장음표시 사용
401쪽
quam a Deo ob utilitatem hominum factam fuisse constat , nullum e Iusdem iudicium infallibile esse . quod omnes absque errandi periculo sequi possint. SCHOLIO M IL
Protestantes, quod spectat istud de infallibilitate judicium, sibi eontradisunt.
Pro certa enim regula habent . solam Sacrae Scripturae auctoritatem admittendam esse et ipsis ergo sentientibus , nullam certam auctoritatem habere possunt fidei professiones . quas emiserunt , nullam , quae in suis conciliabulis ipsi constituerunt , nullam demum quae contra quoscumque alios decrevere psed di fidei professiones ediderunt. & im suis conciliabulis nonnulla uti neces saria ad fidem constituere, & quaedam sanxerunt contra alios , ut ea apud sit auctoritatem haberent . alioquin quoad rem illam non ibium inepte , sed etiam per iummam insipientiam sese gessissent i ergo in sententia Protellantium sola Divinae Scripturae auctoritas uti regula fidei admitti debet, & non 1ola admi, ii debet di ergo quo/d illud de infallibilitate iudicium sibi contradicunt ; quia nullius hominis, immo nullorum. hominum iudicium in fallibile, sc certum esse Volunt, & tamen harc certitudinem , & infallibilitatem sibi tribuunt , alioquia non esset, cur aliquid tamquam certum definirent sa Et re quidem verae illud iudicium in fallibile et in putatur, quo ab aeterna saliate excludendum eum ella decemitur. qui haec, vel illa dogmata non tenuerit, atque pmsessius fuerit ; sed tale est iudicium , quod Protestantes saepe tulerunt i ergo illud judicium in fallibilitatis , quod omnibus denegant, vel nolentes apua se esse coni lituuntia Maior propositio constat: nam si huiusmodi iudicium infallibiloe non esse putaretu , neque etiam per illud decerni possiet de
aeterna damnatione aliquorum , qui aliqua dogmata non admitterent . Prob. mi. Tia Aliquos articulos esse fundamentales, aliquos non meamentales, illos ad fidei et sentiam pertinere, non vero illas, contendunt Prorestantes; ergo quoatrem illam infallibile iudicium , quod tamen apua neminem elis volunt, Pr tellantes sibi vindicant. 2. Protestantes a sua communitone excludunt in ianos, atque Arminianos , damnantque uti intollerabiliter errantes in iis, quae verae fidei. sunt i ergo supra alios tale iudicium sibi vindicant , quo de eorum aeterna salute simplicitet decernant ; Κd nemo. de aliorum aetem a salute simpliciter decernit, nisi certum de ex iudicium se serre posse arbitretur di ergo Protellantes certum, atque infallibile iudicium sibi vindicant. 3- ν alios aeon1ortio Ecclesiae eiicit ex eo quod nonnulla ad fidem spectantia sitscipere .
di profiteri reculent, certum & infallibile iudicium de iis sibi tribuit. quae
ad fidem spectant; atqui Prote tantes anathema dixerunt illis, qui profiteban. tur dCctrin. ni contrariam fidei professionibus cathechillicisque institutionibus . quas ipsi ediderant . atque apud eos in usu erant cb) τ ergo semper magis magisque constat. in fallibile iudicium quoad res fidei Proteliantes sibi tributi se Ili piter ergo sibi contradicunt, dum nullius iudicium certum , dc intallibile
editi , de decretis latis eontra alios, qui ab ipsi, diffidebant. deque rebus ad hdem nece Diariis , quaa in suis conciliis. ipsi cunilatu erant, eonsulatur Sossuetum Avertiissmeni auae Botesans Avertim s. Φ, Citatus. Misuetur consulaturis
402쪽
Et re quidem vera ut legant Sacram Scripturam , omnibus suadent , a que ex lectione Mus futurum esse promittunt, ut quique per se intelligant, quae ad s alutem necessaria fiterint. Quandoquidem , uti ipsi, quemadmoduni stirpra observavimus, habent, ut veritas perspecta fiat , nullum examen adhibendum est, sed attentione , & applicatione veritatis ad ipsum spiritum fides inducitur in fidelibus. Sicut enim 1ensibile lumen, inquiunt ipsi, oculos perstringit; ita etiam veritas , quae est lumen mundi intelligibilis , spiritum afficit ; & iccirco ipsa veritas, quae se habet ad intellectum, sicuti ad oculos sensibile lumen, fidem producit in hominibus . Aperte quidem falsa haec omnia sunt, sicuti iam evicimus, eIusmodi tamen ut per ea nullus dubitandi locus supersit, Proteilantes quoad is hid de infallibilitate principium in manifesta contradictione esse. Nam , si horum principiorum ratio habeatur, semel ac aliquis Sacram Scripturam admittat , a consortio aliorum fidelium a nemine reiici potest, quamvis ex Sacra Scriptura ea non eruat , quae alius eruenda esse putat; atqui Protestantes a sua eommunione huiusmodi homines reiiciunt: ergo contra
sita Principia agunt, contraque ea quoddam infallibile iudicium ubi tribuunt.
403쪽
AUCTORUM, ET RERUM QUARUM DAMNOTABILIUM.
I 'mava Tomum , Arabica ejus Tomi paginas , Lit erae adnotationes indisant. Bolensis. Vide Tostatus .
Aera Eruditorum LIpsiensium citantur. I i. G. b. Z r. a. M8. b. Addisonius citatur. II RIO. σ. Alii lius explicat cur Christus coram Herede nulla miracula fecit. II. t 44. Alphonsus Turretinus citatur L 63. h. S. Ambris sius Samuelem Sauli revera apparuisse tenet. I. AR. Et vitium non
in divitiis, sed in pravo usu , ct a
sectu earum inesse docet. I l. ad. a. R Oollioni calumnia vindicatur. II. et . Explicat cur Clitisius coram Hero. de nulla miracula fecit. II. laa. Di vinae, S genuinae auctoritatis esse testatvr epiliolam ad Romanos. II. m. Et primam ad Corinthios. II. x M. Et secundam ad Corinthios. II. 1rs. Et epistolam ad Galatas . II. 116. Et ad Ephesios. II. at . Et ad Colossenses . II. arg. Et primam ad Thessali,nicenses. II. UO. Et primam ad Timois the ιm . II. 2ai. Et epistolam ad Titum. II. aa. Et ad Philemonem. Ibidem.
Et epidolas S. Ioannis . II. a 1 D Et epistolam S. Judae . II. a 48. Et Apoca lypsim . II. ars. Tradit accusandam n in stram Imbecillitatem quoad ea, quae in Sacra scriptura obs ura si int. L in Asnaldiis laudatur. L 1 a. e. Arnobiua calumniam stoliditatis a ChrIstianis depellit. II. as. o. Demnnstrat contra Ethnicos quam salutare si praeceptum de condonandis iniuriis. I l. al, Sanctitatem Christianae Rel Irionis infert ex pri .nis ejus promulgatoribus .
II. u. Et ex subita multio lication τοπ. IRChristianorum ubique tacta. ILTempus adventus Christi congruum fuisse tradit, quia a Deo constitutum
II ε 3 Eviniit edintra Ethnicos omnino constare de veritate miracul aru
Christi. II. Ethnicorum salsa miracula deridet. II. 346. Observat simplicem dicendi rationem esse argumen istum Divinae inspirationis in Sacria Auctoribus. In a a.
S. Athanasius Divinae , & genuinae a uinctoritatis esse tradit secundam epistolam ad Thessalonicenses . II. xxo. Et epistolam primam ad Timotheum . II. ax LEt epistolath secundam ad Timo theum . Ibidem. Et primam epitholam
S. Petri. II. a13. Et primam Ioannis. II. x 14. Et epistolam ad Hebraeos. U. 22 8. Et epistolam Iacobi xao. Et epistolam secundam S.Petri. II. 244. Et tres epistolas S. Ioannis Il. 1εε. Et Apocalypsim . II. m. Athenagoras experientia evincit veram Religionem ia nobis a Deo esse . L 9r. Et utile esse omnibus praeceptum Evangelicum de condonandis injuriis. II. g. Detegit eaussam, ex qua prove- veniebant calumniae Ethnicorum in Christianos, II. h. Ethnicis obiicit. quod unicuique vivere permitteretur secundum patria instituta. II. Auctor Pholosophiae Du Bec Seηι vulgo M. D Argens quamvis traditionem uti incertam imperite habet . I. 9 s. s. Omnia, quae innituntur traditioni h minum , incerta esse obgannit. I. in . Impudenter comparat traditiones Heis
404쪽
i, rasias eum Maho me an Is. I. 2 8. σ. Contra Mosaycam historiam temere opponit antiquitatem binensium , SAEgyptiorium I. is s. a. Et auctoritatem Nanethonis , atque Chaeremonis . I. at . a. h. Contra univeris sale diluvium insipienter pugnat. I. ao6. a. Per Noachi posteros genus hu manum propagari min potuisse essu tit . I. a Io. s. Et circumcisionem suam originem hahui se ab IEguptiis I. at 4. h. Et verum non esse Hebraeis aquam e petra per miraculum fluxisse . I. ιε. s. Et Movsem elevare intendisse gloriam suae n. tionis. I. a 18. b. Et suspectam
esse historiam Moysis , quia Judaici populi mentio peculiaris in ea fit. I. a s. a. Pro Latitudinarismo impie pugnat.
Auctor Fngelorum Iudaisarum c vulgo
idem Μ. D' Argens effutit homines effiei inertes per Christianam Religionem . II. I9. e. Sibi contradicens existι,llit praeceptaChristianae Religionis. Ib. Auctor Distolarum Persicarum vulgo M. De Montesquieu Christianam Religionem cum Malio metana impie comparat. II. is. e. Falso supponit Jo-lephi operibus insertum quod in iis de Christo legitur . IL i γ8. b. Inepte obis trudit i alta miracula ad vera tollenda . II. i 86. a. Miracula inde talis negat, quia nobis non sunt perspectae omnes
Auctor epistolarum inscriptarum Letires
epist i . Mysteria ideo revelata n noesse effutit, quia sunt supra cognitionem humanam. I. g. a. Confundit quod evidenter manifestum est cum eo, quod evidenter revelatum est. Ibid.
Et nulla mysteria proponenda blaterat in qua vis Religione . Ibid. Author opusculi inscripti: Penthei Phisso Iaph impie a firmat ignorantiam ,
pravas cupiditates eo modo esse partes humanae naturae , quo sunt oculi, auis res Sc. I. 13. Audacter negat veritatem miraculorum. I. 46. Impie essit -tIt a IIquem Indue I posse ad eredendum
Deum non esse per ea, quae in Novo Testamento leguntur. II. s. a. Falso dolet sublata scripta eorum, qui Religionem Christianam oppngnabant. II. 7. a. Temere assirmat in Sacris libris ea contineri , quibus variae sectae contra pugnent. II. S. o. Christi nam Religionem uti humanae societati adversam impie deprimit. II. 34. a. Obtria dit per Legem Evangelicam non recte institui homines quoad civilem societatem. II. I s. a 36. a. Et estici in senis satos. II. 44, b. Et solam rationem caussam esse de here fidei nostrae. II. t s. a. Audaei r eas poenas improbat, quas aliqui sustinere sibi elegerunt. II. 4s. a. Impie effutit Divinitatem E. angelicae Legis pendere a testi incinio Paga anorum . II. sy. Et Religionem non comprobandam miraculis, sed ratione. II. 6ε. Et miracula essicacia non esse ad dem n strandam Divinam viris tutem II. 1 6. a. Et ad miraculi veri in latent aditruendam requiri etiam temonium eorum, qui suerint alterius Religionis. II. iso. Inepte contendit in rebur facti ad rationem attendendum . Ibidem . Et sensibus fidem 'non adhibendam. II. ix I. d. contraveritatem Resurrectionis Christi a Ilia qua exempla impie obtrudit. II. 369. Et Sacram Scripturam fuisse corruptam
Aueior libelli inscripti : mmuri sur Iavis heuretist impie a firmat ignorantiam, S pravas cupiditates eo modo et se partes humanae naturae, quo sunt oculi, au res Sc. I. a I.
Auctor libelli inscripti r Nouὸ de Ia
Xoseos Hamsine Divinum verbian antiquis philosophis haud incognitum fuisse effutit. l. 32. b. Auctor libri inscripti: Le, oracles de laXaison necessitatem Divinae Revelati nis Inde salso negat, quia, ea posita, non omnibus semper aeque prospectum suimet. l. Φ9. s. Auctor libelli inscripti Exareo dela δε- ιυ en inepte obtrudit in Sacris litteris ea quoque Deo tribui , quae conveis niuiit
405쪽
n Iunt homIn Ibus. II. g. d. ImpIe reprehendit despectum divitiarum i . Christiana Religione insinuatum. II.
34. b. Contra consilium castitatis audacter in hirgit. II. a . s. Initia Christianae Religionis impie deprimit . II. I . . o. Et per Christianam Religionem populum seduci potuisse temere assi mat . Ibid. Auctor opusculi inscripti: Ode de Ia Noture per Christianismuni homines
inertea emei obtrudit. II. s. d.
oussi ancieη quele monti vulgo Tolandus id scillim admittendum effutit in invina Revelatione, quod etiam per rationem innotescit. II. I99. a. Et . facile esse , ut decἰpiamur in iis , quae divinitus revelata sunt. Ibidem λ Et Sacram Scripturam laiise corruptam. II.
Auctor opusculi inscripti : Lis Moeurron aes Religiones uti aeque salutares impie habet. II. 317. s.
Auctor opusculi inseripti: Tolerance dei Religioni idem tuetur . Ibid. Auctor u stionum christianartim tradit qua ratione salsae Religiones e. a se inis
vicem , & a vera differant. II. 37o. Auctoris HomiIIartim Gementinarum loca refellentis miracula, quae ope Deorum facta dicebantur . I. S. Auctor constitutioxum Apostolicarum citatur. II. 246,
S. Augustinus verbum divinitus inspira tum Dei chirographum appellat. I. a. Et hoc verbum toti orbi suam veri. talem demonstrasse a firmat. Ibiem.
Loca S, Doctoris, quibus constatd no culpabili temeritate , sed laudabili fide credi a nobis, quae sunt si pra sensus ,
ct rationem . I. Io. Tradit nos ipsa ratione deinde cognoscere credenda e esse , quae auctoritate primo credimus. II. Ai. Et magnum esse compendium auctoritati credere . II. aox. Et quoad
invisibilia credendum iis , qui illa divinitus didicerunt. II. aos. Et Divinae
Scripturae credendum ob veritatem
praedictorum . Ibidem . Et si diψiai tu
revelata rationi adversantur . non verum sensum eorum, sed salsum adversari. II. ae . Utilitatem Divitiae Reis
velationis exponit. I. 34. Tradit ex Distina Revelatione aliquando cons qui mala vitio utentium . I. is. Et Divina eloquia salubria est e betie in istelligentibus , periculosa pravis corde. II. s. Et ea in se semper continere maximam utilitatem. II. t . b. Atque in iis landari fidem nostram . II. 28s. Refelli e eos , qui reprehendunt lo quutionem Sacrarum Scripturarum. II. 37 . Rationabile fuisse ostendit, ut non semper eodem modo adventus Clarita manifestaretur hominibus. I. t 8. Et εsse suam utilitatem in obscuritate Sacrae Scripturae . Ibidem. Et homInes uniri in qua vis Religionem aliquo consortio signaculorum. II. 338. Dei potentiam non excedere evincIt,
quod est supra naturae virtutem . I. s t. Et non esse contra naturam, quod Dei
virtute fit . Ibidem. Censet Magos Pharaonis usoν non suis e ludibrio ocuis Iorum. I. cf. Inde tamen nihil detrabie uincit clienitati miraculorum , quae
patra .it Moyses. χ dxplicat quae de caussa permissum iit Magi quaedam
mira facerent. I. 6s. Samuelem Sauli revera ai,parui de tenet . I. 68. Explicat qua ratione acri i ea debeant, quae Samuel apparens Sauli dixit. I. ro Probat confirmari miraculis nostram fidem. I. x. Et per miracula excitari homines ad Deum invisibilem colendum. I. IS. Recenset multa miracu-Ia facta in favorem Hebraeori m. I. x o. d. Solvit dissicultates, quae contra unIversale diluvium opponi ponxo6. b. Refellit emittentes aquasasrendere non potuisse supra altiores montes. I. ao6. Quae Christus secit, vera miracula fuisse ex eventu cons rismat. Il. 66. Et Iudaeos nullo modo excusandos tradit a sua incredulitate. II. 6r. Et expectasse temporalia bona, ut ex iis cognoscerent, num christus esset Dei filius. II. is . o. Contra infideles reponit, non negandum aliquid divini tua factum esse, quia rationem
de eo redae re non valemus .lI. 69. b. Et contra eosdem ostendit veritatem
406쪽
n' erito quaerἱ rationem eorum . quae
divinitus facta sunt . II. 8. Tradit
Chri itum invitiatum acclibuisse nuptiis, ut earum honei item confirmaret. II. Et non esse stupori locum in eo miraculo , quo Christus acuam in vinum vertit. II toe . Explicat cur Chriasus matri di rit: Qid mihi, G sibi
est malier. II. ior. In curatione laniaguidi ad piscinam Citristiam quid magi uin non fecisse observat, si ad potestatem , S benignitatem ejus attendatur. II. ros. Et per miracula a
Christci facta manifestari Diuinitatem
ejus. II. t 1 Commemorat miraculum
a Christo factum in f Iia Ar. lai synagogi. II. 7 h. a. Quoad faciendi virtu Iem miracula Christi omnibus aliis maicira fuisse tradit. II. 3r, Tria Christi miracula commemorat, quae in se spectata supera at omnia alia . Ioiisdem. Ueritatem resurrectionis Christi evidenti ratione adstruit. II. i 64.De terminat quibusnam miraculis creden. dum . lI. 344. Quaedam inusitata refert , quae in qui inam presbytero conis tingebant. II. os Prophetiae vario mi odos recenset, quibus homincs assiciuntur . I. 77. a. Eviniscit maximam essicaciam in prophetia inesse ad firmandam fidem nostram in Deum . I. 79. Et prophetias esse praecipuum Clarii ianae fidci fundamentum. I. 18 a. Explicat qua ratione prophe eiis firmetur fides noli ra in Deum . I. 9. Et qua potissimum prophetare Sanincti Dii viri s illiciti fuerint. I. 23. Et in quo differat prophetia Sanctorum
prophetarum a prophetia malorum. I.
νι- Τr .idit fieri posse ut Deus aliquid divinationis malignis Spiritibus impertiatur. I. 7O. Tripirtita esse tradite loquia prophetarum . I. 163. Et ea non insinuata concertationibus arguis mentorum , ut Divina esse magis pateret. Ibidem. Explicat quare Deus Cainum interrogavit. I. i 3. Et in quo si posita allegoria. I. I p. Et omnia
dicta , ct saeia Veteris Testamenti per
allegoriam reserri ad Christum . I. II 6. Utilitatem allegoria exponit. I. 77.
tamen spectant ad fidem, spem, ct eharItatem expressa esse eradIt Ia
Sacra Scriptura. I. 18o. Evincit Et dendum sacrae Scripturae narranti prae
terita , quae praedixit futura jam adimpleta . I. Ioz. Explicat quomodo multa eorum, quae Christita praedixit, etiam ad sileee res Apostolorum pertineant. II. 397. Christum divinitus praenovi se tradit, quae Samaritanae dixit. l .s x. Ostendit qua ratione Christus triae iis ex sculnea qtiaesiverit. II. 96. ΜΟΥ-sem prophetam fuisse testatura I. Isci. g. Eum vindicat a Fausti calumniis . I. 1 ig. Probat non multos a Moyse in sua historia nominari debuisse.I. Ex . Explicat quando nam Angeli a Deo creati fuerint. I. Io. Cur a Deo permissum , ut Eva per serpentem a diabolo tentaretur . Ibidem . Et quinam habitaverint ei vitatem a Caino conditam . I. a 22. Abrahainum a quovis crimine purgat. I. It 6. Et etiam Isaceum. I. II . Tradit eoncubitum Lothi cum,
filiabus S prophetiam , ct flagitium
fuisse. I. rig. Et peccata hominum relata in Sacris litteris non obesse Divinitati earum. II. a 76. a. Iacob non vertit vitio, quod quatuor u Ο- res habuerit. Ibidem. Et non peceanse Moyse in tradit , quando spoliavit
AEgyptios . I. ris. Et bella, Deo auctore gesta , recte gesta esse . Ibidem . Et onam duxisse in uxorem meretriacem emendatam . Ibidem. Refellit Ethnicos ponentes contra auctoritatem
Veteris Te amenti maximam seriem
annorum. I. Ina. Aliquem libru
Chaldaeorum , alit JEgyptiorum designari putat per librum Lellorum D mini. I. I93. Veram Religionem a Deo inspirari tradit. I. yi. Et paucis ea omnia complectitur, quibus constat de Divina Revelatione Veteris Testameati. I. sq. Evangelium excellere tradit inter omnes Sacras litteras . II. aoε. Fatis tum Mat thaei Evangelium rejicientem Apost liea traditione confutat. II. ao8. Recenset ordinem , quo Evangelistae scrupseruiit. II. 1ον. Et eum ordinem no sne peeuliari ratione servatum tradit.
Ibidem . Et passiones per legem Eva
407쪽
gelieam Ita regit , ut ἰn iustitiae usus
Convert imir. H. xx. Et non esse praeceptu in i a lege Evangelica, ut divitiae
reniincientur . Ibidem . Consuli vero reniti itiaticinem divitiarum . H 33. Explicat quaenari clipidit s per praecepta Evangelica ex animo trostro peIlatur. II 46. e. De negotiatio te praei lare disserit. Π. 1ε d. Confutat essutientea praecepturn de coiido: aiida iniuria obesin se communi utili titi. II. 18. Rationem assert, ob quam ali ut putaverunt doctrinam Cliristia uam non L nvenire
R ipub Icadi. I l. aa. In Christiana Religione militiam non damnari tradit. II. go. Et in v Ita contemplativa de utilitate aliorum . ia activa de contemplatione sollicitudinem habendam. II. II. Explicat quo sensu accipiendum praeceptum de uxore dimittenda. II. 47. e. Quaedam Porphyrii refert, quae cedunt in honorem Christi. II. 3 p. Divinae , ct genuinae auctoritatis esse testatur secundam epistolam ad Co- Tinthios. II. ais. Et epistolam ad Galatas . II. 116. Et ad Philippenses . II.
aret. Et ad Colos enses . I l. a g. Et primam ad Tnessalonicen se . II. 2is. Et epistolam ad Philemonem . II. a I. Et ad Hebraeos . II. aro. Rationem reddit cur in ea epistola non sit in inscriptum nomen Pauli . II. a1r. Et epillo lam S.Iacobi. I l. 24t Et tecuadam S. Petri. II. 141. Et epistolam S. Iudae. II. a 48 Et Apocalypsim . II. ass. In qua eontineri tradit aliqua obscura, aliqua clara. II. as . h. Rationem tradit, ob quam Petrus, Ioannes , Jacobus, S Judas saepe insilitiaverint non suscere fidem sine operibus. I. 1 O. Et cur Ioannes aquilae volanti sit comis paratus . II. ass. Cur scripta Enoch inter Canonica recepta non sint. II. 49. Et quare perierint , vel Di. inae auctoritatis esse non constet aliqua, quae
a sanctis vitis seripta suisse legitur in
Saciis litteris . Ibidem. Meram Scripturam corruptam non esse probat ex analogia utriusque Telu- menti . I. a13. Urget Manichaeos enfutientes Saeram scripturam esse vi
pro eat II. I a. Eosdem refellit quandam Divinas Scripturas pro suo aris bitrio admittentes , non item aliaa. II. 336. Nihil Sacrae Scripturae superis additum demonstrat. II. 28 . Et iaea omnia sibi eoneordare. II. 16o. Miserosque Scriptores semper inter se conissensisse. II. 173. In quadam Eeclesia tumultuatum tradit , quia eius Episcopus aliquid ex Iona legerat, pr
ter quam in memoria omnium inve teratum erat . II. a 96. Et sibi eurae fuisse, ne in Sacris Scripturis aliqu novitas introduceretur. Ibidem. Et uti. te esse multos interpretatos suisse Sacras Scripturas . II. asy. Ita easdem omnibus innotuisse Ii. 19 I. De terminat quinam earum codices sint praeserendi ceteris. II. apo. Exponit simul unita argumenta Divinitatis Novi Testamenti. II. F. Deo soli sacrificia etIam externa o gerirenda esse tradit. Il. 3a . Et de eius immutabilitate constare , licet operetur in tempore. I. s. Et esse semper gratiam Dei retributionem vitae aeternae. II. 8a I. Deumqtie esse non minus iustum , quam misericordem . I. Et peceata impunita ab eo non esse diis mittenda . Ibidem . Et punire aliquando esse misericordiae , parcere vero
crudelitatis. Ibidem . Et utiliter nobi a reliciam sollicitudinem de expiatione scelerum . & timorem poenarum. I. 3I. Etiam Ethuleos agnovi me docet aliquid mali in nostra natura inesse , per quod puniretur. I. ar. Et sapientiam non abscondi ab iis, qui toto corde illam quaerunt . I l. 34r. Et malam eonscientiam sibi non esse abscondiatam . II. ι46. Rationem affert, cur
Ethniei principes s bi subjecios populos in Religione decipi passi fuerint. II. 36o. Pniloso horum multipliees
inter se contrarias optatones enume
A Wsolstoni calumniis s. Doctor via. dicatur. Il. a. o 7 79. Em
408쪽
BElius impie carpit contemptum dI- vitiarum in Christiana Religione
insinuatum. II. I . b. Quod supra rationem est etiam contra rationem esse falso contendit. II. 4 a. a. Tum Paganos, tum in istas aeternam salutem consequuturos effutit. II. g 7. s. Conscientiae erroneae uincibiliter , ct
in vincibiliter idem privilegium falso
tribuit. II. 32 . c. Fruitra suadere conia tendit nos aeque bene agere , vel re clam , vel erroneam conscientiam sequamur . II. ra . & seq. Evidenti conis tradictione implicatur . II. III. III. MI. 34o. g. g o. I l. Falso contendit Deum simpliciter contentum esse deis here putativa veritate. II. I 38. & seq. Et eodem modo coli Deum ab illo qui male, ac ab altero, qui bene Sa- eram Scripturam intelligit. II. 36o. b. Baronius citatur. II. 137. g 6. a. 1.Basilivs putavit Sacras litteras ab Emea omnino fuisse reparatas. I. a I. Di vinae, & genuinae auctoritatis esse te is satur epistolam ad Romanos. II. a 2. Et primam ad Corinthios . II. 2 3. Et secundam ad Corinthios . II. a s. Et epistolam ad Galatas. II. aio. Et ad Philippenses . II. aret. Et ad Colosi senses. II. xi 8. Et primam ad Tite Dsalonicenses . II. ars. Et primam ad Timotheum . II. 21 . Et primam Petri . II. xx . Et epistolam ad Hebraeos. II. ar 8. Et Iacobi . II. 14t. Et secundam Petri. II. a a. Et Apocalypsim. II. ast S. Bernar diis quadruplex conscientiae genus recte statuit. II. 346 Et sequendam eam conscientiam, quae Deo conformis est. Ibidem.
Blountius falso contendit a Moyse non indicatum Adam, & Evam fuisse primos parentes. I. Ea . a. Fidem auctorum Novi Testamenti in dubium
impie revocat. l. Ps. c. Bochartus citatur. I. 61. a. II. Ico. Bollanditiae ei tantur. II. 28 . Bona citatur. II. 232.
Bossuetus tradit antiquos patres antra Moysem per traditIones receptas ab Adam sese gubernasse in Divino cui
Buddaeus citatur. I. 68. b. Buxtorsius citatur. I. 137. 2 1. II. 99. d.
CAius Romanus presbuter omnium primus Apocalypsis nivinam auctoritatem reiecit. I l. a s I. Callimachus citatur. I. 64. Calmerius citatur. I. 47. 43. a. Is .
Campegius vitringa salso putavit paucos fuisse Christianos a Neronis ad
Trajani aetatem. II. I 8. a. Canus multa primis hominibus ante legem Movsis revelata tradit , quibus quoad Dei cultum, & alia regerentur. I. s. Et per legem connexorum Sacram Scripturam probari auctoritate
Ecclesiae , &e contra . II. ros. Et si a-gulas Sacrae Scripturae particulas Spuritus Sancti instinctu suisse scriptas.
II. a ΑεCappellus ei latur. II. 199. Cassilius citatur . I. a Q. d. Cassiodorus citatur. I. γῆ.
Chalcidii Platoniel locus de stella vita
a Magis . II. 28 O. Chillinρ- ortius errat in iis, quae tradit de errore non culpabili. II. 377. Cicero institutione , ct doctrina nos indigere a firmat. I. a I. Et apud Omnes certum esse dari scientiam futuis rorum . I. ra. Divinitati tribuit . iris tutem praenunciali di sutura libera. I. 9. Mercaturam in sordidam , non vituperandam , S laudandam distinguit.
Clar Liva quadruplex De istarum genus
distinguit . I. a. De miraculis non recte sentit. I. 46.
S. Clemens Papa Divinae , S genuinae
auctoritatis esse testatur Euan retia. II. aor. Et actus Apostolicos. II. IO.
Et epistolam ad Romanos. II. 2I .
409쪽
Et primam ad CorInthios . II. 2II. Et episi ilam ad Philippenses . II. 21 . Et ad Thessalonicenses . II. x s. Et epistolam primam Petri. II. axt. Et
episto Iam ad Ilebratos . I l. 220. Et S. Iacobi . II. a 4 i. Et secundam S. Petri. II. et x. Et Apocalypsim II. 04. S. Clemens Alexa lidrinus antiquitatem Noylis multis adstruit. L 186. Pyth.igoram circumcisum tradit. I. a M. Non putavi. ab Esdra restitutas Sacras litteras iam deletas. I. 14t. Evangelia Divinae, S genuinae auctoritatis esse testatur . II. xor. Et epistolam ad Romanos. II. arx. Et primam , ae secundam ad Corinthios . II. a I. Ias. Et epist iam ad Ephesios . II. a G. Et ad Colossenses . II. R Et primam ad Ti essalonicenses. II. 2 s. Et primam , ac secundam ad Timotheum . II. aat Et ad Titum. II. a1 a. Et primam S. Ioannis. II. axa. Et epistolam ad Hel,raeos . II. Et S. Iacobi. II. a o. Et secundam S. Petri . II. a 41. Et secundam S. Joannis . II. 246. Et epistollam S. Jlidae. II. a 48. Et Apocalvpsam. II. es 4. Tradit quare non sit inscriptum nomen Pauli in epithola ad Hebraeos. II. Ea .
Clericus Ioannes) citatur. 1. 61. Irrationabiliter dubitat de miraculoso transitu rubri maris . L to . a. Falla putat solem specie tantum stetisse ad imperium Iosue. L 3so. De Pentate ueno non recte sensit. I. 18h. Eius remedium ad tollend is dissensi nesquo ad Re 'picinem inutile est. II. t 3.
Collitisius veritatem Resi irreeticinis Christi quibusdam historiis impie oppugnat . II. 16 p. b. Et fidem anctorum N civi Testamenti temere in dubium
Cornelius a Lapide citatur. I. 3s . d. II.
Conpletus cItatur. L lys. c. d. S. Cyprianus Divinae , ct genuinae aucto ritatis esse testatur epillo iam ad Ro. manos . II. ara. Et primam , ac secundam ad Corinthina . II. 233. 2is Et epistolam ad Galatas. II. a A. Πt a
B lielios II. at x. Et ad Pirilippenses .
Ibidem. Et ad Colossenses . II. R I g Et primam, ac secundam ad Thessa.
Ionicenses . II. ais. 21 o. Et primamsae secundam ad Timotheum . II. a r.
Et epistolam ad Titum . II. m. Et primam S. Petri. II. ait. Et primam Ioannis. II. Ea 4. Et epistolam
ad Hebraeos II. Us. Et Apocalypsim
s. Cyrillus Ierosolympi. omnibus Evanis
gelistis unam rationem proposita trustradit. II. xi 6. Divinae, & genuinae auctoritatis esse testatur secundam epistolam ad Thessalonicenses . II. 12o. Et secundam ad Timotheum. I l. a 2. Et epistolam ad Titum. II. Faa. Et primam I nnis . II. alla. Et epist iam ad Hebraeos . II. H8 Et S. Jaco. bi. II. 1ai. Et secundam S. Petri. II. 141. Et epistolas S. Ioannis. II. 246 Et S. Iudae. II. 248.
S. Cyrillus Alex. explicat quid Mouses
in Pentateucho describere sibi proposuerit. I. roo. Antiquitatem Moysis contra Iulianum multis adstruit. Lrgo Scripta Moysis antiquioribus aue Oribus nota fuisse tradit. L is l. a. Et Moy lem a Iuliano impie traductu nisi cuti impostorem . L Iso. e. Diluvii
veritatem Probat antiquitate aucto
rum . L aoo. Iulianum falso putasseti adit Hebraeos accepisse ab AEgyptiis
ritum circv mcisionis . L at a. Re
sellit Iulianum accusantem Ipsum Moysem , quia de rerum principiis non egerit. L axo. Explicat quo senia su passiones Deo tribuantur. II. LEt qua ratione membra Deo tribuanistiir in Sacris litteris . II. Et qua les sint sermones Divinarum Scriptu rarum . Ibidem . Refellit Iulia nuntiis impie comparantem siripta Philosophorum cum Sacris litteris. II. i g.
Sacras litteras commendat. II. ro. Uer talem suae Divinae naturae a Christo recte comprobatam ostendit. l . O.
Τradit Julianum persuasum fuisse de
veritate miracia lorum Chrilli . II. 148. Et ex confessione ei; a constare de
censu a Cyrinci in Iudaea Deio. II. 18ε. Et nou dubitatum a Iuliano de Divina auctoritate, & auctoribus E-
410쪽
vangelistum . II. xo6.DIv Inae , &genuinae aueat ritatis esse testantur epistolam ad Hebraeos. II. Eas. Et secundam euillo Iam S. Ioannis . Reseuit Julianum calumniantem S. Petrum. II. 71-
De istarum quadruplex genus. I. a. sibi contradicunt, dum negant possibilitatem Divinae Revelationis . I. 3. Fal se putant constare non posse, quod Deus fuerἰt loquutcs h minibus. I. . a. Divinam Revelationem esse natura II ordini eontrariam inepte obtria.dunt. I. Eorum, & Athe istarum quoad rem istam unus est opinandi modus. I. ε. De Divina revelatione nobis constare non posse confingunt .
Ibidem S seq Ad falsas revelationes
inepte recurrunt . I. 7. Nugantur Diuinam Revelationem repugnare
immutabilitati Dei . I s. Et iu-nitiae Dei . I. 41. Et ex ea in nosyncommoda consequuta esse. I. s. Et aucta impedimenta consequendae salutis . I. 41. Neque homines essici meliores . I. 36. Et obscuritate , qua involvitur, tolli utilitatem ejus. I. a1. Et Divinam Revelationem omni-hus aequaliter manifestari debuisse . I. as. Et eam non omnibus esse nece sariam, alioquin non omnibus teque
prospectum foret. I. 39. Et quia lex naturalis sufficit ad persectam insti.
tutionem hominum. I. 41. Falso supinponunt homini naturaliter compertur de ven a a Deo consequenda. I. ra. Et quid facere debeat ad eam consequendam. I. II. Inepte comparant iniuriam irrogatam Deo cum a injuria irrogata hominibus . I. 34. Ipsa notione mysterii abutuntur. I.
s. ct seq. Confundunt quod per se manifestum est , ct quod revelatum est . Ibidem. Nulla mysteria in Reis
ligione esse proponenda inepte con tendunt . ibidem . In oppugnanda Divina Revelatione impudentius agunt , quam Athe istae. I. xo. Ad everten
dam Divinam Revelationem sutilem p tionem adhibent. I. 99. a. Eorum
perversa principia tum de Deo, tum de Morali doctrina . I. 16. Ut miracula e medio tollant, ad imp ritiam hominum, A sensuum falsum iudicium inepte recurrunt. I. 46. a. Et ad naturae ordinem ab ipso Deo conis stitutum. I. so. ct seq. Et ad immutabilitatem Dei. I. 11. Inepte consi gunt miracula distingui non posse ab Operibus naturae. I 34. Non constare de veritate miraculorum , quia nouscimus quid entia nobiliora possint , falso co.itendulit. I. 11. Ad physica,
ct chimica experimenta frustra recur. runt. Ibidem. a. Uera miracula cum
fabulis Ethnicorum i pie comparant. I. 36. Vide Niracula . Falso opponunt nullum apparere discri. men inter prophetias, S conjecturas. I. gr. Et multa praedictorum suum essectum non fuisse eonsequuta , imperite obrudunt . I. gr. Et ex obscuritate prophetiarum falso argumentantur. Ibidem . Vide Prophetia. Diodorus Siculus citatur . I. 64. 1 1.
S. Dionysius Alexandrinus Divinae, Sgenuinae auctoritati, esse testatur epiis stola in Sancti Iacobi. II. x o. Apoca lypsis Divinam auctoritatem agnoscit, licet eius Ioannem auctorem esisse non admittat. Ib asa. Admirabilem intelligentiam rerum in ea latera
Dion mentionem facit eoneusson Is terar , qua, moriente Christo, contigit.
Dii tonius citatur. II. 197. s. Dyre rus Moysem in creatione Adam, S Evae primos parentes non descripsisse effutit. I. a1 I. a.
S Epiphanius tradit Lazarum rediv I
a vum a mortuis diutius postea uixi sse . II. ris. Et Ioannem Divino spiritu impulsum scripsisse Evangeliii m. II. lio. Divinae, & genuinae auctori. tatis esse testatur epistolam S. Jacobi