장음표시 사용
51쪽
culi lib. f. cap. q. querebantur, ad ipsorum dedecus maj rem Episcoperum partem, O quaedam collegia Canonicorum . Reminis duarum Academiarum censuris (Lovaniensi, de qua modo, & Duacensi latae die s. Septembria anno Isipis calculum adjecit te. Parcendum est , cum haec ita se habeant, scientiae
mediae patronis, si commemoratas censuras odio prosequantur vatiniano. Iisdem censuris vulnus sententiae Lessii & Hame-lii inferebatur acerbum. Omnem propterea movent lapidem, Ut ipsarum censurarum elevent auctoritatem; nobisque inverecunde objiciunt posteriorem alteram Duacensem, licet proscripta sit, indici librorum expurgandorum inserta. Incassum tamen illorum recidunt machinationes . Lovanienses enim saepe censuram suam confirmarunt, eamdemque Ven.
Baronius, & in Congregationibus de Auxiliis sub Clemente VI H. Thomas de Lemos, postea complures summi Theologi adprobaverunt. At vide Historiam de Auxiliis lib. I. a capite A. usque ad II. Etenim mihi a censura & jusificatione Lovaniensium ad judicium Archiepiscopi Senonensis revocanda est differtatio . Posteaquam aperto mendacio ait justificationem censurae tum editam a Lovaniensibus, cum satis aperte ad Ian senii doctrinae defensionem ad laborarent , interrogationem hanc
irrisoriam subjecit : Deus nusus oe bonus potest ne talem punire eo quod panem non manducavit e Potestne luctuis in hac impotentia deserere urgente praecepto F O qui in tali potentia versatur, potesne implere praecratum secundum fra I entes , quas habet viresyVerum aut callide, ac versute, aut certo certius fallaciter de una in alteram quaestionem, ut me Iansentanis adnumeret, transgreditur insimulator: sed perperam nititueretia expandere ante oculos pennaeorum. Vidimus, quod
sola librorum nostrorum, & prae laudati capitis octavi inspectione cuique perspicuum erit , agi propolitione illa tertia de ea quaestione, An imputari possit peccatum iis , quibur ob illorum culpam denegatur aflualis gratiae inspiratio , non de quaestione altera, An tu iis denegetur gratia su ciens. Unde ergo praeceps ille saltus , & excursio extra oleas , Potesne jusum in hac impotentia deserere 3 Aliter de impio destituto gratia, aliter de justo. cui gratia adest, ratiocinemur ,
52쪽
loportet pde illo dicimus habere potentiam evitandi peccatum, quia praeditus est libero arbitrio, & potest recipere gratiam rde justo autem, ubi de hoc pertractamus, & liberum arbitrsam , & lassicicntem gratiam habere docemus. In imp tentia vero nec justus versatur, nec impius, quia ille habet gratiam, & iste potest habere. In capite illo octavo tom. pag. - . positionis nostrae munimenta petimus ex Augustino, cujus de corrept. oe grat. cap. 6. haec sunt verba: Si nondum regenerati funt, primam .esse caussam , cur objurgati quod sint inobedientes Deo, sibi debeant displicere, quia fecit hominem retium ab initio, oenon es iniquitas apud Deum Si amem iam regeneratu ct iusificatur in malam vitam sua voluntate relabitur . certe ise non potes dicere, Non accepi, quia acceptam gratiam Dei suo in malum libero amisit arbitrio. Porro nequetii, qui nondum Iavantur aere, pronuntiarent non rege ne ratos, & regeneratos, ac iustificatos, qui in malam vitan voluntate sua relabuntur , esse justos .i Producimus deinde Prosperi versus ex carmine de Ingratiae cap. 3 a. Non autem recte , nee vere dieitur, litis stes sunt exorter divivi muneris , es quos
Gratia neglexit, degentes mortis in umbrat 'Peccati non esse reos, quia recta gerendi Non data sit vir ra . .
Quis vero adeo hebes ingenio est, ut iustos appellet, quos gratia neglexit, & qui degunt in umbra mortis 3 Haec Augustini & Prosperi testimonia verbis Lovaniensium , quae mihi exprobrat accusator , proximum tenent Iocum et non tamen illa vidit, qui scripta nostra maturo examine a se ponderata fuisse testatur. De iis ergo , qui rectissimo Dei judicio non adjuvantur a Deo, a quorum numero excludimus iustos, asserimus reos esse peccati, quoniam voluntate sua cadunt, & adjutorio diis vinae gratiae propter mala merita sua exspoliantur; & ac serimus posse converti, quia habent naturalem facultatem li-
Deri arbitrii, & quandiu sunt in hac vita , possunt recipere gratiam, quae iis, quibus datur, misericorditer datur; &Quibus non datur. justo iudicio non datur. Haec est nostra E i de
53쪽
de iis, quibus gratia subtrahitur, sententia. Qui utique reo
darguendi, & corripiendi sunt, dum peccant, quia acceptam Dei gratiam suo in malum libero amiserunt arbitrio ; quemadmodum redarguendus . & corripiendus foret prodigus ille filius. qui relicta paterna domo, in qua etiam mercenarii abundant panibus, & abiens in regionem longinquam, Prem meretur fame . & siliquis vesceretur. Profecto non est eodem pacto ratiocinandum de justis.. Pertractatu in de his a me fuerat de haem i Jansen lib. a T. cap. 3. Prop. I. ubi cum SS. Augustino, & Prospero demonstravi. Deum neminem deserere antequam deseratur, vetabisque Apostoli in x. ad Corinthios Io. IE. Tridentinae syno di sese. 6. cap. II. condemnatione articuli 3 . Baji, auctoritate S. Thomae , aliorumque Theologorum , primam Ianse nil propositionem refutavi. Quamobrem evidentissima res est, me non eodem modo ratiocinari de impio destituto gratia ,& de iusto gratia suffulto; sed criminatores Augustiniani systematis quae a me de illo traduntur, cum iis quae dicunmtur de altero, aut subdole, aut imperite, aut, quod de vim ria optimis existimandum est, incogitanter confundunt.
II. Porro fuit haec propositio, sicut es ceterae in lacenis damnatiae , ex illo principio urensis Episcopi . quod magis delectat delectatione indeliberata, illud operari necessum est. Idem principium sibi genuinum fecit Fr. Berti . ct ita pro
certo ab rocem traditur, ut concurrentibus duabus dele. Fationibus gratiae , ct concupiscentiae in aequali gradu voluntardebeat remanere anceps iis Cum trahatur animus, inquit , delectatione sancta, & noxia, numquam se inclinabit in sianam potius, quam in alteram, sed pendebit anceps, d nec una sit robustior, eamque deprimat. Rationem reddit uico e Nullus enim . nisi a sortiore vincitur, & superatur
Nuod impossibilitatem. es necessitatem a F. Bellecti traditam omnino exprimit. Quis ergo libertatis humanae . ct indisse-revitae usus e
54쪽
Ptincipium illud , suod amplius nos delectat, fecundum
id operemur necesse es . traditur ab Augustino in caput s. e. pistolae ad Galatas, & dummodo germano intelligatur semiu , nequit ulla ratione re Probari. Hunc sensum nos talem esse assirmavimus libro X Theol. discipi. cap. II. & tom. E.
Apolog. pag. Is s. Augusinus docet noi necessario sequi quod magis delectat , sumpta nec late pro infallibili consecutio.nδ actu . non pro negatione possibilitatis ad actum oppositum equo sensu necesse es ut sedeamur . quando e caciter sedere volumus , salva semper potestate non tolendi quod o
simus . Nemo non videt de qua necessitate interpretemur
Augustinianum illud proloquium . Accipiendum illud esse assirmamus, Sumpta necessitate pro infallibili consecutione actur, non pro negatione possibilitatis ad actum oppositum. id- est , de necessitate illa consequente, quam Thom istae & Augustiniani omnes agnoscunt sub gratia per se essicaci. Imo contra Ian senium disputans lib. XI. cap. I. sive tom. I. pag. III. me scripsisse memini , Sententia noβra nec semper gratiae de Stationem inspiranti adsentimur. neque necesse est ut si quamur quod magis delectat. Neque haec pugnant cum prae-eedentibus, quia illic de consequente, hic vero de antecedente necessitate loquuti sumus. Consentire nobiscum per omnia Antoninum Mailaulie in opere , cui titulus. S. Thomarsui Interpres, disp. de liberi. q. s. art. 6. demonstratum est tom. E. Vindic. dissert. o. cap I. s. 8. num. T. Necessurru, non est, ut singula repetantur. vide Massoulie iom. I. pag. I q. nostramque dissertationem tom. R. p . ISJ. In Augustiniano illo axiomate addidit pro lubitu Seno.nensis Antistes, ea verba, delectatione indeliberata, tacitet Iansentani erroris insimulans Theologos, qui ipsum axioma de sola delictatione deliberata non explicant. Verum priusquam voluntas deliberet, sibique propositum bonum am-Plcctatur, requiritur, ut Deus illi delectationem victricem immittat; quoniam animus voluptate trahitur, ejusque pondus est amor. Ut ergo bonum velimus, facit Deus sne nobis inspirando dilectionis suavitatem: quando autem volumus . operatur 'obiscum adjuvans voluntatem nostram, ut
55쪽
quod volumus, impleamus. Ita inspiratio dilectonis, & ecfectricis gratiae praemotio, indeliberata est . actus veto dilectionis , & opus quod perficitur , deliberatur . Qui non ignorat gratiae praevenientis, & operantis, a gratia subsequente, ct cooperante discrimen, facile percipiet quae dicimus: si quis ignorat, is taceat, redeatque ad vestibula Theologiae. . Theologi itaque constituentes praevenientem gratiam o is fanctae dilectionis inspiratione, & nobiscum propugnantes hanc gratiam in iis, qui actu operantur , ut oporteti, esse adjutorium per se essicax , ipsam praevenientem gratiam absque ulla haesitatione appet Iare tenentur delectationem indeliberatam , qua voluntas essicaciter trahitur. Ab hac autem praeveniente gratia, sive ab hac inspiratione sanctae dilectionis excitata voluntas liberum exequitur in Bus, quod sequitur ex praemotione divina necessitate illa , quae in schola Thomistica agnoscitur sub phylica prae- determinatione, necessitate nimirum segesente , non antec dente, sive , ut nos supra diximus, infallibili ci certa com secutione actus, & non sublata liberi arbitrii ad actumioppositum potestate. Augustinianum proloquium, de quo agitur, eodem modo de delectatione indeliberata explicavit quoque Petrias de la Broue Episcopus Mira piscae in opere inscripto . Defense de la grace e cace par elle-mei me , edito Pariliis anno I EI. Cujus utique viri, quamquam unus fuerit Appellantium, credo posse me testimonium exscribere , Propter inserta verba Eminentissimi Cardinalis de Bisse , & doctrianam praestantissimi Meldensium Antistitis Iacobi Benigni Bostuet; maxime quod prae laudata gratiae se ipsa effectricis defensio, nulla, ni fallor, confixa est Romana censura. Huius itaque operis articulus pag. Esr. est hujusmodi, Emplicatun de I axiome de S. Augustis, Qv il est necessa ireque la volonte agisse, selon ce qui tui plati . ,, Doctrina autem hujus Episcopi est quae sequitur . II ne parili parque Saint Augusin dise dans cet endroit rien de plus, qraece que notis venons de lire dans les passages si lime de esprit es de Ia letire , es de I enchiri ion, que j' ai dejaciter . Cetendant cet axiome furnit une orassen aux nouis
56쪽
conformement a ce qui nout plati le plus, on do it interpremter cet mot necessaire , d une necessi id morale , & i in pro- prement dite. Car il reduit tout i effet de la necessite, qu impose a l 'ame it plai sir de la grace, a tui faire me neru ne vie chaste, & il ne preten d nul lement Ius oler te pou- voir de changer de conduite, & de pecher . A Plura addit vir praestantisti inus de indeliberata delectatione explicans Augustini proloquium: de quo aecipiendum esse docet cum
Meldensi Episcopo Bossa et verba illa ipsius Augustini , Rogandus es Deus ut velit, quia necesse es fieri s voluerit; quae sequuntur, Si Deus hoc inlit necesse O baciesse
ut quae habentur lib. s. de Civit. Dei cap. Io. Si autem.
illa desnitur eos, nece stas, fecundum quam dicimus necesse e se , ut ita sit aliquid, vel ita fiat, nescio cur eam timeammas , ne nobiy libertatem auferat boluntatis. Quae omnia de necessitate eonsequente , & ex suppositione voluntatis& pra motionis divinae, non de necessitate absoluta & antecedente, explicanda sunt, quemadmodum nos explicavimus axioma S. P. Augustini, stitia amplius nos delectat, se
57쪽
Auctor quoque Iacenismi Redioitii pag. x gr. mihi objecit, quae iterum urget illustrissimus Archiepiscopus, & scripta fuerunt a me Iib. I . cap. XI. id est . t m I pag. ZOI Cum trahatur animus delectatione , s ex aequo assciatur delectatione sancta, es noxia . numquam se incunabit in unam potius . quam in alteram; sed pendebit anceps, donee una sit altera robustor; nulluae enim, nisi a fortiori vincitur, di superatur is
vellem cetera Adversarius prosequutus suisset: ita enim immediate haec subjicio, Et volunta; vetus oe nova, dum thiauiam non superat/pugnant confictatione , disror dando di pant animum, ut Amininus docet lib. g. Cons. cap. s. Tertio quia inaequali gradu concupiscentiae ct gratiae gratia concupiscentiae, non concupiscentia gratiae succumberet; quia homo etiam cum aequali virtute, majorem habet cla maIum, quam ad bonum iniselinationem: ct ideo Augussinus scribit de corrept. et gratiae . IE. Nam si in tanta infirmitate uuae hujus, in qua tamen propter elationem reprimendam perfici virtutem oportebat, ipsis relinqueretur voluntas sua, ut in adjutorio Dei sine quo perseverare non possent manerent si vellent, nec Deus in eis operaretur ut vellent; inter tot & tantas tentationes infirmitate sua voluntas ipsa succumberet. QDenique agere Oinon agere in aequilibrio virium, o ceteris
minare seipsum absque incaci Dei praemothne. est liberi arbitrii fani , es robust, non autem infirmi. Pugno itaque in loco, qui mihi objicitur, pro graria essicaci, sine
qua homo in statu naturae Iapsae succumberet , licet libere, nec potestate ad oppositum per peccatum prorsus extincta , eo modo, quo libere in peccatum labitur, & numquam resistit concupiscentiae, solo gratiae lassicientis adjutorio, non gratia essicaci, aut congrua suffultus. Debebat haec animadversor expendere , aut inspicere quaestionis, quae ibidem agitur, inscriptionem. Veterem ergo cantilenam repetenti succinendum est eodem tono. In confictu (ita scripsi tom. E. Vindic. pag. 22s. in confictu duarum de Stationum pendere ancipitem voluntatem , nisi una alteram fusteret, neque consequi opus, nisi
deIeditatio victrix accedat. aocuerunt viri AEli mi praelaudat
58쪽
dat cap. g. t. Macedur nempe fcribenI , Augustinum dele.ctationes carnis opponere. delectationibus spiritus , in ea Pugna concupiscentiam cum gratia i committere, de fortiori victoriam assignare: Mansus ure omnium Augustaensium affirmans, non . posse ivoluntatem plene imperare actus subis sequentes, sed inter duos amores fluctuare, nisi amor honesti superet contrarium amorem et Goneales , aliique Thomiliae a Graveso*ia Iaudati docentes gratiam nunquom fore e cacem , nec voluntatem recte operaturam, nisi. gratia
majores essicaciae gradus habeat, ct supereta gradus obstinationis: Antoninus Massoulie 'movctrans itisem nunquam gratiam fore emestricem , si resistentiam voluntatis omnino non vincate Auctor operiae inscripti Le Disciple pacifique . plurimum commendanI sententiam docentem , Que la meme grace qui sormonte roit trois ou quatre degre ae dr obstination, parce qu elle seroit dans un degre tres propre pour
ni par consequent te meme esset & te meme succes, si elle trouvolt lix de greg d opposition, d obstacte, di de resistance et S. Thomas docenae. noue moueeri voluntatem a conmgruo ct convenienti bono. nisi sua vi superet vim, & effraenis concupiscentiae impetum et Augusinus demum saepenumero a mans ., gratia inspirari certam scientiam di victricem , delectationem, fieri, ut carnis voluntatem contraria concupiscentem voluntas spiritus vincat, atque, ut Plus
delectet quod Deus praecipit , quam delectat quod impedit. Ergo quod inter detestationes si pugna, ct quod fortior
alteram superet , nec Jaceniana doctrina est, nec nova, nec quae commovere aebeat Theologum vel mediocriter eruditum . Jansenti error es haeresis de stationi, quae alteram vincit, alligat necessitatem antecedentem & physicam: quam a nobis rejici rursus Uenderem , nisi ex praecedenti S. I. re . atque ex tota hac dissertatione manifestissimum foret. Haec ego citata differt. g. cap. 2. s. o. ci longe plura cap. I. s. R. ad quae loca lectorem remitto. Ex dictis colligitur, sub gratiae per se essicacis, vel sub delectationis victricis praemotione, talem esse usum humanae voluntatis, ut libere quidem, sed infallibiliter operetur: libere cum potestate ad oppositum; infallibiliter, cumactus, qui supposita hac praemotione numquam suspendi-
59쪽
tur, certissima consecutione. Quod di tertis planisque veris his assirmavi praecitato capite a I. libri r . & cap. I. libri II. Prout demonstratum est hactenus.
III. Hine es quod sta gratiam e cacem definiat: Est via
rix delectatio, sive caritas, quae superat contrariam cupiditatem. Luam definitionem explanando ait: Haec delictatio . & caritas, &c. Nec viox illa libere obtemperat ad faciendum fucum apposita quidquam DF emati gratiae necessia tanti detrahit; siquidem paullo pos addit: Sequitur ex hac victrice delectatione infallibiliter emctus, eo quod animus amplectatur bonum, quod magis delectat s M. Hae fretus sententia , quam ex Augustino male intellegito deprompsit, ct eu faepius in suo opere inhaeret, Augustinus, inquit, docet nos necessario sequi quod magis delectat.
Ut autem hane nece talem relatitiam ravo Det eum iis, quae praeclare dicere videtur de libertatis indisserentia , ct de merito, di de demerito, aliam a sodali suo viam inire tentat, quae non minus definitionibus Ecclesiae contradicit., Jansenti erroribuae non minus favere videtur . Contendit eis
nim ad meritum sub gratiae impulsu fortioris. Da superioris delectationis eae sis indeliberatae, siti Ficere in flata, naturae lapsae potestatem non quidem absinendi a bono opere, sed potesatem hoc , vel illud bonum eligendi. Item sub impulsu concupiscentiae fortioris sufficere ad demerendum potesatem eligendi hoc, vel illud peccatum , nec requiri potessatem ab- sinendi simpliciter a peccato. Ex quo principio sequitur usum in flatu naturae lapsae si olenter esse liberum folo impulsu gratiae necessit antis ad bonum, s unum prae alio bono possit eligere.
P. I. L A U R E N T I U S. Stupenda res est, systematis nostri impugnatores rodere rursus & carpere definitionem illam gratiae e cacis , Essotrarix de ectatio, se caritias, quae bincit contrariam conmoviscentiam. Demonstravi in Vindiciis disput. d. cap. I. s. 2.
60쪽
num. 6. S. P. . Augustinum eamdem tradidisse definitionem , in libris de corrept. & grat. cap. s. num. 31. ubi ait adjutorio quo fieri, ut homo tanto ardore diligat, Ut carnis voluntatem contraria concupiascentem voluntate spiritus vincate lib. de Sp. & lit. cap. as. num. SI. ubi inquit: Inspirata
gratiae suavitate per Spiritum Sanctum facit (Deus) plus eleelare quod praecipit, quam dele Iet quod impedit: eodem
libro cap. 3 s. num. 6g. ubi scribit: Fieret tanta tioluntas adhiberetur, quanta susscit tantae rei. Esset autem tanta , si nihil eorum quae pertinent ad fetigititiam noI lateret, es eas delectarent animum, ut quidquid aliud toluptatis dolorisve impedit, delectatio illa superaret: libro E. de peccat. meritis& remisi. cap. 1 f. num. 32. tibi per effectricem gratiam docet a Deo tribui certam scientiam ct victricem delestationem. Quid vero intercedit discriminis inter definitionem illam meam, & inter verba haec Augustini pMeam dixi definitionem, quod illam tradiderim, non 'quod ego omnium primus invenerim. P. Macedo eamdem definitionem produxerat in Cortina pag. EO. Cardinalis Branis catus de Lauraea illam pluribus ar3umentis exemplisque illustrat & comprobat opusc. g. de grat a num. SI 6. Illam ex Thomistis probarunt Ioannes Gonga leZ controDersa I. gratia cap. & Antoninus Massoulie diff. r. de libertate creata q. 6. art. s. Ipsim et Congruistae gratiam, quam conis gruam vocant, & putant esse eis cacem ab eventu, & a determinatione voluntatis, vid tricem delectationem appellari ab Augustino fatentur, ut VasqueZ p. I. disp. 6 p. O I. E. disp.
X86. cap. II. num. 36. Quorum, aliorumque testimonia produxi tom. E. Vindic. di geri. g. cap. I. ideoque ab eis iterum exscribendis abstineo . Ridiculum est etiam, quod subjicit criminator, ludere me verbis, & fucum facere, dum libertatem sub victrice delectatione commendo, eo quod scripserim libro Id. cap 8. sive tom. g. pag. 136. Sequitur ex Districi delectistione insa libiliter essesus , eo quod animus complaetatur bonum quod magis delectat. Enimvero Infauibiliter dixi , non NecesJb--rio: immo si Necessario dixissem, solam consequentiae necessitatem adstruendo, recte dixissem . Eil ne unus inter Theologos , non Thomistas tantum & Augustinenses , verum inter Congruistas, qui non affirmet ex gratia efficaci conis