장음표시 사용
391쪽
praecipuo Protestantium principio defendendum suscipimus , atque iniuste damnatum fuisse tuemur. istonus itaque in Apologia , quam in sui defensitinen scripsit, antequam damnaretur, contra Sina ibro hium Episcopum Londi. nentem , graviter conquestus fuit, se omnino immerito ab eo traductum elle uti blasphematorem , incredulum, & amitatam, de contra eam liberta m peocatum esse , quae secundum regni leges unicuique permittitur et reposuit quoque id discriminis inter se ceterosque Christianos intercise , quod ipse in Ciarisium crederet secundum sensum spiritualem , N allegoricum , alii Christiani secundum litteralem i addidit etiam se magis blasphemum non et se, quia se sum litteralem reiiceret, quam alii Brent, si allegoricum non admitterent itandem conclusit, tolerantiam liniversalem quoad ea , quae sunt Religionis , sese conitituere voluitse saJ. Haec ν istonus in sitae caussae defensionem . Fuie ergo ipse lilonus , uti inquiebam, revera blasphemus, incredulus de apo stata ; verum enim vero , semel positis principiis Protestantium , hoc est nullum esse Sacrae Scriptum iudicem in fallibilem , S unumquemque per se his here spiritum interpretandi Sacram Scripturam , eamque , prout ipse putaverit, interpretari posse , neque ut blasphematorem, neque ut inercdulum , neque ut apostatam habendum nisse, hoc vero est . quod modo contendo. Et primo quidem illud expendamus, num ad libertatem regni in suae caussie defensionem molstonus aequo iure recurrere potuerit, recteque recurrerit . AEquo ego iure eum iuxta Protestantium principia ad eam recurrere potuisse conten inoo , ut reipsa recurrit. Hoc autem ab unoquoque perspici facile poterit, si advertatur , quid Smalbrokius uroolitono supradicta sibi obiicienti reposuerit , . Ma-M gnum , reposait . intercedere disicrimen inter moderatam libertatem , & e Gis laenem in re sacra licentiam , quarum illam tolerent leges , hanc , quo , , niam ad evertenda societatis fundamenta tendit , prohibeantis. LbJ . Ve- tum ipsius Woollioni dissicultati inde fatisfactum non ei se . quis non videat pNam I. Noolistonus semper quaerere poterat, quid intercedat inter moder tam libertatem . & effraenem licentiam p a. quinam sint limites huiusee libertatis, extra quos nemo progredi pollet λ 3. cuiustam. auctoritate ii conitituti essent λ q. an secundum repsi leges eos sequi ipse deberet, semel ac constitutielsent λ . demum anne sui ceterorumque omnium secundum regni leges una.
atque eadem conditio esse deberet λ id ad haec Smalbrokius 3 omnia profecto contra ipsum faciunt. andoquidem semel ac interpretandi Sacram Scriapturam unusquisque facultatem revera habeat, ea si utatur, prout ipse put verit, nemini iniuriam facit, atque suo iure utitur; atqui etiam consentiente Smalbrohio secundum principia suae sectae , unusquisque huiusmodi auctoritatem habet, eaque pro suo iure uti poteti, proiit ipse voluerit et ergo quum V ool-stonus ea facultate, quam secundum principia suae sectae revera habebat, usius iuerit, prout ipse putavit, suo iure usus fuit , & nemini iniuriam fecit . er. go istonus assirmare poterat, inepte a siuis adversariis appellari ad illud Tom. IV. C c c discri-
quam pro se scripsit, antequam damnaretur, inscripta ἔ Defense det ofeotiri de Mosson fur Di Misac et de Notre Saυ-vr oentre I Eoritie de St. David , de de Londres, & ωκ-
392쪽
discrimen , quod inter moderatam libertatem , α effraenem licentiam I
Et re quidem vera quando duo iure sibi concesso, utuntur , prout patirer ipsum ius, falsum est, unum eorum uti moderata libertate, alterum vero effraenis licentiae reum esse led mollionus , non secus, ac omnes Prot stantes, suo iure utebatur, prout ferebat ipsum iust ergo de esTeni licentia iniuste accusatus fuit. Prob. min. Illonus non secus. ac omnes Protellantes, habebat potellatem interpretandi Sacram Scripturam . propter quam po testatem ,. cuiusvis alterius. aut quorumcumque etiam iudicii, utpote fallibilis , nulla habita ratione, easdem eo sensu accipere poterat .. quo secundi iris
spiritum sibi proprium accipiemia et se putabat: ergo dum contendebat l-stonus ca) ,. od in littera de miraculis Chrilli neque sensus, neque veritas is contineatur. sed quod illae omnia typica sint , futumrum figurae , signa , α
emblemata, , suo iure,. aeque aci omnes PMellantus utebatur, prout ipsum ius ferebati ergo si quando duo, eodem Iure sibi dato, aequa ratione utuntur , prout patituT ipsum ius , unum eorum moderata libertate uti is alterum autem esseaenis licentiae reum ei se, dici non poteti ; etiam Noohlonus cssaenis lice tiae accusari non poterat: ergo Smalbrokius uti talem eum inicille traduxit . Quando autem unus ab alio accusatur. quot sibi cancelsae facultatis limites excelserit, qui accusatur, a suo accusatore aequo iure ex gyre piateli, utemili tuat sibi limites,. intra quos cum se continere par erat atqui Smatbr kius nullos huiusnodi limites conlii tuit, . neque etiam condituere poterat, quia, ut modo dicebamus . Noollioniis ibo iure, aeque ac alii Pioteliantes. utebatur . prout ipsum ius ferebat r e S semper verum eii, litonum recte conquellum de sibi praescriptis limitibus a suo adversario, nihilque itium habuisse , quod contra reponere potuerit
in ta vero iudicium certum , & infallibile requiritur , quando constitui tur de iis , quae ad fidei e sentiam spectant, dc eiusmodi sunt, ut si quis ea non
teneat, in errore damnabili sit; inde quoque eli, ut Noolstonus contra eos appellare potuerid, quorum auctoritate quoad rem illam certos sibi limites determinatos ella praetendebatur. Quandoquidem suum aeque iudicium . ac ceterorum omnium falli posse, concludere poterat, quia cujusvis hominis . immo quorumcumque hominum ad re& fider desiniendas congregatorum Iudicium secundum principia Protestantium neque certum , neque in fallibile eli, de ie-eirco non eise se cur cum tanto supercilio sui adversarii limites sibi praefigere contenderent, extra quos ipse progredi non posset. Et re quidem vera certum ella non Poteit se errorem aliquem damnabilem e IIe , si certum non sit illud iudicium , quo errorem damnabilem esse decernitur: semel ac ergo secundum principia Proteilantium constet, nullius iudicium certum eise , aequo iure oolstonus contra iudicium suotlim adversariorum appellare poterat is Ex hisce vero omnibus illud quoque constat, quodcumque tandem contra olfrinum iudicium a Protestin tibiis latum fuerit, rideri, de contemni, &quidem secundum regni leges, ab eo potuit se . Nam si una eademque facillistas quoas rem eamdem omnibus aeque tribuatur. quispiam ridere altarunt . de eontemnere poteti. si huius inodi facilitate is alter alterr antiitare contendat ;atqui secundum regni leges una, atque eadem quoad ea , quae fidei sunt, o m. nibus
393쪽
nibus enneessa libertas, aliundeque secundum principia Protestantium nullius Iudicium infallibile est, ct umisqui sque Saeram Scripturam interpretandi
eamdem facultatem habeti ergo secundum regni leges Woolstonus suortim adversariorum iudicium ridere poterat. Quid λ anne etiam non clamare , vim ab
adversariis sibi inferri contra ipsius regni leges λ Profecto conscientiae libertas
secundum regni leges omnibus eadem ratione concessa erat r quousque iraec con
scientiae aibertas pertingere poterat, nullibi definitum erat secundum regni t ges , nullumque certum, S infallibile iudicium secundum principia Protesta lium reperiri poterat, per quod res ista definireturi ergo i' litonus contra suos adversarios vim sbi insurri etiam eum aperto contemptu legum ipsius regni semper clamare poterat. Quare aequo iure πωlilonus conquestus fuit , se immerito traductum a Smalbrohio uti blasphematorem , incredulum. N a-POilatam. Cumque recte accusavit esse uiolatorem ejus libertatis, quae secum dum leges regni omnibus concedebatur.
Quae autem in litonus reposuit de fide. quam in Chrillum se habere profitebatur secundum sensum spiritualem, S allegoricum, quum alii chri iliani haberent secundum sensum litteralem , caussam illius apud IVotestantes aeque i vant . A Protes tibus enim ego quaero, trade nam tandem . vel cuiustam auctoritate conititui debeat, quamam litterati , quaenam metaphorico sensu accipienda sint λ Profecto, si sibi contradicere non volunt , eo privato spiritu , quem unusquisque habet, eaque privata auctoritate , quae eli in omnibus . rem istam decernendam esse, necessitate sestematis conccisere debent. Qio ergo tins privato spiritu, atque privata auctoritate censent , sit tersi sensu accipienda ea esse , quae Woolstonus metaphorico accipi debere putabat ; eodem modo missonus metaphorico sensu accipienda esse existimavit, quae ipsi litterati accipis debere arbitrantur. Si ergo quo ipsi iure , S auctoritate pugnant pro sensu litterati , eodem quoque iure , eademque auctoritate pro metaphorico oolitonus Pugnabat, nonne praeter omnes iussi, leges Woolitonus damnatus fuit, quia Christi miracula metaphorice accipienda esse tuebatur pAc molitorii quidem caussa contra Protestantes inde etiam defendi potest , quia eadem libertate, qua mollitanus ustis fuit , ipsi quoque utuntur . Nonne enim si de reali praesentia corporis Christi in Sacramento Eucharistiae contra eos agatur, α evidentissima Sacrae Scripture testimonia eis afferantur, ob quae de iiiiiusmodi reali praesentia nullus dubitandi locus esse potest . ut sunt illat Hoe est corpus meum a manducaveritis carnem filii hominis . liberitis
dis sanguinem, non habebitis vitam in milis a tyi mandarat meam earnem ere. aliaque multa hisce similia, nonne inquam , reponunt, metaph Ulce accipi Enda ea esse , non autem litterati sensii p Ita sane. Qua ergo ipsi auctoritate contra comm nem fidem omnium temporum, omniumqtie seculorum , haec aetii mollia sensu metaphorico accipienda esse statuunt, eadem etiam uoivis assirmavit, metaphorice accipienda esse alia quoque omnia , quae spectant ad miracula Christi . Quamvis eiro hac una tantum in re Proteliantes errarent . metaphorice accipi volentes, quod litterati sensu accipiendum et . semper tamen v lii nus absolvi de ret a nam quo ipsi iure ad sensum inetaphoricum recurrere potuitis arbitrantur 4 eodem quoque Woolsionus metaphorice accipi debere
contendet, quae ad Christi miracula spectant. Si vero dicant , ideo a se metaphorice accipi, quae de Christi corpore, . C cc a de
394쪽
& sanguine in Eucharistia exilientibus in sacra Scriptura leguntur, ne sit prodigiis inusitatis locus, ne lex naturae pervertatur, ne essentia rerum perturbetur ab; & sibi contradicunt. & tantum abest , ut se adversus Noolit unis defendant, quin potius ipsi Woolitono dant , unde se adversius eos tueatur. i Sibi. inquam , contradicunt e rogati enim qua ratione dispositi interius sint quoad ea mysteria. quae ipsa ratio assequi non potest, sine dubitatione respondenti se sacrificare Deo, qui est prima veritas, omnes oppositiones , quae ab ipsa ratione fiant, Divinamque Revelationem habere loco silpremae rationis ch Subiectam ergo esse volunt rationem ipsi Revelationi , di non subiectam , sacrificatas ei ella volunt omnes oppositiones , quas ratio proponat, & non sacrificatas . Et re quidem vera in tranc contradictisnem vi sui sustematis neceGse est, ut labantur. Qitum enim tueantur . quosdam fidei articulos esse fundamentales . di errorem illorum damnabilem ; inde necessario consequitur, ut rationem Deo revelanti subiiciendam eme , ipsi quoque lateantur. Nam hi etiam articuli quum sint silpra rationem , oportet ut quoad eos ratio nostra Deo reis velanti subjiciatur. Tale ergo est systema eorum , ut turpi contradictione implicari debeant. Videamus nunc , quod sane ad rem nossram pertinet , dum Protestantes huiusmodi praetextibus se adversus oolitonum defendant, an potius ipsi Nooluono ansam praebeant tuendae impietatis. Suam prosecto caussam adversus V l- is lonum non defendunt i nam sicuti ipsi quoad rem illam ad senium allegoricum recurrendum esse essutiunt. ne prodigiis inusitatis aliquis sit futurus locus, ne naturae lex pervereatur, ne essentiae rerum immutentur ; ita etiam Woollionus ad cumdem sensum recurrendum esse dictitabit quoad ea omnia , quae ad Chri
ni miracula spectant, quia quum supernaturalia sint , atque supra rationem . eis leniet admistis secundum litteralem sensum , inusitatis prodigiis locus figurus esset, lex naturae perverteretur, rerumque essentiae immutarentur. Deinde
nonne semel posito, ad sentiam metaphoricum recurrendum esse in iis , quae sunt supra rationem , Noolatono datur , unde se adversius Protestantes de se dat λ Quid λ Anne quae Christus miraculose gessit, non sunt sipra naturam , rationis nostrae vires non excedunt, conluetum naturae ordinem non praetergrediuntur λ ergo quoad illa ad sensium metaphoricum aequo iure se recurrisse ad-Versus Protestantes concludere poterat. Oollioni ergo caussa per ea iuvatur. quae Protestantes in sui defensionem Obtrudunt . Tandem si Protestantes , uti revera faciunt, D eo confugiant, ut dicant haec etiam : Ego sum vinea: Ego stιm ianua et Petra erat christus, metaphorice accipienda esse, proindeque etiam ista alia r me est corpus meum: Hic est sanguis meus, metaphorice accipi debere ; tunc sane πω tilonus caussam se adversus eos obtinuisse magis magisque gloriari poterit. Si enim quia sunt nonnulla. quae metaphorice accipi debent. haec quoque alia r Hoc est corpus meum Hic est sanguis meus, metaphorice accipi debere ipsi autumant; cur S Wool-ilonus quoque ob eamdem rationem inferre non poterit , quae ipse metaph rico sensu explicavit, revera explicari posse λ Profecto ovum ovo tam simile
a Ηaee sane inter asios Iureus re- Boguetuiri Iegere est ritim 27. ponit Uide Bossuetum Averti Imus anx Prote- cὶ Vide eἰtatum Boguerit in m . 3 ., Isaar Aoemisse. 6. par. nu. 3Ο. Auctorespie Nemicos, elui contra eos scri. δὲ Ita idem Iureus uti apud citatum pserun .
395쪽
non est, quam Protestantium , & olitoni sunt sinities caussae quoad rem istam . litonus ergo apud Protestin tes ni issius culpae reus haberi debebat per hoc , quod assirmaret, se eredere in Christum secundum sensum allegoricum. Quod vero in sui defensionem superaddidit W lilonus, hoc est , se magis blasphemum non esse, quia sensum litteralem reiiceret , quam adversarii strent, si allegoricum non admitterent, si non iuvat caullam eius, tamen tum ipsius, tum I'rotest antium eamdem doctrinae absurditatem , & impietatem esse evincunt. andoquidem sicuti Woolitonus blasphemus inde fuit, quia quae litteraliter accipienda erant , metaphorice aecepit; ita etiam quum Protestantes tale sustema habeant, ut putare possint litteraliter accipi debere , quae metaphorice accipienda fiant : ct metaphorice quae litteraliter , vi sivi systematis habent, ut aeque ac Votas onus blasphemi esse possint. Nam semel posito, quod .
prout ipsi voluerint , interpretandi saeras Scripturas auctoritatem habeant, sicut non sine evidenti salisate , 5c impietate metaphorice accipiunt, quae litteraliter accipi debent; ita quoque litteraliter accipere possunt , quae metaphorice accipienda sunt. Quum ergo aeque impia, atque ouanino absurda consequantur, tam si metaphorice accipiantur, quae litteraister accipi debent, quam si accipiantur litteraliter, quae metaphorice accipienda sunt ; ideo habita ratione prina Cipiorum , quae sequuntur . eadem tum Protestantium , tum Woolstoni est do. ctrinae absurditas, atque impietas. At vero nonne di illud quoque Honus contendere poterat , eoden Iure, quo ipse a suis adversariis uti blasphemus traducebatur, quia litteralem sensum reiiciebat, quem illi admittebant, a se quoque suos adversarios uti bla sphemos traduci posis , quia reiiciebant sensium metaphoricum . quem ipsis pro pugnabat Profitio secti um principia Protinam lim aeque Noolflonus , ac Omnes Protestantes, nullum supra se iudicium positum habeb mi , quod suspicere, di venerari deberet 1 quae erat Protestantibus Sacras Scripturas interpre tandi auctoritas , atque potestas. Woois no quoque elle debubait id denique quod requiritur ad ali quendum sensum Divinarum Scripturarum , nemo Pro testantium sibi vindicare. π lilono autem denegare poterat: erg quo i Pe ooli onus uti Halphemus ab ipsis Protestantibus traducebatur , ex eo quod sensiim litteralem reiiceret, eodem quoque m istonus ipses Protestantes uti h lasphemos traducere poterat, quia quem ipse tuebatur . sensum at goricum illi repudiarent. Uti enim supra dieebamus, & ipsa naturali ratione unieuique perspicuum est, semel ac par auctoritas quoad rem eamdem in duobus sit illum quoad rem illam uterque potest e ergo, si , quamvis Wo blitono quoad imo
pretationem Divinarum Scripturarum par esset auctoritas , ac Proteitantibus, tamen Protestantes Woolitonum uti blasphemum tradi ixerunt , quia alitur . ac ipsi. sentiebat quoad interpretationem Divinarum Scripturarum ἔ ira etiam Wooli onus Protellantes uti blasphemos traducore potui .let, quia quo/d eamdcininterpretationem Divinarum Scripturarum aliter , ae ip1e , sentirent e blasphemiae ergo nota. quam Protellantes Woolsiono in ullarunt , aut injulta fuit, aue ipsis quoque a Woolitono inuri poterat , semel ac quem ipse tuebatur, se utimal ligoricum negarent et negabant autem t ergo Nasphemiae notam eis inurere W illonus potuit . manta itaque sit absurditas eorum pri pio m. quae Pro tellantes defendunt. semper magis magisque conflati iis enim principiis neque
396쪽
Ut autem omnino perspectum sit, num Noolitonus contra omne ius , im pudentur, atque temere in sui defensionem assirmaret, se Tolerantiam universalein quoad ea, quae sent Religionis , constituere voluiiu ; illud Fidendum est . quaenam secundum principia Protellantium in sui defensionem afferre poterat . Et primo quidem quo Iure ipsi tyrotestantes constitui Tent . quaedam tolerari posse, quaedam non possie, quoidam articulos elis fundamentales , quondam non fundamentales, nonnullos errores eta damnabiles , non item alios , V oolitonus ab eis quaerere potui set. Illono autem de eorum agendi ratis. ne ita quaerenti, quid tandem Protellantes habuissent , quod reponerent, si secundum eos nullius iudicium infallibile est . si omnibus aeque convenit ex Sacra Scriptura interpretari ea, quae fidei sunt, si ipsa Sacra Scripturae unicuique per te ibia est regula fidei p Reliquum ergo erat , ut negarent, ausos se fuisse uti certa definire quae non poterant, quoniam neque auctoritatem defi niendi habebant, & principia, quae sequuntur, repugnabant. Qiκγ ergo Ore se uti impium. & blasphemum accus-nt, tune Wool iisnus reponere μκuimet dum , quo se crimine auctoritatis per summam impudentiam us patae accus bant, eodem re ipsi quoque quam maxime laborarent λDeinde quae fidei sunt , undenam suam originem , 3c auctoritatem haberent , moistonus si quaesisset, quidnam Protestantes reponere poterant, immo debebant λ Profecto ea a Deo revelante suam originem , suamque auctorit tem habere, ipses fateri oportebat: ergo, tunc sane Woollionus ita eos urgere poterat e veI nul Ia Omnino sitnt , quorum error tolerari possit , semel ac ea in Divina Revelatione habeantur, vel univerialis tolerantia quoad Omnixo huius generis admitti potest et nam vel nunquam omnino contemni potest Divina auctoritas, vel qua natione quoad ista, illa, de alia. etiam quoad cetera Omnia contemni potest i ergo vel nulla tolerantia quoad aliquos eiusmodi errores induci potest ; veI si induci potest quoad aliquos eiusnodi errores , etiam quoad omnes aditiitti potest; iad vos quoad aliqua induci pose putatis, eamque aequo iure a vobis inductam essie censetis r ergo eodem jure univem fatis a me induci potuit. Hanc autem Wooliloni argumentationem evidenti ratione concludere semper magis constabit . si advertatur, uti saepiuς monuimus , quae erat in Protes antibus quoad rem istam auelaritas , eamdein quoque se eundum ipsa Principia Protestantium in Woolllono omnino fuisse. Ex hisce autem omnibus quod contra Protestantes volumus, abunde confectum remanet ἔ hoc eis, secundum principia Protestantium omnem Christianam Religionem e medio tolli, viamque latissuram ad Deismum aperiri. Nam Woolitonum sita opinandi licentia Christianam Religionem e medio sui ulisse, nemo negaverit. Si ergo OIilonus , uti iam evicimus, principiis Protestantium semel positis , uti impius damnari non poterat, evidenti argumento id e debet. Deismum principiis Protestantium non tum aliquo modo non opponi , sed omnino consormem esse is Verum enim vero tam manifesta res ista est, ut initio Reformationis non defuerint, qui futurum eta prae ixerint . ut ad ipsam Rei nationem indissi rentia Religionis coniequeretur saὶ . Nec eventus refellit. Plan Llum enim ob libidinem opinandi, quae secundum principia Reformationis admittitur , musti
Reformatorum eo usque processierunt, ut neminem baptizatorum non toleram
397쪽
dum esse statuerint, sed etiam tradiderunt . e charitatis officio esse, ut Paga rusnus . atque idololatria toleretur ca) . Dices. Ea, quam Protestantes admittunt, artieulorum iundamentalium distinctione semel posita, sita semper remanet Sacris Scripturis auctoritas &haec distinctio poni debet etiam secundum Catholicos inlis ergo dicitur tystema Pro-wllantitim tale esse , ut per illud Divina Revelatio e medio Omnino tollatur. Ant. conitati nam saltem quoad iniculas fundamentales semper subsistet auctoritas Sacrarum Scripturarum . Deinde . Ecclesiae quoque Catholicae doctrina est, aliquos articulos esse fundamentales, aliquus non fundamentales et ergo. R. dist. ant.. eo sensu , quo Protestantes admittunt, ne. , diverse seniu , con. Catholici etgo nonnullos articulos ideo si indamentales vocant , quia ab omnibus explicite credi debent, ita ut nullus salutem aeternam consequi pocst . nisi explicite crediderit, quae in eisdem continetur 2 alios autem vocant non fundamentales, quia non requiritur, ut omnes eorumdem sidem explicitam habeant, 1ed satis et , ita esse animo comparatos, ut istos qui'ue explicite credituri sint, si eis pmponerentur, atque interim illos fide implicita teneant, quatenus ea omnia se firmissime tenere pmfiteantur , quae Ecclesia Catholica docui, atque tradit - is en' non videat hac in re Catholicorum , dc testantium divursare, toto caelo rationem esse apropter Catholici neque in
suam communionem recipiunt. neque credere quod ad Unxntiam requiritur, eum statuunt, qui fundamentales articulos creuit , non fundamentales autem reiicit οῦ & a sua communione aeque expel Iunt tam eum . qui fundamentalem articulum negaverit, quam alium, qui aliquem articulum non fundamentalem reiecerit . Firmissimum namque dogma est Ecclesiae Catholicae , fidei fundamentum everti, tollique id, supra quod innititur credentium fides, semelae aliquid reiiciatur, cuiusvis tandem generis illud sit . quod divinitus revelatum esse conitet. Patet ergo Protestantes suam abarditatem opinBois exemplo , & auctoritate Catholicorum per silmmam imperitiam tueri velle sbJ. Non minus quoque imperite aut falluntur, aut alios fallere contendunt, dum aifirmant, etiam apud Catholicos non deelse multos , qui indifferentiam
Religionis profiteantur LeJ. Sibi conflatam invidiam , & absurditatem suorum
principiorum hac ratione saltem extenuare, dc minuere vellent: at irrito prodisus conatu. atque praeter omnem rationem. Et primo quidem ubinam tandem apud Catholicos Indisserentismi publica professio. fit λ ubinam Indiaerentisnus promovetur, sicuti. apud Proteilantes contigite Verum unum alteri magis contrarium esse non potet , quam sit Indifferentisimus Catholieae Religioni . Profecto ea Religio , quae pro certissimo fundamento habet, extra se nullam neque vitam , neque salutem esse potis quae pro firmissima regula suae fidei tenet. hodie credendum , quod etiam heri creditum suit ; quae pro certo habet . eamdem , quae heri, di hodie fuit, etiam seculis praeteritis fidem lai:se . arque sibsequentibus semper futuram eme ἴ quae ncin dubitae ver talem in sua communione sine intermissione eici duraturam ; quae firmissimam proaussionem habet, ob quam hac de re nullus dubitandi locus ei sit peruilet Potuit;
398쪽
V, test; Religio, inquam . quae haec omnia habet, quis non videat, ob situm ipsim syllcgia itullas novitates eam pati pol se , eoque magis Indifferentismo oin poni , quo magis ipse Indisserentisimus omni securitas, certitudini, immutabit, tali , atque infallibilitati Religionis , quaevis tandem ea sit, prorius adversatur Contra, uti iam sepe diximus , semes ae admittatur, scuti a Protellam
tibiis admittitur, quaedam ad fidei essentiam non pertinere. quamvis divinitus revelata ea sint, iam omnino nutat auctoritas Divinae Revelationis . parumque interesse inde aequo iure eolligitur, num Divina Revelatio admittatur .
Simili quoque ratione semel ae ponatur, uti ponunt Protestantes , iam a multis seculis idololatriam. & errorem in Ecclesia regnare , nullum in ea in fallibile iudicium eise , unumquemque habere spiritum interpretandi Sacram Scripturam, eoque contra quamcumque auctoritatem uti pol se, inde futuruincise nemo non videt , ut quilibet ea lidei dagmata tenere, vel reiicere possit, quae sibi visum fuerit . unusque alterum damnare non poterit, licet aliter hac, vel illa. immo quavis in re ab ipsis sentiat, quia quo ipse iure ista. α non illa, eodem quoque alius illa. & non ilia admittenda e se, existimare poterit. Ille autem si non sit purus putusque Indisserentiimus, quo putatur omne . qui
Religionem Cheli ianam profitentur, quaecumque tandem lix tua a tencant ,
salutem esse conseqliutulo. uni critim diuiset ponit , sane non video. Ma
nifestum ergo est . quod in hac nostra propositione pluribus iam evicimuς , tale esse sythema Proteilantium , ut ex eo uterque Indi Crentis mus consequatur, tum ille, quo etiam iis in altera usta bene futurum esse promittitur, qui nullam Divinam Revelationem admiserint, tum alter Indisserentilinus, quo nullis Christianis salus aeterna denegatur, quaevis tandem sint dogmata Religionis , quae admiserint, Vel reiecerint: utrumque vero Indisserentis mi genus Catho.
2ieae Relisioni advelsari , quantum quidvis altςri advertari potest.
Infallibilis auctoritas quoad ea, qua ad fidem Pectant, certum miscum remedium es , quo Religionum indisserimia destruatur.
Uti enim eonstat ex iis, quae usque modo dii seruimus, semel ae unus quisque potestatem habeat interpretandi Sacram Scripturam , nullumque sipra se iudicium infallibile agnoscat, qucd suscipere , atque revereri debeat ἔ im de sequitur. ut Divina Revelatio vel omnino contemnatur, vel singuli contendere, di quidem aequo iure, possint, se recte sentire iuxta Divinam R velationem. licet quoad dogmata non lum diversa , sed etiam omnino contraria eorum fidei ratio sit. Hoc autem utrumque malum per infallibilem auis et fritatem, cui omnes subiiciantur, certo tolli poste per se constat. Nam , ea semel posita , re quae h/beri debeant uti revelata divinitus , ἐκ qua rati ne accipi ea debeant, certissime constat , atque infallibiliter: erga , ea admissa, sibi amplius non licere unusquisque videt. ut vel omnem Divinam R velationem non sii scipiat, atque veneretur, quae huiusmodi infallibili auctoritate sibi proponitur, vel quae divinitus revelata sunt , eo sensit singilla non admittat, quo admittenda esse eadem infallibili auctoritate constituitur: ergo
399쪽
infallibili auctoritate simul posita, tum de ipsa Divina Revelatione, tum de
sensiu illius certissime conitat. Infallibilis ergo auctoritas certum remedium est, quo Divina Revelatio nec ab ullo contemnatur, nec eo sensu accipiatur, quo quisque voluerit ; ex quibus sane duobus vel universalis , vel peculiaris indi Gferentia Religionis consequitur. Eil etiam infallibilitas huiuscemodi auctoritatis unicum remedium , quo Religionis indifferentia tollatur. Nam tune sollim dubitare non possumus , quia
erremus, si nostram opinionem sequamur , quando eam contra aliorum in fallibile judicium sequimur i ceterum si iudicium singulorum aeque fallibile fiterit; tunc semper quispiam contra sentire poterit absque certitudine , quod ip- .se decipiatur. Nam qua ipsum ratione falli possibile fuit eadem quoque fert potuisse , ut unusqui ue alius falleretur , reponere semper poterit. Quid λ nonne infallibile iudicium illud est, cui omnes sese submittere debent , & qua sublato , necesς non est ut omnes idem sentiant λ I'ostremo sola unitas multiplicitati direcie opponitur ; sed iudicii in fallibilitas una est i ergo aliorum iudiciorem multiplicitatem excludit: ergo nulla diversa iudicia patitur: ergo iudicii insuli bilitate admissa quoad ea, quae sint Religionis, una tantum stelliagio uti vera ,. N certa inducituri ergo infallibilis auctoritas unicum medium
cli, quo Religionum uidisterentia tollatur Q.
Ipsa quoque ratio evineis, aliquam judicii infallibilitatem quoad ea
dari debere, qua divinitus revelata sunt. Eam eonditionem hominum esse, ut propter varias multiplicesque caussas non una omnium de re eadem opinio, atque sententia sit, nec esse possit , nullus sane negaverit. Id autem quamvis contingat etiam in iis, quae aliquam evidentiam habent, potissimum tamen usu venii se ipsa experientia novimu4 , quando de aliqua lege agitur, quae obligationem inducat, deque iis interpretandis , quae in eadem lege continentur. Tunc profecto quot sere capita sunt, tot etiam variae diversaeque sententiae circumferuntiu ; indeque est, ut si quoad ista nullius iudicium certum, atque infallibile sit, nec esse possit , in magna semper filictuatione qui sique versetur. Multa quidem nobis divinitus revelata si illa, argumenta evidentissima suadent; attamen Sc quaenam singillatim saltem
in quoad omnes stas partes revelata sint, quaenam vero non sint, quo sensu si gula quaeque accipi debeant, quo autem non debeant, eadem ratione mani
fellum non est . ino fit, ut si nullum infallibile judicium sit, quo de utroque
illactrinae capite certe, & absque errandi pericillo constituatur. & multa esse sequatur de quibus homines dubii sint. num ad Divinam Revelationem pertineant ; & quae divinitus revelata ei se constat, quo sensu infallibiliter aceipi deis
beant, quo autem non debeant, perpetuo haereant. Qitum ergo Deus sua maximata Adeo massifesta res ista est , ut quamvIs alia ae alia ratione intelligat inti liaere eam etiam celebriores Protestantes agnove- ticum habetidum esse , quia nullum de Sa. rint , suisque scriptis eonsessi fuerint . uti erae Seripturae iiitelligentia infallibile iudicium 'nud cItatum Ilouuetum nu. ros. N seq. te. habetur, adeoque iudieii infallibilitate su .pere est. Inde enim melim multi proptignarum, blata, omnes Clitistianas Religiones tolera neminem , qui Sacram Scripturam receperit, das esse concesserunt.
400쪽
xima beneficentia, atque bonitate erga nos usius divinitus nobis revelaverIt . quae credere, & facere deberemus; nulla profecto ratio patitur, ut putemus, nullum infallibile iudicium ab eo conititutum , quo tam errare non possemus circa sngula quaeque , quae divinitus revelata sunt, quam circa sensum , &acceptionem eorum 4 quae divinitus revelata esse constat. Nam, hoe in fallibili Iudicio sublato, consequeretur omnino ut irritus saltem maxima ex parte is finis evaderet . quem Deus sibi proposuit, quando suam Divinam Revelati nem nobis communicavit. Qirapropter si Divina sapientia . atque bonitate laetum fuit, ut per Divinam Revelationem nobis ea innotescerent , quae a no. his cognosci oportehat, quaeque sine eadem Divina Revelatione cognosci non poterant , quemadmodum iam abunde confecimus ; eiusdem quoque Divinae sapientiae, atque bonitatis esse debuit, ut infallibile iudicium haberemus, quo di de rebus divinitus revelatis . di de intelligentia earum firmissime certissis meque constare polist, ut ex iis, quae revelata sunt, debitam utilitatem capere possemus iaDeinde si nullum sit infallibile iudicium, quo certo cognoscantur singula
quaeque, quae divinitus revelata sunt , & quo perspicuus fiat sensis , quo accipi debeant; quoad utrumque ea tantum ratione unusquisque ab en ore sibi cavere poterit, ut ipse per se , longo, Sc diligentiori examine adhibito . videat, atque asiequatur singula singillatim , quae divinitus revelata snt, de qu, nam singulorum verus. & legitimus senses eise debeat. Quam pauci autem ii sunt , qui huiusmodi examen initituere possint , vel licet possint, ea, qua par est, diligentia velint Z anne qui suis manibus victum quaerere debent , qui
agris excolendis operam dare, ceteraque omnia curare, quae ad agriculturam
pertinent, qui mercaturae, militiae, rei familiari. publicis osse iis, sexcenti Gque aliis muneribus, sine quibus humanae vitae societas non sibsiliit , incumbant
oportet, in haec intendere , atque inquirere poliunt 8 mulieres autem omnes .inimo vero vix ullae, an sitam huic rui operam navare poterunt 3 ergo maximam partem hominum, immo fere omnes homines versari necesse aerit in perpetua ignoratione tum sngillatim sngurorum, quae divinitus revelata sunt, tum veri , & legitimi sensus. quo Sacra Scriptura accipi debet a Ii vero , qui ad tale examen instituendum idonei sunt, illudque instituere propter sui ossicii
rationem possunt; qui sane prae ceteris omnibus quam pauci sint, nemo non videt, qua tandem aetate utrumque assequi poterunt Θ quid non sui linere laboris prius debebunt ρ quam multa expendere, invicem conferre, atque ad diligemitus examen antea revocare oportebit λ AEtate ergo sistunt modo provectori didicisse aliquo modo poterunt, quaenam singillatim divinitus revelata sint , Ssensum eorum, quae divinitus revelata sunt. Quid quod lii ipsi quoad utrumque semper dubii remanere debebunt λ semel ac enim suo proprio iυdicio fidant , quum istud infallibile non sit. sed omnino incertum , multiplicibusque
erroribus obnoxium , consequens inde fit, ut semper dubii elis debeant, mimveritatem assequuti fuerint . Ex hisce vero omnibus illud manifeste constat . Divinam Revelationem quoad maximam partem hominum omnino inutilem evaseram , quoad paucos habituram parum utilitatis , quoad omnes vero ince titudinem , ct dubitationem, si, adhibito examine, vel nosci deberent , quae singillatim divinitus revelata sunt. vel eorum , quae divinitus revelata sunt sensus in velligandus esset. Pugnat ergo cum ipsa natura Divinae Revelationis,