. Thetibus hisce nostruna
comprehendi systema nemo non videt Pateretur ne Caesarea illa ac toto orbe celeberrima Academia suis in aedibus theses istiusmodi propugnari, si Iansentanam haeresim quodammod instaurarent pateretur ne id, post acceptas Archiepiscopi G illiarum epistolas, post rumorem nostrorum diffidiorvia longe lateque diffusum, atque in hac temporum injuria, in hae obtrectatorum licentia, in hac Palament Historici garrulitate, in hac demum scriptorum copia, qua & adversariorum crimminationes, & Vindiciae nostrae cunctis Theologis innotuerunt pSi quis opponeret, praemissas theses ab Augustinensibus defendi; responso foret in promptu , non laudari a me quam quam id iure facere possent, Augustinenses pro sua nostraquet sententia pugnantes , sed Pacultatem Theologicam praeclari simam doctissimamque, pugnantibus suppetias ferentem, plaudentem, laureas conferentem. Nec in alicujus mentem veniat, mihi in Austriam usque ad patrocinia captanda migrandum esse . Illuc me contuli vestigia ad versariorum meoru insectando. Sed ad nostra revertens, gratulor novos mihi Patronos in dies ipsam, pro qua decerto, veritatem compararet commilitones, & auxiliares copias acervatim conducere. Etenim Romae superioribus mensibus non semel a Clericis Regularibus Congregationis Sancti Paulli , quos vulgo Barnabratas vocant, publicae disputationi expositae ,& exagitatae fuerunt theses, typis editae superiorum permissu, labente praeterito anno Irss. In quibus ti t. de diυina Gratia habentur quae sequuntur q6. Statum , quem vocant naturae purae, haud possibilem exictimamus, utpote, sententia nosra , diDinis Attribuis
ris minime consentaneum; praesertim s in eo talis futura esset
concupiscentia , qualem nunc patimur. S . Gratia actualiae , quae
recte ditiiditur in susscientem, O e cacem , nihil aliud es,
190쪽
suam mentD illa ratio, o inspiratio carptat magis in hac inspiratione , in uia ilioratione consistit. ss. Es- fcax autem gratia es vid Irix delectatio , se carita , si/contriariam cupiditatem. Haec tamen habet suos gradus. ex quibus absque nilo praejudicio absolatae Dei volontatis den scitur una cum vera arbitrii nostri Iibertate mirabi is ejusciem Fratiae oeconomia et istiue haec fententia recte explicatis nihil
habet a nitatis cum haeresi Jansentanis, in qua o Irix delectatio eueenit ubertatem. 36. In hoc infrmitatis flatu admittendam esse gratiam ab intrinseco micacem ma ni Augustini is Eitoritate suademur, S suademus . s . Admitti quoque delet, ct reapse extat gratia vere ac proprie fussiciens, quae Deram ac propriam implendi divina praecepta tribuit potesatem, licet non Taliter validiam ci expeditam, tit ad eadem aLiu implenda ne cessaria non sit gratia esicax . Hanc dari a Deo jussis omnibus
e sde est: non est tamen de fide, quod reliqui homines singuli
reberct eamdem recipiant . 58. Gratia fanfiscans , seu habituans , quam utique existere convenit apud omnes, reipsa non disinguitur a caritate; sed idem es utriusque habitus . Apertissimum est in istis propositionibus contineri tradittim a nobis systema. iisdemque verbis a nobis definiri gratiam tam actualem , quam habitualem , eademque ratione circumscribi, atque explanari gratiam per se efficacem , gradus sanctae delcctationis, ac Pomtestatem veram di propriam , quam tribuit gratia sufficiens , sed non taliter validam di expeditam , ut ad ponendum actum sanistae operationis non si necessaria gratia efficax . Ipspsis verbis meis traditur thes s . definitio gratiae actualis lib. 18. Theolog. discipi. cap. I. pag. I o. - Ipsipsis verbis meis thesis s. descriptio efficacis gratiae eodem libro cap. 8. pag. I S. ccxsg. Ipsi piis verbis meis explicatur thesi Sp. vera ac propria illa potestas, quam confert gratia lassiciens, citato cap. 8 pag. rss. Tribus autem his thesibus , quibus exponitur definitio gratiae, natura gratiae efficacis, & potestas agendi quam confert gratia sufficiens, innititur conflata nobis sansentani erroris calumnia . Sineret ne superiorum aliquis theses ipsas defendi, auderet ne Theologorum Catholicorum quispiam illas defendere, nisi ea, quam nos calumniam diximus, vera esset Y 1 cam